NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Wszystko się sypie, prawda?
Czy też nie?
Jak odróżnić prawdę
od knowań Wilforda?
Trzymamy się tego, co wiemy.
Coraz mocniej się dzielimy.
Nie martwi nas już Sekcja Rolnicza czy biozabezpieczenia.
Zapalamy lampiony dla Wilforda, bo boimy się siebie nawzajem.
A ja?
Przypominam, że nadal łączy nas jedno:
wszyscy jesteśmy ludźmi.
No wiecie. Potrzeba nam miłości, wspólnoty, nadziei.
Inaczej się pozabijamy.
Tak trudno wyciągnąć wnioski z niedawnych wydarzeń?
Wiekuisty Inżynier
był zarazem socjotechnikiem.
Nie inaczej.
Wdrożył nas do swojego systemu.
Jego lokomotywa może być wiekuista,
ale reszta Snowpiercera żywi się mięsem.
Wszystkie 1034 wagony.
Przyznał się, Boki. Wyznał mi to w twarz.
A potem zacisnął sobie tę torbę wokół szyi,
żeby odmrozić sobie łeb.
Na rękę ci ta historyjka, co?
Ogonowiec znów kryje Ogonowców.
Wcale nie.
Ale muszę ją powtarzać przez głośnik
i bronić Ogona przed resztą, bo taka jest prawda.
To nie ich wina.
Pragniesz zemsty.
Rozumiem.
Ale przejrzyj na oczy.
Przez 30 lat
narażałem życie dla Wilforda.
Przez 30 lat.
Nie.
Nie kazałby zabić Łataczy.
Boki, przemyśl to.
Utrzymajmy środek.
Spotkanie zaliczone. Możemy go odhaczyć.
Maszynistko.
Kopę lat!
Ładnie śpiewa. A wie, jak posprzątać swój pokój?
Okaż szacunek.
Dopiero się rozkręca. Sama zobaczysz.
Piękna trasa. Mongolia.
Pofałdowany, łatwy teren.
Za często się kąpiesz.
Co proszę?
Rozmyślasz, gdy jesteś w wannie, więc chyba coś kombinujesz.
Cóż, maszynistko Cavill, choćby tak było,
tobie nic do tego, prawda?
Dziś rano ktoś otworzył śluzę.
Wyrzucali zmarłych ze Snowpiercera.
Nie o tym mówię. W naszym pociągu.
Pewnie testowali szczelność.
Dawniej tak nie było.
Jakbym miał zakaz wstępu do pewnych miejsc.
Wczoraj paliło się mnóstwo lampionów.
Ogon utracił swobodę.
- Większość wróciła na tył. - Połowa ludzi ma wyprane mózgi.
Straciliśmy tunelowców.
Nawołują do powrotu Wilforda.
Nieważne, że mam na dołku dwoje podejrzanych.
Ludzie wierzą, w co chcą.
A Druga Klasa?
Większość popiera ciebie.
Burżuazja utrzyma środek, ile się da.
Zawsze źle na tym wychodzimy.
Przegapiliście coś?
- Agenci są z wami. Wyluzujcie. - Na pewno?
Niektórzy robili znak Wilforda na pogrzebie.
Na cześć Łataczy. Taka tradycja.
Trzymają pozycje.
Posłuchają mnie.
Nie rozumiem. Nie mogę tu zostać?
- Tylko na trochę. - Tu jest bezpieczniej.
Hej, Iskierko, w czym kłopot?
Muszę się przenieść na przód?
Carly, przeczekasz tam, aż sytuacja się uspokoi.
Będziesz bliżej szkoły,
zamiast chodzić tam i z powrotem pośród zamętu.
Wszystko gra. Jasne?
Chodź.
Będę tęsknić.
Ja też. No dobrze.
Zauważ dobre strony. Możesz rozrabiać u Paolich.
Tylko nie podpadnij moim ludziom.
Kocham cię.
- Do zobaczenia. - Tak.
Kochamy cię.
I jak?
Jesteśmy podzieleni.
Layton próbuje utrzymać pokój,
ale jesteśmy o włos od wojny domowej.
Ludzie nie wierzą, że pastor Logan zlecił zabójstwa.
A ty?
Wiem, że porzuciłeś wiarę.
Ale tym, którzy wciąż wierzą,
trudno się z tym pogodzić.
Ty zachowaj wiarę, a ja porządek.
Boże!
Świat się kończy, kochana! Wezwij hydraulika. Wybacz.
STAN POCIĄGU - DANE SEKCJI AWARIA CIŚNIENIA WODY
Teraz jeszcze kłopoty z wodą?
Marzy ci się dzień na autopilocie i długa sjesta?
Monitoruj ciśnienie.
Jasne. Załóż kalosze.
O kurczę.
Przepraszam. Anne. Co się stało?
Zaczęło się od drobnego przecieku,
a teraz zalało przedziały.
O nie, Gościnność.
Mamy pole do popisu. Jasne?
Spiszemy się na medal, to nie odbiorą nam tej fuchy.
- Gotowa? - Pozamiatamy.
A to klops.
Panujemy nad tym wagonem.
Uwijamy się, ale zalało trzy wagony.
- Trzy? - Tak.
LJ ma to pod kontrolą. Podpociąg jest zalany,
więc lepiej tam chodźmy.
Słusznie. Chodźmy. Powodzenia, LJ.
- Bez obaw. - Tędy.
Rozprowadzam ciśnienie, ale wciąż rośnie.
- Obserwuję nagły skok. - Chwila.
- Psiakrew! - Jasna cholewka!
Świetnie, ocknęłaś się.
Okropne uczucie, gdy wyciągną rurkę, nie?
Proszę.
Długo byłaś nieprzytomna po kąpieli w mazi.
Headwoodowie mogliby nazwać to bardziej naukowo,
nie sądzisz?
Spójrz.
Ból prawie minął.
Za to łzy mogą zaboleć.
Słona woda na świeżej skórze.
Już.
Czemu pan to robi?
Podobno odczuwasz ból w amputowanej dłoni.
Znam pewną sztuczkę.
Oto twoje dłonie.
Proszę.
Proszę. Zaufaj mi.
Skup się na swoich dłoniach.
Patrz, jak ich dotykam.
Dobrze.
Twój mózg nadal myśli, że masz dłoń.
Zbitka neuronów, nie mogąc tego pojąć,
skupiła się na twoim bólu.
To działa.
Iluzja nabiera wartości, gdy pomaga złagodzić ból.
To nie aż tak wydumane, prawda?
Ćwicz.
Przeorganizuj mózg. To działa.
Nie będziemy cię już zamykać.
Witaj w Wielkiej Alicji.
Ciśnienie skacze w wielu punktach.
Nie mogę zamknąć wlotu. Nabieramy zbyt dużo śniegu.
Przepraszam.
Z wody otrzymujemy wodór, a resztę rozprowadzamy po pociągu.
Gdy nie da się zamknąć wlotu…
Mamy nadmiar wodoru i istne tsunami.
Właśnie. Zewnętrzna usterka. Coś blokuje wloty.
Możemy pozbywać się nadmiaru ręcznie, ale to nas spowolni.
Poważna sprawa.
Czyli? Od jednego do dziesięciu.
Gdybym mógł posłać Łataczy, powiedziałbym, że trzy.
Ale został nam tylko Boki, który może odmówić współpracy, więc…
Sześć.
W zaokrągleniu dziesięć, jeśli Wilford maczał w tym palce.
Niekoniecznie.
Tego typu usterki się zdarzają.
Boscovic jest w żałobie.
A proszę, by naraził życie.
Byle szybko. Będziemy mieć opóźnienie.
Zwalnia.
To tylko ty.
Odstawiłaś się.
Gdzie on jest? Chciał, bym to zobaczyła.
Co takiego?
Nie powiedział ci.
O czym?
Obróć się, skarbie.
Bob?
- Czekaj! - Otwórz!
- Czekaj. - Nie.
- Teraz! - Otwórzcie!
- Co on tam robił? - Źle z nim.
Dalej, Bob!
Co to?
Odwieczna tradycja Łataczy.
Czemu go tam posłałeś?
Dziękuję.
- Boże, słyszeliście? - Słyszeliście o Kevinie?
Nie poznałyśmy się.
Wiem, kim jesteś.
Co tu robisz?
Niesamowite, co potrafią zdziałać.
Jeszcze trochę i możesz odzyskać urodę.
Mam to gdzieś.
Może to i lepiej.
Co się stało w Snowpiercerze?
Layton stoi u sterów?
Raczej się czołga.
Zmieniłaś strony.
Wróciłam do siebie.
Każda z nas na swój sposób,
ale obie byłyśmy tam liderkami.
Całe lata byłyśmy odpowiedzialne za innych.
A tutaj, bez tego ciężaru…
Nie wiem, jak ty, ale ja się wreszcie wysypiam.
Przyszłość jest w twoich rękach.
Spójrz w lustro.
Spodziewałem się was.
Pękające rury.
Boki, wybacz.
To nie fair prosić cię, byś zrobił to sam.
Nie chcesz tego słyszeć ode mnie, ale… pociąg cię potrzebuje.
Jak zwykle!
A jak odmówię?
Byłoby źle.
To poważna usterka.
Ostatni Łatacz. Jedyna deska ratunku.
Nie będę ci rozkazywał.
To twój wybór.
W porząsiu.
Pora na spacer.
Cześć, Josie.
Cześć.
Co ci dali na znieczulenie?
Jestem gotowy.
Spełniłem… swoje zadanie.
Nie. Jesteś kimś więcej niż tylko bronią Wilforda.
Racja.
Lata przeszczepów sztucznej tkanki.
Okropne odmrożenia, jak twoje.
Uzdrowiliśmy go.
A teraz nigdy nie poznamy pełni jego możliwości.
Odpoczywaj.
Zwłaszcza teraz.
NIEBEZPIECZEŃSTWO
Ciśnienie w rurach rośnie.
Stan alarmowy.
Odpowietrznik.
Odparowują.
To nic niezwykłego.
Lodowy Bob miał nas odłączyć?
Tracą prędkość. Czemu?
Na litość boską. Sama ich zapytaj.
Boki się szykuje.
Gdy usuniemy blokadę, zwiększymy prędkość,
ale mamy straty.
Jakieś dwie godziny.
Dwie godziny po ustalonym spotkaniu z Mel, z którą nie ma kontaktu.
Nie trać wiary.
Snowpiercer, tu Wielka Alicja, zgłoś się.
Witam. Zastanawiacie się, czemu zwolniliśmy?
Nie zdążymy odebrać Melanie o czasie.
Co się dzieje?
Rutynowa konserwacja.
Korzystamy z prostego odcinka torów.
Cześć, Ben.
Możemy jakoś pomóc?
Nie trzeba.
Jeszcze trochę zwolnimy, ale nadrobimy czas.
Dobrze. Liczy się każda sekunda.
Przekaż pozdrowienia panu Laytonowi.
Humor mu dopisuje.
Boki jest w śluzie.
LUK OTWARTY
Dobra, jedziemy.
- Boki, słyszysz mnie? - Tak.
Wyszedł na zewnątrz. Jest na dachu.
Zwolnimy, gdy dojdziesz do drabiny.
Dobra. Będę schodził.
Jest przy wlocie.
Zwalniamy do 55 kilometrów.
Widzę blokadę.
Skąd to się tu wzięło?
Bądź ostrożny.
Nie sięgam.
Psiakrew.
Boki, co się dzieje?
Boki?
Mam to!
- Udało mu się. - Tak!
Wracam do domu!
Dobra robota.
- Wracam! - Sprowadźcie go tu.
Dziesiątka.
To nie zwykła usterka.
Skąd wiesz?
Lód na szczeblach drabiny był odłupany.
Ktoś tam był przede mną.
Sprawdźmy systemy.
Wilford osobiście mi to wręczył.
Powiedział:
„Łatacze narażają dla mnie życie.
To na znak… że wam przysięgam to samo”.
Weź to.
Może kiedyś wepchniesz mu to w odbyt.
Wykonamy testy w serwerowni.
- Co jest? - Daj nam chwilę.
- Włączyłem autopilota. - Co się dzieje? Napędził mi strachu.
Chodź ze mną.
Ściągnęliśmy dywan i wytarliśmy podłogi w przedziałach.
Włączymy klimatyzację, żeby wszystko osuszyć.
Dajesz z siebie wszystko.
Tak. Dla pociągu Wilforda.
Cokolwiek się nie wydarzy, można na nas liczyć.
Nic się nie wydarzy.
Kontynuuj świetną pracę.
Rodzice byliby z ciebie dumni.
Nie sądzę. Porobiły mi się odciski.
Ruth.
Masz chwilkę?
Jasne.
Pytali mnie o stanowisko Sama.
Czy jest po stronie Wilforda.
U ciebie też już byli?
Cóż, Anne…
Gościnność jest neutralna.
Agenci też.
A on?
Nastały trudne czasy.
Ale wiem, że ty i Sam wspólnie je pokonacie.
Jakoś przebrniemy…
jak zawsze.
Chuck, Tony, idźcie do Pierwszej. Tylko uważajcie.
Zwolennicy Wilforda będą blokować Sekcję Rolniczą.
Stanley, sprowadź swój oddział.
Będziecie eskortować przesyłki żywności.
Za pozwoleniem, ciężko przedrzeć się przez Trzecią.
Znajdźcie sposób. Użyjcie podpociągu.
Krążą pogłoski,
że odbudował się oddział trepów z niedobitków po rewolucji.
Co?
Witam. Najpiękniejsza dama w Snowpiercerze.
- Co tu robisz? - Kanapki z kantyny.
- Dzięki, Anne. - Dziękuję.
Uważajcie na siebie.
Dzięki.
Co tam?
- To dla ciebie. - Dziękuję.
Sytuacja się zaostrza.
Nie wątpię, że nad tym panujesz.
Ale mam też własne źródła.
I z tego, co słyszę…
Layton ma więcej przeciwników niż zwolenników.
Nie zgadzam się z tą proporcją, ale jest prawie pół na pół.
Wiesz, co może się stać.
Straciliśmy dwoje dzieci.
To się nie powtórzy.
To czemu wysłałeś naszą córkę na przód?
Przez siedem lat żyliśmy według ładu Wilforda.
Tak było lepiej.
Będąc u władzy, zaprowadziłby porządek.
- Zakończyłby… - Jakim kosztem?
Anne, wiesz, że Wilford
zaprojektował w pociągu otwory,
by odmrażać ludziom kończyny?
- O co ty mnie prosisz? - Byś myślał o rodzinie.
Robię to.
Wiesz, kim jest Layton?
Dobrym człowiekiem.
Zapomniałem już, co to znaczy.
Próbuje zapewnić wszystkim, naszej córce, naszej rodzinie
świat, z którego możemy być dumni.
Jeśli poniesie klęskę…
LJ.
Co robisz?
Cuchnę jak wieprz i robię ci obiad.
Nie widać?
Jajka na twardo.
Byłaś dziś świetna.
Tak?
Tak. Jak bohaterka z proletariatu.
Skąd mi to przyszło?
Nie wiem.
Przynajmniej teraz nas szanują.
Nie muszą nas lubić, skoro ratujemy sytuację.
Chyba nikt poza tobą mnie nie lubi.
Przecież masz Till. Przyjaźnicie się.
Nie. Tylko sporo przeszliśmy.
To żadna przyjaźń.
Ciebie lubię najbardziej.
Mnie?
Tak. Nie nabijaj się. Wyrwało mi się.
Nie, Oz…
ja ciebie też.
Głupolu.
To serwerownia lokomotywy.
Nadal nie osiągnęła pełnej mocy.
Ale stale ulega samoregulacji. Dzięki temu.
To mózg lokomotywy.
Cyfrowy System Automatyzacji Wilford Industries.
Wysyła i odbiera tysiące komunikatów na sekundę.
Pobór wodoru ulega fluktuacji.
Diagnostyka PEM nic nie wykazała.
Rany, pomiary są niskie.
Dopiero co były za wysokie.
Słyszę, jak trybiki ci się obracają.
Lodowy Bob dotarł do lokomotywy.
Zablokował im wlot, dlatego zrzucali wodę.
Brawo.
W końcu załapała.
Jedynie dwa kroki z tyłu.
Dalej.
Błąd amplifikacji.
Czujnik wodoru. We wlocie.
Gwóźdź kolejowy musiał je naruszyć.
- Szlag. - Stąd przeciążenie.
Przepalony. No jasne.
Błąd czujnika uszkodził przekaźnik.
To wywołało przeciążenie systemu. Trzeba to wymienić.
Brzmi skomplikowanie.
To moduł harmoniczny. Boski moduł Wilforda.
Odpowiada za produkcję wodoru, który napędza lokomotywę.
Jeśli to nawali,
lokomotywa ulegnie awarii.
Da się łatwo wymienić, ale nie mamy zapasowego.
Wiem, kto go ma.
Naprawili wlot. Spodziewaliście się tego.
Wyrównali prędkość, co teraz?
Sądzę, że odezwie się telefon.
I proszę.
Wielka Alicjo, mamy awarię.
Doskonale.
Brawo.
Zaczynasz rozumieć, co?
Twierdzicie, że pękające rury to wina Wilforda?
Wywołał ten kryzys celowo?
Właśnie to miałem na myśli. Tak.
Naraża własną lokomotywę?
Tak czy owak, tylko on może nam pomóc.
Wiemy to zarówno my, jak i on.
Wilford ma część zamienną, ale wprosi się tu wraz z nią.
Musimy naprawić systemy w ciągu dwóch godzin.
Bez pomocy Wilforda nie dożyjemy rana.
Co, gdy jego zwolennicy odkryją, że Wilford tu jest i ratuje sytuację?
Polecą iskry. Na mur.
Nikt się nie dowie.
Ukryjemy go.
Przyjdzie tu sam.
Wprowadzimy go tu potajemnie.
Nikt się nie dowie, że tu był.
A co potem?
Andre,
wpuścicie go do lokomotywy.
Wiemy, że Wilford jest w stanie narazić wszystko.
Nasz powrót po Melanie, oba pociągi,
nasze przyszłe życie.
Ale nie mamy wyjścia. I proszę was wszystkich o wsparcie.
Nie spuszczę Wilforda z oka.
A jak wszystko się rypnie?
Wówczas dam wam znać.
Wypuszczę racę.
Musimy iść.
Roche, Ruth.
Jak makiem zasiał.
Chyba jestem tu popularny,
skoro robicie to w konspiracji.
Odprowadzimy cię.
Będziemy obserwować, jak wymieniasz moduł.
Tędy, panie Wilford.
Szkoda, że nie ma świadków tego historycznego wydarzenia. Roche?
- Gotowi? - Tak.
PODPOCIĄG
Wybaczcie.
Jestem sentymentalny.
Ben…
Jak zwykle przerywa ważną chwilę.
Proszę przodem.
Dziękuję.
Tutaj się rozstajemy.
Zatem do zobaczenia, Ruth.
Roche,
w dzierżeniu władzy pomaga ci mądrość i tupet.
Oby długo.
Witaj, moja droga.
Javier.
Pan Wilford.
Słyszałem zabawną anegdotkę.
Byłeś w ubikacji, gdy Melanie ukradła pociąg?
Inaczej narobiłbym w gacie.
Teczka. Proszę.
Dam ją Javiemu.
Lubię go.
Wymień przewód wstążkowy przy czujniku.
Stąd możesz patrzeć.
Wilford tu jest. Sam widziałem.
- Pewnie w lokomotywie. - Niech tam zostanie.
Jest nas tylu, co w Ogonie.
Jeśli mamy działać, to teraz.
Beze mnie lokomotywa padłaby w ciągu godziny.
Jesteś gotów na takie ryzyko pod publiczkę.
Nie.
Chciałem odwiedzić znajomych.
Choćby ciebie. Stęskniłem się.
Nie zdołacie tego zataić.
Prędzej czy później zorientują się.
Zresetuj czujnik wlotu.
Już to zrobiłem.
Wiedzą, co robią.
Co ty tam wiesz.
Skupmy się, proszę.
Moduł podłączony. Kalibracja CPU.
Zasilanie.
Systemy działają.
Aktywacja. Przetwarzanie danych.
PRZECIĄŻENIE
Szlag. Przeciążenie!
Odłącz to!
Co zrobiliście z moją lokomotywą?
Melanie dodała obwód napędu wózka podczas piątego okrążenia.
Do ręcznego sterowania.
Przez tę fuszerkę
mój boski moduł nie przejmie kontroli nad systemem.
Produkcja wodoru jest wstrzymana.
Za parę minut lokomotywa ulegnie awarii.
Wpuściliśmy cię tu, więc ją napraw!
Zostało tylko 14%.
Nie możemy odłączyć obwodu Melanie?
Jest podłączony do wózków.
Zabraknie nam mocy, by je zrestartować.
Wielka Alicja.
Zdoła nas popchnąć.
Odłączymy ręcznie napędy wózkowe,
by obniżyć opór.
Odłączenie awaryjne.
Lokomotywy?
Tak. Wymienimy obwód
i zrestartujemy ją, gdy nadal będzie w ruchu.
To ponad 200 ręcznych wyłączeń.
Nie mamy pewności, czy znów ruszy.
Zajmę się tym.
Snowpiercer, ogłaszam piąty poziom awarii…
- Jazda! - Wzywam wszystkie ekipy.
Ruchy!
Załogi od pierwszej do ósmej do podpociągu.
Protokół ręcznego restartu.
Restart. Powtarzam, restart.
NAPĘD WÓZKA - ZWOLNIĆ
Z drogi!
Co się stało?
Ręczny restart? Tego jeszcze nie było.
- Andre się odzywał? - Nie.
Wydało się, że Wilford tu jest.
Jego zwolennicy chcą go tu zatrzymać.
Wielka Alicjo, słyszeliście mnie?
Tak. Wyłączacie napęd Snowpiercera.
Kompletnie?
- To twój plan? - Nie!
Gdy odłączymy napędy wózkowe,
musisz nas popchnąć.
Jeśli utracimy prędkość terminalną, restart nie zadziała.
Zostaną nam trzy minuty.
Niecałe.
Dobrze.
Spróbuję. Będę pchać.
Wyłączenie trzeciego stopnia.
Zamykam kompresory wodorowe.
Ograniczam elektrolizę wodorową.
Snowpiercer.
Ręczne wyłączenie napędu za pięć, cztery, trzy, dwa, jedną…
Ale cisza.
Co się dzieje?
- Jesteś gotowy, Javier? - Prawie.
Dasz radę. Wyłącz się. Tylko ja i ty.
W czym problem? Skup się, Javi.
Guzdrasz się.
Dasz radę, Layton? Nie.
Nie jesteś inżynierem.
Chcesz kierować pociągiem,
a nie wiesz, jak on działa.
Gotowe.
Snowpiercer,
tu główny inżynier Wilford.
Jest tutaj.
- Dość wygłupów. Skupcie się. - Wilford!
Wilford!
Maszyniści i tunelowcy, bądźcie na stanowiskach
i czekajcie na polecenie, by zrestartować silnik.
Javier, gotowy?
Silnik gotowy do restartu.
Świetnie.
Nic, tylko gierki.
Orkiestra ma tylko jednego dyrygenta.
Snowpiercer,
zrestartujcie systemy.
Ben, zaraz przejmujesz kontrolę.
ZAWORY KOMPRESORÓW WODÓR
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem…
Wilford!
RACA PRZEDNIA - RACA TYLNA
Zabierają cię do Wielkiej Alicji.
Obiecał traktować cię dobrze.
Już raz to przetrwałem.
Obiecałem wolność Ogonowcom.
Że będę ich chronił.
Zrobię, co w mojej mocy, by im pomóc.
Chcę tylko zobaczyć swoje dziecko.
Może kiedyś je poznać.
W porządku?
Macie minutę.
Tak mi przykro, Zarah.
Andre… Ten pociąg próbuje nas pogrążyć.
Ale nigdy nie zdołał.
Nie poddawaj się.
Rozumiesz?
Nie poddamy się.
GOŚCINNOŚĆ
Powodzenia.
Nawzajem, Roche.
Masz się stawić u Wilforda.
Rozumiem.
Jesteś moją eskortą?
Tak.
Podjąłeś słuszną decyzję.
Joseph jest na górze. Zaprowadzę cię.
Wejdź.
Panie Wilford.
Przejmuje pan stery.
Napisy: Ewa Nowicka