KOT PETE
Ten kot Pete
Ma taki styl
Że mija całkiem humor zły
Obczajcie taki luz Zrelaksowane brwi
Ma to coś
Uwierzcie mi
To spoko gość
Nasz kot Pete
Kot Pete
Magiczne Okulary
Siemka, koty i kociaki.
Czasem życie wydaje się snem.
Hej, brachu. Podziwiaj tę sztuczkę.
To mój „Bob-o-kopter”.
Jeny.
Fajowe podwójne saldo, kocurku.
Patrz teraz. Posurfuję na księżyc.
Hej, Pete. Fajnie jest być we śnie.
No wiesz, przynajmniej zabijasz czas podczas spania.
Narka!
Pewnie zgadliście.
Nasz przyjaciel, Kot Pete, miał sen.
Śnił o tym, jak będzie surfował
ze swoim bratem Bobem.
Cały tydzień śnił o tym dniu.
Miał być najlepszy w życiu.
Zwolnij, kotku.
Gotowy poszaleć na falach?
Widocznie Matka Natura miała inne plany.
Kot Pete nie będzie sunął po falach,
tylko siedział na kanapie.
Nie przejmuj się. Innym razem posurfujemy.
Nie załamuj się.
Pete wiedział, że Bob ma rację. Jak zwykle.
Próbował więc znaleźć coś do robienia,
by rozjaśnić ten ponury dzień.
Ale jakoś mu to nie szło.
Ulewa zamieniła najlepszy dzień
w jedną wielką kałużę smutków.
Aż wreszcie Matka Natura zakręciła kran
i deszcz ustał.
Pete miał nadzieję, że jazda na desce poprawi mu humor.
No nie. To było gorsze niż para mokrych skarpetek.
Nie ma nic gorszego niż mokre skarpetki.
Elo, elo!
Elo, Pete, fajowy dzień, co nie?
Gburek nie jest gburowaty?
Czujesz to?
Tak pachnie dobry nastrój.
To jeden z tych dni.
Ropuch Gburek ma świetny humor w ten beznadziejny dzień.
Pete nie mógł tego pojąć.
Przyznaję. Zwykle nie dopisuje mi humor.
Zmieniłem się. To wszystko dzięki tym...
magicznym okularom.
Pete nigdy o nich nie słyszał.
Chciał wiedzieć, o co z nimi chodzi.
To długa historia.
Ale jeśli chcesz usłyszeć o magicznych okularach, opowiem ci.
Jak zwykle, dzisiejszy dzień zapowiadał się okropnie.
Jechałem rowerem i pękła mi dętka.
Wjechałem w kałużę i mój wypucowany rower
cały się ubłocił.
Potem znów zaczęło padać.
„Co za pech” – pomyślałem.
I wtedy ujrzałem Neville'a, nauczyciela muzyki.
Neville powiedział...
Cześć, Gburek.
Odparłem: „Dzień dobry”.
A on na to...
Wejdź i osusz się.
Widzę, że masz kiepski dzień.
Ja na to...
Jak zwykle.
Wówczas on uniósł brew.
Nie tę.
I podarował mi...
magiczne okulary.
Podobno dzień tego, kto je nosi,
zamienia się z „ble” na „super-ekstra!”.
Teraz mój dzień jest super-ekstra razy tysiąc!
Naprawiłem dętkę, wyczyściłem rower,
a ponieważ lekko wieje, mogę nosić ulubiony szalik.
Tak, te magiczne okulary to czysta magia.
Dzięki nim wszystko wygląda super.
Pete, mój drogi, masz kiepski dzień?
Nie zliczę, ile razy mnie rozweselałeś,
choć potrafię liczyć aż do 79.
Proszę, weź te magiczne okulary.
Tylko oddaj je potem Neville'owi, dobrze?
Luz, luz, luz
Luz, lu...
Luz, luz...
Luz...
Luz, luz, luz
Ciągle pada W taki dzień słabo jest
Chciałeś na dwór wyjść Ale mokry nie chcesz być
Kolejny plan trafia szlag
Ty zaśpiewaj mu tak:
Że to nic nowego Po prostu tak działa ten świat
Czasami musisz sobie Dać na luz
Szkoda na to dnia No przestań zamulać już
Masz we mnie przyjaciela Podnieś głowę znów
Bo to nic wielkiego
Więc, kolego, daj na luz
Luz, luz, luz
Bonjour, Pete.
Choć nie wiem, jaki bon ten jour jest.
Malowałam impresjonistyczne dzieło,
ale, jak widzisz, deszcz je zrujnował.
Teraz jest depresjonistyczne.
Zrujnowane!
Obraz, dzień, perspektywa,
kolory, jak ma nadzieja, rozmyły się.
Pete wie, że Emma czasem przesadza,
ale dzięki magicznym okularom
obraz całkiem mu się podobał.
Nie patrzyłam na to w ten sposób.
Farba spływa w górę.
To nienaturalne w swej naturalności.
Merci, Pete.
Wiesz co, masz rację.
Stąd chmury wyglądają pięknie.
Tamta wygląda jak jednorożec.
Nigdy tak tego nie postrzegałem.
Dzięki, Pete.
Do niczego.
Za to ten...
Nie. Do niczego.
Hej, Pete.
Pochwaliłabym twoje okulary, ale jestem zbyt przygnębiona.
Deszcz zrujnował moje żołędzie.
Wszystkie rozmiękły.
Nikt takich nie lubi.
Ani ja, ani ty, ani nikt.
Są bardziej wodniste niż mleczny koktajl.
Dzięki magicznym okularom
Pete nie widział rozmiękłych żołędzi. Ujrzał świetną okazję.
I dlaczego szczerzysz zęby, śmieszku?
No pewnie, że mam mikser. I to nie jeden.
Mam największy,
prawie największy i prawie prawie największy w okolicy.
Ale na co to się zda, Pete?
Jeju! Żołędziowe napoje!
Nie wpadłabym na to za nic w świecie.
Poprawiłeś mi humor.
Zrobię papkę z suszonych żołędzi,
zupę z suszonych żołędzi, kaszkę z suszonych żołędzi...
Pete był szczęśliwszy
niż kot z kłębkiem włóczki i wielką miską tuńczyka.
Wszystko się układało i wyglądało na to,
że jednak był to fajowy dzień.
Pete, uważaj na tę gałąź!
Na szczęście koty spadają na cztery łapy.
Ale gdzie się podziały okulary?
O rany.
Pete był smutny, bo zniszczył okulary
i nie mógł poprawiać innym humoru.
Ponieważ porządny z niego kot,
wiedział, że musi przeprosić właściciela magicznych okularów,
czyli, jak pamiętacie, mnie.
Hej, Pete. Dlaczego spuszczasz wąsy na kwintę?
To był wypadek, co?
Nie smucisz się chyba
przez poturbowane okulary, co?
Powiem ci coś w tajemnicy.
To nie były magiczne okulary.
Magiczna moc, dzięki której widziałeś wszystko w inny sposób,
wyszła z samego ciebie.
To, jak patrzysz na świat, zależy od ciebie.
Twoi kumple nie potrzebowali magicznych okularów,
tylko przyjaciela,
który pomógł im ujrzeć sprawy w nowym świetle,
tak jak ja pomogłem Gburkowi.
A Gburek tobie.
Otóż to.
No cóż, koty i kociaki, to by było na tyle.
Pamiętajcie, jeśli potrzebujecie magicznych okularów, znajdźcie byle jakie,
a magię dodajcie sami.
Każdy dzień może być zabawą na plaży.
To zależy od ciebie.
Zamki z Piasku
Dzień dobry, koty i kociaki.
Dzień w sam raz na kocią historię.
Dzisiejsza rozgrywa się w jednym z ulubionych miejsc Pete'a.
Jeśli nie wiecie gdzie...
Plażujemy znowu dziś
Plażujemy dziś
Plażujemy znowu dziś
Plażujemy dziś
Poplażujemy dziś
Pogoda dopisuje.
Dzieciaki z pewnością ją wykorzystają.
Cóż, wiemy, co robi Pete.
A co ty chcesz robić, Sally?
Wybuduję zamek z piasku.
Największy na świecie. Taki, który przetrwa na zawsze.
Fajny pomysł.
Wybudujmy całe miasto.
Hej!
Nie ma dziś fali?
Na razie, Pete.
Gotowe!
-Jeju! -Ale szybko.
C'est magnifique!
Sally, jestem pod wrażeniem.
Tak. Mam tu spichlerz na żołędzie,
królewski dziedziniec,
lochy na więcej żołędzi,
salę tronową,
wieżę na żołędzie,
a z wieży wyglądam ja.
Super. Nie ruszaj się.
Pójdę po aparat i zrobię ci zdjęcie.
Dobra. Dzięki, Dennis.
O raju! Świetna robota!
Sami spójrzcie.
Najlepsze miasto z piasku na świecie!
To statek kosmiczny z Kosmokota Trzy Sześć Jedenaście.
Gwiezdny Katamaran Galaxia.
A tutaj...
mamy kosmodrom, z którego...
Gdzie się podział?
Morze go zabrało. Opuścić statek, gwiezdni kadeci!
Nadciąga przypływ!
Masz na myśli falę destrukcyjną z Psiej Gwiazdy?
Ekstra!
Czekajcie.
Nadciąga przypływ? Aż tutaj?
Dosięgnie mojego zamku?
Zut alors!
Przypływ pochłonie wszystkie budowle.
Dennis, szybko, łap aparat.
Chwileczkę!
Rozgwiazda?
Ściągnęła falę destrukcyjną.
Uwaga!
Prosto do celu.
Uciekliśmy w samą porę.
Nie jest wam przykro?
To było super.
Było fajowo.
Fajowo?
Tyle muszelek i innych skarbów.
Dennis, masz już ten aparat?
Prawie!
Le plusk!
Patrzcie, piaskowy dolar.
Jestem bogata!
Ale...
Taka już natura czasu i przypływów.
Nic nie rozumiem!
To znaczy, że co ma być, to będzie.
Tego też nie rozumiem.
Pochłonie mój zamek?
Muszę go jakoś ocalić.
Szybko! Wybudujmy mur.
No dobra, z muru nici.
Już wiem. Przesuńmy plażę.
Przesuńmy plażę?
Fakt. Całej nie zdążymy,
przesuńmy choć połowę.
Bierzmy się do dzieła.
To tylko zamek z piasku.
To nie tylko zamek. To królestwo!
Pete ma rację.
Skoro to ważne dla Sally, powinniśmy pomóc.
Ale jak?
Może usypiemy górę piachu?
Dobra.
Świetny pomysł! Usypmy górę.
Nadaję ci imię Szczyt Nadziei.
Nie. Nie!
Kto chce soczek?
A to co?
Próbujemy powstrzymać ocean.
Może i go nie powstrzymamy,
ale przynajmniej ocalimy zamkową wieżę.
Będzie sucha i bezpieczna.
Podziwiam twój zapał, Sally.
Ale zawsze możesz wybudować nowy zamek, prawda?
No dobrze. Uważajcie na siebie.
Zbliża się przypływ. Będę was pilnować.
Dzięki, pani mamo Pete'a.
Dennis, masz ten aparat?
Nie było go w torbie.
Przykro mi.
Ale zaczekaj.
Może mam go gdzieś tutaj.
Może spróbujemy przeciwieństwa góry?
Świetny pomysł.
A co jest przeciwieństwem góry?
Dziura, w którą wpłynie woda. Genialne.
Do dzieła!
Udało się!
Hura!
No i po wszystkim.
To był dobry pomysł. Co dalej?
Panie Wilson, proszę nam pomóc.
Musimy powstrzymać przypływ.
Ach tak.
Musicie osuszyć ocean.
Nie ma za co.
Słyszeliście pana sowę. Trzeba osuszyć ocean.
To chyba nie działa.
Woda podchodzi bliżej.
A gdzie podział się Dennis?
Przynajmniej zróbmy zdjęcie.
Szukam aparatu.
Musimy zrobić zdjęcie.
Szukam.
Nie martw się. Zbudujesz następny.
Ale ten jest idealny.
Nie!
Gotowe.
Miałem go w skorupie.
No to dzięki.
Tak już bywa, moja droga.
Nadzieje i marzenia obracają się w mokry piach?
-Sally! -Skądże znowu.
Nie.
Nawet ja nie uważam, że jest aż tak źle.
Sally, nie smuć się.
Twój zamek nadal jest tutaj. I tutaj.
Jak cofnąć chwilę, która trwa
Zatrzymać czasu bieg
Gdy błyśnie piorun albo gdy
Rozleje mleko się
Ale w pamięci zachowasz to Tak jak zamek i swój dzień
Wspomnienia nie są z piasku, ich
Nie zmyje nic o nie
Zamki z piasku z piasku są
Długo nie postoją, wiem
A wspomnienia będą trwać
Jeśli tylko pozwolisz im
Jeśli chcesz, przyjdziemy tu jutro
i wybudujemy następny zamek.
Super. Ale zawsze zapamiętam swój pierwszy
i drugi, i trzeci...
Jak mawiają, czas i przypływy na nikogo nie czekają.
Pora się pożegnać.
Niech każdy twój dzień przypomina zamek z piasku, który warto zapamiętać.