NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Miałam 10 lat, gdy świat stał się pociągiem.
Wilford oznajmił, że jest moją rodziną.
Tata „W”. Razem mieliśmy kierować pociągiem.
Przywódcy byli samotni.
Nie mogli nikomu ufać.
Stałam się samotną wyspą,
do której nikt nie miał dostępu.
Aż w końcu dogoniliśmy Melanie.
Zobaczyłam Snowpiercera, poznałam jego pasażerów.
Wtedy Wilfordowi odbiło.
Wiesz, co to jest oubliette?
Francuski loch.
Taki specjalny,
pod ziemią, z maleńkim otworem na górze.
Tkwisz tam na zawsze.
Idziesz w zapomnienie.
Melanie, Layton…
Wrzuć ich do tego lochu.
Nie chcesz, bym ich zapomniała. Mam się ich wyprzeć.
Czekam, aż będziesz gotowa.
Myślałam, że moja mama i jej ludzie są durni i niezorganizowani.
Teraz wiem, że wolność to zagmatwana sprawa.
Widziałam, jak Layton przewodzi, słuchając innych.
Kobiety u władzy.
Ludzi podtrzymujących marzenie mojej mamy.
Nasz przyjaciel jest ostrożny.
To nasz sposób na ucieczkę.
Jeszcze dziś, jeśli mamy wrócić po Melanie.
Postępując tak samo jak dotąd,
nie pokonamy Wilforda.
By się z nim uporać…
musimy być bezwzględni.
Oboje mamy na koncie straszne rzeczy.
Niewystarczająco.
Mam perfidny, morderczy plan, by nas stąd wydostać,
jeśli chcesz się przyłączyć.
Chętnie.
Obserwowałem Wilforda.
Był o krok od wymordowania nas wszystkich.
Pytanie nie brzmi: „Czy zniżysz się do jego poziomu?”.
Tylko: „Czy potrafisz zaryzykować wszystko?”.
Dla Snowpiercera i Melanie…
wszystko.
Kiedyś przerwę ten obłęd…
i razem opuścimy Snowpiercera
o 1034 wagonach.
Można dokładkę?
Proszę.
Łopata, przydaje się w okopach.
Weź ją ze sobą.
Znajdźmy Javiego.
Gdzie są wszyscy?
To Lokomotywa.
Idźmy piętro wyżej.
Ruth?
O Boże.
Alex, właśnie dostaliśmy wiadomość. Twoja mama
nadal żyje.
Wiedziałam.
Wciąż tam jest, czeka na nas.
Wrócimy po nią. Zdobędziemy Alicję.
Łopatą?
Przyda się każda pomoc.
W Lokomotywie jest tajne wejście do sypialni Wilforda.
Dobra, jest z nami.
Dziś wracamy na tor doświadczalny.
Potrzebujemy napędu obu lokomotyw.
No to potrzebujemy też Bena. Wyciągnijmy cię stąd.
Sama dam radę.
Wilford chce dowodu lojalności.
Kevin mnie do niego zaprowadzi.
Powiedz nam o tym tajnym wejściu.
Audrey?
Sam dziś będę pracował?
Za to z ciebie ranny ptaszek, Bess.
I nocny łowca. Lubię takiego doradcę.
Żaden doradca, skoro mnie pan nie słucha.
Zarah przyjdzie?
Odmówiła kolacji.
Groziła mi widelcem.
Zgodzi się być Głosem Pociągu?
Nie kupi jej pan, więżąc Laytona.
Może da się jakoś przekonać.
Chętnie jej przywalę.
Czemu to zrobiłem?
Brak panowania nad odruchami?
I dlatego, że ciąża jest stanem uprzywilejowanym.
Właśnie. Zarah jest uprzywilejowana.
Ma to niezwykłe pszczele mleczko Laytona.
Chcemy go uszczknąć.
Pszczele mleczko, tak.
W czym problem tym razem, Joe?
Ogarnij się, Audrey. Zabawisz się w doulę.
Zarah…
- Wyłaź. - Daj mi chwilę.
Nie ufam takim wariactwom.
Bądź w dolnym.
Jakby niebieskie. Zielone.
O Boże.
Spokojnie.
Mój Boże.
Oddychaj.
To tylko Gościnność… morduje innych.
Wzywałeś nas?
Cholera, udało się. Dostaliście wiadomość?
Tak jest!
- Jedzie od was gównem. - Wiemy.
Gdzie jesteśmy?
Mamy dwie godziny do zakrętu.
Musimy zjechać na ten tor.
Alex jest z nami.
Odwróci uwagę Wilforda na przedzie.
Proszę.
Ben musi wiedzieć, że odbieramy Melanie.
Dobra. Jak go powiadomić?
Dajcie mi chwilę.
Proszę.
Czarno to widzę.
Spójrzcie tylko.
Wilford ładnie się tu urządził.
Prywatny pałacyk.
Wielkie nieba!
Ty pierwsza.
Tak?
Dobrze?
Pokiwaj palcem.
Łatwizna.
Rock and roll.
- Obrót nadgarstka. - Tak.
Zaczynasz to łapać.
Zadziała na zewnątrz?
Powinno.
Jesteś nowym Bobem.
Mróz prawie mnie zabił.
Słyszałam, jak moja skóra rozciąga się i pęka.
Bardzo się bałam.
Ale teraz…
Teraz… chcę tam wyjść.
Sprawdzić, co potrafię.
Melanie głupio postąpiła.
Co proszę?
To przegrana sprawa.
Jej ludzie zasłużyli na karę,
ja też.
Myślisz, że mówi szczerze?
Tak.
Naprawdę mi przykro.
Joseph.
Żałuję tego, co powiedziałam.
Pannie Audrey także należą się moje przeprosiny.
Wróciłaś.
Tak, wróciłam, LJ.
Mam nadzieję, że ty też mi wybaczysz.
Dobra.
Przyniosłam smakołyki z Trzeciej na śniadanie.
Layton nadchodzi. Odbijamy Lokomotywę.
Sykes nie odstępuje go na krok.
To jak zaszyfrujemy wiadomość?
Spędziłem z nim osiem lat. Zdoła mnie rozgryźć.
Snowpiercer, tu Wielka Alicja.
Słucham.
Pracowity dzień, co?
- Tak? - Zapowiada się.
Trochę wami porzuca.
Lidar pokazuje blokadę na torze.
Współrzędne 52° 58' 35" N
i 119° 25' 28'' W.
- Muszę coś sprawdzić. - Tak, upewnij się.
Zrozumiałem. Odnotowałem współrzędne.
To dobrze.
Potwierdzam, że mamy tu wszystko pod kontrolą.
Dobrze, będziemy gotowi.
Potwierdzam. Bądźcie gotowi. Zgłoszę się ponownie.
Zrozumiał. Jestem pewny.
Gotowy trzymać front?
Ile będzie trzeba.
Jest pan dzielny, panie De la Torre.
Gdy to słyszę, to się denerwuję.
Na granicy mamy ludzi. Doprowadzą was na przód.
- Dziękuję. - Powodzenia.
Komplet?
Trzymajcie się.
Podwójne żółtko.
Łatacz Boscovic, miód na moje oczy.
Dzięki.
Dobrze cię widzieć.
Jak tam Ogon?
Nadal się trzyma.
Uwierzycie. że trzymam sztamę z Ogonem?
Przez zasranego Wilforda.
Zasranemu Wilfordowi pęknie żyłka.
To ten lunapark?
Wracamy po Melanie.
Torem doświadczalnym w Górach Skalistych?
- Właśnie tak. - Zabezpieczysz śluzę pośrodku?
Świetnie. Sprowadzimy ją tu,
przemówi do pasażerów i dowiedzą się, że żyje.
W porząsiu, zamach stanu czas zacząć.
Słyszeliście. Do dzieła.
Też bym ci nalała, ale zmyłby mi głowę.
Joseph uważa, że jeden łyk zamieni płód w kijankę.
Zainteresował się tobą.
Powinnaś się cieszyć.
Nie rozpoznaję cię.
Próbuję ci pomóc.
Mylisz się, myśląc, że masz w ręku atut.
Nie potrzebuje ciebie,
tylko twojej macicy.
Headwoodowie się tym zajmą.
Audrey, nie bądź jego pionkiem.
Chryste, nasz cel się nie zmienił.
Przetrwanie.
Czego chcesz?
Cholera!
Bess?
Layton nadchodzi. Przejmujemy Lokomotywy.
- Co? - Pomóż mi.
Chodź.
ROZJAZD
Idę po mapy.
Potrzebne mi mapy.
Od kiedy? Masz satelity.
Mamy tutaj słaby zasięg.
Potrzebuję na papierze.
Mogę iść po mapę?
Nie rób niczego głupiego. Nie chcę cię skrzywdzić.
Umiesz tego używać?
To pałka.
Pokażę ci.
NIE WCHODZIĆ - EKSTREMALNE ZIMNO
Javi, udało się. Skręciliśmy.
Snowpiercer, zgłoś się.
Podjeżdżamy do miejsca spotkania.
Za jakieś dziesięć minut dojedziemy do stacji.
Jesteśmy przy śluzie.
Czekamy.
Myślisz, że Wilford niczego nie zauważy?
Nic nie mów.
To tor doświadczalny, wyboisty.
Zorientuje się.
Javi, przyspieszam pod górę.
Ostrożnie.
Dziękuję.
Alex?
Dowiem się, co cię dzieje.
Lokomotywa. Wilford prosi o raport.
Cześć, Alex.
- Obserwuje cię? - Potwierdzam.
Zajmij go czymś.
To nie potrwa długo.
Zrozumiałam.
Lawinisko. Nic poważnego.
Twoja mama też tak robiła.
Ostrzegała Lokomotywę.
To fortel.
Posłać ludzi do Lokomotyw. W razie czego sforsować.
Będę dowodził z Wielkiej Alicji.
Ona pójdzie z nami.
Już wie.
Za wcześnie.
Idą po nas, Javi.
Musimy ich powstrzymać.
Łatwo ci mówić. Masz grubsze drzwi.
Wiedz tylko, że jesteś genialnym maszynistą, przyjacielu.
W pierwszej trójce na świecie.
Niech mi zejdzie z oczu!
No dalej.
Użyjcie palnika.
I przyprowadźcie psa.
Minęliśmy punkt odbioru.
Ani śladu po Melanie.
Nie jesteśmy o czasie. Cierpliwości. Zjawi się.
Zwolniłem do 25 kilometrów na godzinę.
Zwolnię jeszcze, gdy dotrzecie do punktu odbioru.
Wypatruj jej.
No dalej.
Świetnie.
Dalej, proszę.
Snowpiercer. Słyszycie mnie?
Jest! Tam! Nie jest za późno, widzę ją.
Dobra.
Dalej.
Nie!
Tak.
Dość!
Nie zabijesz mnie. Potrzebujesz maszynistów.
Bierz go!
Dość!
Przyspieszamy.
Zwolnijcie! Słyszycie mnie?
Stójcie!
Javi, zwolnij, jedziesz za szybko.
Javi?
Słyszysz mnie?
Javi?
Nie, Bennett, to ja.
Możesz sobie hamować, synu.
Mam większy moment obrotowy.
Nabrałem rozpędu.
Popchnę was nad grań i grawitacja zrobi swoje.
Przestań!
Dość, hamulce nie wytrzymają. Przegrzewa się!
Dalej, Alicjo.
Nie panuję nad tym!
Zepchnie nas z grani.
Mamo!
Nara.
Mamo!
Zawróć, proszę.
Przeżyła. Ma dane na temat klimatu.
Jasne.
Udajmy, że o to tu chodzi.
Ludzie mają prawo to wiedzieć.
To ułuda! Fantazja!
Nie mogła pogodzić się z faktem,
że ocaliłem ją, ciebie i wszystkich!
Serce mi pęka, widząc, jak dałaś jej się zwieść.
Że po tym wszystkim bardziej przypominasz ją niż mnie.
Nieprawda. Ciebie też.
Nie.
Jesteś tylko znalezionym po drodze narzędziem.
Nie mów tak.
Dźwigienką, dzięki której zwabiłem twoją matkę.
Spełniłaś swoje zadanie.
Możesz się do niej przyłączyć.
Jako lider nie dorastasz jej do pięt.
Dobra.
Spokojnie. Do góry. Już.
Trzeba zdezynfekować ranę.
Zahamujcie krwawienie.
Zobaczmy, jak to wygląda.
Zaszyjemy ranę. Ręka w dół.
Dobrze.
Spróbujemy. Proszę się nie ruszać.
- Już dobrze. - Dobrze.
Już prawie.
- To wy. - Wróciliśmy.
Znajdziemy Ruth i ustalimy, co dalej.
Nadal możemy ocalić Melanie.
Wyjaśnisz po drodze.
Mamy odciąć Snowpiercerowi głowę?
Alex?
Weźmiemy Lokomotywę i parę wagonów.
Uwiniemy się i znów się podłączymy.
Mamy wszystkich zostawić?
Wielka Alicja podtrzyma systemy.
Będzie przeciążona.
To ją spowolni. Zostaną w tyle.
Nie rozłączymy sprzęgu podczas blokady.
Łączniki są zablokowane, ale jeden wagon ma obsługę ręczną.
Akwarium.
Słaby punkt. Da się odłączyć
nawet podczas blokady.
Odetniemy się
i mamy pociąg piracki o 10 wagonach.
No dobrze. Już po wszystkim.
Obstawić granicę.
Jazda!
Przeszukamy pociąg na wylot.
Kobieto Mrozu!
Dziś się wykażesz.
Odzyskasz moją Lokomotywę. Pójdziesz na przód pociągu,
wedrzesz się od zewnątrz
i odmrozisz Benowi jaja.
Nie jest na to gotowa.
Nie pokona takiej drogi…
To po co ją stworzyliśmy?
Weźcie ją na przód.
Zamknijcie właz.
Do wewnątrz wrócisz tylko przez Lokomotywę.
Już się robi.
Jeśli teraz nie spróbujemy,
to po zawodach. Wilford rządzi.
- Ludzie będą na jego łasce. - Mamy zabezpieczenie.
Wspaniale, Audrey jako zakładniczka?
Będzie z nami ktoś, kto naprawdę się liczy?
Tak. Ben, Alex, Boki. Maszyniści i Łatacz.
Ruth czeka na nas w Akwarium.
Działasz na wariata.
Owszem.
Wybaczcie, ale… wchodzę w to na maksa.
Szlag.
Ja też.
Przez wzgląd na dziecko nie mogę.
- Przynajmniej wiem, na czym stoję. - Wilford już wie.
Zajmę się Audrey.
Wybacz, Zarah.
Nie zostawię cię tu.
Nie mogę. Musisz iść z nami.
Wilford stawia mnie na piedestale.
Poradzę sobie z nim.
Przydam ci się tu.
Gdy wrócisz.
Wrócę po ciebie.
Oddychaj.
Zachowaj spokój, idź powoli.
Czekajcie! Proszę. Mówiliście, że nie jestem gotowa.
To rozkaz Wilforda.
Wejdź do Lokomotywy i wróć.
Poskładamy cię do kupy.
Co to?
Harpun pneumatyczny. Tu wkładasz nabój.
Załadowany.
Odpala przy uderzeniu.
Poradzisz sobie.
Przykro mi.
Wszystko w twoich rękach, Josie.
Ktoś wychodzi z pociągu.
ŚLUZA OTWARTA
Kobieta Mrozu. Projekt Wilforda.
Czyli Josie?
Idzie tu. Zabije nas oboje.
Nie zrobi tego.
Josie.
Słyszysz mnie?
Kto to?
Główny Maszynista Snowpiercera.
Mam kontrolę nad Lokomotywą.
Musisz nam pomóc.
Stój.
No dobra.
Gdzie twoja słynna armia?
Nie zamierzam walczyć.
Nie?
To twój toporek do konwersacji?
AWARYJNE ROZŁĄCZANIE WAGONÓW
Przestawiam pierwszy łącznik na ręczną kontrolę.
ROZŁĄCZENIE W AKWARIUM
Przyjąłem.
Layton zatrzyma ich tam, ile się da.
GOŚCINNOŚĆ
Poczułem zapach kompostu.
Wracamy po Melanie.
Przegapiłeś szansę.
Melanie została daleko w tyle.
- Nie idziesz z nami. - Nie?
Idźcie.
Dalej.
Wypuść mnie.
Oddaj uniform
albo pożałujesz.
No dobrze. Wygrałeś.
Bądź grzeczny pod naszą nieobecność.
Żadnych zemst czy odwetów. Nikogo nie tkniesz placem.
Audrey…
Wydałaś na siebie wyrok, Bess Till.
Nie po raz pierwszy.
Ruth nie dotarła.
To gwarancja, że Zarah nic się nie stanie.
Cofnąć się! Wszyscy za przegub.
Cofnijcie się.
Alex wiedziała o tym łączniku.
Kto kręci kluczem na dole?
Boki, zgłoś się.
Słyszysz mnie?
Boki?
Boki, słyszysz mnie?
Co się tam dzieje?
Myślisz, że pozwolę ci odłączyć Lokomotywę?
Cofnij się albo ją zabiję!
Proszę bardzo!
- Nie! - W obliczu Boga i rybek.
- Spokojnie, skarbie. - Błagam!
Przecież wiemy, że on taki nie jest.
Świetnie. Dalej!
Tak, Josie. Przedziuraw ten cholerny wagon.
O cholera.
W porządku. To zwykła zima.
Taka jak w Chicago.
Z górami?
Dzięki, Alex.
Tak, z górami.
Żałujesz już, że się zgłosiłeś?
Za późno, żeby się zamienić?
Niestety.
Mówi, że niestety tak.
Idziemy śladem Melanie. Zwykła przechadzka, Layton.
Zwykły spacerek.
Ale gorąco.
Gnamy jak ferrari. Będzie gorąco.
Super.
Już niedaleko.
Melanie?
Mamo?
Jest minus 97 stopni.
Mamo?
Tu jest cieplej.
Zasilanie.
To tylko dane.
Umieściła dyski w ciepłym miejscu.
Już jej nie ma.
Zapakujmy to wszystko i wsadźmy na sanie.
Tego chciała.
Dla nas wszystkich.
Nie miałam tu do czego wracać.
Jestem tylko człowiekiem,
więc zużyłam wszystkie zasoby.
Zjadłam ostatniego szczura
i wdarł się tu mróz.
Nie starczy mocy, by utrzymać mnie przy życiu,
ale przy małej dawce
dyski przetrwają kilka miesięcy.
Widziałam mknący pociąg, iskry tryskające spod kół.
Hamowany przez Snowpiercera, pchany przez Alicję.
Domyśliłam się, że to sprawka Wilforda.
Ale ujrzałam cię w oknie, Alex.
Wiedziałam, że wrócisz.
Już teraz czuję, że to czytasz.
Mogę włożyć hełm i odejść w biel ze spokojnym sumieniem.
Jesteś moją nadzieją.
Pokochasz ludzi, którzy nas tu przywiedli.
I kiedyś wspólnie
stworzycie lepszy świat.
SONDA 5 - SONDA 3 - SONDA 6 - SONDA 9
SONDA 2 - SONDA 10 - SONDA 12 - SONDA 11
Udało jej się.
Oznaczyła ciepłe miejsca.
Dała nam szansę przetrwać.
O Boże.
Jak pięknie.
Pięknie.
Uwaga. Pogoda się pogarsza.
Wracajmy po nasz pociąg.
Napisy: Ewa Nowicka