NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nadzieja ma wielką moc.
Dzięki niej Melanie zjednoczyła ludzi.
Najpierw kłamiąc,
później obiecując nam życie poza Snowpiercerem.
Andre Layton za pomocą nadziei inspirował
do walki o wolność.
I gdzie go to zawiodło?
Pan Wilford ma inne podejście.
Obrócił nadzieję w strach.
Skłócił pasażerów, by potem zapewnić im ochronę.
NIE!! OGON
OGON - WIECZNA LOKOMOTYWA! WILFORD RZĄDZI
Ale od kiedy przejął kontrolę,
wydaje się, że wszystko działa bez zgrzytu.
Wszyscy pracują.
Dostawy przebiegają gładko.
Ale już to przerabialiśmy.
Odsuń się.
- Dalej! - Chodź.
Skrycie przechowuję własną nadzieję.
W ludziach, którzy mogą ją ożywić.
Mamy wszystko?
Nic nie wiem o Roche'u i jego rodzinie.
Dobra, kończymy.
Wilford mnie wzywa.
Wejdź tu.
Wiesz coś od naszych ludzi na tyle?
Mówią to samo. Że Andre jest w kompostowni.
Nazywają to „Bagnem”.
Czego Wilford może ode mnie chcieć?
Spróbuję się dowiedzieć.
Zasypał mnie robotą. Ten jego „wieczór specjalny”.
Nasza znajoma Audrey pewnie nas wsypała.
Jak mogła dać mu się zwieść?
Przynajmniej się nie pokazuje.
Jeśli chcesz obłaskawić Wilforda,
pokaż, że możesz mu się przydać.
Broda do góry.
Tak jest.
Za porządek pana Wilforda płaci się wysoką cenę.
I wiem, że wydarzy się coś okropnego.
W Snowpiercerze o 1034 wagonach.
Jak idą przygotowania do wieczoru?
Według planu.
Ma pan listę gości?
Owszem. Wybrani losowo.
To specjalność Kevina.
Szykuje dziś wyjątkową niespodziankę.
Co to za niespodzianka?
Dla całego pociągu. By uczcić nowego lidera.
Zrób sobie przerwę, Ruth.
Byś też mogła się nią cieszyć.
Ale najpierw mam dla was zadanie.
Dla obojga naraz?
Zrobił się tu groch z kapustą.
Klasy się wymieszały.
Bałagan.
Sporządzicie spis ludności.
Przywrócimy dawny porządek wśród pasażerów.
Chcę wiedzieć, kto, gdzie i jak.
Tak jest.
Wilford wszystko tu pozmieniał.
Wilford stawia na wytrwałość. Nie cierpię tego słowa.
Chce nas rozdzielić.
Pamiętaj, że będą monitorować naszą komunikację.
Dasz radę.
Do kiedy? Aż wrzuci mnie do Bagna?
Pozbywa się nas po kolei.
Nie straci kolejnego maszynisty.
Nie przestawaj nas pchać.
Za tydzień odbieramy Melanie.
- Jeśli tam będzie. - Będzie.
Mamy dzień opóźnienia.
Od tygodnia nie mamy kontaktu.
Wilford o tym nie wie. Prawda?
Niech tak pozostanie.
Mamy ją tu sprowadzić.
To nasza misja. Zero pytań.
- Dobrze. - No już, jazda.
Co to za niespodzianka?
Dowiesz się, gdy uporamy się ze spisem.
Wiem, że chcesz mi powiedzieć.
Wybacz, obowiązuje mnie przysięga.
Znasz go.
Co to ma być?
Karty pacjentów. Z mojej przychodni.
To nie akta pasażerów, tylko rejestry medyczne.
- Rzekomo poufne. - Posegregować według wieku.
Dzieci, młodzież, przedział 18–39 i starcy.
„Starcy”? Rety.
Czemu to ma służyć, Kevin?
Sprawdza, kto się do czego nadaje.
Przykładowy kwestionariusz dla pasażerów.
„Jesteś pasażerem bez biletu?”
„Wiesz, kto brał udział w rebelii?”
Do celów archiwalnych.
Zapisy kronikalne. Przekażę mu, że jesteś niezadowolona.
Nie zrobisz tego.
Sama z nim porozmawiam. Obejdzie się.
Znam tu wszystkich z osobna
i czuję się za nich odpowiedzialna.
To przykre.
Troszczę się o pasażerów. Ostrzegam cię.
Jutro przyjdziemy po kwestionariusze.
Idź.
Alex.
Wiem. Jestem Javier. Javi.
Piąty maszynista. Siadaj.
Nie dotykaj niczego bez pozwolenia.
To nowy panel?
Nie. Zaktualizowałam interfejs podczas drugiego okrążenia.
Proszę, nie dotykaj niczego.
To ze Snowpiercera. Taki żart twojej mamy.
Mamy ją od dawna. Może chcesz…
Nie spoufalaj się.
Wilford wyznaczył cię na maszynistę i tego się trzymaj.
Wiesz,
twoja mama po wizycie tutaj
nie powiedziała, że jesteś w tym dobra.
Stwierdziła, że masz talent.
A ty masz?
- Nie taki jak ona. - Trzymaj się torów.
Dokąd idziesz?
Na przód. Dziś wielkie święto w Snowpiercerze.
Ciebie nie zaprosili.
Obraz z Wielkiej Alicji.
Jeden z moich ulubionych.
Widzisz te splątane ciała?
Trudno stwierdzić, czy walczą, czy… no wiesz.
Co ty sądzisz, Bess Till?
Sądzę, że pasażerowie niepokoją się tym, że tylu ludzi znika.
Layton.
A teraz agent Roche i jego rodzina.
Ciekawe z ciebie stworzenie. Nie wiem, co z tobą począć.
Zamordowano ośmiu Łataczy. Mogłabym…
znaleźć sprawców. Zamknąć sprawę.
Detektyw pociągowy to wynalazek Melanie.
- Mnie był zbędny. Wiesz czemu? - Nie.
Bo w moim pociągu nie było zbrodni.
Żadnych zbrodni. Tylko porządek.
Nie jest pan aż tak naiwny.
A ty aż tak niewinna.
No dobrze. Przekaż reszcie, że pan Roche jest w Szufladach
wraz z jego rodziną.
Gdy sytuacja się unormuje,
wrócą do nas.
To się ludziom nie spodoba.
Wiem. Ale mam coś, co złagodzi cios.
Sykes, zaprowadź ją do Wagonu 272.
Nie martw się o pana Laytona. Ugościliśmy go jak trzeba.
Wiem, że wykonujecie polecenie Wilforda.
Ale mam prawo wiedzieć, co ze mną robicie.
Za wcześnie to odkryłaś.
Tak. Nie odpadła mi ręka, którą wsunęłam do śluzy.
Co on planuje?
Proszę…
Gdy się tu zjawiłaś…
Nie musicie mi pokazywać. Wiem, co mi było.
Uzdrowiliśmy cię.
Tak. Dziękuję.
Mój ból minął.
Ale zrobiliście mi coś bez mojej zgody.
- Skarbie… - Josie…
Co poczułaś, gdy wsunęłaś dłoń do śluzy?
Daje kopa, prawda?
Nie będę następnym Lodowym Bobem.
Znacznie go przerastasz.
Chcesz wiedzieć więcej?
Sprawdźmy, na co cię stać.
Na litość boską!
- Zwolnij, Kevin! - To ta niespodzianka.
Otwiera Wagon 272.
Powierzył mi nad nim pieczę.
Wagon 272 od lat jest nieczynny.
Czekaj!
Przyda mi się.
Chodź tu.
No już.
Idziemy.
Chodź. Nie bój się.
ŚWIAT WILUSIA
Mój Boże.
Wkrótce tu będzie.
Dziś wielkie otwarcie.
Siad. Zostań.
To nie dla nastolatków.
Alex! Nie rób mi tego. Złaź.
Wilford umieścił Roche'a z rodziną w Szufladach.
Roche w Szufladzie, Javi w Wielkiej Alicji,
a Layton w Kompostowni.
Do tego ta szopka.
Oto on. Już. Zaczynamy próbę techniczną.
Ruchy!
- Brawo! Co za rozpoczęcie! - Pan Wilford!
Cudownie.
Wyszło wspaniale.
Dobrze zgrane.
- Cudownie, prawda? - Tak.
Tego nie lubię. Wywalić.
Scena dla lalkarzy!
- Chodźcie, siadajcie. - Zbierzcie się. Specjalny pokaz.
Epopeja dla tłumów.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Nareszcie, umiłowany Snowpiercer!
I ludzie, za którymi tęskniłem.
Niedługo zobaczę mamusię!
- Tak. - Wilford!
Jestem maszynistka Melly.
Wejdę na lodową górę i poślę w niebo balony.
Bez nas całkiem postradali rozum.
Patrzcie…
Nie idź, mamo! Nie idź!
To nie jest śmieszne.
Bez obaw, w moim pociągu wszyscy są bezpieczni.
Lokomotywa nas zbawi.
Nie żyję!
Wilford! Lokomotywa nas zbawi!
Lokomotywa nas zbawi!
Brawo!
- W rzeczy samej. Podobało ci się? - Tak.
Dobre, nie?
Co jest? Co z wami?
Kłamca!
Żałosna zagrywka.
Nie uśmiercisz Melanie propagandą.
Nie możemy tracić czasu.
Już mamy opóźnienie.
Chyba umknęło ci zakończenie.
Zerknąłem na dane z sondy,
pieczołowicie sfałszowane.
Ben stracił kontakt z Melanie dziesięć dni temu.
To prawda?
Tak. Przy ostatniej serii sond kontakt się urwał.
Ale Melanie się nie poddaje.
Wystarczy jej danych do modelu…
No dobra.
Wracaj do Lokomotywy.
Nie trać wiary.
Ruth, odprowadź ich.
Zajmij się przygotowaniami.
Z pełnym szacunkiem. Może pan uwięzić Laytona,
ale teraz jego duch walki tkwi w każdym z nas.
Wieczorem prywatna impreza.
Tylko dla wybranych.
DLA JEDNEJ OSOBY
Dziękuję. Mogę przyprowadzić chłopaka?
Jest szefem dozorców.
Tak.
Dziękuję.
Dzięki, Kevin.
Następną radę wygłoś w stroju wieczorowym. Proszę.
Sprężajcie się.
Kiedy pan Wilford skończy,
zacznie się przedstawienie.
To kieliszki do bordeaux. Serwujemy zinfandel.
Mój Boże…
Dobrze, teraz powtórz.
Powiedz przyjaciołom: „Przekażcie Josie, że Layton jest w Kompostowni”.
„Nie porzucimy Melanie ani marzenia o opuszczeniu pociągu”.
„Nie porzucimy”…
Czego chcesz?
Prezent z lunaparku.
Jeszcze coś.
Zaproszenie na kolację.
Winnie, gdy Wilford będzie zajęty, Josie musi znaleźć Laytona, dobrze?
Potrzebujemy go.
NIEBEZPIECZEŃSTWO
Obniż temperaturę.
- Wystarczy. - Nie.
Jeszcze trochę.
Pod ścianę!
Zjawiasz się w moich snach.
Jak zmora.
To dlatego nie odmroziłeś mi łba?
Szczere pytanie.
Trwanie przy ideałach
i bycie ukochanym liderem…
Myślisz, że na koniec to ma jakieś znaczenie?
Ma.
Za nic tego nie pojmuję.
Być może czegoś wyjątkowo mi brak.
Nie jesteś wyjątkowy.
Stary, biały dyktator z pociągiem do zabawy.
Podobni tobie słabi mężczyźni u władzy
sprawili, że Ziemia zamarzła.
Stwierdziłbym, że to problem z PR-em.
Wyczerpały mi się twoje atrybuty.
Piżmowy zapach praworządności.
Bez niego odpadasz z gry.
Zostanie ci garstka zwolenników,
ale większość nie będzie cię kochać, jak tego pragniesz.
Wola ludu.
Jak ty to znosisz?
Każdy najmniejszy odłam…
Zimnym rdzeniem władzy politycznej jest posłuszeństwo.
I właśnie dlatego nigdy się nie dogadamy.
Ulżyło mi.
Goszczę dziś na kolacji resztkę twoich przyjaciół.
Zarah musi podjąć pewne decyzje.
Czujesz się kochany…
tkwiąc po łokcie w ich gównie?
Twoje szczere serce zdradza twój każdy krok.
Wszyscy na swoje miejsca. Goście już tu są.
O kurczę… jak za dawnych czasów.
Mogłam się domyślić.
Co tu się szykuje, Ruth? Ostatnia wieczerza?
Cały dzień trwa to ponure przedstawienie.
Mówił, że goście byli wybrani losowo.
Jasne.
Kevin mi to podrzucił.
Cały dzień „dla własnego dobra” siedziałam pod kluczem.
Jeśli Wilford zagrozi jej dziecku, zabiję go nożem do masła.
No dobrze, spokojnie.
Będę interweniować, w miarę możliwości.
No dobrze. Witam garstkę szczęściarzy.
Reszta pociągu bawi się w lunaparku,
a wy spędzicie kameralny wieczór z panem Wilfordem.
Tak.
To nie moja bajka. Co tu się święci?
Nie wiem.
Pamiętaj, co mama ci mówiła.
Miej oczy z tyłu głowy.
Panikujecie.
Ja tam jestem podjarana.
A ty, Alex?
Też jesteś podjarana?
Wszyscy mamy przesrane.
Rety.
Racja.
Witajcie!
Cholerna Audrey.
Mógłbym tu stać i się wam przyglądać.
Chodź, Joseph. Nie musisz grzmieć z góry.
Nie ma to jak gościć grupę ekscentryków przy stole.
Spotkać starych i nowych znajomych.
Zaspokoić podniebienie resztką rarytasów.
Na tym to polega, Ruth?
To pan ustala zasady. Jak zawsze.
- Willy… - Tak?
Zechcesz akompaniować?
Niech ci będzie. Czemu nie?
Nosi pieprzony diadem?
Wstydu nie ma.
W niedzielne popołudnie
Z ukochaną osobą pod gwiazdami
Na księżyc czekamy
Stary akordeon przygrywa
Sentymentalną piosenkę
Melodię, nie piosenkę!
Kevin.
Płyniemy w dół rzeki…
Miałeś swój lunapark. Teraz moja kolej.
Idź sobie usiąść.
Dobrze.
Niech ci będzie.
Płyniemy w dół rzeki
W niedzielne popołudnie
Jak przyjemnie, prawda?
Zabrać ten talerz?
Nie.
Mamy jeszcze jednego gościa.
Lilah Junior.
Znałem twoich rodziców.
A pana nie, panie Osweiller.
Za to wy się chyba znacie.
Byli agenci i partnerzy.
- Zgadza się. - Tak.
Fascynujące.
Alex, chyba nie znałaś dotąd Zarah.
Pracuje w Gościnności.
I partnerka Andre Laytona.
Miło cię poznać, Alex.
Nawzajem.
Była żona, nieprawdaż?
Rozwód w Ogonie. Poniekąd się liczy, prawda?
Tyle lat w Nocnym Wagonie,
tyle osobistych zwierzeń…
Miała powołanie. Pomagała nam się otworzyć i uporać ze stratą.
Żeby potem nas wydać, jak dziwka.
Spokojnie…
Jak mawia pan Layton, stanowimy jeden pociąg.
Właśnie. Uznałam, że kolacja to miły sposób, by znów się spotkać.
Jeden pociąg pod opieką Boga i Audrey.
Nie podszedł jej teatrzyk.
Serio? Mnie tam rozbawił.
Naprawdę?
Melanie nie jest aż tak nieskazitelna, jak się zdaje.
LJ.
Pan Wilford dość się już nasłuchał o Melanie.
A ja nie. Chętnie usłyszę więcej kłamstw na temat mojej matki, Lilah.
To ona kłamała.
Chciała być panem.
Oskarżyła mnie o zbrodnię,
ale odkryłam jej sekret,
więc unieważniła wyrok.
Nie rozumiem, LJ.
Skoro Melanie unieważniła wyrok,
to znaczy, że byłaś winna?
Ja…
Nie.
Czyli nie odcięłaś tym facetom penisów,
jak wyczytałem w aktach.
Ale mi ulżyło.
Tak było, Lilah?
- To dobra osoba. - Wiem.
Sporo przeszła po śmierci rodziców.
Nauczyła się pracować. Zna pociąg, jestem z niej dumny.
Umie mówić.
Osweiller z East Midlands.
Jeszcze mniej rozmowny niż twoja partnerka, wzorowa Till.
Za to bardziej romantyczny.
Mam wobec Lilah uczciwe intencje.
Jak uroczo. Słyszysz, Audrey?
Tak. Mówi prawdę.
Niech mi pan coś powie. Pański poprzednik, Terence,
którego ściągnąłem z Nowego Jorku.
Jak pan wskoczył na jego miejsce?
Panował chaos.
Straciliśmy wielu ludzi. Próbowaliśmy ich zastąpić.
Proste pytanie.
Do zbiegłego agenta i dziewczyny, która wyłupała ojcu oko widelcem.
Radzę to dobrze przemyśleć.
Co może mi pan zaoferować?
Odpowiadaj.
Mogę?
Co ty robisz?
Umie grać?
Nie mam pojęcia.
Miałem przerwę, wybaczcie.
Od Wielkiego Mrozu.
To moja zimowa piosenka
Śnieżna chmura
Nad morzem kłębi się
Mój głos to latarnia w nocy
Moje słowa rozświetlą
Twoją drogę ku mnie
Czy miłość żyje wciąż?
To moja zimowa piosenka
Grudzień okrutny jest
Bo nie ma cię tu
W moich ramionach
Czy miłość żyje wciąż?
Layton?
Layton.
Josie?
Macie minutę.
- Dziękuję. - Josie…
Pokaż mi się.
Polepszyło ci się.
To się jeszcze okaże.
Uzdrowił cię.
Mamy mało czasu.
Zarah skontaktowała się ze mną. Mówi, że się nie poddają.
Chcą wiedzieć, co mają robić.
Layton, pamiętasz, o co walczymy?
O życie poza pociągiem.
Spróbuję cię stąd wydostać.
Nie możesz mi pomóc.
Przestań.
Ostatnim razem od tego zaczęliśmy rewolucję.
Ma w związku z tobą plany.
Zostań, gdzie jesteś.
Wiem…
Muszę…
Nie wiem, co się ze mną dzieje.
Jakbym urodziła się na nowo.
Nadzieja wciąż żyje, prawda?
Znajdziesz dobry moment.
Ja też.
Podtrzymuj wiarę w innych.
- Nadal jesteśmy razem. - Koniec.
Wystarczy.
Dziękuję.
Dokończymy nasze dzieło.
Dziękuję.
Masz konkurencję, Audrey.
Tak. To było niezłe.
Brawo!
Ktoś jeszcze zaśpiewa? Zarah?
Nie, dzięki.
Już nie śpiewam za jedzenie.
Zaśpiewa. Wie, jak przetrwać.
Przysiądź się, Ruth. Chcę ci coś powiedzieć.
Uważaj.
Nie ufaj mu.
Słucham?
Znałaś moją mamę. Podburza wszystkich, by po nią nie wracać.
Rany boskie!
Przepraszam za tę cholerną kukiełkę.
Czeka na nas. Musimy dokończyć misję.
Nie!
Nie będę znów ryzykował obu pociągów na tej przełęczy.
Wiesz już, po co robi spis ludności?
Domyślasz się?
Po co? Panie Wilford?
Powiedz im, co zrobiłeś w Wielkiej Alicji.
Dość tego!
Na początku było nas 200.
Gdy uznał, że to zbytnio wyczerpuje zasoby,
wytrzebił połowę.
Uśmiercił mężczyzn, kobiety i dzieci.
Jak śmiesz?
Na ich dusze! Jak śmiesz kazać mi do tego wracać?
Na dołek z nią.
Spoko, już tam byłam.
Ruth, teraz twoja kolej.
Przysiądź się.
- Obsłudze nie wolno. - Nonsens.
Cały wieczór zastanawiałaś się, dla kogo to miejsce.
Dla ciebie.
- Dla mnie? - Tak.
Dzisiaj liczysz się właśnie ty.
Usiądź.
Kevin!
Wiem, że tam jesteś.
Chodź, ty urwisie.
Cóż…
ufam, że wszyscy dobrze się bawią.
Ruth.
Dziękuję za wyborny wieczór.
Dałaś z siebie wszystko.
Kevin, mój chłopcze.
Świetnie się spisałeś.
Lunapark wypadł doskonale.
To zaszczyt.
Usiądź.
Jak wiecie, mamy nadmiar personelu.
Szef działu może być tylko jeden.
Czyli ty, Ruth.
Zamknij się, Kevin.
U mego boku.
Zawsze tego pragnęłaś.
Musisz tylko powiadomić pasażerów
w oficjalnym oświadczeniu, że nie wracamy po Melanie.
Nie mogę.
Co proszę?
Nie zrobię tego.
Odrzucasz moją propozycję?
Tak.
Ściągnij uniform.
Przyznaję, że mam moralną dysleksję.
Czasem nie odróżniam dobra od zła.
W końcu znaleźliśmy dla ciebie zajęcie.
Będziesz moim doradcą.
Nie wiem, czy się nadaję.
Bzdura, pasujesz idealnie.
Masz własne zdanie.
Zmagasz się z kwestiami moralnymi.
Wolność, sprawiedliwość.
Możesz wytknąć mi błędy. Wytyczyć granicę.
Jaką granicę?
Proszę przodem.
Zabójcy Łataczy.
Oto czego chciałaś.
Szansa, by zamknąć tę sprawę.
Z chęcią wykonywali moje rozkazy.
Powiedz słowo,
a za pociągnięciem dźwigni
wymierzymy sprawiedliwość Lodowym Płucem.
To nie sprawiedliwość.
Sprawiedliwość wymierza się w sądzie.
Czyżby?
Nie wystarczy sam wyrok?
Działali w twoim imieniu.
Jak każdy.
To pomoże uporządkować sprawy.
Sir…
Radzę, by pan tego nie robił.
Skoro tak radzisz, to trudno.
Możesz odejść.
Chyba nie będziesz chciała tego oglądać.
Pod ścianę!
A to co za koszmar?
Powie wszystkim, że Mel nie żyje.
Wie, że straciliśmy kontakt.
Nie wróci po nią. Zostawi ją tam
samą, na śmierć.
A my umrzemy tutaj.
Nie jesteś z tych, co się poddają.
Wilford dysponuje strachem.
My mamy dużo więcej.
Przyjaciół, którzy nas wspierają.
W tym nasza siła.
Snowpiercer?
Snowpiercer? Zgłoś się.
Powinniście być w zasięgu.
Słyszycie mnie? Tu Melanie.
Znasz się na fachu.
Dziękuję.
Lepiej niż Ben, na moje oko.
Ale nie to jest teraz ważne.
Pozostało nam jedno do zrobienia.
Możemy polegać jedynie na tym pociągu.
Tak jest.
Mogę skorzystać z toalety?
Tak.
NAWIĄZAŁEM KONTAKT - MELANIE ŻYJE
Co to?
Popatrz tylko.
Andre?
To od Javiego.
Melanie. Odezwała się.
Gotowa obmyślać plan ucieczki?
Napisy: Ewa Nowicka