Sige, roll film.
'Wag mo isiping bayolente ang banggaan ng kotse sa pelikula.
Hindi, ang mga banggaan ay matagal nang bahagi ng tradisyon
ng optimismo sa Amerika.
Pinapatunayan lang na tuloy pa rin ang tradisyon.
Isang selebrasyon.
Isipin mong ang mga banggaan ay gaya ng Thanksgiving
at Fourth of July.
Di natin iniiyakan ang namatay o ikinatutuwa ang mga milagro.
Hindi, mga araw ito ng pagiging positibo.
Ng pagbubunyi sa sarili.
Bawa't banggaan ay dapat na mas maganda sa huli.
Patuloy na pinapahusay ang mga kagamitan, kakayahan,
mga hamon.
Sinabi ng direktor ng pelikula, "Gusto kong ang flatbed truck
ay mag-double mid-air somersault at maglabas ng bola ng apoy
na may lakinh 36-foot diameter."
Taliwas ang pelikula sa mga komplikadong damdamin ng tao
para ipakita sa atin ang isang simple, maingay, mainitan, at harapan.
Manood kayo ng mga banggaan sa pelikulang Amerikano.
Punong-punong ng sigla,
tila makalumang paglipad sa palabas
o paglalakad nang may pakpak.
Kaya ng mga tao sa likod ng mga ito
na ipakita ang nakatutuwa at maligayang sitwasyon
na hindi kaya ng mga banggaan sa mga banyagang pelikula.
Baka masabi n'yong, "Paano ang dugo at bubog?"
"Ang tunog ng mga gulong, ang mga katawan,
ang mga naipitan? Anong klaseng optimismo ito?
'Wag magpokus sa karahasan.
Puno ito ng pagiging inosente at masaya.
Welcome, freshmen!
May tanong pa ba?
Welcome. Pasok na.
Uy, hello! Welcome!
- Alis na kami. - 'Wag mo akong madaliin.
Grabe ang traffic ngayon.
Hindi mo ba ako tutulungan? Ang dami kong dala.
Uy!
Di ako makapaniwalang sinabi mo 'yon sa roommate ko.
Di mo nga siya kilala. 'Wag mo akong ikuwento sa kaniya.
Tatlong beses mo nang inayos.
Hindi maganda ang itsura.
Magsaya tayo sa mga walang kuwentang araw habang kaya.
- Sana naroon ka. - Saan?
Araw ngayon ng station wagons.
Nakalimutan ko ba ulit? Dapat sinabihan mo ako.
Magandang kaganapan.
Mula sila sa music library
hanggang sa interstate.
Dapat pinapaalalahanan mo ako, Jack.
- Babalik sila. - Sana.
Naisip ko na 1968 pala ako nagsimula sa Hitler Studies program.
Nasaksihan ko na ang kagananapan sa loob ng 16 taon.
Wala akong pake sa station wagons. Mga tao ang gusto ko makita.
Ano ang lagay nila ngayon?
Ang mga babae'y naka-plaid skirts at cable-knit sweaters.
Sabi ko na, e. At naka-hacking jackets ang mga lalaki.
Ano ang hacking jacket?
Komportable na sila dahil sa pera.
Naniniwala silang may karapatan sila. Umaaliwalas sila.
Ang hirap mamatay pag may ganoong kita.
Siguro walang kamatayan gaya ng iniisip natin, nagpapalitan lang.
- Paano nalutang ang astronauts? - Magaan sila.
Di 'yon puwede lalo't wala n'on doon.
- Hindi dahil wala tayong station wagon. - Maliit at maroon.
- Akala ko malamig sa space? - Makalawang.
- Space? - Station wagon.
Tinatawag na sun's corolla. Nakita natin sa Weather Network.
- Akala ko sasakyan iyon. - Lahat sasakyan.
Saan si Wilder?
Wilder, gutom ka na ba?
Gaano kalamig doon?
Naglalaro ka pa rin niyan?
- Nasukol ko na. - Sino ang pinatay niya?
- Kinabahan siya. - Ilan ang nabaril?
- Lima. - Limang tao?
Di kasama ang trooper.
Hindi ito ang gusto kong tanghalian.
Yoghurt at wheatgerm ang gusto ko.
Saan nga ba 'yon narinig?
- Malamang dito. - Kung ano-ano ang binibili mo.
Steffie, Capricorn…
Iniisip niyang pag mayroon, kakainin niya.
Gusto namin ang ginagawa niya.
Kung sino man ang dapat mag-diet, ako 'yon.
…pabor ka dahil ka kita.
- Ano 'yon? - Smoke alarm.
- May sunog ba? - Puwede o ang baterya.
Okey, Jack, Virgo, saliwa ka sa agos…
Karamihan sa sunog, nagsisimula sa wire.
Hindi dapat balewalain.
Papalitan ko.
Halata namang nakikinig siya.
Parang pag-ibig pero may inis din.
Alam niya ba kung sino ang pinatay niya?
- Hindi. - May mga boses ba?
- Sa TV, oo. - Ano'ng sabi?
Sinabi raw na dapat maalala siya pero mukhang hindi.
Ang liit na media market ng Iron City
Maliligo lang ako
at punta tayo sa mall tapos magtuturo ako ng posture class.
May Pringles pala tayo.
Di ba naligo na siya?
Penge? Dalawa pala.
Tatlo na ibibigay ko.
kasi hihingi ka na naman.
Baka hindi.
Dylar.
- Ano'ng gusto mong gawin? - Ano'ng gusto mong gawin?
Kung ano ang makakabuti.
Mabuti sa akin ang mapaligaya ka.
Pero napapaligaya mo ako pag napapaligaya kita.
Mali ba 'yon sa lalaki?
Partner tayo pag naglalaro ng tennis,
na dapat simula ulit natin.
Kung hindi, asawa mo ako.
Gusto mong basahan kita?
Ayos.
Pakiusap, 'wag kang pipili ng may
lalaking nasa loob ng babae o lalaking papasok sa babae.
- Mismo. - Hindi kami lobbies o elevators.
"Gusto ko siya sa loob ko."
Para bang kayang pumasok
mag-sign sa register, matulog, kumain, at iba pa.
Wala akong pake basta di sila papasok o papasukin.
Masaya ang buhay, Jack.
Saan 'yan galing?
Kailangan ko lang sabihin.
Gusto ko ako unang mamatay.
Mukhang gustong-gusto mo.
Sobrang lungkot ng buhay kung wala ka.
Lalo na pag lumaki ang mga bata at tumira sa ibang lugar.
Ngayon, ligtas tayo.
Basta't nandito sila. Kailangan nila tayo.
Masayang nandito sila pero pag malaki na at nagpakalayo-layo,
gusto kong mauna.
Hindi, Jack.
Walang kuwenta ang buhay ko pag nawala ka.
Maiiwan akong mag-isa at malungkot.
Higit pa sa kawalan pag namatay ka.
- Ano pa ang higit pa sa - Malaking pagkakaiba.
Malalim ang sugat ng kamatayan mo…
- isang kawalan. - Ano ka ba.
Mag-iiwan 'yon ng mas malaking puwang
- kaysa pag ako ang nawala. - Aayos ka.
Aalis ka at magsisimulang-muli.
Uupo lang ako, suot ang suit sa burol mo, habambuhay.
Mali ka. At ayaw mong maunang mamatay.
Ayaw mong mapag-isa,
pero mas ayaw mong mamatay kaysa ayaw mong mapag-isa.
Sana buhay tayo magpakailanman.
Uugod-ugod, walang ngipin,
kulubot na ang balat, nagha-hallucinate.
Sino ang magdedesisyon nito?
Sino ang nariyan?
Sino ka?
Pag takot ang mga tao, gusto nila ang mga magical figure.
Mythic figures.
Mga lalaki sa epiko
na matikat at nakakatakot.
Puwede mong bang ikuwento ang Stauffenberg July 20 na plot
kay Hitler?
Lahat ng plot papuntang kamatayan.
Ganoon ang mga plot.
Politikal na mga plot,
plot ng mga terorista, plot ng mga nag-iibigan,
narrative plots,
plots na parte ng laro ng bata.
Napapalapit tayo sa kamatayan tuwing nagpaplano tayo.
Parang kontrata na dapat pirmahan…
ang mga nagpaplano,
pati ang mga target nito.
Patingin.
Ibalik mo.
Kamangha-manghang pangyayari.
Aralin ang dila ko.
"Martes bukas."
Di Martes bukas. Miyerkules bukas.
Pero "Martes bukas."
"Bukas ay Mar--" Pero--
"Kumakain ako ng salad."
Mas okey kung di mo 'to babanggitin sa iba.
Mukhang di mo alam,
pero isa ako sa mga kilalang tao
sa Hitler Studies sa Amerika.
Ako si J.A.K Gladney.
Nagtuturo ng Advanced Nazism sa College-on-the-hill.
Kaya alam mong
nakakahiya kung di ako marunong mag-German.
Kaya nag-iitim akong salamin, pero…
'wag nang isipin pa.
Gaya ng napapansin mo,
hirap akong bumigkas ng mga salita.
Pinag-aral ko ang mga estudyante ko ng German sa loob ng isang taon.
Papalapit na kasi ang Hitler conference.
Sa College-on-the-Hill gaganapin sa spring,
at darating ang mga iskolar galing Germany.
Kaya mo kayang mapabilis ang pagututuro sa akin?
Nagtuturo din akong maglayag.
Kleenex Softique, nakaharang ang sasakyan mo.
Nakakatuwa ito.
Mayroon nito sa New York.
Ang amoy ng tinapay
pati ang hitsura ng lalaking puno ng dugo
habang ginagayat ang karne ay talagang nakakasabik.
Murray Sukind, ang asawa ko, si Babette.
Galing New York si Murray.
Sa living icons siya.
Napakahusay ng asawa mo, Mrs. Gladney.
Walang sinuman sa unibersidad sa bansang ito ang babanggit kay Hitler
nang hindi kinikilala ang ambag ni J.A.K.
Siya talaga si Jack.
Si Hitler ay Hitler na ni Gladney.
Hanga ako sa ginawa mo para sa kaniya. Gusto ko rin 'yon kay Elvis.
Kalat ko 'yan.
Mga anak mo ba sila?
Ayun si Denise…
Mga salita ang "mainit" at "malamig". Gumamit ng salita…
Kailangan ng Glass Plus.
'Yon si Heinrich…
…mas maraming patay ngayon…
…at Steffie…
…sa una at ikatlo kong mga asawa.
'Yon si Denise…
sa ikalawang asawa ni Babette.
Sa amin si Wilder. Pang-apat namin ang isa't isa.
Pagkain ang gland.
Pinagmumulan ng maling impormasyon ang pamilya.
May kakaiba siguro sa pamilya na nagdudulot ng pagkakamali.
Dahil banta ang katotohanan sa saya at kapanatagan.
Sa sobrang lapit, sa ingay, at sa init ng pagkatao.
Tegrin. Denorex. Selsun Blue.
Ang ganda ng buhok ng asawa mo.
Oo.
- Importante iyan. - Alam ko ang ibig mo.
- Sana pahalagahan mo siya. - Oo naman.
Di sila basta-basta lumilitaw.
Alam ko.
Nakakapagdulot ng kanser 'yan sa mga hayop sa lab.
Gusto mong mag-sugarless gum ako.
Wala pang warning n'on.
Tapos naglagay sila kaso mukhang di mo nakita.
Alinman sa gum na may asukal o artificial coloring
o sugarless gum na masama sa daga. Ikaw ang bahala.
Di mo naisip na 'wag na lang?
Denise.
Steffie.
- Mag-gum o manigarilyo? - E, di parehas?
'Yon ang gusto mo, di ba?
Magagawa natin ang gusto natin.
Puwera na lang dahil sa edad o taas.
Pinapalaki mo pa.
Tama ka siguro. Hayaan mo na. May warning lang.
- Daga lang. - Walang kuwentang daga.
Naniniwala akong dalawa lang ang kinakain niya
lalo't nakakalimot siya.
Ano ang nalilimutan ko?
Di bale na lang.
Ano ang nalilimutan ko?
Sunny Delight.
- Leon! Parsley. - 79!
Tulungan na kita.
Natapon ang Cheerios sa aisle 6.
Pasensiya na, aisle 4.
Kinuha mo ang visor ko.
Uy, ibalik mo…
Pasensiya na. Lucky Charms.
Mag-sorry ka kay Denise.
Mamaya. Ipaalala mo.
Mabait siya
at gusto ka niyang maging kapatid at kaibigan.
Di ko alam sa "kaibigan." Medyo bossy siya.
Bukod sa sorry, ibalik mo ang libro niya.
Medical journal na binabasa niya palagi. Ang weird.
- Buti nga nagbabasa siya. - Tungkol sa mga droga at gamot.
- Gusto mong malaman bakit? - Bakit?
Inaalam niya
ang side-effects ng ginagamit ni Babette.
Ano naman 'yon?
Tanungin mo si Denise.
- Paano mo nalaman? - Tanungin mo si Denise.
- Ba't di si Baba? - E, di tanungin mo.
Alam kong nakakalimot ako pero di ko alam na halatang-halata.
Hindi naman.
Nag-dial ako tapos nalimutan ko ang tatawagan ko.
Nakalimutan ko din ang bibilhin.
Ganoon talaga.
Minsan "Denise" ang tawag ko kay Steffie.
Nalimutan ko kung saan pumarada.
Wala akong pake sa sinasabi ng mga bata. Di 'yon sa gum ko.
Ang layo masyado.
- Baka iba naman. - Ano?
Baka may iba ka pang iniinom o kinakain.
Saan mo nakuha iyan?
Kay Steffie.
- Saan nakuha ni Steffie? - Kay Denise.
Ano raw ang iniinom?
Gusto muna kitang tanungin bago siya. Nagsasabihan tayo.
Wala akong iniinom na nakakaapekto sa memorya, Jack.
Ito ang mga gusto kong maalala.
Lahat nakakalimot. Marami ring nangyayari.
Laging may pagpipilian.
Alinman sa regular na gum o sugarless gum.
Alinman sa gum o paninigarilyo. Sigarilyo o tataba.
Tataba o tatakbo.
Parang nakakabagot.
Sana habambuhay ganito.
- Uminom ka na ng kape? - Hindi pa.
Gusto niyang nagkakape pagkatapos ng klase.
Nakakapagod ang klase. Pinapakalma siya ng kape.
Kaya mapanganib.
Bakit naman?
Ano mang nakakakalma ay mapanganib.
Ano'ng gagawin natin kay Baba?
Wala siyang maalala dahil sa iniinom niya.
Di sigurado kung may iniinom siya.
Nakita ko ang bote sa basurahan sa ilalim ng lababo.
- Paano mo nalamang sa kaniya? - Itinapon niya.
May pangalan ng gamot.
- Dylar. - Dylar?
"Isa bawat tatlong araw,"
parang mapanganib o dedepende ka roon.
- Ano'ng sabi ng libro mo? - 'Yon lang.
Wala roon. Ilang oras akong naghanap.
May apat na index.
Baka bagong labas lang o iba ang pangalan.
- Gusto mo tingnan ko ulit? - Hindi na.
Kung makakakuha ako, puwede mo bang ipasuri?
Ayokong palakihin pa ito.
- Tawagan natin ang doktor? - Lahat naman umiinom.
- Lahat din nakakalimot. - Hindi ang nanay ko.
- Ako rin nakakalimot. - Ano ang iniinom mo?
Gamot sa highblood, stress, allergy…
Eyedrops, aspirin.
Tiningnan ko ang kabinet mo. Akala ko may bagong bote.
- Walang Dylar? - Wala.
Baka ubos niya na.
Bakit ba ayaw mong maniwala?
Okey lang naman na magkaroon ng sekreto, di ba?
May mga libro siya sa okultismo.
Nakita ko.
At tingin ko, di siya nagpunta sa posture class niya.
Paano mo nasabi?
Kumanan siya sa stop sign.
- Baka dumaan sa may magandang tanawin. - Kaliwa rin 'yon.
Bilis. May plane crash footage.
…isang maneuver na tinatawag na reverse Cuban Eight…
Jet trainer 'yon sa isang air show sa New Zealand.
Ipapakita ulit nila.
…ay wala masyadong espasyo.
Bumaba ang eroplano malapit sa Ball corpotation…
Wala sa mga manonood ang pinayagan sa lugar na 'yon…
Sitcom na lang o iba.
…tila paparating ang F-86 kaso hindi ganoon kalayo o kabilis.
Baba?
Parang malalaglag ako sa sarili ko.
Tila makapigil hiningang pagbagsak.
May kasama tayo rito. Mayroon.
Natural 'yon.
Normal lang na ang mga disente at mababait na tao
ay maintriga sa sakuna pag napanood nila sa TV.
Humihina na ang utak.
Kailangan ng paminsan-minsang sakuna para makapahinga
- sa impormasyon. - Tuloy-tuloy.
Mga salita, larawan, numero…
Natutuon tayo sa sakuna.
Gusto't kailangan natin.
Dito papasok ang California.
Mud slides, mga sunod…
Kung may dadalhin akong gamot…
Gamot?
Oo, gamot.
- Puwede mo bang suriin? - Jack.
- Bakit ako? - Mahusay ka.
Mahusay tayong lahat. Hindi ba't ganoon naman?
Mahusay ako, ikaw,
- pati si Alfonse. - Nararapat lang sa California.
Nag-imbento sila ng uri ng pamumuhay.
Kaya dapat lang sa kanila 'yon.
- Jack… - Walang tumatawag sa aking mahusay.
Matalas daw ako. Naghahanap ng malalaking…
Sinasabi mong halos lahat humahanga sa mga sakuna sa TV.
- Nasaan ang gamot? - Hahanapin ko pa.
- Jack… - …kung masaya o hindi
- na nararanasan din ng iba. - Di masaya.
Nakasipilyo ka na ba sa daliri?
Tulong naman
sa Elvis Presley power base sa departamento.
Ano'ng sabi ni Alfonse?
Pakiramdam niya mas may karapatan si Cotsakis.
Nasa Memphis siya noong mamatay si Elvis.
Ininterbiyu niya ang mga miyembro…
Nakadumi ka na ba sa kubetang walang toilet seat?
Maganda at nakatutuwang silid…
Para kay Cotsakis, si Elvis ay Elvis. Sa akin, si Elvis ang Hitler ko.
Paano ako makakatulong?
Kung dadaan ka sa lecture ko mamaya
para mas maging kaakit-akit 'yon.
Napakahalaga ng pagkanaroroon mo.
Gusto ko rin ang pag-ihi sa niyebe.
'Yon ang mga di itinuturo. Kubetang walang upuan, pag-ihi sa lababo,
ang pampublikong palikuran.
Nagawa ko nang umihi sa buong American West.
Tumawid ako sa hangganan para makaihi sa Manitoba at Alberta.
May babae na bang nakapagbalat sa likod niyo
- matapos ang ilang araw sa beach? - Sa Cocoa Beach, Florida. Ang saya.
Ikalawa o ikatlong pinakamasaya sa akin.
- Hubad ba siya? - Hanggang baywang.
Mula saan?
MADALING MASUNOG
Alam ba ng nanay niya
na maagang mamamatay si Elvis?
Nagkuwento sa assassins.
Pati ang "buhay."
Ang buhay ng ganito kasikat.
Hindi ba't binuo ang buhay na ito para pigilan ka?
'Yon ang punto, di ba?
May mga batas, tuntunin.
May pakiramdam ako sa mga nanay.
Alam talaga nila.
Totoo ang sabi-sabi.
Mahal ni Hitler ang nanay niya.
Siya ang unang anak ni Klara na nakaligtas sa pagkasanggol.
Hindi mapaghiwalay sina Elvis at Gladys.
Magkatabi silang matulog hanggang sa lumaki na si Elvis.
Nag-baby talk sila sa isa't isa.
Tamad si Hitler.
Mabababa ang marka niya.
Nag-aalala si Gladys sa sleepwalking niya.
Inaway niya lahat ng nang-aapi.
Lagi niyang inihahatid si Elvis sa paaralan.
- Pinrotektahan sa mga away. - Pero mahal siya ni Klara.
Ibinigay ang gusto.
Ibinigay ang atensiyong di naibigay ng tatay niya.
Nagsasabi si Elvis kay Gladys. Ipinakilala niya ang mga nobya niya.
Sinulatan ni Hitler ng tula ang nanay niya.
Nag-piano lessons siya, gumuhit ng mga museo at villa.
Nang magsundalo si Elvis, nagkasakit at nalungkot si Gladys.
"Mama's boy" si Hitler.
Ayaw ni Elvis na wala si Gladys sa paningin niya.
Habang lumalala ang kondisyon. nagbantay lang siya.
Nang magkasakit ang nanay niya,
naglagay si Hitler ng kasama sa kusina para mapalapit.
Nawasak si Elvis nang mawala si Gladys.
Nagluto siya at naglinis, lumuha sa puntod.
- Niyapos ang kabaong. - Nalungkot at naawa sa sarili.
Nag-baby talk.
Sa buong buhay niya, hindi kinaya ni Hitler…
…nagdulot ng pagbabago ang pagkawala ni Gladys…
…namatay malapit sa Christmas tree.
- …sa pananaw. - Makalipas…
Nagsimulang lumayo si Elvis…
…matinding pag-iisa…
…sa sarili nitong kamatayan.
Naglagay si Hitler ng litrato ni Klara sa Obersalzberg.
Nagsimula siyang makarinig ng tunog sa kaliwang tainga.
Tinupad ni Elvis ang kontrata niya.
Sobra,
paghina, pagsira sa sarili, kakaibang paggawi,
pagtaba…
…at pag-insulto sa sarili.
Sigurado nang legend siya.
Nawala ang pagdududa nang mamatay siya nang maaga at kalunos-lunos.
Wala nang duda sa kaniya.
iNakita siguro 'yon ng nanay niya, sa isang 19-inch screen,
ilang taon ang kamatayan niya.
Isipin si Hitler,
malapit na sa wakas,
nasa Führerbunker, sa ilalim ng nasusunog na lungsod.
Binalikan niya ang mga nakaraan,
nang dumating ang mga tao.
Karamihan sa mga tao ay lumagpas na sa looban,
kumakanta ng mga makabayang kanta,
nagpipinta ng swastikas sa mga pader, sa katawan ng mga hayop.
Pumunta ang mga tao sa mountain villa niya.
Pumunta sila para marinig ang sasabihin niya.
Ang mga taong nasasabik,
ang masang para niya na ring asawa.
Dumating ang mga tao para mahalina sa boses niya,
sa party anthems, sa mga parada ng sulo. Pero teka!
Napakapamilyar n'on sa atin.
Malapit sa ordinaryo.
Darating ang mga tao, masasabik,
magdidikit-dikit,
walang paglagyan ng emosyon. Di ba't ordinaryo?
Alam natin 'to lahat.
Naging parte tayo ng mga 'yon.
Pero may kakaiba siguro sa mga taong iyon. Ano kaya?
Ibubulong ko ang kakila-kilabot na salita
mula sa Old English,
mula sa Old German,
mula sa Old Norse.
Kamatayan.
Sila ay nagtipon sa ngalan ng kamatayan.
Naroon sila para magbigay-pugay sa mga patay.
Pero hind sa patay na.
Sa mamamatay pa lang.
Ang nabubuhay na patay.
Mga prusisyon, kanta, talumpati, diyalogo sa mga patay,
at pagbigkas ng mga pangalan ng namatay.
Naroon para sa silab at nagliliyab ng gulong,
libo-libong bandila ang ibinababa bilang paggalang,
libo-libong nakaunipormeng nagluluksa.
May mga ranks at squadron, prusisyon,
pulang mga bandila at itim na uniporme.
Dumating ang mga tao para labanan ang sarili nilang pagkamatay.
Pag-iwas sa kamatayan ang mapabilang sa kanila.
Ang pag-alis sa karamihan ay indibidwal na pagharap sa kamatayan,
ang mamatay nang mag-isa.
Dumating ang mga tao para sa rasong ito.
Naroon sila para sa pagdami.
Maging walang layon sana ang mga araw.
Lumipas sana ang mga panahon.
'Wag pabilisin ang kilos base sa plano.
Uy. Ano'ng nakikita mo roon?
May nadiskaril daw na tank car pero parang hindi.
Binunggo ito o baka may tumusok.
Di maganda ang lumalabas na usok.
Ano ang hitsura?
- Nakikita mo ang mga bombero o… - Nagkalat na sila.
Mukhang di naman sila papalapit.
Mukang nakakalason talaga o sumasabog.
- Hindi 'yon pupunta rito. - Bakit?
Kasi hindi.
'Wag kang tumayo sa bingit. Nag-aalala si Baba.
Tingin mo, pag sinabi mong si Baba, hind ko na gagawin.
Pero pag ikaw, gagawin ko pa rin.
Isara ang bintana.
Natapos mo ba ang gawain mo?
Nakita mo ba 'yong tila balahibo sa attic?
- Hindi 'yon gan'on. - Aalis ba tayo?
- Siyempre hindi. - Paano mo nalaman?
Alam ko lang.
E, paano 'yong leak sa paaralan
- at kinailangan naming umalis? - Sa labas naman 'to.
Gumagamit sila ng leaf blower para sa tagas.
Anong klase?
Para gawing ligtas.
- Di ko maipaliwanag. - Para hindi mapalaki.
- Kakain na ba? - Ewan.
Pag lumaki, aabot dito kahit walang hangin.
- Hindi. - Paano mo nalaman?
Kasi hindi!
Tila balahibo ang sabi sa radyo, pero hindi.
- 'Yon ang sabi ni Papa. - Ano?
Walang hugis at lumalaki. Maitim at nagbubuga ng usok.
Bakit tila balahibo?
Mahal ang air time…
Sinabi na ba ang kemikal?
Nyodene Derivative o Nyodene D.
Napanood namin sa pelikula sa toxic waste.
- Ano ang dulot? - 'Yong vinideong mga daga?
Di alam kung ano ang dulot.
'Yong mga daga, may bukol.
'Yon ang sabi sa pelikula. Ano sa radyo?
Pangangati at pagpapawis ng palad.
- Pagpapawis sa daga? - Sa radyo.
In-update nila, pagsusuka, at hirap sa paghinga.
- Saan? - Parehas.
- Di naman mangyayari. - Paano mo nasabi?
Dahil hindi nga. Payapa kaya ngayon.
Doon ang buga ng hangin ngayon hindi papunta rito.
- Paano kung dito? - Hindi.
- Kung ngayon lang. - Bakit naman?
- Sinarado nila ang bahagi ng interstate. - Gan'on nga.
- Bakit? - Bakit ginawa?
Ganoon talaga. Pag-iingat 'yon.
- Para sa pagkilos… - Teka, Helen. Nandito si Jack.
Sinabi ng mga Stover na 35,000 galon ang tagas sa tangke.
Nagpapawis daw ang mga anak niya.
May pagbabago. Dapat nagsusuka sila.
May nasusuka ba rito?
Okey. Salamat, Helen.
Tawag ka lang. Kinausap kasi nila ang weather center sa labas ng Glassboro.
Hindi na tila balahibo ang tawag nila.
Ano na?
Maitim at kumakalat na ulap.
Mas tumpak 'yon. Buti naman at naitama nila. Okey 'yon.
Inaasahang may air mass na bababa mula Canada.
Lagi namang gan'on, e.
Tama. Wala nang bago roon.
Dahil nasa hilaga ang Canada, kung ang ulap ay pa-timog,
hindi tayo madadaanan. Kakain na ba tayo?
Alalahanin natin 'yong ulap.
- Alam kong ayaw mong takutin… - Walang mangyayari.
Alam mong wala, alam ko ring wala,
pero kailangan nating pag-isipan kung sakali.
Kailan natin malalaman na totoo na?
Nangyayari ito sa mga taong nakatira sa hantad na lugar.
Nakakalungkot man pero naitakda ang lipunan
sa paraang ang mahihirap at walang pinag-aralan
ang mas maaapektuhan ng natural at gawa ng tao na mga sakuna.
Nakakalungkot.
Nakakita ka na ba ng college professor na nagsasagwan sa kalsada
sa mga balita sa baha?
- Bakit gusto mo nang kumain? - Walang tanghalian.
- Gusto mo ba ng chili-fried chicken? - Mismo!
- Nasaan si Wilder? - Ewan.
- Pinlantsa ko na ang gown mo. - Salamat.
- Nabayaran mo na ang phone bill? - Di ko mahanap.
Nabayaran ko na ang gas at kuryente.
Isipin pa natin ang ulap, okey?
Paano kung mapanganib?
Lahat naman ng nasa train tank ay gan'on.
Pero pangmatagalan ang epekto.
- Puwes, mamamatay na tayo? - Hindi pa rito.
Ang kailangan lang ay umiwas.
Alalahanin natin 'yan.
Nandito si Wilder.
Nagluluto si Baba ng chili chicken.
Maitim at kumakalat na ulap daw.
- 'Yon ang sabi ng mga Stover. Ayos 'yon. - Bakit?
Sabi ko sa kapatid mo, totoo 'yong sinasabi nila.
Alalayan mo ako.
Okey.
Nandoo pa rin.
Mukhang di naman gagalaw.
Siguraduhin mong di mapapadpad si Wilder doon.
Tingin mo, di pupunta rito?
Tingin ko, may alam ka na hindi ko alam.
Darating ba dito o hindi?
Gusto mong sabihin ko na hindi, tapos pauulanan mo ako ng data.
- Halika. - Ano'ng sabi nila?
Hindi raw pagsusuka,
at hirap sa paghinga.
E, ano?
Pagkabog ng dibdib at déjà vu.
Déjà vu? Ano ba.
Naaapektuhan nito ang utak ng tao.
- Imposible. - Di lang 'yan.
Hindi na maitim at kumakalat na ulap.
- Ano na? - The airborne toxic event.
Di mahalaga ang pangalan. Lokasyon ang importante.
Nandoon 'yon. Nandito tayo. Wilder!
May malaking air mass mula Canada.
- Alam namin. - Pero importante pa rin.
Siguro, siguro hindi. Depende.
Magbabago ang panahon.
Ang aga yata natin kumain?
Anong maaga?
Para matapos agad?
Anong matapos agad?
- Baka may mangyari. - Tulad ng?
Ang sarap nito, Baba. Hindi ka kumakain.
- Denise, ayos ka lang? - Nagpapakita ng lumang sintomas.
Steffie, puwede bang…
- Baba, pakipasa ang mais. - Sige.
Salamat.
- Ayos ka lang ba? - Ang sarap ng mga sili…
- Tingin ko galing sa firehouse. - Ano ang panghimagas?
Ulap ng nakamamatay na mga kemikal.
Lumikas na kayo.
Ulap ng nakamamatay na mga kemikal.
Lumikas…
Pinalilikas tayo.
Mungkahi lang 'yon o kailangan ba talaga?
Kotse ng fire captain…
Sa madaling salita, di mo napansin
ang pagbabago sa intonasyon.
Dahil sa sirena.
Ganito ang sabi,
"Lumikas na kayo. Ulap ng nakamamatay na mga kemikal."
"Ulap ng nakamamatay na mga kemikal."
Okey lang.
Jack, hayaan mo na!
May nakakita ba ng ski mask ko?
OKULTISMO: ISANG KASAYSAYAN
- Di ko mahanap ang ski mask. - Para saan ba?
Kailangan 'yon sa ganito.
Ang daming nasasayang sa pagkilos.
Di ko alam kung kailangan ng halaman, pero…
- Dito na ba lahat? - Nandito ako.
Wala na lahat.
Huli na tayo.
Sa parkway dadaan ang mga residente ng Blacksmith
sa ikaapat na service area kung saan pupunta sila
sa restaurant na Kung Fu Palace.
'Yon ba 'yong may lily ponds at buhay na usa?
Tama.
- Saan tayo pupunta? - Depende.
- Puwedeng magpatugtog? - Mamaya.
Marahan lang ba 'to o malalang winter?
- Kumpara saan? - Di ko alam.
Kung galing kanluran,
- dapat sa… - Tayo 'to.
…Boy Scout camp na Camp Daffodil,
naroon ang Red Cross,
- namimigay ng inumin. - May plano tayo.
'Yan ang Highway 10 matapos ang Inerson's Ford…
Lintik.
…sa pagitan ng country line at Interstate 5. Inuulit namin
hindi kayo puwedeng pumunta sa hindi nakatalaga sa inyo.
Ang punto ni Sir Albert Einstein ay…
Magiging maayos lahat pag apat na linya na.
Di makakatayo sa araw.
Sabi niya "kung."
Parang di takot 'yong sa Crown Victoria.
Oo, tumatawa sila.
Hindi naman sila tumatawa.
- Saan? - Sa Country Squire.
Malungkot sila.
Mahalaga ba ang ginagawa ng iba?
- Para alam ko kung matatakot ako. - Di pa natin alam.
- Mas natatakot ako. - 'Wag kang matakot.
Walang pabalik.
Baka hinarang ng pulis…
Nasaan ang mga pulis? Iniwan na nila tayo?
Nandiyan lang.
Bakit pa sila namimili?
May sale kasi.
- Baka may alam sila. - Baka di sila makalabas.
Baka umuulan ng Nyodene D.
Posible ba 'yon?
Ang mga nasa loob ay manatili lang sa loob.
- Bakit ganiyan? - Ang sabi, lumikas.
…manatil kayo riyan.
Kung nakaalis na kayo, maghanap agad ng matutuluyan.
Inuulit ko, 'wag nang lumabas ang mga nasa loob.
Kung hindi, maghanap agad ng matutuluyan.
Nilalagpasan nila tayo, Papa.
Ilegal talaga 'yon--
Nagluto si Baba ng chili-chicken.
Paborito ni Papa.
Sabi ni Papa, 'wag mag-alala sa tila balahibo
pero 'di 'yon gan'on, airborne toxic event 'yon.
Nagmadali tayo. Tumakbo sa kotse
pero huli na pala tayo sa evacuation.
'Yon ba ang mga nangyari?
Inulan ang ating station wagon.
May trapiko agad pagkaalis natin sa ating tahanan.
Nakinig si Papa ng impormasyon sa radyo.
Parang mga domino ang trapiko.
Nadaanan namin ang mga taong balisa.
May nabuong pagsasamahan sa mga naglalakbay.
At may banggaan.
May bumaliktad na kotse.
- May tumulong. - Kawawang mga tao.
Nilagpasan tayo para mapanood nang may awa at gulat.
Ano 'yon?
Magmaneho ka na, Jack.
Umigting ang lalamunan mo. May nilunok ka.
Life Saver lang. Magpokus ka sa daan.
Naglagay ka ng Life Saver sa bibig
at nilunok mo nang di man lang sinusupsop?
Anong nilunok? Nasa bibig ko pa.
Nakita kong nilunok mo.
Laway ko lang 'yon na di ko alam ang gagawin.
Magmaneho ka na, puwede?
Nakakatakot ang sitwasyon,
- tingin ko. - Oo.
Napakadelikadong kemikal nito.
Marami ang maaapektuhan.
May idea ka ba kung ilang tao sa Glassboro
ang lumikas?
- Paubos na ang gas. - Di ko alam.
- May sobra naman. - Paano?
Ganoon ang mga tangke para di maubusan.
Hindi puwede. Pag tumuloy pa, mauubos na.
Hindi habambuhay na puwede.
- Kailan titigil? - Pag may istasyon ng gas?
Tingnan mo.
Walang tao.
Gumagana.
Hindi ka nagbayad, Papa.
Walang tao.
Sana nag-iwan ka sa counter.
Nagmamadali ako.
- Magpapadala ako ng tseke. - Oo, pero di mo gagawin.
Paano pag nahawaan ang mga aso?
- Walang mangyayari. - Paano mo nalaman?
- Tanong mo kay Jack. - Kay Heinrich.
Totoo naman. Gumagamit sila ng mga daga para malaman
kung makukuha rin nila ang sakit.
Hindi sila gagamit ng mga aso kung makakasakit.
- Bakit hindi? - Mammal ang aso.
- Ang daga rin. - Vermin 'yon.
- Rodent talaga. - Vermin din.
- Ang ipis ay vermin. - Insekto 'yon.
Bilangin n'yo ang mga binti.
- Vermin din. - Ang ipis ba…
Pinagmumulan ng maling impormasyon ang pamilya.
…kaysa sa ipis kahit pareho silang mga vermin.
Dahil nagkakakanser ang daga't tao, pero ipis, hindi.
Ang sinabi niya, ang dalawa na parehong mammal
ay mas pareho kaysa sa dalawang vermin.
Sinasabi mong ang daga ay di lang vermin at rodent, kundi mammal din?
Lintik.
Tingnan mo.
- Puwede makitingin? - Ako rin.
Maghati-hati kayo. Pakiusap.
- Ganoon nga! Ako muna, tapos-- - Maghati kayo.
Welcome sa Camp Daffodil.
Narinig ko na makakauwi tayo bukas ng umaga.
Di ko alam kung gusto kong umuwi.
Kasama namin ang biyenan ko.
- Pahinga ito. - Baka dalawang linggo.
Di lang nagsasalita ang gobyerno.
Ang bilis ng mga report.
Wala silang sinasabi.
May helicopter na lumipad sa toxic cloud at nawala.
May naiisip akong pitong bagay.
Anim sa akin, ano ang ikapito?
Nang di nalalaman ang ikaanim, ang sinasabi mo…
Galing ang mga aso sa New Mexico,
nag-parachute sila sa parang tapos ibinagsak.
Sila ang mga bayani.
"Gumamit ng hipnosis ang isang institusyon
para maalala ng mga tao ang mga nakaraan nila
tulad ng pyramid builders, exchange students, at extraterrestrials."
"Sa nakaraang taon lang," sabi ng hypnotist na si Ling Ti Wan,
"may daan-daang natulungan na makabalik…"
Baka soda ash ang winisik nila sa tagas.
Masyadong kaunti, at huli na.
Siguro magpapalipad sila bukas ng mga crop duster
at pauulanan ang toxic cloud ng maraming soda ash,
para kumalat pa ito at di na maging mapanganib.
Soda ash ang tawag sa sodium carbonate,
na ginagamit sa paggawa ng salamin, seramika, panlaba, at sabon.
Ginagamit din para makagawa ng bicarbonate ng soda,
na siguradong iniinom n'yo matapos mag-party.
Puwes, iniisip n'yo siguro kung ano ang Nyodene D
na naririnig n'yo.
Buti't tinanong n'yo.
Kapag pulbos, walang kulay, walang amoy, at mapangabib.
Dalawang magnanakaw ang patay. Apat ang…
May mga nakitang UFO dito sa lugar.
Alam n'yo bang dapat nasa Casablanca si Ronald Reagan?
Mukhang komportable si Heinrich.
Nasaan siya? Di ko makita.
Nakita mo ang kumpol?
'Wag kang tumayo. Nasa gitna siya.
Sinasabi niya ang tungkol sa toxic event.
- Ano ang alam niya? - Marami pala.
Bakit di niya sinasabi sa atin?
Iniisip niya sigurong di sulit na
maging nakakatawa at kahanga-hanga sa atin.
Mali ang ipinapakita natin.
Hindi ba dapat pumunta ka roon
at ipakitang naroon ang tatay niya?
- Magagaling lang 'yon. - E, kung ako?
- Iisipin niyang iniutos ko. - Masama ba?
- Life Saver lang? - Ano?
Laway lang na di mo alam ang gagawin?
Life Saver nga.
- Pahingi. - Huli na 'yon.
- Anong flavor? Bilis. - Cherry.
Makinig kayo.
Kung nahantad kayo sa airborne toxic event
na mas mahaba sa sampung segundo,
- pumunta sa unahan… - Narinig mo ba ang sinabi?
- Kapag nahantad daw. - Tama.
Anong kinalaman n'on?
Sa 'yo.
Bakit?
Di ba lumabas ka ng kotse para sa gas?
Pero wala sa taas natin ang airborne event.
Nauuna sa atin.
Naalala mo nang bumalik ka sa kotse tapos may mga ilaw?
- Maganda 'yon. - Oo.
Ibig mong sabihin, maaaring malapit ang ulap
para mapaulanan ako?
Di mo 'yon kasalanan,
pero halos dalawa at kalahating minuto ka roon.
- Gaano ka katagal sa labas? - Dalawa at kalahating minuto raw.
Mahaba ba 'yon o maikli?
Anumang sitwasyon na nagkaroon ng kontak sa mga inilabas
ay delikado. Ang Nyodene D…
Binabati kita!
…bagong henerasyon ng toxic. State of the art.
Maipapadala ng isa sa milyon ang daga sa lab.
E, ang mga tao sa kotse?
Binuksan ko ang pinto para makapasok.
Hindi 'yon malala.
'Yong dalawa't kalahating minuto ang nakakatakot.
- Ano 'yang SIMUVAC? - "Simulated evacuation."
Bagong programa na kailangan ng pondo.
Di kunwari ang evacuation.
- Totoo. - Alam namin.
Pero naisip namin na magagamit bilang model.
Sinasabi mo bang ginamit n'yo ang pagkakataon
na gamitin ang totoong pangyayari para subukan?
Ginawa namin sa totoo.
Kumusta?
Hindi gaanong maayos ang insertion curve.
Di nailagay ang mga biktima sa gusto namin
kung totoong simulation 'to.
Kailangang isama sa plano na totoo lahat ng 'to.
E, ang mga kompyuter?
Totoo ba ang data o praktis lang?
Panoorin mo.
Dalawa't kalahating minuto ako sa labas.
Sa suwerte lang siya nahantad.
Ilang segundo 'yon?
May mga nakikita ako sa screen.
Ano'ng ibig sabihin?
- Mamamatay na ba ako? - Hindi pa naman.
- Ano? - Hindi maraming salita.
Ilang salita pa?
Hind salita, kundi mga taon.
Malalaman pa sa ika-15 taon.
Pero sa ngayon, may problema nga.
Ano ang malalaman sa ika-15?
Kung buhay ka pa, mas marami pang malalaman kaysa ngayon.
Halos 30 taon ang buhay ng Nyodene D,
kaya makakaabot ka sa kalahati.
Para maungusan 'yon, kailangan umabot ako sa 70?
Di ko muna aalalaanin ang di ko nakikita o nararamdaman.
Patuloy ka munang mabuhay.
Magpakasal, magsama, magkaanak.
Puwede mo pa namang gawin 'yon.
- Pero sabi mo, may problema. - Di ako. Ang kompyuter.
Hindi simulation ang sinasabi niyan
kahit na ganiyan ang armband mo. Totoo 'yon.
Totoo.
Salamat.
Murray!
- Nandito ka. - Jack.
Uy, big boy.
Lahat ng puti may paboritong kanta ni Elvis.
Akala ko pupunta kang New York.
Dito muna ako para sa car crash movies.
May nabalitaan ako tungkol sa babae kaya nag-iimbestiga ako.
May isang nagsabing may snap-off siya.
- Ano'ng ibig niyang sabihin? - Mukhang di sila abala.
Tingin ko, di ito ang sakuna na magpapalimot sa mga seksuwal na gawain.
Baka may isa o dalawang lalaki na magtatago,
pero walang orgy ngayong gabi.
- May déjà vu ba sa inyo? - Qala.
May déjà vu ba sa inyo?
Bakit parang nangyari na ito?
Simple lang. Nangyari na ito sa utak natin parang nakikita mo sa hinaharap.
Supernatural.
Pag namatay tayo, siguro ang una nating sasabihin ay,
"Alam ko ito. Naranasan ko na."
Kumusta?
Mamamatay na ako, Murray.
Dalawa't kalahating minuto ako sa toxic cloud.
Kapag di agad ako namatay,
mauuna pa akong mamatay kaysa rito.
Puwede akong mamatay sa plane crash pero nandito pa rin siya
kahit ililibing na ako.
Sinabi ng kompyuter.
Ikinalulungkot ko, kaibigan.
Pero nagkakamali ang mga kompyuter.
Nagkakamali ang carpet static.
Nasa barrack 'yon. Walang carpet.
Link. Buhok sa circuits. Laging may pagkakamali.
'Wag mong sasabihin kay Babette.
- Malulungkot siya. - Siyempre.
Minsan, naiisip ko na parating na talaga.
Malimit pag gabi.
Ang bagay na kinatatakutan ko ay nandito na.
Alam nating di matatakasan ang kamatayan.
At ano ang ginagawa natin?
Pinipigilan natin, nagkukunwari. Pero di mo napipigil.
Sana may magawa ako para malutas ang problema.
Akala mo mapoprotektahan ka ni Hitler. May ilang taong mahalaga.
Naiintindihan kong higit si Hitler kaysa kamatayan.
Talaga? Kasi sana gan'on ako.
Halata naman.
Dahil sa takot, wala nang puwang sa kamatayan mo.
Ang tapang ng ginawa mo.
Matapang pero tanga.
Sana di na ako magtuon sa sarili ko.
Kunin mo ito. May isa pa ako sa bahay.
Subukin mo. Pakiramdaman mo.
May laman.
Maliit lang 'yan. Pero totoo ang mga bala.
'Yan ay .250-caliber Zumwalt automatic. Gawa sa Germany. Bagay sa 'yo.
Ayoko.
May dalawang uri ng tao sa mundo, Jack.
Ang pumapatay at namamatay. Karamihan, namamatay.
Wala tayong disposisyon o galit para pumatay.
Pero nakakasabik isipin na pumatay ng tao.
Pag namatay siya, ikaw hindi.
Ang pagpatay sa kaniya ay pagkabuhay. Malay natin.
Baka pagkapanganak-muli ang karahasan.
At baka mapatay mo ang kamatayan.
Tumatakbo sila dahil di nila alam ang gagawin.
Takot ang mga taong-bayan.
Humanga sila sa magandang ulap na nasa may ulunan nila…
Matagal pa ang Nyodene dogs
Higit pa ang alam ng gobyerno
May mga UFO sa Farmington
Laganap ang nakawan
Tatlong usa ang patay Sa Kung Fu Palace
Ang magagandang ulap Ay di tulad ng inaakala
Tingnan ang mga lalaking Naka-Mylex suits
Pumupunta para manunog at magnakaw
Walang pagkakaiba Sa asul at pula
Paparating na ang ulap sa ating lahat
Lason! May lason!
Jack, gising. Kailangan na nating umalis!
Magpunta sa mga sasakyan!
- Ma! - Limang minuto pa.
Wala na.
Bakit paulit-ulit siya? Naririnig naman natin.
Para marinig ang boses niya.
Papalapit na ang lason!
Lason!
Mahalagang suot ang pamprotekta sa mukha.
Ingat!
Tigil!
- Jack! - Papa!
- Steffie, nawala ang Bun Bun mo! - Ano?
- Ang bunny ko! Baba, nahulog! - Jack!
Jack!
Naihulog ni Steffie ang Bun Bun.
Jack!
Kuhanin mo ang bunny ni Steffie!
- Naihulog niya! - Naroon!
Ang susi, Jack! Ang susi ng kotse!
Salamat.
PAGKONTROL SA BARIL PAGKONTROL SA UTAK
Kuha ko na.
- Jack! - Mali ang daan!
Ano ba?
Pakiramdam ko, alam ng Land Rover paano mabuhay.
Diyos ko!
- Okey lang, baby. - Di 'to kalye.
Yuko.
Headlights sa kaliwa.
Okey.
Diyos ko.
Hindi tayo napapalapit.
Nandoon na sila.
Nasa likod na natin.
Sige na.
- 14:00 o'clock. - Ang galing.
- Nasa tubig tayo, Papa. - Pansin ko nga.
Papa, patayin mo ang makina.
- May pilikmata ba ang tupa? - Sa papa mo.
- Patagilid tayo? - Papa, may pilikmata ba sila?
Wala bang gustong pumansin sa nangyayari?
Gusto ni Papa na pansinin ang ginawa niya.
Ayoko. Kalimutan n'yo na, mag-usap na kayo ulit.
- Paano kung may talon? - Papa, may talon ba?
Buksan mo ulit.
Paandarin mo.
Isa pa.
Ito ba'y isang makakapatay
pag napalapit maigi o isa 'tong irritant?
Salamat.
…dapat ay masikmura ang partikular na toxic agents sa Nyodene D.
Patuloy na pakanluran ang ulap habang ang mga residente
ay lilipat sa Iron City
kung saan ang mga negosyo ay nagbukas
para patuluyin ang mga lumikas sa kanilang tahanan.
Dalawang lalaki sa switching lot ang patay,
na may kitang acid sa Mylex suits nila.
Makinig kayong lahat! Itigil muna ang pag-uusap!
Walang aalis ng gusali! Okey?
Pag may pumunta sa akin at nagtanong, "Puwede akong umalis?"
Uulitin ko lang din ang sinasabi ko.
Walang puwedeng umalis sa gusaling 'to.
- Kumusta, Babette? - Di ko gusto ang bagong usapan.
Sabihin mo.
Nagpapababa sila ng mga technician mula sa army helicopters
para magtanim ng microorganisms sa gitna ng toxic cloud.
- Ano ang hindi mo gusto? - Di ko alam,
pag lalong maunlad ang siyensiya, mas natatakot ako.
Wala sa balita, sa diyaryo, sa larawan.
Sa Glassboro channel, may bilang lang na 52 mga salita.
Walang film footage.
Walang live reports.
Malimit ba 'tong nangyayari kaya wala nang pake ang iba?
- Sobrang takot tayo! - Hanggang ngayon!
Iniwan natin ang mga bahay.
Sumuong sa bagyo.
Nakita ang nakamamatay na ulap.
Ang nakamamatay na barko habang naglalayag sa langit.
Sinasabi ba nilang di 'yon mahalaga?
Akala ba nila palabas lang? Akala ba nila di totoo?
Di ba dapat puno ng kamera at reporter ang mga kalsada?
Hindi ba dapat sumisigaw tayo,
"Tigilan n'yo. Marami kaming pinagdaanan."
Wala na ba tayong karapatan na mainis sa mga tanong nila?
Tingnan mo ang lagay natin.
Naka-quarantine tayo.
Para tayong may mga ketong noon.
Tama!
Lahat ng mahal natin at pinaghirapan ay nasa panganib.
Kahit hindi pa naman marami ang namamatay,
hindi ba't dapat tayong pansinin sa ating paghihirap?
Sa ating takot?
Hindi ba balita ang takot?
Importante tayo! Tama!
Nakita ko na ito dati.
Ang alin?
Nakatayo ka riyan. Nakatakot ako rito.
Ang hitsura mo ay napakalinaw.
Nangyari na ito dati. May sumisitsit.
Maliliit na buhok sa 'yong mukha,
ang hitsura mong 'yan.
Anong hitsura?
Takot.
Maputla.
Lito.
Siyam na araw ang nakalipas bago nila sinabing puwede nang umuwi.
Welcome back, shoppers.
Masayang malaman na hindi nagbago ang supermarket
mula noong toxic event.
Sa katunayan, mas lalo itong gumanda.
Mula sa karne hanggang tinapay,
parang Persian bazaar
Ang lahat ay maayos,
at mananatiling ganito basta't di malulugi ang supermarket.
Alam mo bang naniniwala ang Tibetans na may paglipat mula
kamatayan at pagkapanganak-muli?
'Yon ang naisip ko, pag punta rito.
Ang supermarket ay hintayan. Binubuhay espirituwal natin.
Isang daanan.
Tingnan mo kung ganoo kaliwanag. At puno ng psychic data,
waves, at radation.
Lahat ng letra at numero ay nandito, lahat ng kulay sa spectrum,
lahat ng boses at tunog, lahat ng code words at ceremonial phrases.
Kailangan lang nating intindihin.
Lintik!
Kumusta ang asawa mo?
Nag-iba siya mula noong event.
Nakaranas kami ng trauma.
Lagi siyang naka-sweatsuit.
Nakatingin sa bintana at umiiyak nang walang dahilan.
Di ko alam paano siya tulungan. Abala rin ako
- sa Hitler conference-- - Ang mga bata?
Nasa paaralan?
Di na nagma-mask si Steffie.
E, ikaw?
May appointment ako sa doktor bukas.
Ano ang sabi niya sa estado mo?
Di ko sinabi.
Dahil wala siyang nakitang mali, di ko muna babanggitin.
- Lagi akong nagsisinungaling sa kanila. - Ako rin.
Pero bakit?
Alam mo 'yong problema ko kay Elvis?
Nakakalungkot man, pero ako talaga ang mananalo.
- Ano'ng nangyari? - 'Yong karibal kong si Cotsakis
ay namayapa na.
- Siya-- - Patay na.
Nawala habang nagsu-surf sa Malibu.
Habang term break.
Halos ngayon ko lang nalaman.
Ikinalulungkot ko.
Dahil na rin sa kondisyon mo.
Kawawang Cotsakis.
Nawala habang nagsu-surf?
Ang laki niya.
- Oo, malaki siya. - Napakalaki.
- Baka nga 200 pounds siya. - Malamang.
Patay ang ganoon kalaki!
Mas maiging di sila kilala, pero okey na sila kaysa tayo.
'Yon bang napakalaki tapos namatay.
Naaalala ko pa rin siya.
Baka pag tinanggap natin ang kamatayan, mamamatay tayong payapa.
Lalakad lang tayo sa sliding doors.
Now. Cool.
Crush. Jolt. Hi-C.
Nancy? Sanka.
Sanka, Nancy.
Paano kung tunog lang ang kamatayan?
Maririnig mo habambuhay.
Pareho lang.
Medyo kakaiba, ano?
Na naiisip natin ang namatay.
'Wag pansinin ang huli.
Ano?
Pansinin pala.
Bakit ang dami mong checkup?
Noon, takot kang malaman kung ano ang mali.
Takot pa rin ako.
Buti na lang sineseryoso mo ang status mo bilang pasyente.
Ang status ko?
Pag umaalis sa opisina ng doktor,
nalilimutan nilang pasyente sila.
Pero ang doktor hindi.
Kaya dapat gan'on din ang pasyente.
Di ko gusto ang potassium mo.
- Ano'ng ibig mong sabihin? - Wala nang oras.
May true elevation at false elevation.
'Yon ang dapat mong malaman.
Gaano kataas?
Sobrang taas na.
Posible kayang indikasyon 'yon ng ilang kondisyon
na ngayon lang nagparamdam?
Isang kondisyon na sanhi ng pagkahantad
o di-sinasadyang pagkainom ng isang bagay, sa hangin man o ulan?
Nangyari ba 'yon sa 'yo?
Naapektuhan ka ba ng ulap?
Bakit? Ganoon ba ang ipinapakita ng mga numero?
Kung di nahandtad, hindi naman magpapakita ng senyales,
- di ba? - Tama.
Di ka dapat nagsisinungaling sa akin.
Ipapadala kita sa Glassboro para sa ilan pang test.
May bago silang pasilidad na tinatawag na Autumn Harvest Farms.
Narinig mo na 'yon?
May bago silang kagamitan.
Kumikinang pa.
Sabihin mo sa kanilang ipadala sa akin ang resulta.
Tayo, ang doktor at pasyente,
ay gagawa ng mga bagay na di magagawa nang mag-isa.
Dr. Lu, alam mo 'yong Dylar?
- Isla ba sa Persian Gulf? - Hindi, isang--
Oil terminals na mahalaga sa buhay sa Kanluran.
Puting tableta 'yon.
Di ko 'yan alam.
Unti-unting bumabalik sa normal ang buhay rito
sa Blacksmith at mga kalapit. Sinabing ang mga German shepherd
ay may nalanghap na kaunting lason sa dulo ng bayan.
Pero wala nang panganib sa mga tao o hayop.
Ang huli sa emergency personnel ay nag-iimpake
at isasama na ang mga aso.
Ang problema ay ang radiation na nakapalibot.
Ang radyo, TV, microwave over, ang powerlines sa labas ng pinto.
Kalimutan na ang ulap.
Dapat electrical at magnetic fields. Malulugi ang industriya
kung ilalabas ang tunay na resulta ng mga imbestigasyon.
Parang tahimik si Wilder?
Kapag inilabas nila,
may bilyong dolyar na lawsuits.
Sobra naman yata.
Ang sinabi ko o ang mangyayari?
Bakit nasa taas ang bundok?
Lagi naman.
Kaunti pa.
Matutunaw ang niyebe sa spring
at bababa 'yon sa mga imbakan sa siyudad,
na nakatakot sa mabababa para sa dahilang 'yon.
- Totoo ba? - Ano sa tingin mo?
- Di ko rin alam. - Makinig ka sa akin.
Maghawakan kayo pag tatawid.
Mag-ingat sa swimming pools.
Pag tingin n'yo may kidnapper, baka nga.
Saan ka pupunta?
May bago akong klase sa simbahan
- Tungkol sa? - Pagkain at pag-inom?
- Di pa ba halata? - Ano pa ang ituturo?
Gabi na, a?
Ano ang gabi?
Nangyayari 'yong pitong beses kada linggo. Ano ang kakaiba?
Jack,
puwede mo ba akong tulungan sa homework?
Di totoo ang homework. May ipapakita ako.
Dylar.
May apat pa. Magdala ka ng isa. Kailangan ng ebidensiya.
- Wala tayong sasabihin kay Baba. - Okey.
Sasabihin niyang di niya maalala.
Pupunta akong botika bukas
at magtatanong sa pharmacist.
- Ginawa ko na. - Kailan?
Magpapasko n'on.
- Sa tatlong botika. - Ano'ng sabi
Di nila alam.
- Wala sa anumang listahan. - Unlisted.
- Tawagan natin ang doktor. - Bukas.
Ngayon na!
Seryoso 'to. May mali sa kaniya.
Tatawagan ko na nga yon sa bahay.
Sopresahin mo.
Kapag nasa bahay siya, walang receptionist.
Tawagan mo. Gisingin mo.
Linlangin mo na masabi ang gusto natin.
Tatawagan ko at gigisingin.
Linlangin para masabi ang gusto.
- Hello? - Dr. Hookstratten.
Si Jack Gladney 'to, asawa ni Babette.
Okey.
Pasensiya na sa pagtawag pero nag-aalala ako kay Babette.
At siguradong 'yong gamot ang nagdudulot ng problema.
Anong problema?
Sa memorya?
Tumawag ka sa doktor na nasa bahay para sa memorya?
Kung lahat ng may problema riyan ay tatawag, ano ang mangyayari?
Magsusunod-sunod na.
Madalas ang problema.
Madalas at mahaba.
Tumawag ka sa doktor ng alas diyes ng gabi,
para sabihing may problema sa memorya?
Bakit di mo sabihing may gas siya? Tumawag ka para sa gas.
Madalas at mahaba, doktor. Baka 'yong gamot.
Anong gamot?
Dylar.
Di ko 'yan alam.
Maliit at puting tableta.
Nasa amber na bote.
Nasa amber--
Maglalarawan ka ng tabletang maliit at puti
at aasahang sasagot ang doktor matapos ang alas diyes.
Bakit di mo sabihing bilog? Makakatulong 'yon.
Unlisted 'to.
Di ko pa 'yan nakita.
Di ako ang naghatol niyan.
- Pasensiya na sa abala. - Sabihin mong nakatatlo--
Di ko kayang makipag-usap sa mga doktor.
Dadalhin ko ang tableta at ipapasuri
sa isa sa chemistry department sa paaralan.
Baka nagawa mo na?
Hindi talaga siya tableta.
Ang gamot sa Dylar ay nakapaloob sa polymer membrane.
Ang tubig mula sa gastrointestinal tract ay papasok sa membrane
sa kontroladong bilis.
Ano ang ginagawa ng tubig?
Tinutunaw nito ang gamot na nakapaloob sa membrane.
Tapos lalabas ang gamot sa polymer tablet
mula sa maliit na butas.
Natagalan ako sa butas.
Dahil laser-drilled.
Hindi lang basta maliit kundi tiyak ang laki.
Lasers? Polymers?
Di ako eksperto rito, Jack,
pero masasabi kong kahanga-hanga 'to.
- Twinkie! - Bakit tiyak ang laki?
Ang gamot sa tiyak na bilis sa tiyak na haba ng panahon.
Mabisa ang sistema.
Napahanga ako nito.
Sabihin mo ngayon, kung para saan.
Ano ang Dylar?
- Di ko alam. - Alam mo.
- Sabi ng lahat, mahusay ka. - Ano pa?
Nagnu-neurochemistry ako.
Walang may alam n'on.
Ang masasabi ko lang,
ang laman ng Dylar ay parang psychopharmaceutical.
Dinisenyo siguro ito para malayong bahagi ng human cortex.
Sana higit pa ang alam ko. Pero ito ang masasabi ko.
Hindi ito ibinebenta.
Nahanap ko lagng sa ordinaryong lagayan.
Wala akong pakialam.
Hindi 'to kilala.
Panahon na para mag-usap. Alam mo, at alam ko rin.
Ang Dylar.
Ano?
Ano ba, Baba. Nakadikit sa cover ng radiator.
Bakit ko naman 'yon gagawin?
'Yan mismo ang sinabi ni Denise na sasabihin mo.
- Malimit tama siya. - Sabihin mo na.
Kung di para sa akin, para sa anak mo na lang.
Sobra siyang nag-aalala.
At saka, wala ka nang pagpipilian.
Nabuko ka na namin.
Pinasuri ko ang tableta sa isang eksperto.
Halos kapareho ng Dylar
ang mga microorganism na lumamon sa ulap.
May alam pa kaming kakaiba.
Alam naming di inilabas sa publiko ang Dylar.
Gaya ng alam mo,
di ako magaling manugis ng tao.
Pero ibang klase si Denise.
Kung di mo sasabihin, ang anak mo na ang bahala.
Aatakehin ka niya gamit ang mga alam niya.
Pupuwersahin ka niya.
Alam mong tama ako, Babette.
Hayaan mong sabihin ko sa paraan ko.
Sige lang.
May buong araw pa tayo.
Dito lang ako.
Di ko alam kung kailan nagsimula.
Siguro isang taon at kalahati na.
Akala ko normal lang.
Para bang watermark sa buhay ko.
"Landmark" o "watershed."
Para bang nasasanay pa. Middle age kasi. Parang ganoon.
Na mawawala rin 'to at makakalimutan ko,
- pero hindi. - Anong kondisyon
- 'Wag muna 'yan. - Di pa kita nakitang ganiyan.
E, ganoon pa naman si Babette. Masayahin siyang tao.
Hindi siya nalulungkot o naaawa sa sarili.
- Hayaan mo ako, Jack. - Sige.
Kilala mo naman ako. Tingin ko lahat maitatama.
Kung may tamang saloobin, mababago ng tao ang kondisyon
kung pasisimplehin niya.
Nagpunta ako sa mga silid-aklatan, bookstore, nanood sa cable TV,
gumawa ng mga listahan at diagram, nakipag-usap sa taga-Iron City.
Inaral ko pa nga ang okultismo na itinago ko
para di n'yo makita ni Denise at di kayo magtaka.
At hindi ko lahat nalaman?
E, ganoon pa naman si Babette, nagsasabi siya sa akin,
nagsisiwalat at umaamin.
Hindi 'to kuwento ng pagkadismaya mo.
'Yong sa sakit na nadama ko at paano ko sinubukang wakasan.
Okey.
Nagsaliksik ako, pero wala rin.
Nakasama 'yon sa buhay ko.
Tapos isang araw, sa supermarket,
nagbabasa ako ng diyaryo.
May ad. Di na 'yong eksakto.
Kailangan ng boluntaryo sa sekretong pag-aaral. 'Yon lang.
Nagsagot ako ng ad
at ininterbiyu ng isang maliit na firm na nag-aaral ng psychobiology.
Tawagin nating Gray Research kahit di 'yon tunay.
Ang kausap ko ay si Mr. Gray.
Iba-iba si Mr. Gay.
Halos nakausap ko ang tatlo o apat o higit pa sa form.
'Yon ba 'yong mahahaba at matamlay na gusali na may kuryente
at mababang palumpong.
Di ko nakita ang headquarters.
Ang punto, nagtest ako nang nagtest.
Emotional, psychological, motor response, brain activity.
Sabi ni Mr. Gray, may tatlong finalist at isa ako roon.
Finalist saan?
Magiging test subjects kami
sa paggawa ng super-experimental at top-secret drug. Ang code name ay
Dylar.
Nakahanap siya ng tatanggap ng Dylar sa utak
at inaayos niya na lang ang tableta.
Nakaramdam ako ng pag-asa.
Pero maraming panganib sa pagte-test sa tao.
Nakakamatay ito. O puwede akong mabuhay, pero patay ang utak ko.
O di ko mapag-iba ang mga salita,
kaya pag may nagsabing "speeding bullet,"
dadapa agad ako at magtatago. Sa huli, nakalimot ako.
Tapos palalayain ka na nila?
Hindi.
Sinabi nilang delikado raw. Sa legal, sa etikal, at iba pa.
Ayos 'yon.
Hindi.
Hindi ko tinanggap.
Intindihin mo ang susunod.
Kung ikukuwento ko ito, dapat isama ko
ang di magagandang bagay.
Sinabi mong maamin si Babette?
- Ganoon si Babette. - Ayos.
Magsasabi ako at aamin.
Pero ayaw mo talagang malaman.
Tingin mo oo, pero hindi.
Naging pribado ang kasunduan namin ni Mr. Gray.
Kami na lang mag-eeksperimento.
Gagaling ako
at makikilala siya sa napakahusay na ginawang pang-medikal.
Okey.
Hindi ako nag-ingat.
'Yon lang ang paraan para magamit ko ang droga.
'Yon ang huling paraan, hulung pag-asa.
Una, ang isip ko.
Tapos, ang katawan ko.
Paano 'yon kung iba-iba siyang tao?
Maraming tao ito.
Magpokus tayo sa ari.
Ilang tao ang pinag-uusapan?
Isa lang, Jack.
Ang key person, ang project manager.
Puwes, hindi na iba-iba si Mr. Gray.
Iisa na lang siya.
Nagpunta kami sa isang maliit na motel.
Di bale kung saan o kailan.
May TV malapit sa dingding.
'Yon ang naaalala ko.
Nahihiya ako kaya nagsuot ako ng ski mask para matakpan.
Kawalang-ingat 'to? Ipinalit mo ang sex para sa gamot.
- Jack… - Naglakad kang nakapaa
sa carpet na nagpapahina sa apoy.
Inilagay ni Mr. Gray ang susi sa dresses
tapos pinasok ka niya.
'Wag mo 'yang sabihin. Alam mong ayoko ng salitang 'yan.
Ginawa niya ang tinatawag na pagpasok.
Sa madaling salita, ipinasok ang sarili sa 'yo.
Walang sinuman ang nasa loob.
Ginawa ko ang dapat. Nalulungkot ako.
Wala ako sa sarili ko.
Kapitalistang palitan 'yon.
Pinahahalagahan mo ang asawa mo na sinasabi lahat.
Sinusubukan kong maging ganoon.
Sinusubukan ko ring intindihin.
Ilang beses kayong nag-motel?
Naging patuluyan ng ilang buwan.
'Yon ang kasunduan.
Nag…
Nag-enjoy ka ba?
Naaalala…
Naaalala ko lang ang TV sa may dingding na nakatapat sa amin.
Nakakatawa ba siya?
Alam kong natutuwa kayo sa mga lalaking palabiro.
Ako hindi. At pagkatapos nito,
tingin ko, hindi na ako matututo.
Mas maiging Mr. Gray lang ang alam mo.
Hindi siya matangkad, maliit, bata, o matanda.
Hindi siya tumatawa o umiiyak.
Sabihin mo kung sino siya.
Hindi. Paano ako makakasigurong di mo siya papatayin?
Kasi di ako mamamatay-tao.
Lalaki ka, Jack.
Kilala natin ang mga lalaki at ang galit nila.
- Magaling ang mga lalaki rito. - Ako, hindi.
Iniikot ko ang basura tapos itinatali ko…
Patuloy pa ba?
- Hindi. - Bakit hindi?
Kasi di gumana ang gamot.
Sa akin.
Aalis muna ako.
Magho-hotel.
Di ko alam.
Hindi.
Marami na akong nalaman,
pati naramdaman.
Kailangan kong malaman. Ano ang kondisyon?
Natatakot akong mamatay.
Natatakot ako sa kamatayan ko.
Ikaw?
Bata ka pa.
Akyat panaog ka nga sa hagdan/
Di tamang takot 'to.
Di lang ako makapaniwala
na papunta tayong lahat sa pagiging di-umiiral.
Tayong lahat.
Natatakot ako, Jack. Ayaw matanggal.
Baba, lahat naman.
Pero sabi ni Mr. Gray, magiging sobra akong sensitibo,
kaya sobra akong natatakot. Kaya ginamit niya ako.
Baba, ako lang sa pamilya ang baliw sa kamatayan.
Noon pa man.
Mahal kita.
Mas takot akong mamatay kaysa mahal kita. At mahal na mahal kita.
May ipinangako akong di sasabihin sa 'yo.
Nakatakda na akong mamatay.
Hindi pa bukas o sa isang araw.
Pero papalapit na.
Kaya hindi na 'to takot o kawalang katiyakan.
Mas mabigat 'to, ang katotohanan.
'Yong oras na
nilakad ko mula pinto hanggang gas station pump,
nahantad ako sa mga kemikal sa hangin na…
Ang pag-iisip na patay ka na ang isa sa pinakamura, masama,
at nakapagpapasayang pagkahabag sa sarili.
Masaya ka ba noong bata ka at iniisip mong patay ka na?
Iniisip ko pa rin. Tuwing nalulungkot ako,
iniisip ko ang lahat
na pinalilibutan ang kabaong ko.
Nagsisisi silang di sila mabait noong nabubuhay ako.
Magaling ang mga bata sa ganiyan.
Ibig sabihin, natural at mahalaga.
May higit pang kasiya-siya kaysa pagkaawa sa sarili,
ang makakapagpaliwanag bakit iniiisip kong patay ako.
…doon nauuwi lahat.
Ginugugol ng tao ang buhay sa pagpapalaam.
Pero paano magpapaalam sa sarili?
- Patingin ng dila. - Inaantay namin
ang lecture mo.
Panasonic.
Gusto ng mga bata ang pepperoni,
kaya ilalagay ko lang pepperoni rito…
Lutong ham o sausage…
Magandang paraan para maubos ang mga tira.
Ano ang ginagawa mo?
'Wag kang mag-alala. Ako 'to.
Alam ko kung ano.
Alam ko ang hinahanap mo.
Ano ang ginawa mo sa bote? May tatlong tableta pa.
Paano mo nalamang ako?
Alam ko. Alam mo.
Kung sasabihin n'yo kung para saan, baka ibigay ko.
Hindi na gumagamit ang nanay mo.
Di mo na dapat itinatago pa.
Sabihin mo kung para saan tapos ibibigay ko.
Okey.
May ikinatakot ako.
May naisip akong masamang mangyayari.
Mali naman pala, buti na lang.
Pero may mga ee
Kailangan ko ng Dylar.
Ano'ng problema?
Di pa ba sapat malaman na may problema?
Ayokong maloko.
Di kita lolokohin. Kailangan ko lang ng gamot.
Ibibigay mo sa nanay ko,
na tingin ko, ang nagnakaw sa ski mask ko.
- Adik ba siya? - Hindi totoo.
Di kayo maghihiwalay di ba?
Bakit mo naitanong?
Nasa pull-out ka natutulog. Di komportable.
Kamatayan ang pinag-uusapan.
Natatakot ako.
Baka di gumagana ang tableta, pero baka sa akin, oo.
Kung hindi, ayos lang. Gusto kong mapahiya.
Di ba katangahan 'yon?
'Yon ang nangayari sa mga desperado.
Napakinggan mo sa radyo na nagdudulot ng pawisang palad ang ulap
tapos bigla kang pinagpawisan, di ba?
Dahil sa power of suggestion,
nagkakasakit ang iba at ang iba't bumubuti.
Kung tingin ko makakatulong, tiyak 'yon.
- Tinapon ko na. - Talaga ba? Saan?
Sa garbage compactor.
- Kailan? - Ilang araw na.
KAMATAYAN?
TAKOT MAMATAY?
MGA BOLUNTARYO SA SEKRETONG PAG-AARAL.
Hello?
Bibili ako ng Dylar.
- Alisin ang takot. - Alisin ang takot.
'Wag magpahalata.
Sa Roadway Motel sa Germantown.
Room 8.
Magandang speech, Jack.
Uminom ka ng maraming tubig.
'Wag n'yo na akong hintayin.
- Kailangan ko ng kotse. May klase ako. - Ikaw ang gumamit.
Di ko kailangan.
Biglang lumamig.
Alam mo ang ibig sabihin?
Ano?
Mag-ski mask ka.
Di ko alam na maraming masasabi sa aso ni Hitler.
Gusto rin ng Elivs ng aso.
Si Woodlawn, Muffy Dee,at Champagne…
Tapos si Muffin. At Wendess, kaso pusa si Wendell.
- Murray, kailangan ko ng susi mo. - Okey.
Magnakaw imbes bumili.
Mamaril imbes makipag-usap.
Lalaki ka, Jack.
Kilala natin ang mga lalaki at ang galit nila.
Magnakaw imbes bumili.
Mamaril imbes makipag-usap.
Baka pagkapanganak-muli ang karahasan.
At baka mapatay mo ang kamatayan.
Heartsick ka ba o soulsick
Kilala kita.
Oo, sa tabi-tabi lang ako.
Ako ang chick and the cheese.
Nasaan ako?
Ano ang gusto mo?
Dylar.
Ano ang gusto mo?
Gusto kong mabuhay.
Pero mamamatay ka na.
Pero ayoko.
Magkasundo tayo.
Pag pumasok ka rito, sang-ayon ka sa ano man.
Di ito kalsada o parking lot.
Nasa loob ang mga kuwarto.
Mismo.
May kasunduan ang taong pumasok sa kuwarto
at ang taong pinasok sa kuwarto.
Nasa loob ang kuwarto.
'Yon ang dapat pagkasunduan ng mga nasa kuwarto,
iba sa mga damuhan, parang, gubat, halamanan.
Tama naman.
Para mabago ang Fahrenheit sa Celsius, ito ang gagawin mo.
Di ako laging gaya ng nakikita mo.
'Yon ang naiisip ko.
Mahalaga ang ginawa ko.
Nainggit ako sa sarili ko.
Ang kamatayang walang takot ay pang-araw-araw.
Puwede kang mabuhay.
Sinasabi mo bang walang kamatayan
nang walang takot?
Kailangan umangkot ng tao?
Nabigo ang Dylar…
dahil sa kakulangan.
Sa lahat?
Sa lahat ng katawan.
Pero darating din.
Baka ngayon, baka hindi.
Ibig mong sabihin, darating din ang epektibong gamot.
Sa atin lang, a? Pero parang kendi ko na 'to.
Iniisip ko nga.
Gaano karami ba?
Ilan ang kailangan?
Malaki ka. Middle age?
Inilalarawan ba ang paghihirap mo?
Nakikita kita bilang tao
na dark-brown na leather jacket,
at champagne na pants.
Sabihin mo kung tama ako.
Natutong ako mag-Ingles sa American TV.
Nalimutan ko na nga ang oras ko rito
bago ako mapadpad kung saan.
May babaeng naka-ski mask…
pero limot ko ang pangalan.
American sex.
Para sabihin ko, dito sko natutong mag-Ingles.
Di ko mapag-iba ang mga salita.
Kaya pag may ngsabing "falling plane,"
Dadapa ako at magtatago.
Falling plane.
Plunging aircraft.
- Bakit ka ba nandito? - Bibili.
Napakaputi mo, alam mo 'yon?
Kaya nakaputi ka.
Aayusin ka nito.
- Mamamatay pa rin ako. - Pero di na mahalaga
parehas lang naman.
Hailing bullets.
Fusillade.
Ako si Jack Gladney at papatayin kita.
Dati akong pinapatay ngayon mamamatay tao na.
Kilala mo ang asawa kong si Babette.
Ang naka-ski mask.
Nagsuot siya para di ako mahalikan,
na parang di raw Amerikano.
Sinabi kong nasa loob ang kuwarto.
'Wag kang papasok nang hindi ka sang-ayon.
Ito ang punto, taliwas sa emerging coastlines, continental pl
O…
puwede kang kumain ng mga natural,
gulay, itlog,
bawal ang isda,
bawal ang prutas.
O prutas,
gulay,
karne ng hayop,
walang butil, gatas.
O…
maraming soya para sa B12
at maraming gulay para sa insulin,
pero walang karne,
isda, o prutas.
Napakaraming kombinasyon.
Naisip mo na ba kung bakit sa 32 ngipin,
itong apat ang pahirap?
Saglit lang, sasagutin kita.
Nabaril ka!
Ikaw rin.
Patawad.
Ipinapakita nito ang lamang ng mas mainit na hangin.
- Baka tumalbog sa pulso ko. - At tumama sa binti.
Paano mo ako nahanap?
Mamamatay-tao ang lalaki.
Tulungan siya.
Ilabas natin.
Kailangan natin ng tulong.
Bakit binigyan mo siya ng may laman?
Akala ko kasi tatlong beses kong nabaril, pero dalawa lang,
At ang plano ay…
di ko alam, nasira ko pa talaga.
Babalik ako at kukunin ang sasakyan.
Nabubulunan siya.
Sino ang bumaril?
Kasi…
Ikaw mismo.
Binaril ang sarili mo.
- At sa 'yo? - Ikaw rin.
Hawak mo ang baril.
Ano ba ang ipinupunto ko?
Wala ka sa kontrol.
Di ka responsable.
Pinapatawad ka na.
Sino kayo?
Napadaan lang. Mga kaibigan.
Di na mahalaga.
May mga milipede na may mata, may ibang wala.
- Okey. - Sige.
Ang mapaglarong dolphins
ay mayroong radio transmitters.
Marami pa 'yong ituturo sa atin.
Nasa ere ka na!
Nasa 'yo na ang ulo?
Tennis kayo riyan?
Nabaril kami!
Nabaril kami.
Maraming ganiyan dito.
Stretchen.
Bakit dalawa lang?
Inflated, adjusted, real income.
Walang nakakaalam kung bakit nagpupunta ang seabirds sa San Miguel.
Ano ang pangalan mo?
Sister Hermann Marie.
Ano ang sinasabi ng simbahan tungkol sa langit?
Tulad pa rin ba ng dati?
Tingin mo ba tanga kami?
Nandito kami para manggamot.
Kung gusto n'yo ang langit, sa ibang lugar kayo.
E, bakit may ganoon kang larawan?
Para sa iba, hindi sa amin.
Hindi ka naniniwala sa langit? Isang madre?
Kung ikaw hindi, bakit pa ako maniniwala?
Kung oo, baka maniwala rin kami.
Kung naniniwala ako, di mo na kailangan.
Kailangan may maniwala.
Huli na ba ang kamatayan?
May makakaligtas ba?
Gusto mong malaman ang paniniwala ko
o ang pagpapanggap ko?
Ayokong marinig 'to. Ang sama.
- Madre ka! - Umayos ka nga!
Galing kayong lansangan, mag-asawa,
hila-hila ang isang katawan,
at ngayon mga anghel at langit ang sinasabi n'yo.
Umalis nga kayo!
Tanga lang ang nagkukuwento tungkol sa anghel.
Ipakita n'yo sa akin.
Sige na!
Gusto kong makakita.
Pati santo.
Bigyan n'yo ako ng isang buhok sa santo.
Atas namin na maniwala sa mga hindi pinaniniwalaan.
Kung iiwan namin 'yon,
mauubos ang lahi ng tao.
Kaya kami nandito.
Maliit na grupo lang.
Kung di kami magpapanggap na naniniwala,
guguho ang mundo.
Ang impiyerno ay sa hindi naniniwala.
Nanalangin kami,
nagsisindi ng kandila, nagdarasal sa mga estatwa para sa kalusugan.
Pero di na magtatagal.
Mawawala na ang mga naniniwala.
Kaya subukan n'yong maniwala sa isa't isa.
Magiging ayos siya?
Hindi pa. Pero makakaligtas.
Sana di ko sinabi sa 'yo ang kondisyon ko.
Bakit?
Kasi di mo rin sasabihin na una kang mamamatay.
Ang dalawang pinakagusto ko sa mundo
ay hindi ka maunang mamatay
at manatiling ganoon si Wilder.
Muntik na kitang palagyan ng legwarmers bago magtalik.
Bakit hindi?
Baka isipin mo kasing may mali.
Ano ang mayroon sa umbok ng kamelyo?
Depende. May isang umbok lang tapos may dalawa.
'Yong dalawa, may pagkain at tubig?
Ang importante, itinuturing na delicacy ang kamelyo.
Akala ko alligator.
Sigurado kang di llamas?
Sino ang nagdala ng kamelyo rito?
Sinabi ni Murray na mahihina tayong lalang na pinalilibutan ng mapait na katotohahan.
- May tin sa Bolivia. - May copper at iron sa Chile.
Ako lang yata ang may gusto ng Miyerkules.
Ubos na ang gatas.
…baka ang sunod na World War ay tungkol sa asin.
Walang katapusan ang sorpresa.
Ikinalulungkot ko ang parte natin sa sarili nating kapahamakan.
Pero sa kabila ng mahihirap na kalagayan,
lumilikha tayo ng pag-asa.
At dito tayo maghihintay…
nang magkasama.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Reyselle Revita