NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
W przeddzień 19. okrążenia
wspaniały pan Wilford wyłonił się z mrozu.
Nastał czas dwóch lokomotyw.
Ogon przestał być Ogonem. Stał się strefą przygraniczną.
Czas genialnych forteli i inżynierii,
przerwanego pędu i nowych torów na nowym terenie.
Javi, słyszysz mnie?
Javi? Szlag.
Jeśli mnie słyszysz, włącz zapasowe radio.
Idę do łącznika.
Wspierała nas jedynie nadzieja
w tej wojnie pomiędzy Wielką Alicją o 40 wagonach
a Snowpiercerem o 994 wagonach.
Snowpiercer utknął w miejscu.
Spełnicie żądania pana Wilforda
albo odłączymy was i zostawimy.
Przekaż mu, że nigdy się nie poddamy.
A kim ty jesteś?
Wtargnęłaś na mój teren.
Na pewno dojdziemy do porozumienia.
Nie chciał nikogo urazić.
Pogadamy, jak ruszymy z miejsca.
To rozsądna propozycja. Twoja mama by ją poparła.
- Czego chcecie? - Rzeczy z tej listy.
Piwo?
- „Marchew, ogórki”. - Wszystko z tej listy?
Macie 12 minut, zanim zastygniecie z zimna.
- To zwykłe fanaberie. - Nie mamy wyboru.
- Linie leżą. Podpociąg też. - Potrzebujemy gońców.
Sześć railmanów z browaru.
Dobra. Z drogi!
Książkę Rebeka Daphne du Maurier z biblioteki.
Ruth ze mną. Roche na posterunku.
- Sekcja Rolnicza. - Tak!
Till, idź z nią. Pęczek marchwi, ogórek, sześć jaj i kura.
- Kura? - Tak.
Javi, masz kontakt z Mel?
- Stoimy. - Co ty nie powiesz.
- Masz kontakt? - Nie.
Wilford przejął kontrolę.
Użyje systemu awaryjnego.
Melanie, zgłoś się, tu Lokomotywa.
Ładna dziś pogoda.
Całkiem przyjemnie, 118 poniżej zera.
Wracaj na pokład.
Jestem przy łączniku. Ramiona są zablokowane.
- Nie możesz nas odłączyć. - Wiem.
Wyczerpaliśmy rezerwy.
Nie starczy nam mocy.
Miałeś rację, Ben. Dałam się nabrać.
Jeśli przerwę połączenie,
przynajmniej odzyskamy kontrolę nad systemem.
Masz przylepną bombę?
Tak. Tylko jedną.
Mel, sprawdź temperaturę kombinezonu.
- Dopadnie cię hipotermia. - Wiem.
Mel?
120 WOLTÓW
- Minus dziesięć. - Bądźcie gotowi.
Ogrzewajcie dłonie.
Coś się dzieje.
Pociąg stoi. Nie przywykłaś do tego.
Nie. Słyszę jakiś dźwięk.
Uciszcie się na chwilę.
- Cholera. Ktoś jest na zewnątrz. - Ktoś z naszych?
Coś mi mówi, że tak. Oby to się na coś zdało.
- Minus 12. - Gońcy niech się pospieszą!
Idziemy.
Szybko, ruchy!
Z drogi! Ruchy!
Chodźmy.
Zamarzam!
Przejście!
- Z drogi! O Boże. - Nie da rady.
Co się dziwisz? Mieliśmy 170 rannych.
Przykro mi. Morfina skończyła się wczoraj.
Jak to? A jeśli pan Wilford jest w potrzebie?
Porcelana z Pierwszej Klasy. Podajcie to
komuś na zewnątrz.
Nadal żyje?
Na liście jest butelka jego ulubionej szkockiej.
To dopiero początek.
Odbierze nam wszystko, co wywalczyliśmy.
Później pogadamy. Z drogi!
Melanie, jesteś na granicy. Znasz objawy.
Dezorientacja, utrata motoryki.
Nic mi nie jest.
SYSTEM PRZYWRÓCONY
Działa. Odzyskaliśmy kontrolę.
Mel, udało ci się.
Wracaj na pokład.
Nie skończyłam.
Mel?
- O Boże. - A temu co się stało?
Melanie. Zgłoś się. Pora wracać.
Mamy tylko tyle. Ruszajmy.
- Czego brakuje? - Morfiny. Mamy aspirynę.
Własnej roboty, jak sam wie.
Jest 20 stopni poniżej zera.
- Możemy ruszać? - Nawet 22.
Przedyskutujmy resztę w drodze.
Pan Wilford dziękuje za współpracę.
Alex, zaczekaj.
Tak!
To chyba dobry znak.
Ma nas w garści.
Rozumiesz?
Większość z nas walczyła o demokrację,
więc wybierz, po czyjej jesteś stronie.
Melanie?
Jesteś już w pociągu?
Melanie, wsiadaj.
Jesteś w pociągu? Odezwij się.
Melanie, wsiadaj!
Widzę coś.
Pada śnieg.
Odlatuje.
Melanie, posłuchaj. Jest za zimno, by padał śnieg.
Wsiadaj do pociągu.
Odezwij się.
Melanie.
- Ben, słyszysz mnie? - Tak.
Wsiadam do Wielkiej Alicji.
Zdejmij kombinezon w celu dezynfekcji.
Bardzo śmieszne.
NIEBEZPIECZEŃSTWO
Kevin.
Co za spotkanie.
Ciebie nie znam.
To za to, że porzuciłaś nas na śmierć.
Znam drogę.
Ilu naszych zostało w Ogonie?
Jakaś połowa.
Niektórzy już się urządzili, inni poszli na przód.
Niektórzy wolą zostać.
Powiem, jak to wygląda. Ogon przestał być Ogonem.
To teraz granica, której trzeba pilnować.
Trzymajcie silną straż, by strzec terytorium.
Przez siedem lat próbowaliśmy zwiać,
a teraz opłaca się tu zostać.
Pora się ogarnąć.
Przyda się tu druga barykada.
Dobry pomysł. Obwarujcie ten obszar.
Skoro był skłonny zatrzymać pociąg, może też nas zaatakować.
Nie należy niczego przypuszczać.
Porozmawiajmy z pasażerami. Plotki tylko nam zaszkodzą.
Łączność działa.
Dziękuję, Ruth.
Przemówię do wszystkich zaraz
po zebraniu w Wagonie Nocnym.
Tutaj się rozstajemy.
Hej, Jupiter.
Spokojnie.
Pamięta cię.
Liczyłem, że się na ciebie rzuci.
Nieźle. Macie tu ściemniacze.
Podoba ci się?
Stara Alicja przerosła nasze oczekiwania.
Nie tak miało być, co?
Podejdź bliżej. No chodź.
Sprawdzę, jak się zestarzałaś.
Kto kieruje Lokomotywą,
gdy ty rąbiesz drewno na zewnątrz?
Ben?
Nazwisko, ranga i numer seryjny.
- Tyle pan dostanie. - Wybacz. Nadmierna gorliwość.
Nie spodziewałaś się, że tak szybko się spotkamy, co?
Ben, prawda?
Zawsze umiałaś wyłowić talent.
Porozmawiajmy o tobie.
Jak ci się to udało? Mów.
Jak zdołałeś zaskoczyć nas w Chicago?
- Wiem, że chcesz się pochwalić. - Tak!
Wreszcie!
Nie ma to jak opowieść z dreszczykiem.
Pewnie sama się domyślasz.
Udało nam się zabunkrować.
Parę miesięcy przeczekaliśmy w parowozowni.
Gdy byliście po drugiej stronie świata,
poza zasięgiem satelity, byliśmy gotowi.
Siedziałem w ukryciu,
czekałem na odpowiedni moment.
Czyli...
pojechałeś na skróty?
Tak. Torem doświadczalnym w Górach Skalistych?
Powiem ci wszystko...
jak dasz mi klucze.
- Nie mogę. - Możesz.
Odcięłaś łącznik,
ale mogę was zatrzymać.
Snowpiercer przetrwałby najwyżej 20 minut.
Co za ironia, moja uczennico.
Tyle lat przede mną uciekałaś,
a teraz nie chcesz się ode mnie odczepić.
Oddaj mi pociąg, Melanie.
Do niedawna nadal nim kierowałeś.
Co to ma znaczyć?
Łatwiej było utrzymać cię przy życiu.
Wmówiłam wszystkim, że jesteś w Lokomotywie.
Ale utraciłam kontrolę.
Pociąg nie jest mój.
A czyj?
Faceta z Ogona.
Jakiego Ogona?
Nic nie dostaniesz, choćbyś się znęcał.
Chcesz, bym cierpiała.
Nie możesz mnie zranić.
Już nie.
Cześć, Melanie.
Alex...
Ty...
Ty żyjesz.
- To dość rozczarowujące. - Przełomowe chwile w życiu takie bywają.
Nie wierz w to, co ci mówił.
Ukradłaś pociąg. Porzuciłaś mnie. W co tu nie wierzyć?
Wysłałam po ciebie ludzi.
Po ciebie...
Ciebie, babcię i dziadka.
Nie wrócili.
Czekałam na ciebie.
Wolałaś ukraść mi moją przyszłość, prawda?
Alex, proszę...
Za długo by wyjaśniać.
Rany, zmień temat.
Społeczność mają w rozsypce, ale Sekcja Rolnicza działa.
Świetnie. Drób, jaja.
Kuchnia Pierwszej Klasy jakoś przetrwała.
Skończyła im się morfina i nie widziałam Trepów.
Współczuję.
- Wiesz, co oznacza Ogon? - Nie.
Ale przewodzi im niejaki Layton.
Do spółki z, jak się domyślam, agentem Roche'em
i blondyną z Gościnności.
Nie słyszałem o panu Laytonie.
Okazuje się, że twoja mama podszywała się pode mnie.
Tęsknią za mną?
Gościnność nadal nosi uniformy.
Panna Audrey.
Wciąż jest z nami.
Witam.
- Wszyscy się dogadują? - Nie. Wsadź Melanie do ciupy.
Tak jest.
Spójrz na mnie, skarbie.
Spokojnie. Nie pogarszaj sprawy.
Proszę.
Owszem, mamy kontrolę nad mechaniką,
ale Wielka Alicja reguluje naszą prędkość.
Pociąg dostawczy z 60-osobową załogą?
Mniej więcej. Ale nie wiemy, jakich modyfikacji dokonano.
- Maksymalna liczba? Na oko. - Na oko? 200.
Pewnie mniej.
Przetrzymują naszą maszynistkę.
Pasażerowie mają dość tej wojny. Racja?
Święta racja. Ludzie są wyczerpani. Musimy odzyskać siły.
Dokonali inwazji? Nie. Dajmy sobie trochę czasu.
Popieram otwarty dialog.
Melanie pewnie tam jest
i pertraktuje z panem Wilfordem i córką.
Pan Wilford nie pragnie jedynie kontroli nad pociągiem.
Chce kontrolować wszystkich. Wasze ciała i dusze.
Właśnie. Nie ufajmy mu.
Sami z nim pogadamy.
Uciszcie się.
Cisza!
Pasożyt o 40 wagonach nie będzie rządził
Snowpiercerem.
Trwamy na stanowiskach. Zawiesimy działania,
ale zero negocjacji, dopóki nie zwrócą Melanie.
Słyszeliście.
Naszym priorytetem i obowiązkiem
jest zapewnienie spokoju, pożywienia i jedności.
To się nie zmieniło.
Zbierzmy siły. Szybko i po cichu. Bez wiedzy Ruth.
Nie zaatakujemy ich.
Nie wiemy, co jest za tymi drzwiami.
- A co z Melanie? - To właśnie dla niej to robimy.
Wiem, że ludzie mają już dość, ale Wilford ma plan.
Musimy uprzedzić jego atak.
Kogo tu mamy.
A ty dokąd?
- Nie dotykaj mnie. - Bo co?
Uprzedzam, panie Layton. Kłopoty na pańskim podwórku.
- Nie macie pojęcia. - Cholera.
- Dość. - Nigdzie nie idziesz.
Odejdź! Z-Wreck, Siłacz, co z wami?
Wydała Josie. Nie odpowie za to?
- Melanie jej groziła. - Pękła.
- I Josie nie żyje. - Jestem w ciąży.
To prawda?
Zarah?
Tak.
Ciąża w Snowpiercerze.
To oznacza nadzieję.
Mel groziła naszemu dziecku.
Waszemu?
Mój Boże. To wszystko zmienia.
Wy dwaj, sio. Wynocha stąd.
- Zostawcie ją. - Co?
Wracajcie do swoich nor.
To nie w porządku.
Coś ci powiem, Layton.
Przez te gierki
trudno wierzyć w tę twoją demokrację.
Nie zostaniesz w Łańcuchach.
Nosi twoje dziecko, może być celem.
Znajdę ci miejsce na przedzie, z dala od zamieszania.
Dobrze? Musimy przemówić do pasażerów.
Jestem po stronie Snowpiercera, panie Layton.
Działam na rzecz pasażerów, jak pan.
Dobrze wiedzieć.
Proszę przekazać im swoją prawdę.
Za to panu ufają.
Obywatele Snowpiercera.
Przez siedem długich lat obalaliśmy system klasowy Wilforda.
Teraz on powrócił i podczepił się nam do Ogona.
Wiemy, że może nas zatrzymać,
ale Agenci i armia rebeliantów pilnują nowej granicy.
Ruth Wardell i Gościnność poprowadzą działania dyplomatyczne.
Snowpiercer za wszelką cenę będzie bronił zdobytych przez nas praw.
Ale...
mając na względzie nasze poświęcenia,
z wielkim żalem...
i niechęcią...
zawieszam nasz demokratyczny eksperyment
i przedłużam stan wyjątkowy do odwołania.
A to, moi mili niedoszli wojacy, oznacza kłopoty.
To się nie spodoba.
A ma inny wybór?
Tunelowcy walczyli o prawo do głosu. Pora spisać konstytucję.
Jakes.
Też wolałabym organizować wybory.
Ale to nie koniec drogi. I znów was potrzebujemy.
Rozumiesz?
Jak jest na zewnątrz?
Nie świruj. Mam tylko parę pytań.
Dobrze.
Jak jest na zewnątrz?
Zimno.
Przerażająco.
I...
to smutne, gdy pomyśleć o tym,
co tam żyło jeszcze kilka lat temu.
Nicienie przetrwają.
Tak.
Nicienie przetrwają.
Masz odmrożenie?
Niewielkie. Naderwałam kombinezon.
Coraz mniej pamiętam.
Ze starego świata.
Szkoda.
Żałuję, że nie byłaś tam dłużej.
Teraz pociąg to nasz świat. Panujemy nad tym.
No co?
Co się stało z babcią i dziadkiem?
Nie chcieli pójść z ludźmi, których przysłałaś.
Woleli umrzeć w domu.
Kazali mi iść. Nie chciałam ich zostawić.
Słuchaj...
miałam powód, by cię do nich wysłać.
Jaki? Córka nie była ci potrzebna, by ukraść pociąg?
By cię przed nim chronić.
To on mnie ocalił, gdy mnie porzuciłaś.
Nie dlatego cię ocalił.
- Co to? Miałaś to w kombinezonie. - Próbka śniegu.
Po co ci ona?
Bo od siedmiu lat nie opuszczałam Snowpiercera.
Znów kłamiesz.
- Nie powinna być w Pierwszej Klasie. - A to czemu?
Serio, Zarah. Jak to wygląda?
Nie obchodzi mnie nic poza dzieckiem.
A panu przyda się miejsce do pracy.
Baza operacyjna do zadań administracyjnych.
Całe piętro jest do dyspozycji.
Na górze są osobne pokoje.
W Snowpiercerze ciąża wiąże się z przywilejami.
Nie wiemy, jak ci dziękować.
Jak ci się to udało?
Cóż, każdy dziś kombinuje, prawda, panie Layton?
A gdzie się podziali... właściciele tych wygód?
To przedział Schwartzów. Byli po osiemdziesiątce.
Zażyli cyjanek, gdy armia z Ogona przejęła pociąg.
Przyda się rozweselić nieco to miejsce.
Tupotem małych nóżek.
Dwa czipy bezpieczeństwa. Klucze.
Bardzo proszę.
OBLEJESZ MATMĘ, TO OBLEJĄ CIEBIE RANDY
PRACA - HONOR - HORROR
-121 STOPNI PONIŻEJ WSZYSTKIEGO
Obróć się. Ręce za plecy.
- To ona. - Tak. Nie inaczej.
Nie ktoś inny z workiem na głowie.
- Świetna robota! - W rzeczy samej!
Pani Cavill we własnej osobie.
Pamiętam was. Doktorzy...
Headwood.
Headwoodowie.
To wasza robota?
Chodź.
- Widzisz? Węszy. - Nie marnuje czasu.
- Jesteśmy czujni. - Mamy czułki.
Chodź. Siadaj.
Straszny ziąb na zewnątrz.
- Dziadek Mróz dał się we znaki? - Na barku.
Doszły nas też słuchy, że gra ci w płucach.
- Alex? - Obejrzyjmy cię.
Otwórz.
- Już. - Trochę się porobiło.
- Ślicznie. - Odmrożenie?
- Ślicznie. - Zakasłaj.
Wdychaj.
Masz szczęście. Wypracowaliśmy przełomowe terapie.
Co to?
- Mówimy na to „maź”. - Maź.
Tkanka syntetyczna.
Łagodzi ból.
Tak. Zagoi się bez blizny.
Hej! Warować.
Macie świeże jedzenie?
Zależy, co oferujesz.
Dobra. Ma ktoś owoce?
Dzięki.
My się wymienić.
Mówimy po angielsku, ćwoku.
No to ja mieć soczyste jabłuszko,
ekologiczną pomarańczę i szlachetną bulwę.
A ja... ćwierć funta
Niezwykłej Alicji.
Na miejsca!
Trzymajcie język za zębami, to każdy dostanie działkę.
Wreszcie jestem w Ogonie.
I faktycznie tu cuchnie.
Nie tak jak dawniej.
Miejscowa psycholka i Agent Lodziarz. Ani kroku dalej.
Tylko się rozglądamy. Chyba wolno.
Mamy stan wyjątkowy.
Panie Wilford!
Równe szanse zostały za tymi drzwiami.
Pan Wilford przyjdzie do nas.
- Pan Wilford przyjdzie! - LJ!
Tędy.
Przybyła.
Melanie.
Rozgość się.
Relaksuję się.
Alexandra nie je z nami?
Będzie niejedna okazja.
Niejedna.
Podjęliśmy decyzję.
Narazimy Mel.
Chcesz odzyskać Melanie? Tak postawimy na swoim.
Nie rozłączam się.
Jesteśmy gotowi, ale muszą otworzyć drzwi.
Nie wiemy, kiedy to będzie.
Nie znoszę czekać na ich ruch.
Czujesz to?
Ktoś pali trawkę?
Pike.
Siedem lat bez blanta.
Towar z górnej półki.
Za syfiastego ziemniaka.
Pójdziesz siedzieć.
- Czekaj. Nic więcej nie mam. - Nie.
To nasza szansa, by ich wywabić.
Ruchy.
Gotowa?
Jasne. 40 wagonów to dla mnie pikuś.
Nie jesteś gotowa. Wciąż jesteś w połowie Agentką.
Robisz w gacie na myśl o tym, co tam jest.
Kto wypiera się zagłady,
już jest martwy.
- Gotowa? - Tak, spoko.
Mam przy sobie broń.
Masz tam jakieś inne dragi? Koks? Eter?
Mam mango.
Idealne.
Mięciutkie.
Eksplozja w ustach, że tak powiem.
- Obierz i pałaszuj. - To jak, Kevin? Chcesz mango?
- Niczym tęcza... - Jeśli się dowie...
Jak ci na imię, kolego?
Pike.
- Czego tylko zapragniesz... - Czekaj...
Łap tego w liberii.
Druga fala!
Kusze!
Dziękuję, Sykes.
Uprowadziłem właściciela browaru, żeby mieć to piwo. Pamiętasz?
Tak.
W Des Moines.
Smakuje podobnie.
- Nie wydam ci naszego. - Psiakrew.
Lokomotywa.
Proszę pana.
- Sforsowali drzwi. - Co?
- Jak im się udało? - Nie znam szczegółów.
- Poślij Boba. - Lodowego czy Smarowego?
A jak myślisz?
Ruchy!
Odwrót!
Chodź.
Dalej!
Szybciej.
Przechodźcie!
To on zamroził wagon.
Nawet nie poczuł, że temperatura spadła poniżej 70 stopni.
- Tak. - Zostawcie to mnie. Idźcie po niego.
Nie dało rady.
Ilu rannych? 20?
Atak bez mojej wiedzy.
Decyzja podjęta w stanie wyjątkowym.
- Nie bierz tego do siebie. - Czyżby?
Poinformował pan lokomotywę, a Gościnność nie.
I skopali wam tyłki.
Bez strat terytorialnych. Dostaliśmy, co chcieliśmy.
Znasz go?
- Kevin? - Ruth. Twoi ludzie oszaleli.
Rozumiem, czemu tak to widzisz...
Popełniacie wielki błąd.
Wilforda nie obchodzi, czy przepadniecie. Wy i Sekcja Rolnicza.
Zacznie od nowa.
Idziemy.
Siadaj.
Wzięli Kevina na zakładnika.
Skrajna głupota.
Istna obraza. Myślą, że mogą wymienić zakładnika w zamian...
za ciebie.
Cóż mogę stwierdzić? Nie mają wprawy.
Ukradłaś mi pociąg. Wykorzystałaś moje nazwisko.
Oblepiłeś nim cały pociąg.
Stworzyłem ten świat! Innego nie ma. A ten jest mój.
Ja nim rządzę. A ty?
Naprawiałaś ciągniki na farmie tatusia.
Miałaś 17 lat, gdy wyciągnąłem cię z gnoju.
Wszystkim się dzieliłem.
Wszystko ci dałem.
Rozwiązanie.
- Ono nie istnieje... - Na litość boską.
...o ile nie możemy tam wrócić!
Świat jest tutaj. Tętniąca żyła na skostniałym trupie.
Chodź. Pójdziesz ze mną.
Jesteś Maszynistką.
Maszynistko,
zatrzymaj Snowpiercera.
- Z chęcią. - Alex.
Wrzuć wsteczny.
Zakotwiczył nas.
POSTÓJ AWARYJNY
Nie możemy stanąć. Odłączy nas.
Odbieram, co moje.
Jeśli ten cały Layton nie odda mi pociągu,
Alex odczepi Snowpiercera
i pojedziemy w przeciwnym kierunku.
Gdy wrócimy, wszyscy tam będą martwi.
I przez kilka następnych lat
będziesz ich kompostować.
- Co on robi? - No już!
Pogódźmy się!
Ruszajmy!
Odłącz Snowpiercera
i jedź powoli na wstecznym.
- Nie rób tego. - Bo co?
- To rozkaz. - Bo to rozsądne.
To nasza przyszłość.
Mój Boże. Dajcie mi whiskey.
Zrób to!
Jeśli to zrobisz, wszyscy umrą.
Cały świat.
Uwierz mi.
Nie chcesz być za to odpowiedzialna.
Odczepiaj. No już.
No dalej.
Alex...
Nie pękaj.
Błędny wybór, skarbie.
Nie da się.
- Coś ty zrobiła? - Skomplikował mechanizm.
Ostrzegałam cię, pamiętasz?
Mówiłam, że jeśli zamek centralny nawali,
nie zdołamy ręcznie usunąć ramion chwytnych.
Ja pierdykam. Połączeni na zawsze.
Właśnie. Na zawsze.
Lepiej każ Alex wprawić Snowpiercera w ruch,
inaczej wszyscy umrzemy.
- Za nic. - To jedyne rozwiązanie.
Musimy nauczyć się współpracować.
- Zagięła cię. - Zamknij się!
Nie mamy wyjścia.
Zaczekaj...
na rozkaz.
Dzięki Bogu. Jesteśmy ocaleni.
Ocalił nas.
Przed nami długa, zimna wojna.
Napisy: Ewa Nowicka