NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
HERBACIARNIA
Myślałam, że przywykłam do śmierci.
Osiem osób to nic w porównaniu z siedmioma miliardami ofiar Mrozu.
Ale to nie to samo.
Nie mróz tu zawinił.
Tylko my.
Ludzie.
Poddajemy się przemocy.
Nie potrafimy przestać.
To nasz sposób na wszystko.
Zatracamy się.
Ja też.
Ale teraz…
zależy mi tylko, by to przerwać.
Chcę choć raz pójść spać
i nie bać się tego, co mnie czeka rano.
Choć raz nie chcę czuć się samotna…
w Snowpiercerze o 1034 wagonach.
Synu, Bóg czuwa nad nami w chwilach rozpaczy.
Wilford wiedział, gdzie uderzyć.
Musi tu kogoś mieć.
Ktoś powiedział mu o napięciach.
Ludzie będą winić Ogon. Muszę temu zapobiec.
Oboje musimy.
Udowodnij, że to nie wina Ogona. Póki co zapanuję nad sytuacją.
Granica jest zamknięta. Agenci obstawiają przedziały.
Na razie jest spokój.
- Kwestia czasu. - W końcu para puści.
Łataczu Boscovic,
Snowpiercer podziela twoją stratę.
Wiesz, kto to zrobił?
Przysięgam, że nikt z Ogona…
Odsuń się od nich.
Natychmiast!
Idźcie.
Ja się tym zajmę.
Weź.
To święty Krzysztof.
Będzie cię chronił.
Przypilnuję go. Obiecuję.
Jak skończy, zabiorę go do siebie.
Dzięki, pastorze.
Nie rozmazuj, tylko zawijaj wężykiem.
Sporo tej krwi do wytarcia.
Pani detektyw.
- To się nazbierało. - Potrzebuję pomocy.
To sprawka Ogonowców.
A jeśli nie, to jak zwykle zwal na nich winę.
Daj jej spokój. Miała ciężką noc.
Czego chcesz?
Znalazłam to na podłodze.
Dawne insygnia Wilforda. W starym stylu.
Widziałaś taki? Może w Pierwszej Klasie?
Nie.
Nawet nie spojrzałaś.
Nadal nie.
Nieważne.
Wiem, kto mógłby pomóc.
Kto?
Jest taka jedna, Katya. Ma pełno staroci.
Zaprowadzisz mnie?
Dobra.
Stała obok niego. Po tamtej stronie.
Nie słyszałam wszystkiego, ale chyba kazał jej wybierać.
I wolała zostać?
Na to wyglądało. Ale nie wiem, co nią kierowało.
Ryzykowaliśmy, wysyłając ją tam.
Miała spełnić twoją misję, prawda?
Zrobiła to?
Nie. Wciąż nie mamy dostępu.
Może została, by dokończyć zadanie.
Tak czy owak, to panna Audrey, patronka Nocnego Wagonu.
Jest jedną z nas. Jak by nie było, to dezercja.
Wielka Alicjo. Tu Snowpiercer.
Zgłoś się.
Tu Snowpiercer. Zgłoś się.
Odbierz.
Wiem, że mnie słyszysz, szurnięty koźle.
Cześć, Ben. Stęskniłeś się.
Przed nami Rondo Himalajskie.
Wielkie wydarzenie.
Zawracamy po waszą dzielną Melanie.
Chcemy mówić z Audrey.
Patrzcie, kto tu znów zawitał.
Audrey!
Król Layton.
Na nasz koszt.
Siedzi w wannie. Nie w humorze.
Co tam się u was działo?
Alarm, zamknięta granica. Jakieś kłopoty?
Drobne wewnętrzne zamieszki.
Nic ci o tym nie wiadomo, prawda?
Chwileczkę, panowie. Już tu idzie.
Piękna, lecz naburmuszona.
- Cześć, Layton. Jestem. - Nie wróciłaś na czas.
Zawsze byłam buntowniczką.
Wszystko w porządku?
Chce wiedzieć, czy przetrzymuję cię tu siłą.
Nic mi nie jest.
Otworzymy dla ciebie granicę, jeśli chcesz.
Jeszcze nie.
Na pewno?
Słabo.
Jest ostrożna.
Albo świeżo zaspokojona i wykąpana w różanej wodzie.
Musimy założyć, że przeszła na jego stronę.
Racja.
Wiesz, co się działo w Snowpiercerze?
Całą noc wył alarm. Nikt nic nie wie.
Wilford zabarykadował się z Audrey
i nic mi nie mówi.
Były jakieś ofiary?
Twój Australijczyk jest cały.
Zaatakują nas?
- Powinniśmy się martwić? - Zaraz się dowiem.
Czekaj!
Sykes. Zaczekaj.
Co się dzieje? To nasza sprawka, prawda?
Wilford widocznie ma powód, by ci nic nie mówić.
- Czemu? - Nie wiem.
Sama go zapytaj.
W Trzeciej są złe nastroje.
Myślą, że zabiliśmy Łataczy.
Tu jesteśmy bezpieczni. Zabarykadujemy się.
A nasi na przedzie?
- Światełko i Winnie. - Właśnie.
Przypomniałeś sobie angielski, Siłaczu.
Powiedziałeś „i”.
Światełko i Winnie są dziś na bazarze.
Jest nas tam więcej, ale wszyscy powinni tu wrócić.
Wybaczcie, muszę wracać.
- Spoko, damy radę. - Dobrze.
I co wy na to?
Musimy tam iść i wszystkich tu ściągnąć.
Tak. Ale bez niego.
Rzuca się w oczy.
Siłacz zostanie na posterunku.
- I. - A Pike?
- Co z nim, stary? - Nie pytaj.
Pójdziemy we dwóch.
Wracamy do Ogona.
Ty.
My…
Nie chcemy kłopotów.
Zabiliście moich przyjaciół!
- Nie! - Teraz ja zabiję was!
Nie wypuszczajcie go.
Nie trzeba było zostawiać go z pastorem.
Sam…
niepokoisz się?
Tak, gdy mówisz do mnie po imieniu.
Co cię trapi?
Wczoraj, gdy pan Wilford był z Audrey na granicy,
zaprosił mnie do Wielkiej Alicji.
Nadal tu jesteś.
Miałam dylemat.
Dawniej bym się nie wahała.
A teraz tak.
Służę Snowpiercerowi, tak jak ty.
Przez siedem lat panował tu porządek.
Wiem, że to Melanie, ale zasady były jego.
Owszem, mieliśmy porządek.
Chcesz do tego wrócić?
Odrąbywanie rąk? Gułag w ostatnich wagonach?
Chodź.
- Sama to robisz? - Layton ma dość na głowie.
Wszyscy winią Ogon. Mógłby coś z tym zrobić.
I robi. Powierzył to mnie.
No i…
Chcesz się wykazać.
Ośmioro Łataczy zabito jednocześnie.
Ośmioro zabójców na usługach Wilforda.
Niewidzialna ręka Wilforda.
To nie fikcja, uwierz. Ma tu kogoś, kto pociąga za sznurki.
- Hej. - Wejdźcie.
- Hej. - Dzień dobry.
Nie mówi po angielsku.
Pyta, czego szukacie. Ubrań? Czapek?
Sama mi powiedz.
Mówi, że to guzik od kurtki.
Czemu gromadzi te rupiecie?
Babcia zna pana Wilforda od dawna.
Sąsiedzi z Sheffield.
Był jej jak bratanek.
Zabierała go do parku, do kaplicy.
Podobno to lubił.
WSPANIAŁY INŻYNIER
Zapalał czerwone świece w latarniach.
To stąd te czerwone latarenki?
Babcia każe mi je codziennie zapalać na znak oczekiwania na pana Wilforda.
Nasi klienci też je zapalają.
Ta ma wszystkie guziki.
To jakiś zestaw?
Tak. Mieliśmy podobną.
Babcia wymieniła ją tydzień temu…
na futrzaną czapkę.
Kto po nią przyszedł?
Piękna pani.
Elegancka, z Pierwszej Klasy.
Bardzo wysoka.
Obywatele Snowpiercera,
opłakujemy dziś śmierć naszych Łataczy.
Boimy się, bo są wśród nas tacy, którzy chcą wywołać w nas strach.
Ten akt przemocy miał na celu podzielić nas, osłabić…
To sprawka Ogona!
…wyrzynając naszych najlepszych.
Nie obracajmy się przeciwko sobie.
Tego właśnie chcą.
Ten, kto dokonał tej straszliwej zbrodni,
chce zrzucić winę na najsłabszych spośród nas.
Pieprzenie!
Layton jest z Ogona.
Prawdziwy wróg jest w Wielkiej Alicji,
przyczajony.
Niektórzy wśród nas chcą jego powrotu,
ale już raz obaliliśmy Prawo Wilforda,
więc przypomnę wam hasło, które nas jednoczy.
Jeden pociąg!
Snowpiercer.
- Nie o to walczyliśmy. - Właśnie.
Wilford!
Nie wiem, czy dobrze odczytają twoje zamiary.
Musiałem bronić ludzi z Ogona.
Sami nie mają jak.
Wciągając w to Wilforda, wywołasz podziały.
A co miał zrobić?
W takim razie kontynuujcie.
Możliwe, że ma rację.
Oboje wiemy, że to tylko początek.
Zostałam tu.
Nie tego chciałeś?
Chcę, byś była ze mną. Tak naprawdę.
Sam nie dam rady.
To zaufaj mi. Jak ja tobie.
Powinnam poznać twoje zamiary.
- Wyłożyć karty na stół? - Tak.
Znalazłem u ciebie ten śrubokręt, gdy brałaś kąpiel.
Po co ci on?
Chyba sam wiesz.
By przełączyć kable, aby w Snowpiercerze mogli mnie podsłuchiwać.
- Zrobiłaś to? - Nie.
Zostałaś, by ukończyć swoją misję?
Nie.
Zostałam… bo coś mnie przyciąga.
Tutaj.
Po tym, co mi zrobiłeś,
sama tego nie rozumiem.
Ale wciąż tu jestem.
Nie wierzę ci.
Ubierz się.
Chcę, byś kogoś poznała.
- Dokąd idziemy? - Zobaczysz.
Musisz się wykazać, jak pozostali.
Co tu się dzieje?
To jeden z członków obsługi. Biedak załamał się nerwowo.
Musisz mu pomóc.
Nie!
Zostaw mnie!
Nie. Zostaw mnie.
Zostaw mnie.
Nie! Błagam.
To Kevin.
Uzdrów go.
Rewolucja Laytona miała służyć wszystkim.
Do diabła z nim! Nigdy się nie zmieni.
To pociąg Wilforda. Był i będzie.
- Dokopiemy im! - Layton ma przesrane.
Dalej!
Pike, wszystko gra?
Layton.
Ziomal.
- Wszystko gra. - Na pewno? Bo raczej…
kiepsko wyglądasz.
Z Terence'em nie poszło według planu,
ale pocieszam się tym, że teraz masz u mnie dług.
Tak, możesz na mnie liczyć.
Wracaj do Ogona. Tu jest niebezpiecznie.
Nie potrzebuję.
Jesteś celem.
- Nikt mnie nie rozpozna. - Czyżby?
Przejrzałem księgi.
Zrobiłem rachunki.
I dowiodłem,
że szala przechyla się teraz na moją stronę.
Zsumowałem twój dług.
Jesteś naznaczony.
Hej. Tędy. Nie wychylaj się.
Nic mu nie jest?
Przeze mnie ześwirował.
Spokojnie. Naprawisz to.
- Tu jesteś. - Gdzie byłeś?
Audrey mi w czymś pomaga.
W czym?
Drobny projekt. Zobaczysz.
Znów trzymasz mnie na dystans.
Ciekawe czemu.
Bo zamiast przejąć Snowpiercera, jak obiecałeś,
zabawiasz się ze swoją dziwką.
Doceniam twój tupet.
Ale nie sprowadzaj tego na grunt osobisty.
Kiedyś o wszystkim mi mówiłeś.
A ty doceniałaś, co dla ciebie zrobiłem.
Ale wpuściłaś tu Melanie i przemyciłaś ją do baraków.
Tak, wiedziałem o tym.
Nie obyło się bez przytulasów?
Nie powinnam musieć wybierać pomiędzy tobą a nią.
Owszem. Musisz wybrać.
Spędziłaś z nią tydzień
i zapomniałaś, że cię ocaliłem.
Co dzień powinnaś mi dziękować, że wybawiłem cię od mrozu.
Każdy dzień twojego życia otrzymałaś w podarku ode mnie.
Jeśli chcesz, bym uwzględniał cię w swoich planach,
to przypomnij mi…
czemu tu jesteś.
Już dobrze.
Nie ma się czego wstydzić.
Pomogę ci.
Kevin.
Kevin?
Wciąż widzę go w wannie.
Wsadził cię do wanny?
To znaczy, że cię lubi.
Wiem, że z początku trudno pojąć to, jak okazuje względy.
Nie chcesz pozbyć się tego bólu?
Mogę zobaczyć?
- Ładnie się goi. - O Boże.
Wiem.
Już prawie po wszystkim.
Spójrz.
O Boże. Nie…
Oboje dokonaliśmy tego wyboru
- z miłości do niego. - Nie.
- Ocalił cię. - Nie, zrujnował mnie.
- Nie. Ocalił cię. - Nie.
Tylko się boisz.
Nikt nie kochał cię jak on. Ani nie pokocha.
Chcesz znów być jego, prawda?
- Przestań. - Bez niego byłeś niczym.
- Dał ci wszystko. - Nie.
- Zamknij się! - Przestań.
Zamknij się!
Musisz sięgnąć głębiej.
W głębokie, ciemne rejony.
To moja specjalność.
Pomagam ludziom się odnaleźć.
O Boże…
Musisz odpuścić.
Uspokój się. Ulegnij.
O co chodzi?
Znaleźliśmy coś na miejscu morderstwa.
Coś ci to mówi?
Tradycyjne logo. Rzadki okaz.
Pierwszy raz to widzę.
Ach tak?
Przejrzeliśmy twoje rzeczy. Wybacz, że bez pytania.
- Musiałam gdzieś go zgubić. - Nie sądzę.
Łataczka Cherry była silna.
Przybliż się.
Broniła się, co?
Zabiłaś ją dla Wilforda.
Kto tym zawiaduje? Ty?
Nieźle się zamotałaś.
Umykają ci oczywiste rzeczy.
Masz się za taką sprytną, ale nigdy nie nadążasz.
Pociąg potrzebuje zmiany, nowego pasterza.
Rewolucja właśnie się zaczyna.
- Odprowadź ją. - Idziemy. Szykuj się, złotko.
Ruchy!
WIECZNA LOKOMOTYWA!
Szybko. Tutaj.
Na bazarze też są zamieszki.
Wkrótce ogarną cały pociąg.
Ruth…
- Szybko. - A wy dokąd?
Szybko. Tutaj. Chodźcie.
Dalej!
To tylko Gościnność. Chodźmy.
- Co tu się dzieje? - Utknęli. Tak jak wy.
Zadzwoń do Tristana. Poproś o eskortę.
No dobrze. Sprawdźmy, kogo tu mamy.
O co chodzi?
Co się stało?
- Światełko? - Winnie pamięta ją z Ogona.
Rzadko tam bywałam.
Próbowałaś odjąć jej rękę.
Nie tak dawno.
Jej matka ją zastąpiła. Pamiętasz?
- Suzanne? - Tak.
Umarła wskutek komplikacji.
Nie wiem, co powiedzieć.
Gdzie jej brat?
Zginął podczas rewolucji.
Ma tylko mnie.
- Ruth? - Tristan?
- Ruth? - Tristan!
Ściągnąłeś eskortę?
Nie. Mamy problem. Skierowane ataki na Ogonowców.
Zamieszki w całym pociągu.
Nie są tu bezpieczni.
W porządku. Spokojnie.
Dajcie mi chwilę.
Gdzie ta mała?
Winnie?
Boże. Musiała się wymknąć.
- Światełko. - Znajdę ją.
Nie możesz tam iść. Ja pójdę.
Zastąp mnie. Nikogo tu nie wpuszczaj.
Dobrze.
Maleńka Winnie. Co ty tu robisz?
To niebezpieczne.
Co jest?
- Ogonowiec. Znam go! - Nie.
- Pojmać go! - Czego chcecie? Nie.
- Jest mój. - Cofnij się.
Puszczajcie!
Dość! Puszczajcie!
Puśćcie mnie!
Puszczajcie!
Łap go za kostkę.
Puśćcie mnie!
Zamknij się!
Nie mam ochoty!
Zwolnij.
„Ich pasterze wiedli ich na manowce”. Wczoraj mi to cytował.
Kretynka ze mnie.
Suka miała medalik ze św. Krzysztofem.
Powtórz to od początku.
Rano widziałam, jak pastor dał Bokiemu ten sam medalik.
Mnie dał dokładnie taki sam.
Celowo wypuścił Bokiego?
Na lewo.
Chwila. Co się dzieje?
Zwolennicy Wilforda organizują gangi. Wszędzie są zamieszki.
Wzięli Ogonowca na zakładnika.
Idź. Sama sobie z tym poradzę.
Powodzenia.
Winnie?
Bądź silna.
Kocham cię.
Winnie!
Tu jesteś.
Wszędzie cię szukałam.
Jak się tu znalazłaś?
Nie bój się mnie. Nie zrobię ci krzywdy.
Chodź. Odprowadzę cię…
do twoich przyjaciół.
Twoja mama…
Przykro mi.
Moja mama też umarła, gdy byłam mała.
To okrutne, że ci ją odebrałam.
Myślałam, że postępuję słusznie.
Według zasad.
Ale to nie było słuszne.
To było złe.
Bardzo złe.
Żałuję, że nie mogę tego cofnąć.
Żałuję.
Chowam się przed złymi ludźmi.
Wiem.
Jesteś bardzo mądra.
Ale ochronię cię przed nimi,
jeśli pójdziesz ze mną.
Pójdziesz?
Chodź, skarbie.
Chodź.
Wiesz, że zrobiłbyś dla niego wszystko.
Żadne uczucie się z tym nie równa.
Ta lojalność…
przynosi ulgę.
Niewielu rozumie taką miłość.
Tylko on cię rozumiał.
Bez niego byłeś nikim.
Wszystko mu zawdzięczasz.
Wszystko mu zawdzięczam.
Dziękuję, panie Wilford.
W porządku.
Wstań.
Chodź.
Widzę…
że odzyskałaś wigor.
Dobra robota.
Kevin.
Uklęknij przed panem Wilfordem.
Poliż jego pantofel.
Miło znów cię mieć.
Dziękuję.
Nie!
Dalej!
Nie!
Nie, tylko nie ręka!
- Morda! - Nie róbcie tego.
- Dogadajmy się. - Uciszcie go.
Wracają.
Proszę.
- Dziękuję. - Andre.
Dokąd idziesz? Co się dzieje?
Złapali jednego z naszych.
- Ogonowca? - Tak.
- Idę z tobą. - Nie.
Proszę, pozwól mi.
Dobra, chodźmy.
Bess.
- Usiądź. - Z kim rozmawiałeś?
Jak to z kim?
Modliłeś się?
Oczywiście.
W takich momentach potrzebuję Go najbardziej.
Co się stało z Bokim,
gdy was zostawiłam?
Pozwoliłem mu opłakiwać zmarłych.
- Coś nie tak? - To tylko przykrywka?
Co masz na myśli?
Filiżanka.
Duchowość.
To wszystko ściema, nie?
To ty pracujesz dla Wilforda.
Zostaw to.
- Bess. - Nie kłam.
Nie okłamałem cię.
Tylko mnie nie słuchałaś.
Wykorzystywałeś mnie?
- Twoja wściekłość? Też ją czuję. - Nie znasz mnie.
Tak bardzo potrzebowałaś
w coś wierzyć.
Chciałem ci pomóc.
Zamordowałeś osiem osób.
Drobna cena za pokój. Nie sądzisz?
Nie!
Puśćcie go!
Nie chcemy cię więcej słuchać!
Jakes, znam cię.
Co jest? Wspólnie walczyliśmy.
- To był błąd. - Powinieneś był zostać w Ogonie.
- Zdrajcy! - Dość tego!
Dość! Chcecie kogoś ukarać? Utnijcie rękę mnie.
Utnijcie moją. Jego puśćcie.
Nie ma mowy.
To mnie chcecie, prawda?
- To mnie nienawidzicie. - Andre…
Odebrałem wam wszystko i dałem swoim ludziom.
To proszę. Weźcie moją rękę.
Bierzcie go.
Nie…
Nie, czekajcie!
Przestańcie! To barbarzyństwo!
To wasz przywódca!
Sami go wybraliście.
Nie podoba wam się, to domagajcie się zmian.
Ale nie okaleczajcie go tylko dlatego, że możecie.
To nie w porządku.
Wiem coś o tym. Sama to robiłam.
Nigdy nie zaznacie spokoju.
Tak się nie robi.
Już nie.
Proszę.
Agenci tu idą. Spadajmy.
To nie koniec.
Wypierdalać!
Zabierajmy się stąd. Szybko.
Uważaj, Pike.
Pragniemy stabilności.
Wilford oznacza porządek.
Musimy wycierpieć swoje,
by otrzymać zbawienie.
Nie zaznasz ulgi bez… cierpienia.
Dawaj.
Nie zabiję cię.
Jeśli umrzesz, nikt nie pozna prawdy.
Nie.
- Tatusiu! - Przegapiłem korkociąg?
Nie. Siadaj.
Cześć.
Pociąg głosuje.
Chodź ze mną.
Co to znaczy?
Chcą ciebie, Josephie.
Pociąg pragnie Wilforda.
Zapalimy naszą?
Jeszcze nie wiem.
Andre?
Każ Headwoodom szykować Boba.
Już pora.
Napisy: Ewa Nowicka