‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ฉันอายุสิบขวบตอนที่โลกกลายเป็นแค่รถไฟ
‪วิลฟอร์ดบอกว่าเขาเป็นครอบครัวของฉันแล้ว
‪คุณพ่อดับส์ และฉันจะนำรถไฟร่วมกับเขา
‪ผู้นำนั้นโดดเดี่ยว
‪เราจะไว้ใจใครไม่ได้เลย
‪ฉันเลยปิดกั้นตัวเอง
‪ไม่มีใครฝ่ากำแพงมาได้
‪จนกระทั่งเราตามเมลานีทัน
‪และฉันได้เห็นสโนว์เพียร์ซเซอร์กับผู้คนบนนั้น
‪นั่นคือตอนที่ดับส์เริ่มแปลกไป
‪รู้มั้ยว่าอูบลีแยตต์คืออะไร
‪คุกฝรั่งเศส
‪คุกพิเศษ
‪อยู่ใต้ดิน มีรูเล็กๆ บนหลังคา
‪พวกเขาจะขังลืมเธอ
‪มันแปลว่า "ลืม"
‪เมลานี เลย์ตัน
‪ลืมพวกเขาซะ อเล็กซ์
‪คุณไม่อยากให้หนูลืมพวกเขาหรอก ‪คุณอยากให้หนูตัดขาดจากพวกเขาต่างหาก
‪ไปที่หัวขบวนเมื่อเธอพร้อม
‪ตอนแรกฉันคิดว่าแม่กับคนของแม่ ‪ทั้งโง่และไร้ระเบียบวินัย
‪แต่ตอนนี้ฉันคิดว่า ‪อิสรภาพอาจจะต้องมีความวุ่นวาย
‪ที่นั่นฉันเห็นเลย์ตันบริหารด้วยการรับฟังคนอื่นๆ
‪ฉันเห็นผู้หญิงที่มีอำนาจ
‪และฉันเห็นพวกเขา ‪หล่อเลี้ยงความฝันของแม่ให้คงอยู่
‪หมอนี่ระวังตัวมากทีเดียว
‪ใช่ ก็ทางออกของเราต้องผ่านเขาก่อน
‪ต้องเป็นคืนนี้ ถ้าคิดจะกลับไปรับเมลานี
‪ระดับความพยายามที่ผ่านมา
‪จะไม่ทำให้เราผ่านวิลฟอร์ดไปได้
‪ถ้าอยากชนะคนอย่างเขา…
‪เราต้องเลือดเย็น
‪เราต่างเคยทำเรื่องเลวร้ายกันทั้งคู่
‪ยังไม่เลวร้ายพอ
‪ผมมีแผนฆาตกรรมชั่วร้าย ‪ที่จะพาเราออกจากที่นี่ได้
‪ถ้าคุณอยากเริ่มจากตรงนั้น
‪แน่นอน
‪ผมเฝ้าดูวิลฟอร์ด
‪ผมเคยเห็นเขาพร้อมที่จะฆ่าพวกเราทุกคน
‪ดังนั้นคำถามไม่ใช่ ‪"คุณพร้อมจะลดตัวลงไประดับเขามั้ย"
‪แต่เป็น "คุณพร้อมจะยอมเสี่ยงทุกอย่างมั้ย"
‪เพื่อสโนว์เพียร์ซเซอร์และเพื่อเมลานี…
‪ฉันยอม
‪สักวัน ฉันจะทำลายวัฏจักรนี้
‪และเราจะเดินจากสโนว์เพียร์ซเซอร์ไปด้วยกัน
‪ความยาว 1,034 ตู้โดยสาร
‪เฮ้ย
‪ฉันขอเพิ่มได้มั้ย
‪นะคะ
‪พลั่ว เหมาะมากในสถานการณ์ลำบาก
‪เอาไปด้วย
‪ไปหาฮาวี่กันเถอะ
‪หายไปไหนกันหมด
‪ที่นี่คือหัวจักร
‪ไม่ เราต้องขึ้นไปอีกชั้น
‪รูทเหรอ
‪พระเจ้า
‪อเล็กซ์ เราเพิ่งได้ข่าวแม่เธอ
‪หล่อนยังมีชีวิตอยู่
‪ว่าแล้วเชียว
‪ฉันว่าแล้ว แม่ยังอยู่ แม่รอเราอยู่
‪เราจะขโมยบิ๊กอลิซและไปรับหล่อนกัน
‪ด้วยพลั่วเนี่ยเหรอ
‪เรายินดีรับความช่วยเหลือทุกรูปแบบ
‪ถ้าฉันบอกว่าหัวจักร ‪มีทางลับไปยังห้องนอนวิลฟอร์ดล่ะ
‪ตกลง เรารับเธอเข้ากลุ่ม
‪เราจะข้ามเส้นทางทดสอบบนเขาร็อกกี้ในวันนี้
‪แต่เราต้องใช้หัวจักรทั้งสองเพื่อเลี้ยวให้ผ่าน
‪โอเค งั้นเราต้องการเบนด้วย ‪แต่มาพาเธอออกจากที่นี่กันก่อนเถอะ
‪ไม่ ฉันออกไปเองได้
‪วิลฟอร์ดอยากให้ฉันสวามิภักดิ์ต่อเขา
‪ฉันจะให้เควินพาไปหาเขา
‪โอเค แล้วเรื่องทางลับล่ะ
‪ออดรีย์
‪ออดรีย์ ผมทำงานคนเดียวเหรอวันนี้
‪แต่คุณเป็นพวกตื่นเช้าสินะ เบสส์
‪แถมตรวจตราตอนกลางคืน ‪ผมชอบคุณสมบัตินี้ในตัวที่ปรึกษา
‪ฉันจะเป็นที่ปรึกษาของคุณได้ไง ‪ในเมื่อคุณไม่ยอมฟังฉัน
‪ซาราห์เริ่มใจอ่อนรึยัง
‪เธอไม่ยอมรับประทานมื้อค่ำครับ
‪เอาส้อมขู่ผมด้วย
‪ถ้าเราเสนอให้เธอเป็นประชาสัมพันธ์ล่ะ
‪คุณไม่มีทางซื้อใจเธอได้ ‪ตราบใดที่เลย์ตันยังถูกขัง
‪เราก็แค่ต้องกล่อมเธออีกหน่อย
‪ผมยินดีตบเธอให้นะครับ
‪ทำไมผมถึงทำอย่างนั้น
‪คุมอารมณ์ไม่เป็นมั้งคะ
‪แล้วก็เป็นเพราะการตั้งครรภ์ ‪มาพร้อมกับสิทธิพิเศษบนสโนว์เพียร์ซเซอร์
‪ถูกต้อง ซาราห์ได้รับสิทธิพิเศษ
‪เธออุ้มท้องให้เสด็จเลย์ตันผู้สูงส่งนั่น เควิน
‪นั่นคือสิ่งที่เราต้องการ
‪ลูกเทวดา ผมผิดเองครับ
‪เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะคะ โจ
‪มาดื่มซะให้สร่าง ได้เวลาสวมบทนางผดุงครรภ์
‪ซาราห์…
‪- ไปต่อสิ ‪- เดี๋ยวก่อน
‪ไม่ ฉันไม่ไว้ใจหมอนั่น
‪ยังไงก็ต้องคอยเฝ้าไว้
‪สีออกฟ้าๆ เขียวๆ
‪คุณพระช่วย
‪ใจเย็นๆ
‪คุณพระช่วย
‪หายใจลึกๆ
‪ก็แค่แผนกต้อนรับ… ฆ่าคนตาย
‪คุณเรียกเรามาใช่มั้ย
‪ให้ตายสิ มันได้ผล พวกคุณได้กระดาษนั่นเหรอ
‪เราทำสำเร็จ
‪- คุณกลิ่นเหมือนขี้ ‪- ใช่ เรารู้
‪เราถึงไหนแล้ว
‪อีกสองชั่วโมงจะถึงทางเบี่ยง
‪เราต้องเบี่ยงไปให้ได้
‪อเล็กซ์ร่วมมือกับเราด้วย
‪เธอกำลังเบนความสนใจวิลฟอร์ดอยู่ที่หัวขบวน
‪ดื่มซะ
‪เราต้องบอกให้เบนรู้ว่าเราพร้อมจะไปรับเมลานี
‪เยี่ยม โอเค เราจะบอกเขาได้ไง
‪ขอเวลาผมเดี๋ยว
‪นะ
‪นี่จะต้องแย่แน่ๆ
‪ดูของพวกนี้สิ
‪คุณวิลฟอร์ดใช้ชีวิตหรูหราสุขสบายอยู่ที่นี่
‪วังเล็กๆ ของเขาเอง
‪คุณพระคุณเจ้าช่วย
‪เชิญคุณก่อนเลย รูท
‪โอเคมั้ย
‪ดีมั้ย
‪ลองกระดิกดู
‪ง่ายๆ
‪โอเค
‪ร็อกแอนด์โรล
‪- ทีนี้หมุนข้อมือ ‪- ได้
‪โอเค คุณชักจะคล่องแล้ว
‪คิดว่ามันจะใช้ข้างนอกได้มั้ย
‪ก็ออกแบบมาอย่างนั้น
‪เขาบอกว่าคุณมาแทนบ๊อบเยือกแข็ง
‪ฉันเกือบตายเพราะความหนาวเย็น
‪ในตอนนั้นฉันรู้สึกว่าผิวของฉันปริแตกและยืดออก
‪ใช่ ฉันกลัวมากๆ
‪แต่ตอนนี้…
‪ตอนนี้… ฉันอยากออกไปข้างนอก
‪ฉันอยากรู้ว่าตัวเองทำอะไรได้
‪เมลานีออกไปทำภารกิจโง่ๆ
‪พูดใหม่ซิ
‪เธอโง่ที่ลงจากรถไฟ
‪ทีมของเธอสมควรถูกลงโทษแล้ว
‪และ… หนูด้วย
‪คุณว่าฟังดูจริงใจมั้ย
‪คิดว่างั้นค่ะ
‪หนูเสียใจค่ะ
‪โจเซฟ
‪หนูไม่ควรพูดอย่างนั้นที่มื้อค่ำ
‪และหนูจะไปขอโทษคุณออดรีย์ด้วย
‪เธอกลับมาแล้ว
‪ใช่ๆ ฉันกลับมาแล้ว แอลเจ
‪และฉันหวังว่าเธอจะให้อภัยฉันด้วย
‪ก็ได้
‪ฉันเอาของกินจากชั้นสามมาเป็นอาหารเช้า
‪เลย์ตันกำลังมา เราจะยึดหัวจักรกัน
‪ไซคส์ประกบเขาตลอดเวลา
‪โอเค รหัสสำหรับ "เราจะขโมยรถไฟ" คืออะไร
‪ผมอยู่กับเขามาแปดปี ‪ป่านนี้เขาน่าจะเข้าใจผมแล้ว
‪สโนว์เพียร์ซเซอร์ นี่บิ๊กอลิซ
‪ว่ามา บิ๊กอลิซ
‪วันนี้ยุ่งกันหน่อยเนอะ เบน
‪- งั้นเหรอ ‪- ยุ่งแน่ๆ
‪เส้นทางข้างหน้าขรุขระ
‪ไลดาร์ตรวจเจออุปสรรคบนรางที่
‪พิกัด 52 องศาเหนือ 58 นาที 35 วินาที
‪ตัด 119 องศาตะวันตก 25 นาที 28 วินาที
‪- ผมต้องไปดูอะไรหน่อย ‪- ใช่ ช่วยดูอีกทีนะ
‪รับทราบ บิ๊กอลิซ บันทึกพิกัดเอาไว้แล้ว
‪ดีๆ
‪แค่รู้ไว้ว่า ที่ด้านหลังนี่เราคุมอยู่ โอเคนะ
‪โอเค เราจะเตรียมหาที่เกาะ
‪ยืนยัน เตรียมหาที่เกาะ ‪พอใกล้พิกัดแล้วผมจะติดต่อไปอีกที
‪เขาเข้าใจ ผมรู้ว่าเขาเข้าใจ
‪พร้อมจะลงมือมั้ย ฮาวี่
‪ผมปกป้องที่นี่ได้นานพอ
‪คุณเป็นคนกล้าหาญมาก คุณเดอลาทอเร
‪อย่าพูดอย่างนั้นสิ มันทำให้ผมกังวล
‪ยังไงก็ตาม เรามีเพื่อนๆ ที่พรมแดน ‪ซึ่งจะพาพวกคุณไปหัวขบวน
‪- ขอบคุณ ‪- โชคดีนะ
‪ครบแล้วเหรอ
‪รีบจัดการซะ
‪ดูสิ ไข่แฝดซะด้วย
‪ช่างรถไฟบอสโควิก ดีใจจังที่เห็นคุณ
‪ขอบคุณ
‪นี่ ดีใจที่ได้เจอนายนะ พวก
‪ท้ายขบวนเป็นยังไงกันบ้าง
‪ยังมีลมหายใจอยู่
‪เชื่อมั้ยล่ะ ฉันร่วมมือกับคนท้ายขบวน
‪เพราะไอ้สารเลววิลฟอร์ด
‪ไอ้สารเลวจะทำเรื่องฉิบหายกว่านี้อีก
‪นี่คือคาร์นิวัลเหรอ
‪เราจะกลับไปรับเมลานี
‪คุณอยากใช้เส้นทางทดสอบบนเขาร็อกกี้
‪- ใช่เลย ‪- นายยึดห้องฉนวนกลางรถไฟได้มั้ย
‪เยี่ยมเลย เราพาเมลานีกลับมาที่นี่ได้
‪ให้เธอพูดออกลำโพง ‪ทุกคนจะได้รู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่
‪โอเค ไปก่อรัฐประหารกัน
‪ได้ยินแล้วนะ ไปก่อรัฐประหารกัน
‪ฉันก็อยากจะรินให้เธอนะ แต่คงถูกบ่นจนหูชา
‪โจเซฟคิดว่าแค่จิบเดียว ‪ก็ทำให้ตัวอ่อนทารกกลายเป็นลูกอ๊อด
‪เขาสนใจเธอ
‪เธอควรจะมองว่าเป็นเรื่องดี
‪ฉันจำคุณไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪ฉันพยายามช่วยเธออยู่นะ
‪เธอคิดว่าเธอมีอำนาจต่อรอง แต่เธอไม่มีหรอก
‪เขาไม่ต้องการเธอ ซาราห์
‪แค่ครรภ์ของเธอ
‪พวกเฮดวูดจะกำจัดเธอทิ้งทันที
‪ออดรีย์ คุณไม่ต้องเป็นเบี้ยของเขาก็ได้
‪ให้ตาย เรายังเหมือนเดิมเหมือนที่ทำมาตลอด
‪"เอาตัวรอดๆ เอาตัวรอด"
‪ต้องการอะไร
‪เวร
‪เบสส์
‪เลย์ตันกำลังมา ฉันคิดว่าเราจะยึดหัวจักรกัน
‪- อะไรนะ ‪- ช่วยฉันหน่อย
‪เร็วๆ
‪(สลับรางข้างหน้า)
‪ไม่เอาน่า ผมต้องไปหยิบแผนที่
‪ผมต้องไปหยิบแผนที่
‪ตั้งแต่เมื่อไหร่ ใช้ดาวเทียมสิ
‪ไม่ได้ สัญญาณแถวนี้ไม่ค่อยดี
‪ผมต้องไปเอาเอกสาร
‪ขอไปหยิบแผนที่ได้มั้ย
‪หยุดนะ อย่าทำอะไรโง่ๆ ตกลงมั้ย ‪ผมไม่อยากทำร้ายคุณ
‪เกิดมาเคยใช้มั้ยน่ะ
‪มันคือไม้เบสบอล
‪ฉันจะสอนให้
‪(คำเตือน - ห้ามเข้า ‪ประตูสู่ภายนอกเปิดอยู่ - อากาศหนาวจัด)
‪ฮาวี่ เรียบร้อยแล้ว เราเบี่ยงแล้ว
‪หัวจักรสโนว์เพียร์ซเซอร์ ตอบด้วย
‪เลย์ตัน เรากำลังไต่ขึ้นไปยังจุดนัดรับ
‪น่าจะถึงสถานีวิจัยในอีกประมาณสิบนาที
‪เราประจำตำแหน่งที่ห้องฉนวนแล้ว
‪กำลังสแตนด์บาย
‪คิดว่าวิลฟอร์ดจะไม่รู้สึกเหรอ ‪ที่นายเปลี่ยนเส้นทาง
‪เงียบเหอะ
‪มันคือรางทดสอบ โหดเอาการ
‪เขาจะรู้สึกแน่
‪ฮาวี่ ฉันกำลังเร่งความเร็วเพื่อไต่ขึ้น
‪ค่อยๆ นะ
‪ขอบคุณ
‪อเล็กซ์
‪หนูจะไปถามหัวจักรให้ค่ะ
‪ฮัลโหล หัวจักร ‪วิลฟอร์ดต้องการทราบสถานะของคุณ
‪ฮัลโหล อเล็กซ์
‪- เขามองเธออยู่หรือเปล่า ‪- ถูกต้อง
‪ดึงความสนใจเขาไว้
‪ใช้เวลาอีกไม่นานหรอก
‪รับทราบ
‪เศษหิมะถล่มน่ะ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง
‪รู้มั้ย ฉันเคยเห็นแม่เธอทำอย่างนั้น
‪โทรไปหาหัวจักร
‪เป็นกลอุบาย
‪นายน่ะ ส่งคนไปหัวจักรทั้งสอง ‪เตรียมตัวใช้กำลังบุกเข้าไป
‪ฉันจะสั่งการจากบิ๊กอลิซ
‪พาเธอไปด้วย
‪เขารู้แล้ว
‪ยังเร็วเกินไป
‪พวกเขามาแล้ว ฮาวี่
‪เราแค่ต้องต้านพวกเขาไว้
‪ใช่ เป็นนายก็พูดง่ายสิ ‪ประตูนายหนากว่าประตูฉัน
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‪นายเป็นสุดยอดวิศวกร เพื่อนยาก
‪ท็อปสามของโลกใช่มั้ย
‪พาเธอไปให้พ้นหน้าฉัน!
‪เย็นไว้
‪ยกเครื่องตัดเหล็กมา
‪เอาหมาฉันมาด้วย
‪เราผ่านจุดนัดรับไปแล้ว
‪ไม่มีวี่แววของเมลานีเลย
‪เรามาช้า ให้โอกาสเธอหน่อย เดี๋ยวเธอก็มา
‪โอเค ผมลดความเร็วเหลือ 25 กม. ต่อชั่วโมง
‪ผมจะลดความเร็วลงอีกเมื่อคุณถึงจุดนัดรับ
‪คอยมองหาดีๆ
‪เร็วเข้า
‪เด็กดี
‪เร็วเข้าสิ
‪เร็วเข้า
‪สโนว์เพียร์ซเซอร์ ได้ยินฉันมั้ย
‪นั่นไง เธออยู่นั่น ‪ยังไม่สายเกินไป ผมเห็นเธอแล้ว
‪ใช่ โอเค
‪เร็วสิ
‪ไม่นะ
‪ดี
‪หยุด!
‪คุณฆ่าผมไม่ได้ คุณต้องการวิศวกร
‪กัดเลย!
‪หยุด!
‪เราแล่นเร็วขึ้น
‪คุณต้องลดความเร็วลง ได้ยินฉันมั้ย
‪หยุด!
‪ฮาวี่ ช้าลงหน่อย วิ่งเร็วเกินไปแล้ว
‪ฮาวี่
‪ฮาวี่ ได้ยินมั้ย
‪ฮาวี่
‪ไม่ เบนเนตต์ ฉันเอง
‪เชิญเหยียบเบรกให้มิด ไอ้หนู
‪เครื่องฉันมีกำลังมากกว่า
‪และฉันมีแรงส่งด้วย
‪แค่ดันนายขึ้นไปเหนือยอดเขานั่น ‪แล้วให้แรงโน้มถ่วงจัดการต่อ
‪หยุดนะ
‪หยุดๆ เบรกรับไม่ไหว ความร้อนเกินพิกัด
‪แกทำได้ อลิซ
‪ผมคุมมันไม่ไหว
‪เขาจะผลักเราไปบนยอดเขา
‪แม่! แม่ๆ
‪เจอกัน
‪แม่
‪หันหัวรถไฟกลับเถอะค่ะ
‪แม่รอดตาย และแม่มีข้อมูลทางวิทยาศาสตร์
‪ใช่
‪มาแสร้งทำเป็นว่านี่เป็นเรื่องวิทยาศาสตร์
‪ผู้คนสมควรได้รู้ว่าแม่ค้นพบอะไร
‪มันเป็นเรื่องโง่ๆ เรื่องเพ้อฝัน
‪หล่อนยอมรับความจริงไม่ได้
‪ว่าฉันช่วยชีวิตหล่อนไว้ ‪ชีวิตเธอ และชีวิตของทุกคน
‪ฉันใจสลายที่เห็นเธอตกหลุมพรางของหล่อน
‪หลังจากที่ฉันทำให้เธอทุกอย่าง ‪เธอกลับเหมือนแม่มากกว่าฉัน
‪ไม่จริงนะคะ ฉันเหมือนทั้งคู่
‪ไม่
‪ไม่ เธอเป็นแค่เครื่องมือที่ฉันเก็บได้ระหว่างทาง
‪อย่าพูดอย่างนั้นสิ
‪ชะแลงอันเล็กๆ เอาไว้งัดแม่เธอออกไป
‪แล้วเธอก็ทำหน้าที่ของเธอแล้ว
‪ทีนี้ก็ออกไปอยู่ข้างนอกกับแม่ได้
‪คุณไม่มีวันเป็นผู้นำได้อย่างที่เธอเป็น
‪เฮ้ๆ
‪เอาละ
‪ค่อยๆ ครับ ลุกขึ้นๆๆ อย่างนั้นแหละ
‪เราต้องฆ่าเชื้อที่แผลก่อน
‪- โอเค ‪- แค่ห้ามเลือดไว้ก็พอ
‪ขอดูแผลหน่อยค่ะ ขอดูหน่อย
‪เราจะเย็บแผลให้ เอามือลงครับ
‪ดี
‪เราจะพยายาม… พยายามอยู่นิ่งๆ ไว้นะครับ
‪- ไม่เป็นไรนะคะ ‪- ดีครับ
‪นิ่งๆ ค่ะ นิ่งๆ โอเคค่ะ
‪- พวกคุณนี่เอง ‪- เธอกลับมาได้แล้ว
‪เราจะไปหารูทเพื่อดูว่าจะทำยังไงกันต่อ
‪ยังพอมีทางช่วยเมลานี
‪บอกเราระหว่างทาง
‪คุณอยากตัดหัวของสโนว์เพียร์ซเซอร์ออกเหรอ
‪อเล็กซ์
‪เราจะยึดหัวจักรกับตู้โดยสารจำนวนหนึ่ง ‪เพื่อไปรับเมลานี
‪เราจะรีบไปแล้วรีบกลับมาเชื่อมต่อกันอีกครั้ง
‪อะไร แล้วทิ้งทุกคนไปงั้นเหรอ
‪บิ๊กอลิซมีพลังงานมากพอที่จะเลี้ยงระบบทั้งหมด
‪วิลฟอร์ดจะถูกตัดกำลัง
‪เป็นรถไฟเทอะทะงุ่มง่ามที่เราเอาชนะได้
‪ใช่ แต่เราปลดรถไฟระหว่างล็อกดาวน์ไม่ได้
‪เจลิงก์เชื่อมติดกันถาวร ‪แต่เรามีตู้หนึ่งที่จัดการได้ด้วยมือ
‪อควาเรียม
‪เป็นจุดอ่อนที่ถูกออกแบบมาให้สละทิ้งได้
‪แม้ในช่วงล็อกดาวน์
‪ทุบให้แตก
‪แล้วเราจะได้รถไฟโจรสลัดยาวสิบตู้
‪เอาละ เสร็จแล้วค่ะ
‪ไปรวมตัวกันที่พรมแดน
‪- ไปสิ ‪- ครับผม
‪เราจะค้นรถไฟจากข้างหลังไปข้างหน้า
‪มนุษย์น้ำแข็งหญิง
‪คุณได้เปิดตัววันนี้
‪ไปยึดหัวจักรของผมคืนมา ‪ผมอยากให้คุณไปด้านหน้า
‪เจาะห้องหัวจักร
‪แล้วแช่ไข่ไอ้เบนให้เป็นน้ำแข็ง
‪ท่านครับ เธอยังไม่พร้อมออกไป
‪เธอไม่มีทางรอดถ้าไปเดินบน…
‪งั้นเราสร้างเธอขึ้นมาทำไม
‪พาเธอไปที่หัวขบวน
‪แล้วล็อกทางเข้า
‪ถ้าคุณอยากกลับเข้ามา ‪คุณต้องเข้าทางหัวจักร
‪ได้ค่ะ
‪ถ้าเราไม่ไขว่คว้าโอกาสที่จะมีโลกใหม่ในตอนนี้
‪ก็ไม่มีโอกาสอีกแล้ว มีแต่โลกของวิลฟอร์ด
‪- แต่เราจะทิ้งให้ทุกคนอยู่ในกำมือเขา ‪- เรามีตัวประกัน
‪เยี่ยม ออดรีย์เป็นตัวประกันเหรอ
‪มีคนที่เราต้องการจริงๆ ไปด้วยมั้ย
‪มี เบน อเล็กซ์ โบกี้ ‪นั่นคือวิศวกรสองคนกับช่างรถไฟหนึ่งคน
‪ส่วนรูทกำลังไปพบเราที่อควาเรียมอยู่ตอนนี้
‪คุณทำเกินตำราไปมาก
‪ใช่
‪ขอโทษนะ แต่ตอนนี้ผมทุ่มหมดหน้าตัก
‪เวร
‪ฉันด้วย
‪ฉันอุ้มท้องอยู่ อังเดร ฉันไม่เสี่ยง
‪- ฉันอยู่ที่นี่กับศัตรูยังปลอดภัยกว่า ‪- ซาราห์ วิลฟอร์ดรู้
‪ฉันจะไปเตรียมออดรีย์ให้พร้อม
‪ขอโทษนะ ซาราห์
‪ผมทิ้งคุณไว้ที่นี่ไม่ได้
‪ไม่ใช่แบบนี้ ขอร้องละ คุณต้องมากับเรา
‪วิลฟอร์ดอยากบูชาฉัน
‪ฉันเอาตัวรอดได้
‪และคุณจะอยากให้ฉันอยู่ที่นี่…
‪เมื่อคุณกลับมา
‪ผมจะกลับมาหาคุณซาราห์
‪อย่าลืมวิธีหายใจ
‪สงบสติแล้วค่อยๆ เดินไป
‪เดี๋ยวๆๆ ขอร้องละ คุณบอกเองว่าฉันยังไม่พร้อม
‪แค่ทำตามคำสั่งของวิลฟอร์ด
‪เจาะหัวจักรแล้วกลับเข้ามาข้างใน
‪เราจะรอรักษาแผลให้คุณอยู่ที่นี่
‪อะไรน่ะ
‪หอกอัดลม ใส่หัวเจาะเข้าไปในนี้
‪ขึ้นนกแบบนี้
‪พร้อมยิงเมื่อสัมผัสเป้า
‪คุณทำได้สบายมาก
‪ขอโทษด้วยนะ
‪ขึ้นอยู่กับคุณแล้ว โจซี่
‪มีคนกำลังออกไปข้างนอก
‪(ห้องฉนวนเปิดอยู่)
‪คงเป็นมนุษย์น้ำแข็งหญิงของวิลฟอร์ด ‪คนท้ายขบวนที่เขาดัดแปลงอยู่
‪หมายถึงโจซี่เหรอ
‪เธอจะมาเจาะหัวจักร เธอจะฆ่าเราทั้งคู่
‪เธอไม่มีวันทำอย่างนั้น
‪(เปิด - ลำโพง 01 - ลำโพง 02 - ลำโพง 03)
‪โจซี่
‪โจซี่ คุณได้ยินผมมั้ย
‪ใครน่ะ
‪หัวหน้าวิศวกรบนสโนว์เพียร์ซเซอร์
‪ผมควบคุมหัวจักรเอาไว้แล้ว
‪เราจะต้องการให้คุณช่วย
‪หยุดตรงนั้น
‪เอาละ
‪กองทัพเลื่องชื่อของแกไปไหนซะล่ะ
‪ผมไม่ได้มาเพื่อสู้
‪ไม่เหรอ
‪ถือขวานมาชวนคุยรึไง
‪(ตัดการเชื่อมเจลิงก์ฉุกเฉิน)
‪หัวจักร กำลังปลดล็อกส่วนแรก
‪(ปลดล็อกเจลิงก์แล้ว ‪อควาเรียม - ตู้ชั้นหนึ่ง)
‪รับทราบ โบกี้
‪เลย์ตันจะต้านเขาไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้
‪(แผนกต้อนรับ)
‪คิดอยู่ว่าได้กลิ่นเหม็นตุๆ
‪เราจะกลับไปรับเมลานี
‪แกพลาดโอกาสแล้ว ไอ้หนู
‪เราผ่านเมลานีมาไกลแล้ว
‪- คุณไม่ได้ไปกับเรา ‪- ไม่เหรอ
‪เอาละ ตามไป
‪รีบไป เร็วๆ
‪ให้ฉันออกไปได้มั้ย
‪เอาเครื่องแบบมาให้ผม
‪หรืออยากเจ็บตัวก่อน
‪ก็ได้ๆ คุณชนะ
‪คุณจะทำตัวดีๆ ระหว่างที่เราไม่อยู่
‪ห้ามแก้แค้น ห้ามเอาคืน ห้ามแตะต้องคนพวกนี้
‪ออดรีย์
‪คุณตัดโอกาสตัวเอง เบสส์ ทิลล์
‪ก็ไม่ใช่ครั้งแรก
‪รูทมาไม่ทัน
‪เธอเป็นตัวประกันว่าซาราห์จะปลอดภัย
‪ถอยไป ทุกคนถอยไปหลังจุดเชื่อม
‪ถอยไป ถอย
‪(เจ)
‪อเล็กซ์รู้เรื่องเจลิงก์นี่
‪ใครถือประแจลงไปข้างล่างล่ะ
‪โบกี้ ตอบด้วย
‪โบกี้ ได้ยินมั้ย
‪โบกี้
‪โบกี้ ได้ยินมั้ย
‪เกิดอะไรขึ้นข้างล่างนั่น
‪แกคิดว่าฉันจะยอมให้แกแยกหัวจักรฉันเหรอ
‪ถอยไป ไม่งั้นผมจะฆ่าเธอ
‪ก็ฆ่าเลยสิ
‪- ไม่นะ ‪- ลงมือเลยต่อหน้าพระเจ้ากับปลาทั้งหลาย
‪- ไม่เป็นไร ที่รัก ‪- ขอร้องละ อย่า
‪ถึงตอนนี้เรารู้กันดีว่าเขาไม่กล้าทำหรอก
‪คุณทำได้เยี่ยมมาก เจาะต่อไป
‪อย่างนั้นแหละ โจซี่ เจาะตู้นั้นให้แตกไปเลย
‪เวรแล้ว
‪ไม่เป็นไร ก็แค่หน้าหนาว
‪แค่หน้าหนาวแบบชิคาโก
‪ที่มีภูเขา
‪ขอบใจ อเล็กซ์
‪ใช่ ที่มีภูเขา
‪เริ่มเสียใจรึยังที่อาสา เลย์ตัน
‪สลับให้คุณมาแทนก็ไม่ทันแล้วใช่มั้ย
‪คงงั้นแหละ
‪เขาบอกว่า "คงงั้นแหละ"
‪เรายังตามรอยเมลานีอยู่ ‪เหมือนออกมาเดินเล่นไง เลย์ตัน
‪แค่ออกมาเดินเล่น
‪ในนี้มันจะร้อนกว่านี้อีกไหมเนี่ย
‪เราเป็นเฟอร์รารีแล้ว ก็ต้องร้อนสิ
‪เยี่ยมเลย
‪เกือบถึงแล้ว
‪เมลานี
‪แม่
‪อุณหภูมิ -97 องศาในนี้
‪แม่
‪ตรงนี้ค่อยอุ่นขึ้นมาหน่อย
‪มีไฟฟ้า
‪มีแต่ข้อมูลของแม่
‪เธอรักษาไดรฟ์ให้ยังอุ่นอยู่
‪แม่ไม่อยู่แล้ว
‪นี่…
‪เก็บของพวกนี้ขึ้นเลื่อนหิมะกันเถอะนะ
‪เป็นสิ่งที่เธอต้องการ
‪เธอทำเพื่อเราทุกคน อเล็กซ์
‪แม่ไม่มีเหตุผลให้กลับมาที่นี่อีก
‪และแม่เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาๆ
‪แม่เลยใช้ทรัพยากรหมดไปแล้ว
‪กินพวกหนูจนสูญพันธุ์
‪อากาศหนาวเย็นขึ้นเรื่อยๆ
‪มีพลังงานพอจะรักษาชีวิตแม่ ‪ต่อไปอีกแค่สองสามชั่วโมง
‪แต่ถ้าจ่ายกระแสไฟต่ำๆ
‪ไดรฟ์จะอยู่รอลูกได้อีกหลายเดือน
‪แม่รู้ว่าตอนที่รถไฟแล่นผ่าน ‪พร้อมกับประกายไฟและเปลวเพลิง
‪สโนว์เพียร์ซเซอร์กำลังเบรก ‪ขณะที่บิ๊กอลิซกำลังผลัก
‪วิลฟอร์ดคงบ่อนทำลายแผนของเรา
‪แต่ลูกอยู่ที่หน้าต่าง อเล็กซ์
‪แม่รู้ว่าลูกจะกลับมา
‪แม่รู้สึกได้ว่าลูกกำลังอ่านจดหมายฉบับนี้
‪ตอนนี้แม่เลยสวมหมวกนิรภัย ‪แล้วเดินไปบนหิมะขาวโพลนได้อย่างสงบ
‪ลูกเป็นความหวังของแม่ อเล็กซ์
‪จงเรียนรู้ที่จะรักผู้คนที่พาเรามาไกลขนาดนี้
‪และด้วยความสามัคคี สักวัน
‪ลูกจะสร้างโลกที่ดีกว่านี้ได้
‪(ลูกที่ 5 - ลูกที่ 3 - ลูกที่ 6 - ลูกที่ 9)
‪(ลูกที่ 2 - ลูกที่ 10 - ลูกที่ 12 - ลูกที่ 11)
‪เธอทำสำเร็จ
‪พวกนี้คือสถานที่อบอุ่น
‪เธอทำสำเร็จเพื่อให้เราอยู่รอด
‪พระเจ้า
‪งดงามเหลือเกิน
‪งดงามจริงๆ
‪ระวังนะ อากาศข้างหน้าไม่ค่อยดี
‪ไปทวงรถไฟเราคืนกันเถอะ
‪คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี