‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ความหวังคือสิ่งทรงพลัง
‪เมลานีใช้มันเพื่อรวมใจผู้คน
‪ครั้งแรกด้วยคำโกหก
‪ต่อมาด้วยคำสัญญาว่า ‪เราจะได้มีชีวิตอยู่ข้างนอกสโนว์เพียร์ซเซอร์
‪อังเดร เลย์ตันใช้ความหวังปลุกใจคนของเขา
‪ให้ต่อสู้เพื่ออิสรภาพ
‪แล้วดูเขาตอนนี้สิ
‪ส่วนคุณวิลฟอร์ด เขาไม่ใช่แบบนั้น
‪เขาเปลี่ยนความหวังให้เป็นความกลัว
‪เขาทำให้ชาวรถไฟหันมาสู้กันเอง ‪แล้วค่อยเสนอความปลอดภัยให้
‪(ไม่เอาคนท้ายขบวน)
‪(หัวจักรนิรันดร์ - กฎวิลฟอร์ด)
‪เรื่องตลกก็คือ ตั้งแต่เขาเข้ามาควบคุม
‪ทุกอย่างดูจะเป็นไปอย่างราบรื่น
‪ทุกคนมาทำงาน
‪การลำเลียงเสบียงเป็นระเบียบเรียบร้อย
‪แต่เราเคยใช้ชีวิตแบบนี้มาก่อน
‪นี่ๆ เอามานี่
‪- ไปได้แล้ว ‪- แจ็ค เข้ามานี่
‪ฉันเก็บซ่อนความหวังของตัวเองไว้
‪ซ่อนไว้ในตัวคนไม่กี่คนที่อาจจุดให้มันติดขึ้นมาใหม่
‪เอามาหมดหรือยัง
‪ฉันไม่ได้ข่าวโรชหรือครอบครัวของเขา
‪โอเค ขนขึ้นรถเข็นไปเลย
‪วิลฟอร์ดเรียกฉันไปพบ
‪เข้ามาก่อนสิ
‪โอเครึเปล่า ‪ได้ข่าวจากเพื่อนๆ เราที่ท้ายขบวนมั้ย
‪พวกเขาได้ข้อมูลเดียวกัน ‪ว่าอังเดรอยู่ที่แผนกกำจัดของบิ๊กอลิซ
‪พวกเขาเรียกมันว่า "บ่อเกรอะ"
‪รู้มั้ยว่าวิลฟอร์ดต้องการอะไรจากฉัน
‪- ฉันจะลองสืบดู ‪- โอเค
‪เขาใช้งานฉันมือเป็นระวิงเพื่อจัดคืนพิเศษให้เขา
‪ออดรีย์สหายเก่าอาจจะแฉเราจนหมดเปลือก
‪ฉันไม่อยากเชื่อว่าเธอหลงลมปากเขา
‪อย่างน้อยเธอก็มียางอายพอที่จะไม่โผล่หน้ามา
‪ฟังนะ ทางเดียวที่จะรอดจากคุณวิลฟอร์ดได้
‪คุณแค่ต้องมีประโยชน์ต่อเขา
‪เชิดหน้าเข้าไว้
‪ได้ค่ะ
‪ความเป็นระเบียบของคุณวิลฟอร์ดนั้น ‪มีราคาแพงมาก
‪และฉันสังหรณ์ได้ว่าสิ่งเลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้น
‪บนสโนว์เพียร์ซเซอร์ ‪ความยาว 1,034 ตู้โดยสาร
‪งานรื่นเริงในค่ำคืนนี้เตรียมการถึงไหนแล้ว
‪เป็นไปตามกำหนดค่ะ
‪มีรายชื่อแขกไหมคะ
‪มีสิ สุ่มชื่อผู้โชคดี
‪เควินจัดการอยู่
‪เขาดูแลเรื่องเซอร์ไพรส์พิเศษในวันนี้
‪เซอร์ไพรส์แบบไหนเหรอคะ
‪เป็นเซอร์ไพรส์ให้คนทั้งรถไฟ ‪ได้เฉลิมฉลองผู้นำโดยชอบธรรม
‪คุณเองก็พักบ้าง รูท
‪จะได้สนุกกับงานฉลองนี้ด้วย
‪แต่ก่อนอื่น ผมมีงานให้คุณทั้งสองคนทำ
‪เราทั้งคู่เหรอคะ
‪สโนว์เพียร์ซเซอร์เริ่มจะไร้ระเบียบ
‪ชนชั้นต่างๆ ปะปนกันไปหมด
‪ไร้ระเบียบจริงๆ
‪พวกคุณจะต้องเริ่มสำรวจสำมะโนประชากร
‪ผมต้องการแบ่งชั้นผู้โดยสารเหมือนแต่ก่อน
‪ผมอยากรู้ว่าใครทำอะไรอยู่ที่ไหน
‪รับทราบครับ
‪รับทราบค่ะ
‪เขาจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างหมด
‪วิลฟอร์ดอยากให้เรากลับเป็นเหมือนเดิม ‪ฉันเกลียดคำนี้
‪เขาอยากจับเราแยกจากกัน
‪จำเอาไว้ พวกเขาจะฟังทุกอย่าง ‪ที่เราพูดระหว่างหัวรถจักร
‪นายจะไม่เป็นไร
‪ใช่ จนถึงเมื่อไหร่ล่ะ ‪ถ้าเขาโยนฉันลงบ่อเกรอะล่ะ
‪เขากำลังกำจัดพวกเราทีละคน
‪เขาเสียวิศวกรไปอีกคนไม่ได้
‪ฉันอยากให้นายขับเคลื่อนรถไฟขบวนนี้ต่อไป
‪อีกหนึ่งสัปดาห์เราต้องไปรับเมลานี
‪- ใช่ ถ้าเธอยังอยู่ ‪- เธอจะรออยู่
‪เราช้าไปหนึ่งวันแล้ว
‪เราติดต่อเธอไม่ได้กว่าหนึ่งสัปดาห์แล้ว
‪แต่วิลฟอร์ดไม่รู้ ถูกมั้ย
‪เราจะปิดเขาต่อไป
‪พาเธอกลับบ้านอย่างปลอดภัย
‪นั่นคือภารกิจ ห้ามมีคำถาม
‪- ตกลง ‪- เร็วเข้า มาเร็ว
‪เซอร์ไพรส์ใหญ่คืออะไรเหรอ
‪พอเราเริ่มสำรวจสำมะโนประชากร คุณจะรู้เอง
‪เอาน่า ฉันรู้ว่าคุณคันปากจะแย่
‪ขอโทษนะ สาบานไว้ว่าจะปิดปาก
‪คุณก็รู้ว่าเขาเป็นยังไง
‪นี่มันอะไรกันเนี่ย
‪ประวัติคนไข้ ยกออกมาจากคลินิกของฉันเลย
‪นี่ไม่ใช่แฟ้มประวัติผู้โดยสาร ‪แต่เป็นบันทึกทางการแพทย์
‪- มันควรเป็นความลับ ‪- เขาอยากให้แยกกลุ่มตามช่วงวัย
‪เด็ก วัยรุ่น คนอายุ 18 ถึง 39 ‪ที่เหลือเป็นผู้สูงวัย
‪"ผู้สูงวัย" เหรอ ตายจริง
‪ทำไปเพื่ออะไร เควิน
‪เดาว่าเขาคงอยากดูว่าใครเหมาะกับหน้าที่อะไร
‪ตัวอย่างแบบสอบถามให้ผู้โดยสารทุกคนกรอกค่ะ
‪"คุณเป็นผู้โดยสารที่ไม่มีตั๋วหรือไม่"
‪"รู้จักผู้โดยสารที่ต่อสู้เคียงข้างฝ่ายกบฏหรือไม่"
‪นั่นสำหรับเก็บเป็นข้อมูล
‪เป็นบันทึกทางประวัติศาสตร์ ‪แต่ผมจะบอกเขาว่าคุณไม่พอใจ
‪อย่า เควิน ห้ามบอก
‪ฉันจะคุยกับคุณวิลฟอร์ดเอง ขอบคุณมาก
‪ฉันรู้จักผู้โดยสารทุกคนบนรถไฟขบวนนี้
‪และฉันถือว่าตัวเองรับผิดชอบพวกเขาแต่ละคน
‪แย่จัง
‪ฉันห่วงใยผู้โดยสารเหล่านี้ เควิน ‪ขอเตือนเอาไว้
‪พรุ่งนี้เราจะกลับมารับแบบสอบถามของคุณ
‪เดินต่อไป
‪อเล็กซ์
‪ฉันรู้ ฉันชื่อฮาเวียร์ ฮาวี่
‪วิศวกรลำดับที่ห้า นั่งลงสิ
‪กรุณาอย่าแตะต้องอะไรถ้าฉันไม่บอก
‪แผงหน้าปัดนี่ของใหม่เหรอ
‪ไม่ใหม่หรอก ยกเครื่องน่ะ ‪ฉันอัปเกรดหน้าปัดตอนวนรอบโลกครั้งที่สอง
‪อย่าแตะต้องอะไรทั้งนั้นค่ะ
‪จากสโนว์เพียร์ซเซอร์น่ะ ‪เป็นมุกตลกที่แม่เธอเล่น
‪เราตั้งเอาไว้หลายปี คิดว่าเธอน่าจะชอบ…
‪อย่ามาประจบ โอเคนะ
‪วิลฟอร์ดให้คุณเป็นวิศวกร อย่าทำเกินหน้าที่
‪รู้มั้ย
‪ตอนที่แม่ของเธอกลับไปจากที่นี่
‪หล่อนบอกว่าเธอไม่ใช่แค่เก่งด้านเทคนิค
‪แต่เธอยังรู้จักรถไฟดีด้วย
‪แล้วคุณล่ะ รู้จักมันดีไหม
‪- ไม่เท่าแม่เธอหรอก ‪- คุมรถไฟไว้แล้วกัน
‪โอเค เธอจะไปไหน
‪ไปหัวขบวน มีวันสำคัญที่สโนว์เพียร์ซเซอร์
‪เสียใจด้วยนะที่คุณไม่ได้รับเชิญ
‪เอามาจากบิ๊กอลิซ
‪หนึ่งในภาพโปรดของผมเลย
‪เห็นมั้ยว่าร่างกายพวกเขารัดรึงกันอยู่
‪คุณดูไม่ออกว่าพวกเขาสู้กันหรือ… นั่นแหละ
‪คิดว่ายังไง เบสส์ ทิลล์
‪ฉันคิดว่าผู้โดยสารหลายคน ‪เป็นห่วงเรื่องมีคนหายตัวไป
‪เลย์ตัน…
‪และตอนนี้ผู้คุมโรชกับครอบครัว
‪คุณเป็นคนแปลก ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับคุณดี
‪มีช่างรถไฟของเราถูกฆ่าตายแปดคน ให้ฉัน…
‪หาตัวฆาตกร ปิดคดีได้นะ
‪คืองี้ สายสืบประจำรถไฟเป็นตำแหน่งที่เมลานีตั้งขึ้น
‪- ผมไม่เคยต้องใช้ รู้มั้ยทำไม ‪- ไม่ค่ะ
‪เพราะไม่เคยมีเหตุอาชญากรรมบนรถไฟผมน่ะสิ
‪ไม่มีอาชญากรรม มีแต่ความเป็นระเบียบ
‪ฉันไม่คิดว่าคุณซื่อขนาดนั้น
‪ส่วนผมก็ไม่คิดว่าคุณมือสะอาดขนาดนั้น
‪ก็ได้ คุณแจ้งผู้โดยสารได้ว่าคุณโรชอยู่ในลิ้นชัก
‪กับครอบครัวของเขา
‪ทำใจได้เมื่อไหร่
‪ก็มาเข้าร่วมกับเราอีกได้
‪พวกเขาไม่มีทางทำใจได้ง่ายๆ
‪ผมรู้ แต่ผมมีทางออกให้
‪ไซคส์ พาเธอไปตู้รถไฟที่ 272
‪แล้วไม่ต้องห่วงคุณเลย์ตันนะ เราดูแลเขาอย่างดี
‪เอาละ ฉันรู้ว่าคุณแค่ทำตามคำสั่งของวิลฟอร์ด
‪แต่ฉันมีสิทธิ์รู้ว่าคุณทำอะไรกับฉัน
‪คุณรู้เร็วเกินไป
‪ใช่ ฉันยื่นมือเข้าไปในห้องฉนวนและมันยังไม่ขาด
‪เขาต้องการอะไรจากฉัน
‪ใจเย็นก่อน
‪ตอนคุณมาถึงมือเรา…
‪คุณไม่ต้องให้ฉันดูหรอก ‪ฉันเคยทรมานอยู่กับมันทุกวินาที
‪เราซ่อมแซมคุณจนหาย
‪ใช่ค่ะ ขอบคุณ
‪คุณทำให้ฉันหายเจ็บปวด
‪แต่คุณทำบางอย่างกับร่างกายฉันโดยไม่ขออนุญาต
‪- ที่รัก ‪- โจซี่
‪รู้สึกยังไงตอนยื่นมือเข้าไปในช่องนั้น
‪ตื่นเต้นใช่มั้ยล่ะ
‪ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นบ๊อบเยือกแข็งคนต่อไป
‪คุณพิเศษกว่าบ๊อบหลายเท่านัก
‪อยากรู้มากกว่านี้ใช่มั้ย
‪มาดูกันว่าอะไรเป็นไปได้
‪ให้ตายสิ
‪- ช้าๆ หน่อย เควิน ‪- รูท นี่เป็นเซอร์ไพรส์ใหญ่
‪เขาจะเปิดตู้รถไฟที่ 272
‪และเขาให้ผมดูแล
‪ตู้รถไฟที่ 272 ถูกปิดมานานหลายปี
‪เดี๋ยวก่อน
‪ฉันต้องการเด็ก
‪มานี่มา
‪มาสิจ๊ะ
‪มาด้วยกัน
‪มาจ้ะ วินนี่ ไม่เป็นไร
‪(โลกของวิลลี่)
‪คุณพระคุณเจ้า
‪เดี๋ยวเขาก็มาแล้วครับ
‪เราจะมีพิธีเปิดในค่ำคืนนี้
‪นั่งลง อยู่นี่นะ
‪นี่ นี่ๆๆ
‪นี่ไม่ใช่ของเล่นเด็กวัยรุ่น
‪อเล็กซ์ อเล็กซ์ อย่าเล่นไร้สาระ ลงมา
‪วิลฟอร์ดจับโรชกับครอบครัวใส่ในลิ้นชัก
‪โรชอยู่ในลิ้นชัก ฮาวี่อยู่ที่บิ๊กอลิซ
‪ส่วนเลย์ตันอยู่ในแผนกกำจัด
‪แล้วตอนนี้ก็มีปาหี่นี่อีก
‪โอเค มาแล้ว จะเริ่มซ้อมคิวกันแล้ว
‪ทุกคน เร็ว! เร็ว!
‪- สุดยอด เปิดตัวอลังการมาก ‪- คุณวิลฟอร์ด
‪ยอดเยี่ยม
‪ดีมากจริงๆ
‪กะจังหวะได้เป๊ะ
‪- มหัศจรรย์มากเลยใช่มั้ย ‪- ครับ
‪อันนี้ไม่ชอบ เอาไปทิ้ง
‪เอาเวทีเชิดหุ่นเข้ามาได้ เริ่มกันเลย
‪- มาเลย เชิญนั่ง ‪- เร่เข้ามา ชมตัวอย่างพิเศษ
‪สุดยอดมหากาพย์เพื่อปวงชน
‪- โชคดีนะ ‪- ขอบคุณครับ
‪ในที่สุด สโนว์เพียร์ซเซอร์ที่รักของผม
‪และประชาชนทั้งหลายที่แสนคิดถึง
‪เดี๋ยวฉันจะได้เจอหน้าแม่แล้ว
‪- ใช่ ‪- วิลฟอร์ด
‪ฉันคือหัวหน้าวิศวกร เมลลี่
‪ฉันจะพิสูจน์ว่าความหนาวมันร้อน
‪ฉันจะไต่ขึ้นภูเขาน้ำแข็งและส่งบอลลูนขึ้นไป
‪พอเราไม่อยู่ พวกเขาก็เป็นบ้า
‪ดูสิ
‪อย่าไปนะ แม่ อย่าไป
‪ไม่ตลกนะ
‪ไม่ต้องห่วง ทุกคนจะปลอดภัยบนรถไฟของฉัน
‪หัวรถจักรจะจัดหาให้
‪ฉันม่องแล้ว
‪วิลฟอร์ด หัวรถจักรจะจัดหาทุกอย่างให้
‪หัวรถจักรจะจัดหาทุกอย่างให้
‪ยอดเยี่ยม
‪- ยอดเยี่ยมจริงๆ ชอบมั้ยล่ะ ‪- ค่ะ
‪ดีใช่มั้ย
‪ไม่เอาน่า เป็นอะไรกันไป
‪คนโกหก!
‪เป็นความพยายามที่น่าสมเพช
‪โฆษณาชวนเชื่อนี่ฆ่าเมลานีไม่ได้หรอก
‪เราไม่มีเวลาเหลือแล้ว
‪เราสายไปหนึ่งวันแล้ว
‪ฉันว่าเธอไม่ได้ตั้งใจดูตอนจบนะ อเล็กซ์
‪ฉันแอบดูข้อมูลการปล่อยบอลลูน
‪ที่นายอุตส่าห์พยายามปิดบัง
‪เบนขาดการติดต่อกับเมลานีเมื่อสิบวันก่อน
‪จริงเหรอคะ
‪ช่วงท้ายๆ ของการปล่อยบอลลูน ‪ใช่ เราขาดการติดต่อ
‪แต่เมลานีเป็นนักเอาตัวรอด
‪และเธอได้ข้อมูลมากพอที่จะจำลองสภาพอากาศ…
‪เอาละ
‪กลับไปที่หัวรถจักรได้แล้ว
‪อย่าสิ้นหวัง อเล็กซ์
‪รูท ไปพร้อมพวกเขาสิ
‪คุณต้องเตรียมจัดงานเลี้ยงให้ผม
‪ด้วยความเคารพ ต่อให้คุณขังเลย์ตัน
‪พวกเราก็ยังพร้อมจะสู้
‪งานเลี้ยงส่วนตัวในค่ำคืนนี้
‪สำหรับแขกรับเชิญแค่ไม่กี่คน
‪(ตั๋ว)
‪ขอบคุณค่ะ ฉันพาแฟนมาด้วยได้มั้ย
‪เขาเป็นหัวหน้าแผนกทำความสะอาด
‪ได้ เอาเถอะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ขอบใจ เควิน
‪สำหรับคำแนะนำคราวหน้า ‪ใส่ชุดออกงานมานะ รับไปสิ
‪ทุกคน เร่งหน่อย
‪อีกเดี๋ยวคุณวิลฟอร์ดก็จะเสร็จจากคาร์นิวัล
‪จากนั้นงานจริงก็จะเริ่ม
‪นั่นแก้วไวน์บอร์โดซ์ ‪เราจะเสิร์ฟไวน์ซินแฟนเดล
‪แย่จัง
‪ทีนี้ทวนคำพูดให้ฉันฟังซิ
‪บอกเพื่อนๆ ของเรา "ไปบอกโจซี่ ‪ให้ไปหาเลย์ตันที่แผนกกำจัด
‪เราจะไม่หมดหวังกับเมลานี ‪หรือทิ้งความฝันที่จะได้ลงจากรถไฟขบวนนี้
‪เราจะไม่ยอมแพ้…"
‪ต้องการอะไร
‪อภินันทนาการจากคาร์นิวัล
‪ยังมีอีก
‪บัตรเชิญร่วมรับประทานมื้อค่ำ
‪วินนี่ คืนนี้ตอนที่วิลฟอร์ดกำลังยุ่งๆ อยู่ ‪โจซี่ต้องไปตามหาเลย์ตัน โอเคนะ
‪เราต้องให้เขาช่วย
‪(อันตราย)
‪ค่อยๆ ลดอุณหภูมิลง
‪- คงอุณหภูมิไว้ ‪- ยัง
‪ลดลงอีกนิด
‪หลังพิงกำแพง
‪คุณมาหาผมถึงในฝันแน่ะ รู้มั้ย
‪น่าขนลุกทีเดียว
‪ก็เลยยังไม่แหย่หัวผมออกไปข้างนอกงั้นเหรอ
‪ขอถามตรงๆ นะ
‪การยึดมั่นในอุดมการณ์
‪การเป็นที่รักของพวกพ้องที่หัวขบวน
‪คิดว่ามันจะสร้างความแตกต่างสักนิด ‪ในท้ายที่สุดเหรอ
‪ใช่ ผมคิด
‪โทษนะ ผมมองไม่เห็นว่าจะเป็นไปได้ไง
‪สงสัยผมคงผิดปกติกว่าคนอื่น
‪คุณไม่ได้พิเศษ วิลฟอร์ด
‪คุณเป็นเผด็จการผิวขาวแก่ๆ กับรถไฟของเล่น
‪คนมีอำนาจแต่เปราะบางอย่างคุณ
‪เป็นคนแช่แข็งโลกตั้งแต่แรก
‪ใช่ นั่นเป็นปัญหาด้านประชาสัมพันธ์
‪แต่ผมไม่หลงเหลือไอ้สิ่งที่คุณมีใช่มั้ยล่ะ
‪ไอ้กลิ่นตุๆ ของคุณธรรมความดีน่ะ
‪พอล้างออกไปจนหมด คุณก็จบเห่
‪คุณจะมีสาวกจำนวนหยิบมือเสมอ
‪แต่คนส่วนใหญ่จะไม่มีวันรักคุณอย่างที่คุณต้องการ
‪เจตจำนงของประชาชน
‪คุณทนมันได้ยังไง
‪คนทุกหมู่เหล่า
‪หัวใจเย็นชาของอำนาจทางการเมือง ‪ก็คือการเชื่อฟังคำสั่ง
‪พูดหมาๆ แบบนี้แหละ ‪ที่จะทำให้เราเป็นศัตรูกันตลอดไป
‪ผมรู้สึกดีขึ้นแล้ว
‪คืนนี้ผมจะไปกินมื้อค่ำที่หัวขบวน ‪กับเพื่อนๆ กลุ่มสุดท้ายของคุณ
‪ซาราห์มีเรื่องต้องตัดสินใจ
‪ตอนนี้คุณรู้สึกอบอุ่นมั้ย
‪ที่ได้จมอยู่ในกองขี้ของพวกเขา
‪จิตใจดีงามของคุณ เลย์ตัน ‪ทำให้ผมเดาการเคลื่อนไหวของคุณได้หมด
‪ประจำที่ได้ทุกคน ผู้โชคดีมาถึงแล้ว
‪ให้ตายสิ ฉันกลับมาแล้ว
‪ฉันน่าจะรู้อยู่แล้ว
‪เรามาที่นี่ทำไม รูท อาหารค่ำมื้อสุดท้ายเหรอ
‪ลางไม่ดีมาทั้งวัน
‪เขาบอกฉันว่ามีการสุ่มจับชื่อผู้โชคดี
‪แหงละ
‪เควินเอาตั๋วนี่มาให้ฉัน
‪หลังจากขังฉันไว้ทั้งวันโดยอ้างความสะดวกสบาย
‪ถ้าวิลฟอร์ดคุกคามลูกของเธอ ‪ฉันจะฆ่าเขาด้วยมีดปาดเนยของฉัน
‪เอาละ ใจเย็นๆ ก่อน
‪ฉันจะขัดขวางเท่าที่ฉันจะทำได้
‪เอาละค่ะ ทุกคน ‪ยินดีต้อนรับเหล่าผู้โชคดีเพียงไม่กี่คน
‪ระหว่างคนที่เหลือสนุกกับงานคาร์นิวัล
‪ผู้โชคดีอย่างพวกคุณ ‪จะได้ใกล้ชิดคุณวิลฟอร์ดมากขึ้นในค่ำคืนนี้
‪ใช่
‪ฉันตกข่าว นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪ฉันไม่รู้
‪แต่ก็เหมือนที่แม่นายเคยสอนไว้
‪รู้หลบเป็นปีก รู้หลีกเป็นหาง
‪พวกคุณระแวงเกินไปแล้ว
‪ฉันสิตื่นเต้นสุดๆ
‪แล้วเธอล่ะ อเล็กซ์
‪ตื่นเต้นสุดๆ ด้วยมั้ย
‪คิดว่าเราซวยกันหมด
‪แย่แล้ว
‪ใช่เลย
‪สวัสดี ทุกคน
‪นังออดรีย์
‪ผมแค่อยากยืนมองพวกคุณอยู่ตรงนี้
‪ลงมาเถอะค่ะ โจเซฟ ไม่จำเป็นต้องตะโกน
‪ผมชอบโต๊ะอาหารที่รวมแขกพิสดาร
‪มีทั้งเพื่อนเก่าและเพื่อนใหม่
‪ตามใจปากด้วยอาหารชั้นเลิศไม่กี่อย่าง ‪ที่เหลือน้อยลงทุกที
‪เป็นเช่นนั้นใช่มั้ย รูท
‪เป็นไปตามประสงค์ของคุณค่ะ เหมือนเคย
‪- วิลลี่ ‪- ว่ายังไง
‪เล่นเปียโนให้เราฟังได้มั้ยคะ
‪ได้สิ ได้อยู่แล้ว
‪นางสวมมงกุฎเหรอ
‪น่าไม่อาย
‪ในยามบ่ายวันที่สดใส
‪กับคนที่คุณรัก ดวงดาราเบื้องบน
‪รอคอยพระจันทร์
‪หีบเพลงเครื่องเก่าบรรเลง
‪เพลงแสนซาบซึ้งใจ
‪ทำนองต่างหาก ไม่ใช่เพลง
‪เควิน
‪ล่องไปตามแม่น้ำ ‪ในยามบ่ายวันที่สดใส
‪คุณดูแลห้องคาร์นิวัล ฉันดูแลห้องนี้
‪เชิญไปนั่งรอในห้องรับรอง
‪ก็ได้
‪เขาอยู่ในความดูแลของคุณ
‪ล่องไปตามแม่น้ำ
‪ในยามบ่ายวันที่สดใส
‪ดีจังเลยนะว่ามั้ย
‪ให้ฉันเก็บจานเลยมั้ยคะ
‪ไม่ รูท
‪ยังเหลือแขกอีกคน
‪ไลลาห์ จูเนียร์
‪แน่นอน ฉันรู้จักพ่อแม่ของเธอ
‪แต่ผมไม่รู้จักคุณนะ คุณออสไวเลอร์
‪และผมเชื่อว่าพวกคุณสองคนรู้จักกัน
‪คู่หูผู้คุมเก่า
‪- ใช่ค่ะ ‪- ใช่
‪น่าสนใจมาก
‪แต่อเล็กซ์ ฉันว่าเธอยังไม่เคยเจอซาราห์
‪จากแผนกต้อนรับ
‪แล้วก็เป็นภรรยาของเลย์ตันด้วย
‪ยินดีที่ได้รู้จัก อเล็กซ์
‪เช่นกันค่ะ
‪อดีตภรรยาใช่มั้ย ออดรีย์
‪การหย่าร้างที่ท้ายขบวน ก็นับอยู่เนอะ
‪ตลอดหลายปีที่ไนต์คาร์
‪เรื่องส่วนตัวทั้งหมดที่เราบอกคุณไป…
‪พรสวรรค์ของนางเลย ช่วยให้เราเปิดใจ ‪และระบายความโศกเศร้า
‪ใช่ จะได้เอาความลับเรามาขายเหมือนอีตัว
‪เอาละๆ เอาละ
‪คุณเลย์ตันพูดว่าไงนะ "เราเป็นหนึ่งเดียวกัน"
‪ถูกต้องค่ะ ฉันคิดว่ามื้อค่ำ ‪จะเป็นวิธีดีๆ ที่ทำให้เราสมัครสมานกันอีกครั้ง
‪หนึ่งเดียวกันภายใต้พระเจ้ากับออดรีย์
‪เธอไม่ชอบการแสดงละครหุ่น
‪จริงเหรอคะ เพราะฉันคิดว่ามันฮามาก
‪งั้นเหรอ ชอบเหรอ
‪เมลานีไม่ได้เป็นแม่พระ ‪เหมือนอย่างที่ทุกคนแถวนี้คิดกันหรอก
‪แอลเจ
‪คุณวิลฟอร์ดฟังเรื่องเมลานีมากพอแล้ว ‪สำหรับหนึ่งคืน แอลเจ
‪ฉันอยากฟังอีก ‪ฉันอยากฟังเรื่องโกหกเกี่ยวกับแม่ฉันอีก ไลลาห์
‪นางเป็นคนขี้โกหก
‪นางอยากเป็นคุณค่ะ
‪กล่าวหาว่าฉันก่ออาชญากรรม
‪แต่ฉันดันไปรู้ความลับเล็กๆ ของนางเข้า
‪นางก็เลยต้องกลับคำตัดสิน
‪ฉันสงสัย แอลเจ
‪ถ้าเมลานีกลับคำตัดสิน
‪หมายความว่าเธอผิดจริงใช่มั้ย
‪ฉัน…
‪เปล่าค่ะ
‪แปลว่าเธอไม่ได้ตัดไอ้นั่นของผู้ชายพวกนั้น
‪อย่างที่ฉันอ่านจากสำเนาคำพิพากษาสินะ
‪ฉันโล่งใจจัง
‪จริงเหรอ ไลลาห์
‪- ไลลาห์ จูเนียร์เป็นคนดีครับ ‪- ใช่ ฉันรู้
‪เธอตกต่ำไปไกลจากชั้นหนึ่งหลังพ่อแม่เสียชีวิต
‪เธอได้เรียนรู้การทำงานครับ ‪เธอรู้จักรถไฟแล้ว และผมภูมิใจในตัวเธอ
‪เขาพูดเป็นด้วย
‪ออสไวเลอร์จากอีสต์มิดแลนส์
‪คุณเงียบกว่าคู่หูของคุณอีกนะ ผู้คุมทิลล์
‪แต่อาจจะโรแมนติกกว่านิดหน่อย
‪ผมหวังดีกับไลลาห์ครับ
‪น่ารักจัง ได้ยินมั้ย ออดรีย์
‪ค่ะ และเขาหมายความตามนั้น
‪บอกหน่อย คุณออสไวเลอร์ หัวหน้าแผนก ‪ทำความสะอาดคนเก่าของผม เทอเรนซ์
‪ผมนำมาจากตึกของผมเองที่นิวยอร์ก
‪คุณมาทำหน้าที่แทนเขาได้ยังไง
‪ท่านคะ เกิดความไม่สงบขึ้นบนรถไฟ
‪เราเสียคนไปมากมายในเหตุการณ์ต่างๆ ‪เราพยายามหาคนมาแทนเท่าที่ทำได้
‪คำถามง่ายๆ
‪สำหรับผู้คุมที่หายตัวระหว่างทำหน้าที่ ‪กับเด็กสาวที่เอาส้อมจิ้มตาพ่อ
‪คิดเรื่องนี้ให้ดีๆ คุณออสไวเลอร์
‪ผมควรเก็บพวกคุณไว้ทำไม
‪ตอบมาสิ ไอ้หนู
‪ขออนุญาตได้มั้ยครับ
‪ออซ จะทำอะไรน่ะ
‪เขาเล่นเป็นเหรอ
‪ฉันไม่รู้เลย
‪ไม่ได้เล่นมานาน อภัยให้ด้วยนะครับ
‪ตั้งแต่การแช่แข็งโลก
‪นี่เป็นบทเพลงฤดูหนาวที่ผมร้องให้คุณ
‪พายุใกล้เข้ามาแล้ว
‪พัดมาจากทะเล
‪เสียงของผมเป็นดั่งไฟนำทางยามราตรี
‪ถ้อยคำของผมเป็นแสงสว่าง
‪นำทางคุณมาหาผม
‪ความรักยังมีอยู่ไหม
‪นี่เป็นบทเพลงฤดูหนาวของผม
‪เดือนธันวาสุดแสนตรอมตรม
‪เพราะคุณไม่อยู่ในที่ของคุณ
‪ในอ้อมแขนผม
‪ความรักยังมีอยู่ไหม
‪เลย์ตัน
‪โจซี่เหรอ
‪โจซี่
‪หนึ่งนาที
‪- ขอบคุณ ‪- โจซี่
‪ขอดูหน้าเธอหน่อย
‪เธอดีขึ้นแล้ว
‪ใช่ ก็ยังไม่แน่หรอก
‪เขาดัดแปลงเธอ
‪เรามีเวลาไม่มาก
‪ซาราห์ติดต่อฉันผ่านคนท้ายขบวน ‪บอกว่าพวกเขายังไม่ยอมแพ้
‪พวกเขาอยากรู้ว่าแผนต่อไปคืออะไร
‪เลย์ตัน จำได้มั้ยว่าเรากำลังสู้เพื่ออะไร
‪ชีวิตนอกรถไฟ
‪ฉันพยายามพาคุณออกจากที่นี่ได้
‪เธอช่วยฉันไม่ได้หรอก
‪อย่ายอมแพ้สิ
‪ครั้งสุดท้ายที่เราเจอกันแบบนี้ ‪เราเริ่มการปฏิวัติด้วยกัน
‪เขามีแผนการสำหรับเธอ
‪เธอต้องอยู่ที่นั่นไปก่อน
‪ฉันรู้…
‪ฉันต้อง…
‪ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน
‪มันรู้สึกเหมือนเกิดใหม่
‪เรายังมีความหวังอยู่ใช่มั้ย
‪เดี๋ยวเธอก็มีโอกาส
‪ฉันเองก็เหมือนกัน
‪เชื่อมั่นในกันและกันเอาไว้
‪- เรายังเหนียวแน่น ‪- หมดเวลา
‪พอได้แล้ว
‪ขอบคุณนะ
‪บอกพวกนั้นว่าเราจะสานต่อสิ่งที่เริ่มไว้
‪ขอบใจ
‪คุณมีคู่แข่งแล้ว ออดรีย์
‪ใช่ เพราะมากเลย เยี่ยมค่ะ
‪สุดยอดจ้ะ
‪มีใครอยากร้องเพลงอีกมั้ย ซาราห์
‪ไม่ละ ขอบคุณ
‪ฉันเลิกร้องเพลงแลกข้าวแล้ว
‪เดี๋ยวเธอก็ร้อง เธอเอาตัวรอดเก่ง
‪มานั่งด้วยกันสิ รูท ผมมีอะไรจะบอก
‪ระวังหน่อย รูท
‪อย่าเชื่ออะไรที่เขาพูด
‪อะไรนะ
‪คุณรู้จักแม่ของฉัน ‪เขาจะกล่อมผู้คนไม่ให้กลับไปรับแม่
‪ให้ตายสิ
‪ฉันขอโทษเรื่องละครหุ่นบ้าบอนั่น
‪แม่รออยู่ข้างรางและเราต้องทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ
‪ไม่!
‪ฉันไม่พร้อมจะเสี่ยง ‪ให้นำรถไฟสองขบวนผ่านเส้นทางนั้นอีกแล้ว
‪คิดออกหรือยังว่า ‪เขาอยากได้สำมะโนประชากรไปทำอะไร
‪ใกล้หรือยัง
‪จะเอาไปทำอะไรคะ คุณวิลฟอร์ด
‪ทำไมไม่บอกพวกเขาล่ะว่า ‪คุณทำอะไรลงไปบนบิ๊กอลิซ
‪พอได้แล้ว!
‪ตอนแรกเรามีกัน 200 ชีวิต
‪แต่พอเขารู้ว่าเราเหลือทรัพยากรน้อยแค่ไหน
‪เขาเลยกำจัดเราทิ้งครึ่งหนึ่ง
‪ผู้ชาย ผู้หญิง เด็กๆ เขาฆ่าหมด
‪กล้าดียังไง
‪กล้าดียังไงถึงทำให้ฉันนึกถึงเรื่องนั้นขึ้นมา
‪พาเธอไปขัง
‪ไม่ต้องห่วง ฉันเคยถูกขังมาก่อน
‪รูท เขาจะเล่นงานคุณ
‪นั่งสิ รูท
‪- ก็อย่างที่ทราบ แผนกต้อนรับไม่เคยนั่ง ‪- ไร้สาระ
‪คุณสงสัยมาทั้งคืนว่านั่นที่นั่งใคร
‪ที่นั่งคุณไง
‪- ฉันเหรอคะ ‪- ใช่
‪วันนี้เป็นวันของคุณ รูท
‪นั่งลงสิ
‪เควิน
‪ฉันรู้ว่านายอยู่ที่นั่น
‪มานี่มา เจ้าเด็กจอมซน
‪แหม…
‪หวังว่ากำลังเพลิดเพลินกันอยู่นะครับ
‪รูท
‪ผมอยากขอบคุณคุณสำหรับค่ำคืนที่สมบูรณ์แบบ
‪คุณทำได้ยอดเยี่ยมมาก
‪เควิน พ่อหนุ่ม
‪นายทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดีมาโดยตลอด
‪และเนรมิตห้องคาร์นิวัลได้น่าทึ่งมาก
‪เป็นเกียรติของผมครับ
‪นั่งลงสิ
‪คุณเข้าใจนะว่าแผนกต้อนรับมีคนมากเกินไป
‪ซึ่งหมายความว่าหัวหน้าแผนกมีได้คนเดียวเท่านั้น
‪ตำแหน่งเป็นของคุณ รูท
‪เงียบน่ะ เควิน
‪ข้างๆ ผม
‪อย่างที่คุณต้องการมาโดยตลอด
‪คุณแค่ต้องประกาศบอกคนบนรถไฟ
‪อย่างเป็นทางการว่าเราจะไม่กลับไปรับเมลานี
‪ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ค่ะ
‪ว่ายังไงนะ
‪ฉันจะไม่ทำค่ะ
‪คุณปฏิเสธข้อเสนอจากผมเหรอ
‪ใช่ค่ะ
‪ถอดเครื่องแบบคุณออก
‪ขอสารภาพนะ ผมไม่รู้ผิดชอบชั่วดี
‪บางครั้งผมก็แยกถูกผิดไม่ออก
‪เราคิดอยู่นาน ‪แต่สุดท้ายก็หาตำแหน่งให้คุณได้
‪ที่ปรึกษาของผม
‪ไม่แน่ใจว่าฉันเหมาะสม
‪ไร้สาระ คุณน่ะเหมาะที่สุด
‪คุณมีความคิดเป็นของตนเอง คุณ…
‪คิดไม่ตกเรื่องคำถามด้านศีลธรรมข้อใหญ่ๆ
‪อิสรภาพ ความยุติธรรม
‪คุณชี้แนะผมได้ว่าผมผิดพลาดตรงไหน ‪เส้นแบ่งอยู่ตรงไหน
‪เส้นแบ่งระหว่างอะไรคะ
‪เชิญคุณก่อน
‪ฆาตกรฆ่าช่างรถไฟของคุณ
‪ผมอยากมอบสิ่งที่คุณขอให้
‪โอกาสที่จะปิดคดี
‪พวกเขายินดีจะทำตามคำสั่งผมมากไปหน่อย
‪พูดมาเลย
‪แล้วดึงคันโยกทีเดียว
‪พวกเขาจะถูกพิพากษาด้วยการแช่แข็งปอด
‪นี่ไม่ใช่ความยุติธรรม
‪ความยุติธรรมต้องมีการสอบสวนอย่างยุติธรรม
‪งั้นเหรอ
‪ไม่ใช่แค่คำพิพากษาเหรอ
‪พวกเขาทำตามคำสั่งคุณ
‪ใครๆ ก็ทำนี่
‪นี่เป็นแค่การเก็บกวาดให้เรียบร้อยเท่านั้น
‪ท่านคะ
‪ฉันขอแนะนำว่า… อย่าทำ
‪ถ้าคุณจะแนะนำอย่างนั้นก็ได้
‪คุณไปได้แล้ว
‪คุณคงไม่อยากเห็นช่วงสุดท้ายนี่หรอก
‪หลังพิงกำแพง
‪นี่มันนรกอะไรกันอีก
‪เขาจะบอกทุกคนว่าเธอตายแล้ว
‪เขารู้ว่าเราขาดการติดต่อ
‪เขาจะไม่กลับไปรับเธอ เขาจะทิ้งเธอไว้ที่นั่น
‪ให้ตายตามลำพัง
‪ส่วนเราจะตายกันในนี้
‪ไม่นึกว่าคุณจะถอดใจง่ายๆ นะ รูท
‪วิลฟอร์ดมีแค่ความกลัว
‪เรามีมากกว่านั้นมาก
‪เพื่อนพ้อง… ที่สนับสนุนเรา
‪นั่นคือพลังของเรา
‪สโนว์เพียร์ซเซอร์
‪สโนว์…
‪สโนว์เพียร์ซเซอร์ ตอบด้วย
‪คุณน่าจะอยู่ในระยะแล้ว
‪ได้ยินมั้ย นี่เมลานี
‪นายเป็นวิศวกรที่ดี
‪ขอบคุณครับ… ท่าน
‪ดีกว่าเบน วางเงินหมดหน้าตักเลย
‪แต่เราไม่ต้องใช้เงินอีกแล้ว
‪เหลืออย่างเดียวเท่านั้นที่ต้องหามาให้ได้
‪ตอนนี้เราพึ่งพาได้แค่รถไฟ ฮาเวียร์
‪ครับท่าน
‪ท่านครับ ผมขอใช้ห้องน้ำได้มั้ย
‪ได้สิ
‪(เมลานีติดต่อมา - ฮาวี่)
‪นี่อะไรน่ะ
‪ดูนี่สิ
‪อังเดร
‪นี่จากฮาวี่
‪เมลานีติดต่อมา
‪พร้อมจะคุยเรื่องออกจากที่นี่กันหรือยังล่ะ
‪คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี