KOTE PETE
Ten kot Pete
Ma taki styl
Że mija całkiem humor zły
Obczajcie taki luz Zrelaksowane brwi
Ma to coś
Uwierzcie mi
To spoko gość
Nasz kot Pete
Kot Pete
Tajemnica Zaginionych Babeczek
Co słychać, koty i kociaki?
Fajnie, że jesteście, bo dziś nasz kumpel Pete piecze babeczki
i czeka go więcej niż ucieranie ciasta.
Pyszne jagodowe babeczki na urodziny Dennisa
to świetny pomysł, Pete.
Tak mi się spodobał, że sporządziłam
tę książkę kucharską/wskazówki/ instrukcje/przepis obrazkowy.
Zaczynajmy.
Punkt 1A, przygotować miski.
To taki ja-go-dowy Słodki blues
Solo!
Mamy cukier, o tak
Będzie z niego lukier Co da nam smak
Śpiewamy ja-go-dowy Słodki blues
To taki ja-go-dowy Słodki blues
Pete.
To taki ja-go-dowy Słodki blues
Aż się błyszczy!
Dobra. Weźmy te pyszne jagodowe babeczki
na przyjęcie.
Ktoś...
Callie chciała chyba powiedzieć:
„Ktoś ukradł babeczki”.
Kto mógł zabrać nasze babeczki? I dlaczego? I jak?
To scena zbrodni. Przeprowadźmy śledztwo.
Tak jak Kotalina w swoim serialu
Detektyw Kotalina: Muzyczne Śledztwa.
Zagląda tu Zagląda tam
Detektyw Kotalina
Kto w potrzebie, wzywa ciebie Nie zawiedzie nigdy się, o nie
A ty możesz być jej partnerem,
detektywem Kotenburgiem Von Włóczką.
Pete lubił wcielać się w role, zwłaszcza kogoś takiego
jak detektyw Kotenburg von Włóczka.
Widzę okruszki. Spójrz, Kotenburgu, leżą też na zewnątrz.
Te ślady doprowadzą nas do złodzieja.
Chodź, Pete.
Znaczy się, detektywie Kotenburgu von Włóczko.
Pete chciał bawić się w detektywa, ale chciał też
wrócić do kuchni i upiec więcej babeczek.
Wciąż zdążyliby zrobić następną porcję,
ale nim zdołał coś powiedzieć, Callie już podążała za tropem.
Wiewiórka Sally.
To pewnie ona wzięła nasze babeczki.
Pete i Callie. Ale się cieszę.
Podwójnie. Potrójnie. Poczwórnie.
Da się bardziej? Pięcio-raśnie!
No nic. Muszę się do czegoś przyznać.
Przyznaję...
Tak?
Że nie mogę wybrać żołędzia dla Dennisa.
Chcesz się przyznać jeszcze do czegoś?
Na przykład...
Do wzięcia pysznych jagodowych babeczek bez pytania.
Bez pytania? To okropne. Straszne.
To...
Zaraz, myślicie, że ja to zrobiłam?
No tak.
Spójrzcie, moja stopa jest za mała, by zrobić taki ślad.
To prawda. Sally jest niewinna.
Te ślady zrobiły...
większe stopy.
Albo potwór babeczkowy. Albo dwa jednonogie potwory.
Sally nie ukradła babeczek.
Zagadka pozostała nierozwiązana,
zatem Pete zaproponował, by wrócili i zrobili więcej.
Dobrze. Pomogę wam.
Wspólnie schwytamy złodzieja babeczek.
Nigdy nie gromadziłam dowodów, ale teraz chętnie to zrobię.
Zbiorę wszystkie dowody!
Chodź, Pete. Musimy znaleźć złodzieja babeczek.
Kotenburg von Włóczka musi zbadać sprawę.
Skoro jestem detektywem Kotaliną, ty możesz być Skipper,
dzielną reporterką, która pomaga Kotalinie w śledztwach.
Skipper? Super.
To jedna z moich 14 ulubionych postaci.
Patrzcie! Niebieskie odciski palców.
Ten sam odcień.
Babeczki były niebieskie. Ten, kto ich dotykał,
zostawił te ślady.
Przyłapiemy go na niebieskim uczynku.
Gdy Sally i Callie badały tropy,
Pete ujrzał swoją przyjaciółkę, mopsa Emmę.
Bonjour, Pete. Comment ça va?
Tak sobie?
C'est dommage. A to dlaczego?
Palce Emmy.
Są niebieskie!
Emma ukradła babeczki!
Babeczki? Moi? Wykluczone.
Skradłabym jedynie twoje mniemania na temat sztuki.
Ktoś ukradł nasze niebieskie babeczki, a twoje palce są niebieskie.
Są niebieskie, bo maluję portret, który podaruję Dennisowi na urodziny.
Ocean jest tak niebieski,
jakbym malowała Błękitną rapsodię.
To oznacza jedno.
Naprawdę? Bo ja nie mam pojęcia co.
Winowajca nadal jest na wolności
i musimy wymierzyć mu sprawiedliwość.
Chodź, Emmo, udawaj, że jesteś Flambe.
To cukiernik-detektyw, który nauczył Kotalinę podstaw.
Och, oui, uwielbiam ten serial.
Witaj, Wilson.
Callie, Sally, Emma i Nietoperz Pete.
Co porabiacie w ten jasny wieczór?
Zbieramy dowody.
Ktoś ukradł jagodowe babeczki Callie i Pete'a.
Widział pan babeczkowego złodzieja?
Babeczkowego złodzieja? Brednie.
Nie ma czegoś takiego.
Ale ktoś nam ukradł babeczki.
Myślałem, że babeczka była złodziejem.
Babeczka-złodziej?
Przecież babeczki nie kradną.
Nie mają rąk, nóg ani wąsów jak typowi włamywacze.
Słyszeliście?
Mój brzuszek.
Chwileczkę. Krzaki nie jęczą.
I nie mają brzuszków.
Ale trop prowadzi prosto do krzaka.
Och, brzuszek mnie boli.
Gburku, to ty ukradłeś babeczki?
Dlatego boli cię brzuszek?
Czy dlatego, że czujesz się winny?
Zaraz. Wyznam wszystko.
Pakowałem prezent dla Dennisa.
Poczułem, że coś ładnie pachnie. Mój nos
doprowadził mnie do...
najbardziej smakowicie pachnących łakoci.
Bo wiecie, zwykle wącham muchy znad bagien, muchy znad trzęsawisk,
muchy znad moczarów i gazy bagienne.
No więc, uznałem, że warto spróbować tych babeczek.
Jedna przecież nie zaszkodzi.
Ale od kąska przeszedłem do kęsa, od kęsa do gryza,
do wsuwania i do pochłaniania,
i nagle okazało się, że nic już nie zostało.
Zjadłem urodzinowy prezent Dennisa.
Koszmarny ze mnie przyjaciel.
Nie wiem, jak przepraszać. Patrzcie.
Przepraszam!
Wybaczysz mi?
Pete wie, że każdemu zdarza się pomyłka,
więc nie ma co potępiać Gburka.
Teraz liczyły się tylko urodziny Dennisa.
Dzięki.
Naprawdę mi przykro. Co mogę zrobić?
Pete nie musiał być detektywem, by stwierdzić...
Gdy przyjacielowi zdarzy się popełnić błąd,
najlepiej okazać życzliwość.
Wiesz, jak się robi babeczki, Gburku?
Nie, ale mogę się nauczyć.
Nie buraczkowy
Nie miętowy
Nie wiśniowy
Nie kawowy
Nie czekoladowy Nie pomarańczowy
Łososiowy też nie
Dzięki, że przyszliście na moje przyjęcie.
I dzięki za babeczki.
Kto je zrobił?
Powiedzmy, że to tajemnica.
Chodźcie. Pora na zabawę.
Wręczyli je całą paczką,
więc prezent był wyjątkowy.
A skoro zagadka zaginionych babeczek została rozwiązana,
Kot Pete mógł skupić się na tym, co wychodzi mu najlepiej.
Zabawie.
To taki ja-go-dowy Słodki blues
Blues na Dobranoc
Obawy wszelkie porzuć już Niech początek początek ma swój
Zaśpiewajmy razem tu
Cześć, koty i kociaki. Nieźle dziś brzmią, co?
Jeszcze jedną.
Słuchajcie, pora na obiad. Musimy kończyć. Widzicie?
Callie mówi, że późno już dość
A my nie mamy dość
Też bym pośpiewała, ale nie mamy już czasu.
Wszyscy coś takiego znamy.
Tak dobrze się bawimy, że nie chcemy przerywać.
Pora na obiad, dzieciaki.
Dlaczego się dąsacie?
Chcemy jeszcze grać, ale pora iść na obiad.
Wtedy Pete wpadł na pomysł.
Mogliby kontynuować zabawę,
zostając razem na noc.
Wspólna noc?
Dobry pomysł!
Dlaczego nie.
-Super. -Tak!
No dobrze.
Zadzwonię do waszych rodziców, a wy pobiegnijcie
i przynieście śpiwory.
Przygotujcie się na zabawę.
Zostaję na noc z przyjaciółmi
Będzie ekstra, wierzcie mi
Zabawa była przednia,
ale zrobiło się późno i Pete'owi zachciało się spać.
Chyba pora się już położyć.
Pora spać.
Dobranoc.
Dobranoc, pani mamo Kota Pete'a.
Mnie się nie chce spać.
Mnie też nie.
Ani mnie.
Pomogę wam. Po prostu zamknijcie oczy.
I jeden, dwa, trzy... śpimy.
Mais oui, to nie pomogło.
Czekajcie, wiem, co nam pomoże.
Co takiego?
Walka na poduszki.
Kto by się temu oparł?
Wszystko w porządku?
Tak, pani mamo Kota Pete'a.
Dobrze. Dobranoc, skarbie.
Dobranoc wszystkim.
Spróbujmy zasnąć, Pete.
Racja. Zamykamy oczy.
-Zamknięte. -Już zamykam.
Ale nie wystarczy zamknąć oczu, prawda?
Wiem, że powinniśmy spać i w ogóle,
ale zamykanie oczu kojarzy mi się z zabawą w chowanego.
-Nie szukam! -Też nie.
Ani ja.
Ty szukasz, Pete.
Pete zawsze powtarza: skoro nie możesz ich pokonać, baw się z nimi w chowanego.
Wiedziałem, że to kiepska kryjówka.
Jestem niewidzialna.
Wygrałam!
Znowu to zrobiliśmy. Lub raczej nie zrobiliśmy tego.
Nie poszliśmy spać.
Mais oui. Pora spać.
Jak mamy się zrelaksować?
Zaśpiewaj nam kołysankę, Callie.
Kołysankę? Nie jesteśmy niemowlętami.
Znam taką piosenkę. To nie kołysanka.
Gdy późna już noc
Śpiewaj tak
Gdy przywołać chcesz sny
Śpiewaj tak
A nam się nie A nam się nie
A nam się nie chce jeszcze spać
Pora na sen Pora na sen
A nam się nie chce jeszcze spać
Żeby wreszcie zasnąć,
Pete musi znaleźć sposób, by uśpić resztę towarzystwa.
A nam się nie chce jeszcze spać
Nikt nie może zasnąć, co?
Pamiętam niebieskiego kotka,
któremu ciężko było zasnąć.
Co podziałało?
Dobranoc.
A nam się nie chce jeszcze spać
Przepraszam. Powinniśmy spać.
Jesteśmy zbyt podekscytowani.
Ale jak mamy wszyscy zasnąć?
Jak wielu z nas Kot Pete lubi historię na dobranoc.
Historia? Świetny pomysł. Słuchając, zawsze zasypiam.
-Ja też. -Magnifique!
Zaraz, chcesz czytać tę?
Ja lubię historie o pluskwiakach wodnych.
A ja o żołędziach. O stosach żołędzi.
Fajnie. Ale ja wolę książki na temat porządkowania.
Przydałaby się historia o pluskwiakach, które porządkują żołędzie.
A ja lubię W poszukiwaniu straconego czasu.
Czasem dorośli czytają to, by zasnąć.
Hej, co u was?
Hałasowaliśmy? Ja zawsze hałasuję.
Pete miał nam poczytać.
Ale każdy chce coś innego.
Może wymyślcie własną historię.
Wspaniały pomysł. Taki kreatywny.
Ale o czym?
Sami wybierzcie. Dam wam tytuł.
Może: „O królu, który nie mógł spać”.
Dobry pomysł.
Każdy z was ułoży swój rozdział o tym, jak pomóc królowi zasnąć.
Gburku? Może zaczniemy od ciebie?
Jasne. Chciałbym...
No więc. No tak.
No dobrze. Dobranoc.
Dobranoc pani mamo Kota Pete'a.
„O królu, który nie mógł spać”.
Dawno, dawno temu żył sobie przystojny, lecz niedoceniany król Ropuch.
Nie mógł spać.
Zazwyczaj po prostu
liczył w głowie pluskwiaki wodne, ślizgające się po stawie.
Jeden pluskwiak.
Dwa pluskwiaki.
Trzy...
Więc...
Więc lepiej...
Dobra, moja kolej.
Król Ropuch poprosił o pomoc ekspertkę od królewskich porządków.
Doradziła mu sporządzenie listy rzeczy do zrobienia.
Numer jeden: władać królestwem.
Dwa: konne przejażdżki po lesie.
Trzy...
Król Ropuch poprosił o pomoc...
księżniczkę Mopsicę.
Zaśpiewała mu słodką kołysankę z jej rodzimej krainy.
Śpiewamy do snu Tę smętną pieśń...
Moja kolej!
Gdy piosenka księżniczki nie podziałała,
król poprosił o pomoc giermka Wiewiórkę,
który zarządzał zapasami żołędzi.
Zrobiła mu pyszną żołędziową herbatkę i...
Żołędzie...
Rada mamy Pete'a podziałała.
Jej pomysł z historyjką uśpił wszystkie dzieci.
A co z Pete'em?
No tak.
Dobra książka zawsze pomaga mu zasnąć.
Miał pod ręką swoją ulubioną.
Przeczytał tylko stronę i...
Gdy późna już noc
Śpiewaj tak
Gdy przywołać chcesz sny
Śpiewaj tak
Wsłuchaj się I oczy zmruż
Dwa, trzy, cztery.
A nam się nie A nam się nie
A nam się nie chce jeszcze spać
Pora na sen Pora na sen
A nam się nie chce jeszcze spać
Zaśnij już Zaśnij już
A nam się nie chce jeszcze spać
No dobrze. Komu naleśniki?
No proszę.
Nawet ułożyli nową piosenkę, próbując zasnąć.
Do zobaczenia, koty i kociaki.