Seo-jeong.
Maafkan saya.
Masuk perlahan-lahan.
Jalan perlahan-lahan.
Mungkin akan ada luka pada leher awak.
Awak okey?
Maafkan saya.
Siapa awak?
Siapa awak dan mengapa awak buat begini di bilik bedah?
Siapa ketua?
Siapa beri arahan di bilik bedah ini?
Saya.
Awak boleh bercakap dengan saya.
Mengapa?
Jika awak tak hentikan pembedahan sekarang,
saya akan bunuh dia.
Hei, awak.
Berhenti.
Letak telefon awak.
Awak akan cederakan dia jika bertindak terburu-buru.
Ini bilik bedah.
Awak tak boleh masuk begitu saja.
Mengancam seseorang dengan sabit
juga salah.
Diam.
Jika awak tak mahu dia cedera,
jangan sentuh pesakit itu.
- Maafkan saya. - Hentikan pembedahan sekarang!
- Saya akan bunuh dia! - Tak!
IBU PEJABAT JEONGSEON
Ini bilik kawalan.
Seorang lelaki bersenjata masuk ke bilik bedah Hospital Doldam.
- Sila periksa dengan segera. - Okey.
Maafkan saya.
Sia-sia kami panggil awak.
Staf kami mencari di seluruh tempat dan tak jumpa sesiapa.
Awak dah cari di tempat dia boleh bersembunyi?
Kami mencari kedua-dua tingkat dua kali.
Semuanya baik.
Ya, teruskan.
Ada laporan lelaki bersenjata di Hospital Doldam.
Ada orang melaporkan situasi di sana juga.
Dia jadikan seseorang tebusan di bilik bedah.
Sila periksa.
Awak dah periksa bilik bedah?
Awak tak dengar?
Hentikan pembedahan dengan segera.
Hei, awak. Matikan mesin itu.
Yang lain pergi ke tepi. Cepat!
Jika awak tak mahu lihat dia mati,
matikan mesin
dan pergi apabila saya kira sampai tiga.
Jika tak, saya akan bunuh dia.
Satu.
Guru Kim.
Dua.
Ikut cakap dia.
Jauhkan diri dari meja.
Kekal di kedudukan.
Guru Kim.
Jangan buat sendiri tanpa arahan semasa pembedahan.
Kekal di posisi.
Bagaimana kalau dia mati?
Seo-jeong.
Jawab saya, Seo-jeong.
Ya.
Ya, Guru Kim.
Saya takkan hentikan pembedahan ini.
Guru Kim.
Okey.
Hei, awak.
Awak fikir saya sedang bergurau?
- En. Nam, bagaimana tanda vital dia? - Ia masih stabil.
Namun Guru Kim…
- Skalpel. - Guru Kim.
Beri saya skalpel.
Awak tahu…
bahawa dia sangat jahat?
Dia seorang perogol. Awak faham?
Saya bekerja lewat untuk dapatkan semua wang
yang boleh saya dapatkan.
Satu hari, dia…
ke rumah saya ketika hanya ada isteri dan anak saya.
Pada masa itu,
isteri saya mengandungkan seorang lagi bayi.
Anak perempuan saya…
Dia…
baru berusia 11 tahun.
Si tak guna itu!
Namun…
awak tahu berapa lama hukumannya?
Tiga tahun. Sebab ia kesalahan pertama.
Dia dilepaskan dengan parol
kerana ia kesalahan pertama dan boleh dipercayai.
Awak percaya tak?
Selepas itu,
isteri saya keguguran…
dan anak saya…
perlu hidup dengan kateter Foley
sepanjang hidupnya.
Namun dia…
dilepaskan dengan parol, boleh awak percaya?
Jadi apa?
Awak sendiri nak hukum dia?
Undang-undang negara ini memang mengarut.
Saya perlu lakukannya.
Saya…
seorang suami dan bapa.
Walaupun
saya seorang bapa yang miskin, tak berkuasa
dan tak cekap,
saya masih penjaga mereka.
Saya cuma perlu…
buat sesuatu untuk buat dia terima balasan atas apa yang dia buat!
Begitu rupanya.
Saya faham maksud awak.
Buatlah apa yang awak mahu.
Guru Kim.
Namun
tunggu selepas saya selesai pembedahan ini.
Doktor.
Bagaimana awak boleh kata begitu selepas dengar seluruh cerita?
Saya benar-benar mengasihani awak
tapi saya perlu merawat pesakit ini.
Saya tiada hak untuk buat keputusan
kerana saya bukan hakim.
Awak boleh buat apa saja untuk buat dia terima akibatnya.
Namun tunggu selepas pembedahan ini.
Awak mahu bunuh wanita ini untuk selamatkan nyawa si tak guna itu?
Itu yang awak mahu, doktor?
Saya akan buat kerja saya.
Awak akan buat kerja awak. Itu maksud saya.
Tak guna.
Skalpel.
Berhenti! Jangan bergerak.
Beri saya skalpel.
Jangan, Pn. Oh.
Jangan lakukannya.
- Sila berhenti, semua! - Beri saya skalpel!
Okey, baik!
Saya akan bunuh awak semua.
Saya harap awak betul kali ini,…
Guru Kim.
- Tak guna! - Seo-jeong!
Aduhai.
Hentikan pembedahan, tak guna!
Apa? Situasi tebusan?
Ya. Itulah yang saya dengar.
Di bilik bedah?
Mula-mula, bawa pesakit yang boleh berjalan
ke tempat yang selamat.
Pastikan tiada sesiapa mendekati bilik bedah.
Ada sesiapa cedera?
Tiada sesiapa?
Hei, hentikan pembedahan.
Tak guna, hentikan sekarang.
Berhenti!
Saya suruh awak hentikan.
Berhenti!
Saya merayu, doktor. Tolonglah.
Tolong hentikan.
- Hentikan, tak guna! - Kain kasa.
Saya tak percaya!
Sedutan.
Okey.
Setengah jam.
Saya beri setengah jam.
Ini bukan pembedahan yang mudah.
Saya perlukan sekurang-kurangnya sejam. Tak, dua jam…
Jangan mengarut. Saya beri awak masa 30 minit.
Jika lebih lama daripada itu, saya akan cederakan dia.
Saya tak bergurau. Awak faham?
Cops.
Kain kasa.
Cik Jeong.
Ya, doktor.
Boleh mainkan muzik?
- Apa? - Itu idea yang bagus.
Okey.
Buka lebih luas.
- Pesakit? - Mereka dipindahkan ke tempat selamat.
En. Gu sedang mengawal bilik hibrid.
Bilik bedah pula?
Ia belum berakhir lagi.
Saya harap tiada apa berlaku.
Saya harap Cik Oh selamat.
Mengapa?
Tiada apa-apa.
Rawat lamina yang rosak dulu.
Kemudian jalankan pemindahan hematoma epidura
dan cari fokus pendarahan.
Penebuk.
Pengurus Jang telefon.
Apa saya patut buat? Patutkah saya jawab?
Awak patut jawab.
Ia mungkin penting.
Jangan buat perkara bodoh atau awak akan menyesal.
Helo, Pengurus Jang.
Sutur.
- Apa? - Apa yang berlaku?
- Untuk awak. - Apa?
PENGURUS JANG
En. Ham Seung-ho, boleh dengar saya?
Saya Lee Dae-ho dari balai polis Jeongseon.
Bilik bedah telah dikepung polis sekarang.
Letakkan senjata dan keluar.
Siapa yang buat?
Siapa panggil polis?
Tiada sesiapa panggil polis.
Saya rasa awak juga tahu.
- Potong. - Sedang memotong.
Berhenti! Jangan buat apa-apa.
Hentikan pembedahan, doktor.
- Potong. - Sedang memotong.
Awak tak dengar?
Awak beri saya 30 minit dan saya masih ada enam minit lagi.
- Potong. - Sedang memotong.
Hentikan sekarang!
Keluarga awak sedang menunggu awak di luar.
Mereka bimbang tentang awak.
Nak bercakap dengan mereka?
Jangan mengarut.
Awak tak boleh menipu saya.
Ayah.
Ayah ada di sana?
Ayah, mari keluar.
Saya di sini bersama mak.
Saya agak takut.
A-rin.
Potong.
Ayah.
Guru Kim.
Pembedahan saya dah selesai.
Awak boleh buat sesuka hati.
Awak boleh bunuh dia atau lepaskan dia.
Walaupun dia hidup,
dia akan lumpuh sepanjang hidupnya
kerana saraf tunjang dia cedera.
Dia tak dapat berjalan,
malah tak dapat menggunakan bilik air sendiri juga.
Dia mungkin berharap yang dia mati.
Walaupun begitu,
jika awak masih ingin jadi pembunuh untuk orang begini,
teruskan.
Namun awak akan hilang
banyak perkara sekali lagi.
Awak tak akan dapat lihat
anak awak jadi pelajar sekolah tinggi atau pelajar kolej.
Awak tak akan dapat lihat dia datang kepada awak mengatakan
yang dia mahu berkahwin.
Diam. Awak…
Awak fikir ia boleh terjadi?
Awak patut melindungi anak awak supaya ia boleh terjadi.
Itulah peranan awak sebagai bapa dia.
Tutup mulut awak!
Sebelum saya bunuh awak semua.
Okey.
Ini saja yang kami boleh buat. Terpulang kepada awak sekarang.
Semua orang, keluar.
Apa kamu buat? Keluar!
Seo-jeong.
Awak juga harus keluar.
Boleh dia keluar?
Keluar sebelum saya ubah fikiran.
Ayuh.
Tak kira pilihan awak, ini hidup awak.
Namun saya harap awak takkan kehilangan keluarga kerana keputusan awak.
Guru Kim.
Awak okey?
Guru Kim.
Tak boleh masuk.
Mengapa?
Mengapa buat begitu?
Mengapa?
Apa yang anak saya buat kepada awak?
Mengapa awak buat begitu?
Apa yang berlaku?
Semuanya dah berakhir?
Saya tak pasti.
Ayah!
A-rin.
Sayang.
Maafkan saya.
A-rin, kamu takut? Maafkan ayah.
Ayah okey.
Sayang, saya okey.
Sayang, awak patut
masak sup daging kegemaran A-rin
dan pastikan dia makan banyak.
A-rin.
Makan dengan baik
dan layan mak dengan baik.
Ayah akan balik tak lama lagi. Ayah okey.
Ayah minta maaf jika kamu takut. Maafkan ayah.
Sayang.
Jangan menangis.
Saya benar-benar okey.
HOSPITAL DOLDAM
Maafkan saya.
Tunjukkan tangan awak.
Lain kali awak datang,
saya akan beri IV vitamin C.
Saya minta maaf
dan terima kasih.
Doktor.
Datanglah.
HOSPITAL DOLDAM
Banyak yang dia lalui
pada usia muda.
Namun dia masih ada bapa.
Dia mempunyai seorang bapa yang hebat,
jadi dia akan baik.
Awak pula?
- Awak okey? - Tak.
Saya sangat takut.
Apa pun, ia melegakan. Tiada sesiapa cedera kerana Guru Kim.
Betul tak?
Awak boleh mati
kerana falsafah bodohnya.
Namun tidakkah dia hebat?
Bagaimana dia boleh bertenang dalam situasi begitu?
Saya akan panik jika saya jadi dia.
Ada dua kemungkinan.
Sama ada dia berbakat
atau dia dilahirkan gila.
Bukankah sepatutnya
dalam situasi begitu,
awak menghentikan pembedahan dan menyelesaikan situasi?
Awak biarkan semua orang keluar, tapi tinggalkan pesakit.
Bagaimana awak boleh buat begitu?
Awak hampir biarkan lelaki dengan sabit bunuh pesakit.
Guru Kim dah tahu yang dia tak boleh bunuh pesakit itu.
Betul, Guru Kim?
Bagaimana jika berita tersebar?
Itu boleh menjadi sebab untuk menutup hospital ini.
Maksud saya
ialah cara Dr. Bu Yong-ju menangani situasi
sangat provokatif dan berbahaya.
Orang yang berakal sukar faham atau terima.
Cukup. Saya akan beritahu awak dua perkara.
Pertama, dia bukan penyerang. Dia seorang bapa.
Kedua,
jangan cakap tentang cerita ini seperti kes jenayah lagi.
Tutup hospital ini?
Jika awak cakap begitu sekali lagi
dan saya akan ajar awak.
Saya akan ke pejabat awak dengan sabit. Faham?
Saya mahu sambung kerja.
Berani dia?
Hei, biar saya beritahu sesuatu juga.
Jangan panggil dia Dr. Bu Yong-ju.
Dia benci nama itu.
Dia mungkin tumbuk awak. Awak patut hati-hati.
Jumpa lagi.
Tunggu.
Semua doktor di sini samseng?
Awak tahu betapa risaunya saya?
Terasa seperti hati saya terbakar.
Awak takut saya akan dibunuh di bilik bedah?
Awak cakap tanpa berfikir lagi.
Awak tak tahu perasaan saya.
Awak tak tahu.
Saya rasa sebab itu saya berkahwin
dan bercerai.
Myeong-sim.
En. Jang, saya dah jelaskan kita patut formal.
Saya pengurus sekarang. Saya Pengurus Jang.
- Saya dah naik pangkat. - Saya penat. Saya nak berehat.
Saya faham.
Kerja awak?
Biar staf dari Pusat Perubatan Geosan buat kerja.
Saya akan pulang awal.
Dia tak berhati perut.
Guru Kim.
- Apa awak buat di sini? - Saya risaukan awak.
Tentu awak terkejut di bilik bedah tadi.
Maafkan saya.
Saya begitu bodoh sampai dia heret saya ke dalam sana.
Biar betul, apa yang tak kena dengan awak?
Saya tahu.
Saya tak tahu nak kata apa.
Saya rasa saya menyedihkan juga.
Aduhai. Awak langsung tak faham apa yang saya cakap sekarang?
Awak dalam bahaya.
Awak tak patut risau tentang orang lain.
Apa?
Adakah awak risau tentang saya?
Aduhai.
Betapa bodohnya awak.
Tak hairanlah awak bekerja sebagai atendan
sedangkan awak patut bekerja sebagai doktor kecemasan.
Namun awak yang suruh saya.
Awak akan bunuh diri jika saya suruh?
Saya akan pura-pura lakukannya.
Jangan senyum. Ia buat saya beremosi.
Ya, Guru Kim.
Jika kejadian tadi menyebabkan awak trauma,
awak akan dihalau.
Jika awak terlebih dos ubat dan buat saya risau lagi,
awak akan dihalau juga.
Awak patut kawal diri sendiri. Awak dengar?
Ya, dah pasti.
Jangan risau. Saya tak apa-apa.
Seo-jeong.
Awak buat dengan baik.
Awak uruskannya dengan baik.
Adakah awak…
memuji saya?
Adakah itu satu pujian?
Kecelaruan stres pascatrauma?
Saya cuba lupakan kejadian di bilik bedah.
Mari lupakan.
Mari ingat kisah sedihnya dengan rasa kasihan kepadanya.
Saya masih tak faham.
Apa maksud awak?
Guru Kim.
Mengapa dengan dia?
Dia tak merawat dura. Apa pendapat awak?
Saya rasa dia tak cukup masa.
Dia pasti fikir tak boleh siapkan dalam 30 minit jika dia buat.
Dia tak boleh tinggalkan prosedur yang diperlukan.
Apa maksud awak?
Saya tertanya-tanya
jika dia berada dalam dilema ketika itu.
Saya pasti dia teragak-agak pada ketika itu.
Mengapa?
Mengarut. Tak mungkin dia sengaja.
Guru Kim tinggalkan prosedur penting
kerana emosinya?
Pesakit itu seorang perogol ganas.
Apabila saya mendengar cerita itu,
saya mahu lupakan sumpah saya
dan hentikan pembedahan sekejap.
Guru Kim pun tiada perasaan yang sama?
Saya tak fikir dia rasa begitu.
Saya kenal dia lebih lama daripada orang lain.
Dia tak akan biarkan emosinya mengganggu dia.
Jika dia terpengaruh dengan kisah itu,
dia akan hentikan pembedahan
ketika lelaki itu letak sabit pada Seo-jeong.
Jadi mengapa awak fikir dia tak buat begitu?
Saya pasti dia tiada pilihan.
Dalam beberapa kes, kita tak patut tutup luka.
Lagipun, saraf yang rosak jarang pulih.
Awak benar-benar fikir dia tiada pilihan?
Atau dia tak mahu buat?
Puan, awak lapang esok?
Ada sesuatu untuk dibincangkan dengan awak.
Sila kembali dengan anak awak esok.
Awak A-rin, bukan?
A-rin.
Saya sangat pandai merawat orang sakit.
Jangan risau, A-rin.
Saya berjanji.
Saya akan berusaha
bantu awak sembuh sepenuhnya.
Okey?
Mari sini.
Jangan risau tentang bil perubatan.
Saya akan
merawat awak secara percuma, okey?
Sekarang barulah adil.
Mak tak buat banyak.
Kubis sangat segar, jadi mak buat kimchi kegemaran kamu.
Mak juga hantar mandu.
- Enam ribu won. - Terima kasih.
Banyak kerja diperlukan. Tak perlulah.
Tak susah pun. Itu memang tugas mak.
Dah lama mak buat ladu. Mak boleh buat dengan mata tertutup.
Okey. Baiklah.
Jangan lupa makan. Okey?
Okey.
DONG-JU
Presiden Yeo.
Kami dah sampai.
Masuklah, Dr. Do.
Di mana Dr. Kang?
Dia tidur di bilik staf.
Dia sangat degil.
Awak pasti penat. Awak boleh naik dan kemas barang.
Bilik-bilik ini ada orang.
Awak boleh pilih bilik yang awak mahu antara bilik-bilik itu.
Hei.
Hei, ia menyakitkan!
Saya tahu ia menyakitkan.
Perlahan-lahan. Memang menyakitkan.
Tak boleh lebih lembut lagi.
Lukanya dalam.
Saya patut jahit.
Benarkah? Berapa jahitan?
Saya belum tahu lagi.
Tolong sediakan bius.
Okey.
Jangan tinggalkan parut.
Awak berada di wad kecemasan.
Saya bukan pakar bedah plastik.
Tolonglah.
Saya tak minta banyak.
Okey.
Biar saya kebaskan.
Jangan bergerak, tak guna.
Maafkan saya.
Mengapa sangat sakit?
Adakah awak
seorang doktor?
Mengapa? Awak fikir saya doktor palsu?
Bukan?
Awak patut berbesar hati kerana dirawat oleh saya.
Satu-satunya pakar bedah
dengan tiga sijil lembaga, pakar bedah legenda.
Dia gagal sebagai manusia.
Dia seorang psikopat.
Ada orang panggil dia psikopat.
Serta…
Tolong berhenti, semua.
Kekal di kedudukan.
Tolong jangan buat begitu.
Saya takkan hentikan pembedahan ini.
Sebagai doktor,
dia buat saya rasa sangat kecil.
Apa awak buat di sini?
Awak pula buat apa di sini?
Awak rasa? Saya sedang bersedia.
Beri dia suntikan tetanus.
- Suruh dia pulang. - Ya.
Aduhai.
Apa?
Awak nak cakap sesuatu?
Saya hampir tumbuk awak
di bilik bedah tadi.
Dia letakkan sabit pada leher Seo-jeong.
Bagaimana awak boleh sebegitu tenang?
Mengapa awak fikir seperti itu?
Saya nampak awak tenang.
Jika saya hentikan pembedahan itu,
keadaan akan jadi lebih teruk.
Orang lain boleh meninggal dunia atau cedera parah.
Saya hampir tak dapat kawal diri saya.
Saya cuma
nak tamatkan semuanya tanpa sesiapa tercedera.
Awak berlagak lagi.
Istilah teknikal untuk ini adalah menipu.
Dalam kata-kata lebih menarik, ia pendirian romantik.
Pendirian romantik?
Awak tahu apa-apa tentang pendirian romantik?
Saya bukan sesiapa tanpa pendirian romantik kehidupan.
Awak tak tahu?
Tak.
Saya faham.
Dr. Kang terlalu bijak,
berkira-kira dan pentingkan diri
untuk menyedarinya.
Awak pandang rendah pada saya lagi?
Ia bukan pujian.
Mengapa awak benci saya?
Hei. Saya tak benci awak.
Saya rasa tak selesa melihat kompleks rendah diri
dan tuduhan terhadap diri sendiri.
Awak selalu bergelut untuk menyembunyikannya.
Awak tak boleh tahan dikalahkan disebabkan kompleks itu.
Ia menjijikkan.
Saya buat yang terbaik untuk buat kerja lebih baik.
Adakah itu mengganggu awak?
Hei.
Awak hanya mahu lakukan kerja yang baik
tanpa memikirkan maknanya.
Apa gunanya menjadi seorang doktor?
Kejut saya jika pesakit datang, okey?
- Okey. - Doktor.
Bagus.
Jumpa lagi.
Masih rasa sakit.
Aduhai.
Guru Kim jarang meninggalkan wad kecemasan.
Dia lebih kerap berada
di wad berbanding di rumahnya.
Ini wad kecemasan Hospital Doldam. Ya.
Okey.
Ada apa?
Ada pesakit kemalangan kereta.
Dia tiba dalam lima minit.
Tak mengapa.
- Jangan kejut dia. - Apa?
Saya akan uruskan.
Hai.
Saya mahu cakap sesuatu.
Ini memalukan.
Hei, In-beom!
Awak tak dengar saya cakap?
- Tiada apa saya mahu beritahu awak. - Saya ada.
Saya tak nak dengar.
Awak sensitif.
Hei. Kata-kata awak tak benar.
Kita tiada pertalian darah.
Presiden Do dan ibu saya
cuma kawan kolej lama.
Nampaknya
Presiden Do pernah jatuh hati dengan ibu saya.
Namun ibu saya bersama lelaki lain.
Iaitu bapa saya.
Saya tak pernah jumpa dia.
Dia tinggalkan ibu saya sebelum saya dilahirkan.
Awak fikir saya akan percaya?
Awak perlu percaya. Saya bercakap benar.
Sejak itu, Presiden Do tolong dia apabila dia perlukan bantuan.
Sebagai rakan.
Selepas ibu saya meninggal dunia,
dia membayar kos pendidikan dan menyara hidup saya.
Dia lakukan sebagai penjaga.
Jika awak ingin berbohong, awak perlu lebih kreatif.
Saya pernah terfikir
yang Presiden Do mungkin bapa kandung saya.
Saya harap dia ialah bapa saya.
Saya sangat berharap.
Malangnya,
ia tak berlaku.
- Apa jenis darah awak? - B.
Jenis darah saya juga B.
Hei, 27 peratus orang Korea jenis B.
Awak ada bukti lain?
Awak buat ujian DNA dengan bapa saya?
Tak perlu.
Jika awak nak pastikan, kita boleh buat.
Awak nak buat?
Awak memang mahu buat?
Mengapa? Awak takut?
Awak mengheret saya ke jalan buntu.
Okey. Mari kita buat.
Namun awak perlu bayar.
Saya tiada wang untuk perkara bodoh begitu.
Dia tak percaya saya.
Awak orangnya?
Awak yang buat bapa saya begitu?
Awak?
Lepaskan saya.
Berapa yang awak mahu menggunakan bapa saya?
Imbasan CT dan apa?
Hipotermia?
Maafkan saya.
Biar saya jelaskan tentang rawatan.
Presiden konglomerat menjalani rawatan…
Mungkin presiden itu cukup kaya untuk menjalaninya.
Kami tiada wang untuk itu.
Rawatan itu langsung tak dilindungi oleh insurans.
Kos bahan 1.6 juta won.
Imbasan CT dan unit rawatan rapi? Penipu.
Tolong bertenang dan lepaskan saya.
Semua doktor penipu.
Awak hanya mengarut untuk dapat lebih banyak wang.
Hei!
Saya rasa awak tersilap.
Saya dibayar di sini
dan melakukan imbasan CT tak memberi saya lebih wang.
Kami buat kerana ia perlu.
Kamu juga dapat persetujuan penjaganya sebelum mulakan.
Saya penjaga dia. Awak dapat kebenaran siapa?
Saya suruh mereka buat.
Lagipun, kita perlu selamatkan dia.
Hei, awak fikir dia akan hidup?
Awak tak nampak?
Awak tak nampak dia menderita?
- Hei! - Lupakan.
Hentikan rawatan segera.
Hentikan sebelum saya saman atas rawatan berlebihan!
Tuan, ini keterlaluan.
Dr. Yun.
Jangan sibuk. Awak akan cedera.
Memang benar pesakit tak begitu sihat.
Namun masih ada harapan.
Imbasan otak membuktikannya.
Jika ada satu peratus harapan,
bukankah kita patut buat yang terbaik?
Itu untuk mereka yang lebih kaya.
Kami tiada wang.
Kami bekerja untuk hidup.
Bagaimana jika dia mati?
Kami perlu habiskan seluruh hidup membayar balik hospital.
Berhenti.
Dia takkan bangun! Apa gunanya simpan dia di sana?
Tak guna.
Kamu anak yang tak mengenang budi.
Adakah saya salah?
Mak ada wang untuk bayar bil sekarang?
Bapa kamu…
habiskan seluruh hidupnya mencari rezeki untuk kamu berdua.
Tak bolehkah kamu buat begini untuk dia?
Adakah dia seseorang yang patut dilayan sebegini oleh kamu?
Mak.
Mak tahu. Kita tiada wang.
Wang itu.
Wang yang kita tak pernah ada dan takkan ada!
Namun mak masih mahu beri dia
peluang terakhir untuk membuka matanya.
Mak tak peduli jika ia hanya untuk sekali.
- Mak harap dia boleh. - Jika tak bangun?
Walaupun dia bangun,
dia akan terbaring seumur hidupnya!
Bagaimana mak boleh uruskannya?
Kita boleh lakukannya.
Betulkah?
Baiklah.
Mak memang hebat.
Saya tak peduli. Kamu berdua boleh uruskan.
Kamu juga boleh uruskan bil hospital.
Saya tak cakap demi diri sendiri.
Mak, jangan risau. Saya akan buat segala yang termampu.
Jangan risau.
Itu Dr. Yun?
Ya, doktor.
Begitu rupanya.
Di mana Dr. Bu?
Mungkin di bilik presiden.
Ia dah bermula?
Apa awak kata?
Saya perlu dengar lebih banyak butiran
tentang kejadian di bilik bedah semalam.
Ada masalah semasa pembedahan?
Awak membahayakan pesakit
semasa proses itu?
Kami akan buat laporan bertulis tentang kejadian itu.
Satu perkara lagi.
Saya juga dengar seorang doktor di sini ada sejarah PTSD.
Kami juga mahu menyiasat sama ada Dr. Bu
tahu tentang hal ini.
Apa maksud awak?
Mengapa Dr. Yun perlu diuji secara psikologi?
Saya tak pasti.
Seorang penyiasat dan pakar neuropsikiatri datang hari ini
dan mahu berjumpa Guru Kim serta Dr. Yun.
Mengapa Seo-jeong diuji?
Ia arahan Pusat Perubatan Geosan.
Jangan tanya saya.
Siapa yang beritahu mereka?
Apa maksud awak, Dong-ju?
Awak berpihak kepada Dr. Bu?
Saya kecewa.
Ini bukan tentang menyebelahi sesiapa.
Awak menggunakan Seo-jeong untuk menyingkirkan Guru Kim.
Sedarlah, bodoh!
Awak tak patut risau tentang orang lain.
Awak patut risau tentang diri sendiri.
Awak ada sejarah PTSD.
Saya pulih sepenuhnya dua tahun lalu.
Benarkah?
Awak dan Dr. Moon terlibat dalam kemalangan lima tahun lalu.
Apa hubungan kamu?
Bagaimana kemalangan itu berlaku?
Ia disebabkan awak.
Dr. Yun. Tolong jawab.
Saya mati kerana awak.
Sila jawab.
Awak terlepas pandang fakta yang Dr. Yun
ada sejarah PTSD?
Apa yang awak nak tahu?
Saya sibuk. Jangan berdalih lagi.
Apa yang awak mahu?
Mengapa Presiden Do hantar awak berdua ke sini?
Kami menjalankan siasatan.
Dr. Bu Yong-ju.
Sila jaga adab awak.
Awak mahu saya atau hospital ini?
Awak di sini…
untuk kedua-duanya?
En. Jang.
Pengurus, Dr. Kang. Saya Pengurus Jang.
- Awak ada nombor dia? - Apa?
Nombor? Nombor siapa?
Ia mengatakan yang pergelangan tangan awak cedera.
Bagaimana awak cederakan diri awak?
Apa yang berlaku?
Perkara ini penting. Tolong jawab.
Dr. Yun.
Desak dia
hingga dia mengaku.
Bolehkah?
Ramai orang dah tahu awak ialah
penjaga Dr. Yun.
Saya juga dengar sesuatu daripada Dr. Moon sebelum ini.
Jangan beri makan
anjing yang cuba menggigit saya.
Desak dia sejauh yang boleh.
Saya tak peduli jika dia hilang pensijilan sebagai doktor.
Saya tanya sekali lagi.
Bagaimana pergelangan tangan awak cedera?
Ia kesilapan saya.
Kesilapan apa yang awak maksudkan?
Saya tak sengaja ambil
ubat sedatif yang berlebihan.
Setiap perkara yang awak kata akan jadi sangat penting.
Kemungkinan terburuk, kelayakan awak mungkin ditarik.
Sila cakap dengan hati-hati.
Saya faham.
Namun
saya tak boleh menipu
untuk lari daripada situasi.
Saya masih…
seorang doktor.
Apa yang awak buat?
Tiada apa lagi saya boleh kata. Awak boleh buat kerja awak.
Jika awak enggan disiasat,
awak mungkin akan kerugian.
Bukankah itu yang awak mahu?
Tak kira apa saya kata, bekerjasama,
atau tak bekerjasama,
keputusannya tetap sama.
Jadi berhenti mengganggu saya.
Buat sesuka hati awak.
Maafkan saya.
Malah,
jangan sentuh orang lain.
Jangan heret orang tak bersalah ke dalam hal ini seperti pengecut, okey?
Dr. Bu Yong-ju disingkirkan daripada amalan perubatan mulai sekarang.
Sehingga kami mendengar penjelasan munasabah
tentang perkara yang berlaku di bilik bedah semalam
dan hakikat yang awak abaikan keadaan Dr. Yun,
awak akan digantung.
Awak setuju, bukan?
Awak sendiri mencari masalah.
Bagaimana?
Di mana Seo-jeong?
Dia diuji
oleh pakar neuropsikiatri dari Pusat Perubatan Geosan.
Apa yang berlaku?
Mengapa mereka menyiasat kita
dan mengapa lakukan ujian psikologi?
Guru Kim.
Awak di sini rupanya.
Awak dah balik.
Saya dengar awak disiasat.
Saya rasa ia belum berakhir.
Saya dah cakap.
Awak patut dengar cakap saya.
Awak tak cukup bagus untuk membedah Pengerusi Shin.
Lihatlah pengakhirannya.
Sebab awak berdegil,
awak akan kehilangan pelajar kegemaran.
Aduhai. Saya rasa kasihan pada awak.
- Tak guna. - Guru Kim.
Awak ada pelawat.
Pelawat?
Hai, Guru Kim.
Saya datang.
Awak kata saya patut dimasukkan ke hospital.
Seperti yang awak pesan,
saya hantar mesej awak kepadanya.
Mengapa awak masih berdiri di situ?
Tunjukkan jalan ke bilik saya.
Terjemahan sari kata oleh Siti Aliyya