Zaczynamy.
Wypadek samochodowy w filmie nie jest sceną przemocy.
Nie, te kolizje to część długoletniej tradycji
amerykańskiego optymizmu.
Reafirmacja tradycyjnych wartości i przekonań. Ich celebracja.
Myślcie o tych kraksach w kategoriach Święta Dziękczynienia czy 4 lipca.
Nie opłakujemy wtedy zmarłych i nie wspominamy cudów.
Nie, są to dni świeckiego optymizmu.
Świętowania własnej tożsamości.
Każda kraksa ma być lepsza od poprzedniej.
Nieustające ulepszanie narzędzi, umiejętności,
nowe wyzwania.
Amerykański reżyser mówi: „Niech ta ciężarówka
wykona w powietrzu podwójne salto i zamieni się w ognistą kulę
o średnicy 11 metrów”.
Kino dystansuje się od złożonych ludzkich namiętności,
by pokazać nam coś elementarnego, coś głośnego, ognistego i czołowego.
Obejrzyjcie dowolny wypadek w amerykańskim filmie.
To pełna napięcia chwila,
jak staroświecki lot kaskaderski
czy chodzenie po skrzydłach samolotu.
Inscenizujący te kraksy
wpisali w nie element pogody ducha, beztroskiej rozrywki,
coś, czego twórcy zagraniczni nigdy nie osiągną.
Spytacie: „No a cała ta krew i szkło?
Pisk opon, zmiażdżone ciała,
urwane kończyny? Gdzie tu optymizm?”.
Nie skupiajcie się na przemocy.
Jest to przepełnione duchem niewinności i zabawy.
BIAŁY SZUM
FALE I PROMIENIOWANIE
Witam. Zapraszam nowych studentów.
Cześć wam! Witajcie!
- Zastawiliśmy kogoś. - Nie popędzaj mnie.
Ale korki.
Sama mam zanieść to wszystko do akademika?
Hej, kolego!
Jak mogłeś to powiedzieć mojemu współlokatorowi?
Nie znasz go. Nie gadaj mu o moich sprawach.
Wiążesz to trzeci raz.
Bo źle to wygląda.
KOLEDŻ NA WZGÓRZU
Cieszmy się tymi bezcelowymi dniami, póki można.
- Powinnaś tam być. - Gdzie?
Dziś święto kombi.
Znów przegapiłam? Miałeś mi przypomnieć.
Wspaniała impreza.
Sznur aut od biblioteki muzycznej aż do międzystanówki.
Trzeba mi przypominać, Jack.
- Za rok wrócą. - Oby.
Uświadomiłem sobie, że katedrę hitlerologii założyłem w 1968.
Obserwuję tę imprezę od 16 lat.
Mniejsza o samochody. Chciałam zobaczyć ludzi.
Jak w tym roku wyglądają?
Panie w kraciastych spódnicach i swetrach w warkocze.
Wiedziałam. A panowie we frakach jeździeckich.
Co to takiego?
Oswoili się z pieniędzmi.
- Uznali, że im się należą. Promienieją. - Takie dochody wykluczają chyba śmierć.
Może nie ma śmierci, tylko dokumenty przechodzą z rąk do rąk.
Jak astronauci się unoszą?
- Są lżejsi od powietrza. - Jak? Tam nie ma powietrza.
Sami mamy kombi.
- Małe i bordowe. - Kosmos nie jest zimny?
Ma skorodowane drzwi.
- Kosmos? - Kombi.
To corolla Słońca. Pokazywali na Weather Network.
- Corolla to nie auto? - Wszystko to auto.
A gdzie Wilder?
Wilder, jesteś głodny?
Dalej grasz z tym więźniem?
- I wygram. - Kogo zabił?
- Był w stresie. - Ile osób?
- Pięć. - Pięć?
A później odstrzelił gliniarza.
Planowałam zjeść inny lunch.
Jogurt i zarodki pszenne.
Gdzie to już słyszeliśmy?
- Pewnie tutaj. - Kupujesz coś i nie jesz.
- Steffie, Koziorożec… - Babette myśli, że jak kupi, to zje.
Uwielbiamy te jej zwyczaje.
Jeśli ktoś tu powinien pilnować diety, to ja.
„…zyskowne przedsięwzięcie”.
- Co to? - Alarm.
- Pożar? - Albo padła bateria.
„Płyniesz pod prąd…”
Główna przyczyna pożarów to wadliwa instalacja, wszędzie to mówią.
- „Wzbogacisz się”. - Wymienię ją.
Udaje, że nie słucha, ale chce.
Miłość/nienawiść.
Wiedział, kogo zabija, czy ich nie znał?
- Nie znał. - Słyszał głosy?
- Z telewizora. - Co mówiły?
Kazały mu przejść do historii, ale to mu nie grozi.
- Iron City nie przebije się do mediów. - Wezmę prysznic,
pojedziemy do centrum handlowego, a potem poprowadzę kurs.
Mamy pringlesy?
Chyba już dziś brała prysznic.
Dasz jednego? Nie, dwa.
Dam ci trzy, żebyś potem nie sępiła.
Może nie będę.
Dylar.
- Na co masz ochotę? - A na co ty?
- Na to, na co ty. - Mam ochotę cię zadowolić.
Zadowalasz mnie, dając się zadowolić.
Czy to źle uwzględniać potrzeby partnerki?
Partnerką jestem, kiedy gramy w tenisa, do którego powinniśmy wrócić.
W innych przypadkach jestem żoną. Chcesz, żebym ci poczytała?
Świetna myśl.
Tylko nie wybieraj czegoś
o facetach w kobietach albo wchodzących w kobiety.
- Jasne. - Nie jesteśmy windami.
„Chciałam poczuć go w sobie”.
Jakby mógł cały w nią wpełznąć, podbić kartę, spać, jeść…
Niech robią, co chcą, byle nikt w nikogo nie wchodził.
AKSAMITNY DOTYK
Jak dobrze żyć, Jack.
Skąd ta nagła myśl?
Czuję, że trzeba to powiedzieć.
Chcę umrzeć pierwsza.
Mówisz to z entuzjazmem.
Życie bez ciebie byłoby nieznośnie smutne i samotne.
Zwłaszcza gdyby dzieci były dorosłe i z nami nie mieszkały.
Teraz jesteśmy bezpieczni. Póki tu są. Potrzebują nas.
Fajnie mieć je pod bokiem, ale kiedy dorosną i się rozjadą,
chcę odejść pierwszy.
Nie, Jack.
Twoja śmierć utworzyłaby w moim życiu otchłań.
Byłbym skazany na gadanie do krzeseł i poduszek.
Twoja śmierć byłaby czymś gorszym.
- Gorszym niż otchłań? - Ziejącą czeluścią.
Twoja śmierć zostawiłaby bezdenną wyrwę…
- Próżnię. - Nie kpij.
Twoja śmierć pozostawiłaby większą wyrwę niż moja.
Poradzisz sobie. Będziesz podróżować, zaczniesz nowe życie.
A ja zapadłbym w fotel w garniturze z twojego pogrzebu.
Mylisz się. I wcale nie chcesz umrzeć pierwszy.
Nie chcesz być sam,
ale nie chcesz umrzeć bardziej, niż nie chcesz być sam.
Obyśmy oboje żyli wiecznie.
Trzęsący się, bezzębni…
z plamami wątrobowymi i halucynacjami.
Kto o tym decyduje?
Kto tam jest?
Kim jesteś?
Bezbronni i przerażeni ludzie lgną do postaci magicznych.
Mitycznych.
Do bohaterów epickich
budzących lęk, spowitych w mrok.
Opowie pan o intrydze Stauffenberga, który chciał zgładzić Hitlera?
Każda intryga zmierza ku śmierci.
Taka już ich natura.
Intrygi polityczne,
spiski terrorystyczne, intrygi miłosne…
Intrygi fabularne.
Intrygi będące częścią dziecięcych zabaw.
Z każdą intrygą zbliżamy się do śmierci.
To kontrakt, który podpiszą wszyscy…
I intryganci…
i ofiary ich intryg.
Pokaż.
Oddaj.
- Fascynujący fenomen. - Ucz się mojego języka.
„Jutro jest wtorek”.
Jaki tam wtorek. Jutro jest środa.
Ale „Jutro jest wtorek”.
„Jutro jest wto…”
„Jem sałatkę z kartofli”.
Byłbym wdzięczny, gdyby nikt o tych lekcjach nie wiedział.
Pewnie pan o tym nie wie,
ale być może należę do czołówki hitlerologów Ameryki Północnej.
Nazywam się J.A.K. Gladney.
Wykładam nazizm dla zaawansowanych w Koledżu na Wzgórzu.
Rozumie więc pan,
jak bardzo mi wstyd, że nie mówię po niemiecku.
Może dlatego noszę ciemne okulary…
Lepiej w to nie wnikać.
Pewnie pan widzi,
że coś u mnie nie gra między nasadą języka a podniebieniem.
Wymagam od studentów co najmniej roku lektoratu niemieckiego.
Zbliża się konferencja hitlerologiczna.
Odbędzie się tu, w Koledżu na Wzgórzu, wiosną.
Zjadą się na nią uczeni z całych Niemiec.
Zdąży pan do tego czasu wpoić mi podstawy ich języka?
Uczę też żeglarstwa.
RZEŹNIK – JUŻ WKRÓTCE!
Kleenex Softique, wasz wóz blokuje wjazd.
To dopiero coś.
Mamy to w Nowym Jorku.
Zapach pieczonego chleba
i widok ubabranego krwią faceta
tłukącego plastry świeżej cielęciny budzą żywe emocje.
Murray Suskind, moja żona Babette.
Murray dołączył do nas w tym roku.
Specjalność: żyjące ikony.
Pani mąż mi bardzo imponuje.
Żaden z historyków z USA nie wypowie słowa o Hitlerze
bez ukłonu w stronę J.A.K. Dosłownie i w przenośni.
- Dla rodziny to Jack. - Hitler to dziś Hitler Gladneya.
Podziwiam. Chciałbym to osiągnąć z Elvisem.
To mój brud.
Co to za dzieci? Wasze?
To jest Denise, oczywiście…
„Ciepło” i „zimno” to słowa. Używajmy słów…
Weźmy płyn do szyb.
…a nie chrząkajmy.
To Heinrich…
…więcej ludzkości zmarło niż…
…i Steffie.
Moje z żonami nr 1 i nr 3.
A to Denise.
Córka Babette i jej męża nr 2.
Wilder jest nasz. Ze związku nr 4.
- Francuzi jedzą gruczoły. - Rodzina to kolebka dezinformacji.
Jakiś czynnik rodzinnego życia generuje mylenie faktów.
Fakty zagrażają szczęściu i bezpieczeństwu.
Nadmiar bliskości, hałas i gorączka życia.
Tegrin. Denorex. Selsun Blue.
- Jej włosy to istny cud. - Tak, to prawda.
- Mają wielkie znaczenie. - Chyba cię rozumiem.
- Doceniasz ją? - Jasne.
- Takie nie rodzą się na kamieniu. - Wiem.
Wywołuje raka u zwierząt doświadczalnych.
Sama mi kazałaś żuć bezcukrową, Denise.
Wtedy nie było ostrzeżeń.
Teraz są na opakowaniu, musiałaś je widzieć.
Albo guma z cukrem i sztucznymi barwnikami,
albo bezcukrowa, która szkodzi szczurom.
A nie możesz w ogóle nie żuć?
Denise.
Steffie.
- Albo fajki, albo guma. - Może i to, i to?
Chcesz tego. Każdy robi to, czego chce.
Chyba że nam nie wolno, bo jesteśmy za mali.
Robicie z igły widły.
Pewnie masz rację. Co tam ostrzeżenia na opakowaniu.
- I szczury. - Bezużyteczne gryzonie.
Chcę wierzyć, że żuje dwa listki dziennie, bo tak wszystko zapomina.
Co zapominam?
Nic, nic. Nieważne.
Co zapominam?
Sunny Delight.
- Leon! Pietruszka. - 79!
Pomogę wstać.
Rozsypane chrupki Cheerios w alejce 6.
Przepraszam, w alejce 4.
Ukradłaś mój daszek.
Oddaj…
Sprostowanie: chrupki Lucky Charms.
- Przeproś Denise. - Może później. Przypomnij.
To świetna dziewczyna, która chce być twoją starszą siostrą i przyjaciółką.
Trochę za bardzo się rządzi, nie uważasz?
A jak przeprosisz, zwróć jej książkę.
To pismo lekarskie, czyta je non stop. To dziwaczne.
- Przynajmniej coś czyta. - Są tam same spisy leków.
- Wiesz, czemu je czyta? - Czemu?
Szuka informacji o skutkach ubocznych tego, co łyka Babette.
- A co Baba łyka? - Spytaj Denise.
- Skąd wiesz, że coś bierze? - Spytaj Denise.
- Może spytam Babę? - Spytaj Babę.
Wiem, że jestem zapominalska, ale nie myślałam, że to aż tak widać.
Nie widać.
Wybieram numer i zapominam, do kogo dzwonię.
- W sklepie zapominam, co mam kupić. - Każdy tak ma.
Czasem mówię na Steffie „Denise”.
Nie pamiętam, gdzie zaparkowałam.
Niech dzieci mówią, co chcą, ale to nie wina gumy. Bez przesady.
- Może to coś innego? - Nie rozumiem.
Może zażywasz też coś innego?
Skąd taki pomysł?
Z drugiej ręki od Steffie.
- A kto go podsunął Steffie? - Denise.
A co jej zdaniem przekazanym Steffie biorę?
Zanim ją spytam, pytam ciebie. O wszystkim sobie mówimy.
Nie biorę nic, co mogłoby zaburzyć pamięć, Jack.
Chcę pamiętać te dnie.
Każdy miewa zaniki pamięci. Tyle się dzieje.
Moje życie to albo-albo. Albo zwykła guma, albo guma bez cukru.
Albo guma, albo papierosy. Albo papierosy, albo tycie.
Albo tycie, albo bieganie po schodach na stadionie.
To raczej nudne życie.
Oby trwało wiecznie.
- Pijesz już kawę? - Nie.
Baba lubi się napić, kiedy wraca z kursu.
Kurs ją wykańcza, a kawa odpręża.
- Dlatego to niebezpieczne. - Czemu?
Jak wszystko, co odpręża.
Co zrobimy z Babą? Przez te tabletki o wszystkim zapomina.
Nie wiemy, czy coś bierze.
Znalazłam pustą fiolkę zagrzebaną w śmieciach.
- Skąd wiesz, że to jej? - Wyrzuciła ją.
Była tam etykieta z nazwą.
- Dylar. - Dylar?
„Jedna tabletka co trzy dni”.
Co wskazuje, że to niebezpieczne albo uzależniające.
- Co mówi o dylarze twoja książka? - No właśnie.
Nic. Szukałam godzinami. W czterech indeksach.
To pewnie nowość albo istnieje pod inną nazwą.
- Może sprawdzę? - Nie musisz.
- Gdyby zdobyć tabletkę, można ją zbadać. - Nie róbmy zamieszania.
- Może zadzwońmy do lekarza? - Każdy coś łyka. I każdy zapomina.
Nie tak jak mama.
- Ciągle o czymś zapominam. - A co łykasz?
- Leki na nadciśnienie, stres, alergię… - Krople do oczu, aspirynę.
Zaglądałam do apteczki, szukając nowej fiolki.
- Dylaru nie było? - Nie.
Może odstawiła.
Czemu nie chcesz wierzyć, że jest źle?
Każdy ma prawo do swoich tajemnic.
Chowa na strychu książki o okultyzmie.
Znalazłam je. A poza tym chyba nie pojechała dziś na kurs.
Skąd taka myśl?
Skręciła w prawo zamiast w lewo.
- Wybrała trasę widokową. - Też prowadzi w lewo.
Szybko! Katastrofa lotnicza!
…wykonywał odwróconą ósemkę kubańską…
Instruktor na pokazie w Nowej Zelandii. Zaraz znów pokażą.
…pilot się nie zmieścił…
Samolot rozbił się na polu niedostępnym dla tysięcy widzów…
- Obejrzyjmy jakiś sitcom. - Nie!
…F-86 nawracał, ale był za nisko i zaczął manewr za późno.
Baba?
Jakbym przelatywał sam przez siebie.
Jakbym nurkował i stanęło mi serce.
Ktoś tu z nami był… Coś…
To naturalne i normalne,
że porządnych, dobrych ludzi intryguje pokazana w TV katastrofa.
Jesteśmy odmóżdżeni.
Katastrofa przerywa ciągłe bombardowanie informacją.
- Zalew słów, obrazów, liczb, faktów… - Katastrofa przykuwa uwagę.
Potrzebujemy ich.
I tu wkracza do akcji Kalifornia. Lawiny błotne, pożary…
Gdybym dał ci pigułkę…
- Pigułkę? Serio? - Tak, pigułkę.
- Zbadałabyś ją? - Czemu ja?
- Jesteś genialna. - Jak my wszyscy.
To nasze milczące porozumienie: jeden kadzi drugiemu.
Kalifornia się doigrała.
Tam wymyślono koncepcję stylu życia. Już za to zasługuje na zagładę.
- Jack… - Nikt nie nazywa mnie genialnym.
Sprytnym, owszem. Mówią, że chwyciłem Boga za nogi…
Więc fascynacja katastrofami to zjawisko uniwersalne…
- Gdzie ta tabletka? - Szukam jej.
Jack.
Myjesz czasem zęby palcem?
Musisz mi pomóc zdobyć poparcie dla wykładów o Elvisie Presleyu.
Co na to Alfonse?
Chyba uważa, że Cotsakis ma większe uprawnienia.
Był w Memphis, kiedy Król umierał. Rozmawiał z jego świtą…
- Srałeś kiedyś do muszli bez sedesu? - Odlotowy kibel.
Dla Cotsakisa Elvis to tylko Elvis. A dla mnie – mój Hitler.
Jak ci pomóc?
Wpadnij po południu na mój wykład,
podkręć jego znaczenie.
Twój prestiż, twoja obecność… Byłbym wdzięczny.
Mój fetysz to szczanie na śnieg.
Nie nauczamy tu o muszlach bez sedesów,
szczaniu do umywalki i kulturze szaletów.
Sikałem do nich na całym zachodzie.
Przełaziłem przez granicę, żeby lać w Manitobie i Albercie.
Czy kobieta skubała wam kiedyś obłażącą po opalaniu skórę?
Cocoa Beach, na Florydzie. Boskie.
Jedno z superdoznań mojego życia.
- Była goła? - Od pasa.
W górę czy w dół?
TOKSYCZNE SUBSTANCJE CHEMICZNE
ŁATWOPALNE ZAKAZ PALENIA W ODLEGŁOŚCI 15 M
Czy matka wiedziała, że jej Elvis umrze młodo?
Mówiła o zabójcach.
Mówiła o „takim życiu”.
O życiu gwiazdy tego pokroju i tej wielkości.
Czy to nie predestynuje do wczesnego ścięcia?
O to tu chyba chodzi, prawda?
Są zasady. Są wytyczne.
Mam pewne podejrzenia co do matek.
Matki naprawdę wiedzą.
- Folklor ma rację. - Hitler swoją matkę ubóstwiał.
Był pierwszym dzieckiem Klary, które nie zmarło w niemowlęctwie.
Elvis i Gladys lubili się tulić i głaskać.
Spali w jednym łóżku, póki chłopak nie zaczął dojrzewać.
Gaworzyli ze sobą.
Hitler był leniwym dzieckiem.
Cała masa ocen niedostatecznych na świadectwie.
Gladys martwiło jego lunatykowanie.
Atakowała każdego dzieciaka, który mu dokuczał.
Zawsze towarzyszyła mu w drodze do i ze szkoły.
- Broniła w ulicznych utarczkach. - Ale Klara go kochała. Rozpieszczała.
Poświęcała mu uwagę, której skąpił mu ojciec.
Elvis zwierzał się Gladys. Przedstawiał jej swoje dziewczyny.
Hitler napisał wiersz dla matki.
Uczył się gry na fortepianie, szkicował muzea i wille.
Kiedy Elvis poszedł do wojska, Gladys podupadła na zdrowiu.
Hitler jest typowym maminsynkiem.
Elvis nie spuszczał Gladys z oczu.
Kiedy było z nią źle, czuwał w szpitalu.
Kiedy poważnie zachorowała,
Hitler spał w kuchni, żeby być bliżej matki.
- Śmierć Gladys go dobiła. - Gotował, sprzątał, płakał na grobie.
- Głaskał i całował zwłoki w trumnie. - Wpadł w depresję.
Gaworzył do nich.
- Do końca życia nie mógł znieść… - Śmierć Gladys była przełomem…
…skonała przy choince.
…w życiu Króla.
Elvis się wycofał…
- …odsunął się… - …i przeszedł w fazę własnej śmierci.
Powiesił jej portret w Obersalzbergu.
Zaczęło mu brzęczeć w lewym uchu.
Elvis wypełnił warunki swojej umowy.
Przepych,
upadek, samozniszczenie, groteskowe zachowanie…
opuchlizna, seria gwałtów na mózgu zadanych sobie dobrowolnie.
Na trwałe wpisał się w legendę.
Przekonał sceptyków przedwczesną, straszną, niepotrzebną śmiercią.
Już nikt mu tego nie odbierze.
Jego matka widziała to zapewne jak na 19-calowym ekranie
na długo przed własną śmiercią.
Wyobraźcie sobie Hitlera, bliskiego końca,
uwięzionego w swym Führerbunkrze pod płonącym miastem.
Wraca myślami do pierwszych dni władzy,
kiedy oglądały go tłumy.
Zastępy ludzi wypełniały dziedziniec,
śpiewając pieśni patriotyczne,
malując swastyki na murach, na bokach zwierząt gospodarskich.
Tłumy przybywały do jego górskiej willi,
tłumy czekały, aż wreszcie przemówi.
Tłumy naładowane erotyzmem,
masy, które sam nazwał kiedyś swoją jedyną oblubienicą.
Tłumy przybywały, żeby ulec hipnotycznej sile głosu,
patriotycznych pieśni i marszom z pochodniami. Ale zaraz…
Jak znajomo to dla nas brzmi.
Jak blisko naszej codzienności.
Tłum się zjawia, nakręca się,
napiera w ścisku, gotów dać się porwać.
Mamy to na co dzień.
Znamy to.
Staliśmy wśród tych tłumów.
Ale chyba coś te tłumy różni. Co to może być?
Niech wyszepcę potworne słowo
ze staroangielskiego…
staroniemieckiego…
staronordyjskiego.
Śmierć…
Tłumy gromadziły się w imię śmierci.
Przychodziły oddać cześć nieżyjącym. Ale nie tym, którzy już zmarli.
Przyszłym zmarłym.
Żywym trupom spośród nas.
Procesje, śpiewy, przemowy, dialogi ze zmarłymi,
odczytywanie nazwisk nieżyjących.
Chcieli patrzeć na stosy i płonące koła,
tysiące sztandarów pochylonych w hołdzie,
tysiące żałobników w mundurach!
Szeregi i szwadrony… dopracowany drugi plan…
czerwone flagi i czarne mundury galowe.
Tłumy przybywały, by stworzyć tarczę przeciwko własnemu umieraniu.
Będąc w tłumie, odganiasz śmierć.
Wychodząc z tłumu, narażasz się na śmierć jako jednostka
i na samotny zgon!
Z tego właśnie powodu ciągnęły tam tłumy. Ten był najważniejszy.
Szli tam, by stać się tłumem.
TOKSYCZNA CHMURA
Niech dni będą bezcelowe.
Niech płyną pory roku.
Nie posuwaj akcji naprzód zgodnie z planem.
Co tam widzisz?
Mówią, że pociąg się wykoleił, ale to chyba nieprawda.
Chyba coś w niego wjechało i wybiło dziurę.
Nie podoba mi się ten dym.
A jak wygląda?
Widzisz wozy strażackie?
Jest ich tam pełno, ale nie podjeżdżają blisko.
To chyba coś toksycznego albo wybuchowego.
- Tu nie dojdzie. - Skąd wiesz?
Nie dojdzie.
A ty nie właź na parapet, bo Baba się niepokoi.
Myślisz, że jak mi to powiesz, poczuję się winny i przestanę,
a jak powiesz, że sam się martwisz, będę to robił?
Zamknij okno.
Lekcje odrobione?
Widziałeś ze strychu pierzasty obłok?
- To nie obłok. - Opuścimy dom?
- Jasne, że nie. - Skąd wiesz?
Wiem.
A tamten przeciek w szkole?
- Zarządzili ewakuację. - Był wewnątrz.
- Nadmuchują jakieś coś na wyciek. - Jakie coś?
Nie wiem, neutralizujące wyciek.
- Ale co zrobią z obłokiem? - Nie pozwolą mu rosnąć.
Kiedy lunch?
Dym przyjdzie do nas, z wiatrem czy bez.
Nie przyjdzie.
- Skąd wiesz? - Nie przyjdzie!
Mówią o pierzastym obłoku, ale to nie obłok.
- Tata tak mówi. - A co to?
Bezkształtne, narastające, czarne, dyszące dymowe coś.
To czemu mówią o obłoku?
Przekaz jest…
- Mówili, co to? - Derywat nyodenu, inaczej nyoden D.
Pamiętam z filmu w szkole.
- Jak działa? - Te filmowane szczury?
Nie mówili, jak działa na ludzi. U szczurów od razu rosły guzy.
Film filmem, ale co mówią w radiu?
Podrażnienie skóry i potliwość rąk.
- U szczurów? - Nie chodzi o film.
- Teraz to mdłości, wymioty i duszność. - W radiu czy w filmie?
- W obu. - Tu nie dojdzie.
- Skąd wiesz? - Bo nie dojdzie. Dzień jest bezwietrzny.
A wiatr o tej porze roku wieje od nas.
- A jak tu zawieje? - Nie zawieje.
- Ale jeśli jednak? - Czemu miałby tu wiać?
- Zamknęli cześć międzystanówki. - Słusznie.
Dlaczego?
Bo to rozsądny środek ostrożności.
- Usprawnia ruch… - Moment, Helen. Jest tu Jack.
Stoverowie mówią o wycieku 130 tysięcy litrów.
Ich dzieciom pocą się dłonie.
Było sprostowanie. Powinny wymiotować.
Macie mdłości?
Dzięki. Bądźmy w kontakcie.
Rozmawiali z ośrodkiem meteo.
Już nie nazywają tego obłokiem.
A jak?
Czarną, kłębiącą się chmurą.
Precyzyjniej. Czyli ogarniają sytuację, to dobrze.
Podobno znad Kanady suną tu masy powietrza.
Zawsze suną jakieś masy z Kanady.
Fakt, to żadna nowość.
Kanada jest na północy, zdmuchnie chmurę na południe,
czyli skażenie nas ominie. Zjemy wreszcie?
Może powinniśmy się martwić chmurą.
- Wiem, nie straszmy dzieci… - Nic się nie stanie.
Wiem, że nic się nie stanie, ty też wiesz,
ale na wszelki wypadek lepiej o tym pomyśleć.
Kiedy się dowiemy, że to jednak groźne?
Tak bywa na otwartej przestrzeni.
Społeczeństwo jest niestety tak skonstruowane,
że to biedni i niewykształceni
odczuwają główny impakt wszelkich katastrof.
Smutne.
Widziałaś w TV wykładowcę wiosłującego po swojej ulicy
podczas powodzi?
- Już myślisz o kolacji? - Nie jadłem lunchu.
- Usmażyć kurczaka w panierce z chili? - Świetna myśl!
- Gdzie Wilder? - Nie wiem.
- Uprasowałam ci togę. - Dzięki.
- Zapłaciłeś za telefon? - Nie znalazłem rachunku.
Opłaciłem gaz i prąd.
Wróćmy na chwilę do chmury. A jeśli jest niebezpieczna?
Jak to zawartość cystern. Ale skutki są długofalowe.
- Umrzemy później? - Nie. Nie od tego.
Musimy tylko unikać ekspozycji.
Postarajmy się o tym pamiętać.
Tu jest Wilder.
Baba smaży kurczaka z chili.
- Mówią o czarnej, kłębiącej się chmurze. - Słyszałem. To dobrze.
Dlaczego?
Mają już znacznie lepszy ogląd sytuacji.
Ubezpieczaj mnie.
No… wciąż tam wisi.
Jakby tam zakotwiczyła.
Żeby tylko Wilder nie dobrał się do izolacji.
- Myślisz, że jej tu nie przywieje? - Zdaje się, że wiesz więcej niż ja.
Przywieje ją tu czy nie?
Chcesz usłyszeć, że nie, a potem wyjechać ze swoimi danymi.
Co mówią?
Jednak nie wywołuje mdłości, wymiotów i duszności.
A co wywołuje?
Arytmię i poczucie déjà vu.
- Déjà vu? Daj spokój. - Działa na fałszywą część mózgu.
- Nie wierzę. - Czekaj.
- Już nie mówią o czarnej chmurze. - A o czym?
O toksycznej chmurze.
Mniejsza o terminologię. Ważne jest położenie.
Chmura jest tam, my tu.
- Napływa masa powietrza znad Kanady. - Wiemy.
Ale to chyba ważne.
Może tak, może nie. To zależy.
Idzie zmiana pogody.
Nie za wcześnie dziś jemy?
- A co znaczy wcześnie? - Chcemy to odbębnić?
- Po co? - Bo coś się może stać.
- Co? - Pyszności, Baba.
Czemu nie jesz?
- Denise, wszystko dobrze? - Ma nieaktualne objawy.
Steffie, mogłabyś…
- Baba, możesz podać kukurydzę? - Jasne!
Wielkie dzięki.
- Lepiej ci? - Papryczki mają cudowny…
- To chyba z remizy. - A co jest na deser?
Chmura zabójczych chemikaliów.
Proszę opuścić miejsce zamieszkania.
Chmura zabójczych chemikaliów.
Ewakuujcie się.
Każą się ewakuować!
Nie odniosłeś wrażenia, że to sugestia, nie nakaz?
Wóz komendanta straży…
Nie miałeś możliwości dostrzec subtelnych niuansów intonacji.
Ktoś krzyczał:
„Opuśćcie miejsca zamieszkania. Chmura zabójczych chemikaliów!
Chmura zabójczych chemikaliów!”.
To nic…
Jack, zostaw to!
Ktoś widział moją kominiarkę?
NIE Z TEGO ŚWIATA DZIEJE OKULTYZMU
- Nie mogłam znaleźć kominiarki. - A po co ci ona?
Jest w takich sytuacjach niezbędna.
Ludzie marnują masę energii na ruch.
Nie wiem, czy potrzebny nam kwiatek…
- Wszyscy są? - Tak jest!
Wszyscy już wyjechali.
Spóźniliśmy się.
Mieszkańcy wschodnich dzielnic mają się udać
do czwartej stacji usługowej,
a następnie do restauracji Pałac Kung Fu.
To tam, gdzie są lilie wodne i żywe jelenie?
Tak, Steffie.
- A co z nami? - Powiedzą.
- Puścisz moją składankę? - Potem.
To była łagodna czy ostra zima?
- W porównaniu z…? - Nie wiem.
- Mieszkańcy z zachodu… - To o nas.
…do obozu skautów o nazwie Żonkil, gdzie wolontariusze Czerwonego Krzyża…
- No to mamy plan. - Trasa nr 10, za salonem Forda…
Szlag!
- Fenomen Alberta Einsteina polega na… - Na czteropasmówce się przeluźni.
Ci w crown victorii się nie boją.
Tak, śmieją się.
- Ci się nie śmieją. - Gdzie?
- W country squire. - Są przybici.
Co nas obchodzi to, co robią inni?
- Chcę wiedzieć, jak bardzo się bać. - Jeszcze nic nie wiemy.
- Tym bardziej się boję. - Nie bój się.
- Z naprzeciwka nikt nie jedzie. - Pewnie policja blokuje…
A gdzie policja? Zostawili nas samym sobie?
Gdzieś tu jest.
- Kupują meble w sytuacji zagrożenia? - Wyprzedaż.
- Może wiedzą więcej niż my. - Może nie mają wyjścia.
- Może z nieba leci nyoden D. - To możliwe?
Kto jest w domu, powinien tam zostać.
- Czemu to mówią? - Kazali nam uciekać.
…pozostać w domach. Kto się ewakuował, musi natychmiast znaleźć schronienie.
Powtarzam: kto jest w domu, powinien tam zostać.
Przebywającym na zewnątrz władze radzą niezwłocznie szukać schronienia.
Wyprzedzają nas, tato.
Teoretycznie to wykrocze…
Baba zrobiła kurczaka z chili. Ulubione danie taty.
Tata mówił, że obłok do nas nie dotrze, ale okazało się, że to toksyczna chmura.
Spakowaliśmy się, pobiegliśmy do auta, ewakuując się jako ostatni.
I to wszystko, co się wydarzyło?
Deszcz bił o dach naszego kombi. Kap, kap!
Wyjechawszy z osłony jaworów i żywopłotów, trafiliśmy na korek.
Tata szukał informacji w radiu.
Sznur aut na szosie wyglądał jak podświetlone kostki domina.
Mijaliśmy zrozpaczonych ludzi.
Połączyła nas milcząca więź z towarzyszami niedoli.
I nagle kraksa.
Samochód zaliczył wywrotkę.
- Ludzie pobiegli z pomocą… - Biedacy…
Kazano nam jechać dalej. Mogliśmy tylko patrzeć ze współczuciem.
Co to?
Skup się na jeździe.
Krtań drgnęła, połknęłaś coś.
Dropsa Life Saver. Patrz na drogę.
Wkładasz do ust dropsa
i go łykasz, bez przerwy na ssanie?
Co? Wciąż mam go w ustach.
Coś przełknęłaś.
Ślinę. Nie wiedziałam, co z nią zrobić.
Skup się na jeździe, dobrze?
- Domyślam się, że jest pani przerażona. - O tak.
To bardzo groźna substancja chemiczna. Może mieć wpływ na wiele osób.
Czy orientuje się pani, ile osób ewakuowało się z Glassboro?
- Paliwo się kończy. - Nie mam pojęcia.
- Jest rezerwa. - Jaka?
W baku jest zawsze jakiś zapas.
- Ale i on się skończy. - Nie będziemy jechać całą wieczność.
- Skąd wiadomo, kiedy stanąć? - Przy stacji paliw.
Patrzcie!
Nikogo tu nie ma!
Działa.
Nie zapłaciłeś.
- Bo nie było komu. - Mogłeś zostawić pieniądze na ladzie.
Spieszyłem się.
- Wyślę im czek. - Tak, już to widzę.
A jeśli psy się zatrują?
- Nic im nie będzie. - Skąd wiesz?
- Spytaj Jacka. - Spytaj brata.
To możliwe. Badają na szczurach to, co zagraża ludziom,
bo chorujemy na to samo.
Nie użyliby psów, gdyby im coś groziło.
- Dlaczego? - Bo pies to ssak.
- A szczur to co? - Szkodnik.
- Gryzoń. - Ale i szkodnik.
- Jak karaluch. - To akurat owad.
Trzeba policzyć nóżki.
- Szkodnik też. - Czy karaluch…?
Rodzina jest kolebką dezinformacji.
…nie jest jak szczur, chociaż też jest szkodnikiem.
Szczur i człowiek dostają raka, karaluch nie.
Mówi, że dwa ssaki łączy o wiele więcej
niż dwie istoty, które są szkodnikami.
Twierdzisz, że szczur to nie tylko szkodnik i gryzoń, ale także ssak?
O kurwa.
Można się przyglądać i przyglądać.
- Dasz popatrzeć? - Mnie też.
Musicie się dzielić.
- Dobra, spojrzę pierwsza… - Nie, dzielcie się.
Witam w obozie Żonkil.
DRUŻYNA 208 – OBÓZ ŻONKIL
Mówili, że puszczą nas do domów z samego rana.
Chyba nie chcę wracać do domu.
Teściowa przyjechała z wizytą.
Mam chwilę wytchnienia.
- Mówią o dwóch tygodniach. - Rząd ukrywa prawdę.
- Wciąż są nowe komunikaty. - I gówno z nich wynika.
Helikopter wleciał w chmurę i całkowicie zniknął.
- To może oznaczać siedem rzeczy. - Mam ich sześć, jaka jest siódma?
Nie wiem, o jakich sześciu mówisz…
Przysłali psy z Nowego Meksyku, spadochroniarze lądowali z nimi na łące.
Prawdziwi bohaterowie.
„…stosuje hipnozę, dzięki której setki osób
wróciło do wspomnień z poprzedniego wcielenia,
kiedy byli budowniczymi piramid, studentami z wymiany czy kosmitami.
»W ostatnim roku«, twierdzi hipnotyzer Ling Ti Wan,
- »umożliwiłem setkom osób regresję«…”. - Potraktowali wyciek sodą kalcynowaną.
Za mało, za późno.
Pewnie o świcie poderwą opryskiwacze
i zbombardują chmurę kolejną dawką sody,
co pozwoli ją przekształcić w milion nieszkodliwych kłaczków.
Soda kalcynowana to pospolita nazwa węglanu sodu
stosowanego w produkcji szkła, ceramiki, detergentów i mydeł,
a także dwuwęglanu sodu,
który wiele z was łykało żarłocznie po przebalowanej nocy.
Na pewno jesteście ciekawi, czym jest ten nyoden D, o którym tyle się mówi.
Dobrze, że pytacie.
W postaci proszku jest bezbarwny, bezwonny i niezwykle niebezpieczny.
- Dwóch szabrowników nie żyje. - Jest coraz więcej zgłoszeń o UFO.
Ronald Reagan. Wiecie, że miał grać w Casablance?
Heinrich otwiera się na ludzi.
A gdzie jest? Zgubił mi się.
Widzisz tę grupkę ludzi? Siedź.
Jest w samym środku.
Opowiada im, co wie o toksycznej chmurze.
- A co takiego wie? - Okazuje się, że sporo.
A nam nie powiedział?
Widać nie opłaca mu się być miłym i zabawnym przy rodzinie.
- Nie o takie wyzwania mu chodzi. - Nie powinieneś tam iść?
Wesprzeć syna w chwili sukcesu?
- Wkurzy go mój widok. - To może ja pójdę?
- Uzna, że ci kazałem. - To źle?
- To był tylko drops Life Saver? - Co?
Ślina, z którą nie wiedziałaś, co począć?
- To był drops. - Daj jednego.
Był ostatni.
- Smak? Szybko. - Wiśniowy.
Uwaga, uwaga.
Jeśli byliście wystawieni na działanie toksycznej chmury
przez dłużej niż dziesięć sekund, proszę się zgłosić…
Nie słyszałeś, co mówił głos?
- Coś o wystawieniu na działanie. - Tak.
- A co to ma z nami wspólnego? - Nie z nami. Z tobą.
Dlaczego?
A to nie ty wysiadłeś, żeby zatankować?
Wtedy jeszcze nie było nad nami chmury.
Była przed nami.
Wróciłeś do wozu i wtedy się pokazała, cała rozświetlona.
- Piękna. - Tak.
Mówisz, że kiedy wysiadłem, chmura mogła być na tyle blisko,
żeby mnie skazić?
To nie twoja wina,
ale wystawiłeś się na nią na całe dwie i pół minuty.
- Jak długo? - Denise mówi, że dwie i pół minuty.
To dla was długo czy krótko?
Każdy kontakt skóry i otworów ciała z emisją chemikaliów
oznacza problem. Nyoden D…
Gratulacje!
…nowa generacja odpadów. Górna półka.
Jedna cząsteczka na milion może załatwić szczura.
A co z osobami wewnątrz pojazdu? Otwierałem drzwi, żeby wysiąść i wsiąść.
Są zagrożone w minimalnym stopniu.
Ale widzę tu dwie i pół minuty, więc mi słabo.
- Co to jest „SIMUVAC”? - „Symulowana ewakuacja”.
Nowy program, szukamy dofinansowania.
- Ale ta ewakuacja jest prawdziwa. - Wiemy.
Wykorzystujemy ją jako model.
Mówi pan, że chcecie wykorzystać…
prawdziwą sytuację do ćwiczeń symulacji?
- Od razu wyszliśmy z tym do ludzi. - I jak wam idzie?
Krzywa insercji trochę nas niepokoi.
Ofiary byłyby inaczej rozmieszczone, gdyby chodziło o symulację.
Weźmy poprawkę na to, że dziś wszystko jest prawdziwe.
A komputery?
Przetwarzacie prawdziwe czy ćwiczebne dane?
Pan patrzy.
To było tylko 2,5 minuty.
Jedyne, na co była wystawiona, to szczęśliwy traf.
A ile to sekund?
Liczby w nawiasach z pulsującymi gwiazdkami.
Co to znaczy?
- Umrę? - Niezupełnie.
- Co to znaczy? - Nie w tylu słowach.
A ile słów na to trzeba?
To kwestia lat, nie słów. Za 15 lat dowiemy się więcej.
- Tymczasem mamy problem. - Co będzie wiadomo za 15 lat?
Jeśli pan dożyje, będziemy wiedzieć znacznie więcej, niż wiemy teraz.
Żywotność nyodenu D to z grubsza 30 lat. Dociągnie pan do połowy.
Więc żeby przeżyć substancję, mam skończyć 70 lat?
Nie martwiłbym się tym, czego nie widać i nie czuć.
Skupiłbym się na własnym życiu.
Ożenił się, ustatkował, płodził dzieci.
Nie ma przeszkód, żeby to robić.
- Mówił pan, że jest problem. - Nie ja. Komputer.
I to, co mówi, nie jest symulacją, wbrew pańskiej opasce. Jest prawdą.
Jest prawdą.
Dziękuję.
Murray!
- Jesteś. - Jack.
Hej, chłopaczku.
Każdy biały ma ulubiony hit Elvisa.
Miałeś jechać do Nowego Jorku.
Zostałem, żeby oglądać filmowe kraksy.
Krążą plotki o wesołych kobietkach. Jedna powiedziała, że ma zapięcie w kroku.
- Co to znaczy? - Chyba nie mają wzięcia.
Taka katastrofa nie prowadzi do zatracania się w seksie.
Może paru facetów zaliczy cichy numerek,
ale orgii z tego nie będzie. Nie dziś.
- Miałeś jakieś déjà vu w swojej grupie? - Nie.
Miałeś jakieś déjà vu w swojej grupie?
Czemu myślimy, że coś już się działo?
Proste. To już się działo. W naszych mózgach, jako wizja przyszłości.
Zjawiska nadprzyrodzone.
Może umierając, pierwsze, co powiemy, to:
„Znam to uczucie. Już to przerabiałem”.
A jak się czujesz?
Umieram, Murray.
Po dwóch i pół minutach ekspozycji na toksyczną chmurę.
Jeśli mnie nawet nie uśmierci bezpośrednio,
przeżyje mnie w moim ciele.
Zginę w katastrofie lotniczej, a nyoden D będzie zdrowiutki,
kiedy mnie złożą do grobu. Tak twierdzi komputer.
Współczuję, przyjacielu.
Ale komputery robią błędy.
- Wystarczy naelektryzowany dywan… - W baraku nie ma dywanu.
Kłaczek. Włos w obwodach. Zawsze są jakieś błędy.
Ani słowa Babette.
- Byłaby zdruzgotana. - Jasne.
Czasami naprawdę myślę, że śmierć po mnie idzie.
Zazwyczaj w nocy.
Mój odwieczny lęk się zmaterializował.
Wiemy, że nie da się uciec śmierci.
Jak sobie radzić z tą ponurą wiedzą?
Tłumiąc ją, uciekając. Ty nie potrafisz.
Chciałbym móc coś zrobić, przechytrzyć problem.
Myślałeś, że Hitler cię ochroni. Niektórzy wyrastają ponad życie,
Hitler wyrasta ponad śmierć. Rozumiem to.
Serio? Też bym chciał.
To oczywiste.
Groza nie zostawia miejsca na twoją własną śmierć.
To była śmiała próba, odważny cios. Odważny, ale głupi.
- Gdybym stracił zainteresowanie sobą… - Masz, weź.
Mam w domu drugi, w szufladzie pod kuchenką.
Weź. Wyczuj go.
Naładowany.
Maleństwo, ale na prawdziwą amunicję.
Automat Zumwalt kaliber .25. Niemiecki. Z twojej bajki.
Ja go nie chcę.
Uważam, że ludzkość dzieli się na dwie grupy.
Zabójców i umieraczy. Większość to umieracze.
Brak nam predyspozycji i wściekłości, by zabijać.
Ale pomyśl, jak emocjonujące może być uśmiercanie drugiej osoby.
Jeśli umrze, ty już nie możesz.
Zabijając ją, zyskujesz nowe życie. Kto wie?
Może przemoc to forma odrodzenia.
I może da się zabić śmierć.
I uciekali, ponieważ nie wiedzieli, co robić.
Mieszkańcy byli przerażeni.
Wisząca nad ich głowami chmura budziła zachwyt, była piękna.
Nyodenowe psy zostają z nami
Rząd coś wie, lecz bajkami mami
W Farmington widziano UFO znów
Szaber kwitnie, szkoda słów
Trzy żywe jelenie z Pałacu Kung Fu padły
Śliczne chmury zwodzą swym wyglądem
Ludzie w kombinezonach z myleksu
Idą tu, by palić i grabić
Nie ma różnic, demokraci czy republikanie
Chmura nadciąga po nas wszystkich
Nie ma różnic, demokraci czy republikanie
Chmura nadciąga
Skażenie! Wszędzie toksyczne skażenie!
Jack! Wstawaj, musimy uciekać!
Proszę się udać do pojazdów.
- Mamo! - Pięć minut.
Zero minut!
Musi wszystko mówić dwa razy? Słyszymy ją.
Lubi brzmienie własnego głosu.
Toksyczna chmura nadciąga!
Skażenie! Skażenie!
Musicie założyć maseczki ochronne!
Uwaga!
Stać!
- Jack! - Tato!
- Steffie, zgubiłaś Trusia! - Co?
Mój króliczek! Baba, zgubiłam Trusia!
Steffie zgubiła Trusia!
Znajdź króliczka Steffie!
- Upuściła go! - Jest tam!
Kluczyki! Jack, daj kluczyki od wozu! Szybko!
Dzięki.
KONTROLA BRONI KONTROLĄ UMYSŁU
Znalazłem.
- Jack! - Nie w tę stronę!
Co robisz?
Czuję, że ten land rover wie, jak przetrwać.
O Boże!
- Spokojnie. - To nie droga.
Schowaj się.
Światła na dziewiątej.
Dobra!
O Boże! O mój Boże!
Światła się nie zbliżają.
Teraz są tam!
Teraz są za nami!
Zrób to!
- Na czternastej. - Całkiem dobrze.
- Jesteśmy w wodzie, tato. - Teraz i ja to wiem.
Tato, zgaś silnik.
- Owce mają rzęsy? - Spytaj ojca.
- Znosi nas w bok. - Czy owce mają rzęsy?
Czy nikt nie chce zwrócić uwagi na to, co się dzieje?
Tata chce pochwał za lądowanie w wodzie.
Nie, nie chcę. Wracajcie do swojej rozmowy.
- A jeśli tam jest wodospad? - Jest tam wodospad?
Zapal.
I do dechy.
Jeszcze raz.
Czy to coś, co naprawdę może zabić, czy tylko środek drażniący?
Dzięki!
…mają wbudowany apetyt na konkretne toksyny w nyodenie D.
Chmura przemieszcza się na zachód. Ludność ma się przenieść do Iron City,
gdzie firmy udostępniają siedziby,
by pomieścić ewakuowanych, których ponownie przemieszczono.
Dwóch z plądrujących nie żyje, mają ślady kwasu na kombinezonach.
Uwaga, ludzie! Pozbierajcie się i przestańcie gadać!
Nikt nie ma prawa wyjść z budynku, jasne?
Jeśli ktoś przyjdzie do mnie z pytaniem: „Czy mogę wyjść?”,
usłyszy to, co przed chwilą powiedziałem.
Nikt nie ma prawa wyjść z budynku.
- Jak się ma Babette? - Nie podoba mi się ostatnia plotka.
Mów.
Wojskowe śmigłowce spuszczają na linach techników,
którzy umieszczą mikroorganizmy w centrum chmury.
- Co ci się w tym nie podoba? - Nie wiem.
Im większy postęp nauki, tym się bardziej boję.
W wiadomościach milczą. Ani słowa, ani zdjęcia.
Na kanale Glassboro poświęcono nam równo 52 słowa.
Żadnych zdjęć.
Żadnych relacji na żywo.
To aż tak częste zjawisko, że nikogo to nie rusza?
- Byliśmy przerażeni! - I jesteśmy!
Porzuciliśmy domy.
Jechaliśmy w ulewie.
Widzieliśmy zabójczą zjawę.
Statek śmierci płynący po niebie.
Wmawiają nam, że to coś nieistotnego?
Myślą, że to tylko telewizja? Nie wiedzą, że to rzeczywistość?
Czy nie powinniśmy widzieć na ulicach kamer i reporterów?
Czy nie powinniśmy krzyczeć: „Dajcie nam spokój!
Już dość wycierpieliśmy”?
Nie mamy prawa gardzić ich kretyńskimi pytaniami?
Popatrzcie na nas!
- Trzymają nas w kwarantannie! - Tak!
- Jak trędowatych w średniowieczu! - Fakt!
To, co kochaliśmy i na co pracowaliśmy, jest zagrożone!
Może i nie było większych strat w ludziach,
ale czy nie zasługujemy na uwagę za nasze cierpienia?
Za nasze przerażenie?
Czy strach to zły news?
Jesteśmy ważni! Tak jest!
Już to widziałem.
Co widziałeś?
Ty stałeś tam, ja tutaj.
Widziałem wyraźnie rysy twojej twarzy.
To się już raz wydarzyło. Syk w rurach.
Włoski jeżące się w porach skóry, identyczny wyraz na twojej twarzy
Jaki?
Udręczony.
Otępiały.
Zagubiony.
Minęło aż dziewięć dni, zanim pozwolili nam wrócić do domów.
Witamy klientów.
Pocieszające, że supermarket nic się nie zmienił od skażenia.
Supermarket stał się jeszcze lepszy.
Tu niepakowane mięso, tam świeży chleb… Jak na perskim bazarze.
Jest dobrze i będzie dobrze, jeśli tylko supermarket nie podupadnie.
Wiesz, że Tybetańczycy wierzą w fazę przejściową
między śmiercią a odrodzeniem?
O tym właśnie tutaj myślę.
Supermarket to poczekalnia. Ładuje nasze duchowe baterie.
Jest bramą.
Spójrz, jak tu jasno. Ile tu krąży paranormalnych danych,
fal i promieniowania.
Są tu wszystkie litery i cyfry, wszystkie kolory tęczy,
wszystkie głosy i dźwięki, wszystkie hasła i ceremonialne zwroty.
Musimy tylko umieć je odszyfrować.
Jezu!
A jak twoja urocza kobietka?
Jest jakaś inna od czasu skażenia.
- Przeżyliśmy zbiorową traumę. - Wciąż chodzi w dresie.
Stoi w oknie, płacze bez powodu.
Nie wiem, jak jej pomóc. Szykuję się do konferencji hitlerolo…
- A co u dzieci? - Wróciły do szkoły.
Steffie przestała nosić maseczkę.
A co u ciebie?
Jutro znów idę do lekarza.
Co mówi o twoim statusie skazańca?
Nie mówiłem mu.
Skoro nie wykrył żadnych zmian, nie podnoszę tematu.
- Wiecznie okłamuję lekarzy. - Ja też. Ale dlaczego?
Pamiętasz, jak mi pomogłeś w walce o Elvisa?
Okazało się, niestety, że i tak bym wygrał.
- Co się stało? - Cotsakis, mój rywal…
opuścił świat żywych.
- On… - Umarł.
Zmiotła go fala pod Malibu.
Podczas ferii.
Wiem od godziny, od razu tu przyszedłem. Przykro mi, że ci to mówię.
Biorąc pod uwagę twój stan.
Biedny Cotsakis…
Zmiotła go fala?
Tego olbrzyma?
- Kawał faceta. - Olbrzymi.
- Ważył ze 150 kilo. - Lekko licząc.
Nie żyje! Taki wielki chłop.
Lepiej, kiedy ginie nieznajomy. I że to nie my.
Być takim olbrzymem i zginąć.
Mam go przed oczyma.
Może przestając zaprzeczać śmierci, moglibyśmy spokojnie umrzeć.
Idąc ku automatycznym drzwiom.
Teraz. Świetnie.
Crush. Jolt. Hi-C.
Nancy? Sanka.
Sanka, Nancy.
A jeśli śmierć to tylko dźwięk?
Słyszysz go od zawsze. Szum, który cię spowija.
Jednolity. Biały.
To poniekąd dziwne, co?
Że można przywołać obraz zmarłych.
Proszę zignorować ostatni komunikat.
Zaraz, co?
Nie ignorować.
Czemu tak często się pan bada?
Kiedyś bał się pan, że coś wykryjemy.
Wciąż się boję.
Dobrze, że wreszcie traktuje pan poważnie swój status pacjenta.
Status?
Po wyjściu z gabinetu ludzie zapominają, że są pacjentami.
Ale lekarz z końcem dnia nie przestaje być lekarzem.
Podobnie powinno być z pacjentem.
Nie podoba mi się pański poziom potasu.
- Co to znaczy? - Nie ma czasu na wyjaśnienia.
Są skoki prawdziwe i pozorne. To panu wystarczy.
Jak wysoki jest mój poziom potasu?
Alarmujący.
Czy taki wynik może być objawem jakiegoś stanu,
który zaczyna się ujawniać?
Jakiegoś stanu wywołanego dajmy na to kontaktem
czy nieumyślnym wchłonięciem danej substancji z powietrza albo deszczu?
Miał pan kontakt z taką substancją?
Z toksyczną chmurą?
- A wynik by na to wskazywał? - Bez kontaktu nie byłoby objawów.
- Prawda? - Jesteśmy zgodni.
Nie miałby pan powodu mi kłamać.
Poślę pana do Glassboro na dalsze badania.
Mają tam nowy ośrodek, Farmę Jesiennych Żniw. Słyszał pan o nim?
Najnowocześniejsza aparatura.
Lśniąca nowością.
Wróci pan tu z wynikami w zaklejonej kopercie.
W tandemie doktor-pacjent
osiągniemy więcej niż osobno.
Doktorze Lu, słyszał pan o dylarze?
- To wyspa w Zatoce Perskiej? - Nie, to…
Terminal naftowy, bez którego Zachód nie przetrwa?
- Mała, biała tabletka. - Pierwsze słyszę.
Życie powoli, acz pewnie wraca do normy
w Blacksmith i okolicach. Podobno owczarki niemieckie
wywąchały jedynie niski poziom stężenia na obrzeżach miasta.
Ale nie zagraża ono już ludziom ani zwierzętom.
Ostatni członkowie ekipy kryzysowej wyjeżdżają z psami.
Gorsze jest promieniowanie wokół nas.
Radia, telewizory, kuchenki mikrofalowe, linie energetyczne przed domem.
Mniejsza o toksyczne chmury. Wrogiem są pola elektromagnetyczne.
Ujawnienie prawdy na ten temat doprowadziłoby przemysł do upadku.
- Czy Wilder mniej teraz mówi? - Zasądzono by miliardowe kary.
- To trochę radykalne, co? - To, co mówię, czy to, co się stało?
- Czemu góry są na północy? - Zawsze tak jest.
Nawijaj.
Śnieg się topi i spływa do podmiejskich kolektorów,
które z tego powodu buduje się na południu.
- To prawda? - A jak myślisz?
- Nie wiem. - Dzieci, słuchajcie.
Na przejściu trzymajcie się za ręce.
Uważajcie przy basenach.
Jeśli myślicie, że ktoś jest kidnaperem, to nim jest.
A ty dokąd?
Mam nowy kurs w kościele.
- Jaki? - Jedzenie i picie.
Tego trzeba uczyć?
Nie za późno? Już prawie noc.
A czym jest noc?
Zdarza się siedem razy w tygodniu. Co w tym wyjątkowego?
Pomożesz mi po kolacji z pracą domową?
Praca domowa to pic. Chcę ci coś pokazać.
Dylar.
Zostały cztery. Weź jedną. Potrzebujemy dowodu rzeczowego.
- I ani słowa Babie. - Dobra.
Powie, że nie pamięta, czemu je tu schowała.
Jutro rano polecę do apteki
i spytam farmaceutę o dylar.
- Już to zrobiłam. - Kiedy?
- W okolicach Gwiazdki. W trzech aptekach. - I co?
- Nie znają leku. Nie ma go w spisach. - Nienotowany.
- Zadzwoń do jej lekarza. - Dobra, jutro.
Teraz!
Sprawa jest poważna. Coś się z nią dzieje.
Już dzwonię. Do domu.
Zaskocz go.
Przynajmniej nie ochrzani mnie recepcjonistka.
Dzwoń do domu. Obudź go.
Wyciągnij podstępem informacje.
Zadzwonię. Obudzę.
Wydębię podstępem informacje.
- Halo? - Dr Hookstratten?
Mówi Jack Gladney, leczy pan moją żonę, Babette.
Przepraszam, że niepokoję pana w domu, ale martwię się o nią.
I moim zdaniem przepisany przez pana lek jest podłożem problemu.
Jakiego?
Zaników pamięci.
Dzwoni pan do mnie do domu w sprawie zaników pamięci?
Gdyby każdy tak robił, co by to było?
- Efekt domina. - Te zaniki są bardzo częste.
I długotrwałe.
Dzwoni pan o 22 do lekarza
i mówi „ma zaniki pamięci”?
A może ma gazy? Niech pan z tym do mnie dzwoni.
Częste i długotrwałe. To musi być wina leku.
Jaki to lek?
- Dylar. - Dylar.
- Pierwsze słyszę. - Mała biała tabletka.
- W bursztynowej fiolce. - W bursztynowej…
Opisuje pan tabletkę jako małą i białą
i spodziewa się, że lekarz odpowie, będąc w domu, po godzinie 22.
Mów pan, że jest okrągła. To kluczowa informacja.
Lek nie jest notowany.
Nie znam go. I na pewno nie przepisałem go pańskiej żonie.
- Jasne. Przepraszam za kłopot. - Byłam w trzech…
Nie panuję nad tym, co mówię lekarzom.
Oddam tabletkę do analizy komuś z naszego wydziału chemii.
Chyba że już to zrobiłaś.
To nie jest tradycyjna tabletka.
Lek ma polimerową otoczkę.
Woda z przewodu pokarmowego sączy się przez otoczkę
w kontrolowanym tempie.
I co ta woda robi?
Rozpuszcza substancję czynną.
Lek uwalnia się z tabletki
przez pojedynczy otworek.
Nie od razu go dostrzegłem.
Bo jest nawiercony laserowo.
Nie dość, że tyci, to jeszcze precyzyjnie odmierzony.
Lasery? Polimery?
Nie jestem w tej dziedzinie ekspertem, ale to cudowny systemik.
- Twinkie! - Po co ta precyzja?
Lek uwalnia się w określonym tempie przez długi czas.
System jest wydajny.
Jestem pod wrażeniem. Wręcz olśniony.
A jakie jest z założenia działanie tego leku?
Czym jest dylar?
- Nie wiem. - Wiesz. Mówią, że jesteś genialna.
A co mają mówić? Zajmuję się neurochemią.
Nikt nie wie, co to.
Powiem ci jedno:
substancją czynną jest w dylarze jakiś psychotrop.
Ma oddziaływać na głębsze partie kory mózgowej.
Więcej nie wiem. Ale jedno mogę ci powiedzieć.
Nie ma go w obiegu.
Znalazłem go w typowej aptecznej fiolce.
Nieważne, gdzie go znalazłeś.
To nieznany lek.
Czas na poważną rozmowę. Ty to wiesz i ja to wiem.
Znaleźliśmy dylar.
Jaki znów dylar?
Przylepiony taśmą do osłony grzejnika.
Po co miałabym tam coś przylepiać?
Denise przewidziała, że to powiesz.
- Zwykle ma rację. - Opowiesz mi wszystko o dylarze.
Przez wzgląd na swoją córkę.
Zamartwia się o ciebie.
Zresztą nie masz już pola manewru. Przyparliśmy cię do muru.
Oddałem jedną z tabletek do analizy.
Dylar jest równie rewolucyjny
jak mikroorganizmy, które rozprawiły się z chmurą.
I wiemy coś jeszcze. Coś, co ci wytrąci broń z ręki.
Wiemy, że dylar nie jest ogólnodostępny.
Dobrze wiesz, że nie mam w zwyczaju zaszczuwać innych.
Ale Denise ma inny charakter.
Jeśli nie powiesz mi prawdy, naślę na ciebie twoją córkę.
A ona wykorzysta cały swój arsenał.
Powali cię na łopatki.
Wiesz, że mam rację.
Opowiem to po swojemu.
Nie spiesz się.
Mamy cały dzień.
Posiedzę tu tyle, ile będzie trzeba.
Nie wiem dokładnie, kiedy to się zaczęło. Może półtora roku temu?
Myślałam, że przechodzę jakąś fazę.
Jakiś kamień zwrotny w moim życiu.
„Punkt zwrotny” albo „kamień milowy”.
Myślałam, że to jakieś przesilenie. Kryzys wieku średniego.
Stan, który minie i o którym zapomnę.
- Ale nie minął. - Jaki stan?
- Mniejsza z tym. - Nigdy cię takiej nie widziałem.
A przecież istotą Babette jest coś innego. To radosna osoba.
Nie popada w ponuractwo i nie użala się nad sobą.
- Opowiem ci o tym. - Dobrze.
Znasz mnie. Uważam, że wszystko da się poprawić.
Można zmienić to, co nam zagraża, rozkładając to na czynniki pierwsze.
Szukałam w bibliotekach i księgarniach, oglądałam kablówkę,
sporządzałam listy i wykresy, byłam u świętego sikha w Iron City.
Zgłębiałam okultyzm, chowając książki na strychu,
żebyście nie nabrali z Denise podejrzeń.
Wszystko bez mojej wiedzy?
Istotą Babette jest to, że ze mną rozmawia,
że coś ujawnia, że się zwierza.
To nie historia twojego uczucia zawodu z powodu mojego milczenia.
To opowieść o moim bólu i próbie jego stłumienia.
Szukałam materiałów, ale nic mi to nie dało.
Ten stan kładł się cieniem na moim życiu. Aż pewnego dnia w supermarkecie
sięgnęłam w kolejce do kasy po brukowiec. Było w nim ogłoszenie, mniejsza o treść.
Szukali ochotników do tajnych badań. Więcej nie musisz wiedzieć.
Odpowiedziałam na ogłoszenie.
Poszłam na rozmowę do małej firmy prowadzącej badania nad psychobiologią.
Powiedzmy, że to Gray Research, chociaż tak się nie nazywa.
Powiedzmy, że mój kontakt to pan Gray.
Pan Gray to kompozyt.
Byłam w kontakcie z trzema, czterema osobami, może było ich więcej.
Jeden z długich, niskich budynków z cegły otoczonych parkanem pod napięciem
i nijakimi krzakami.
Nie widziałam ich siedziby. Mniejsza o przyczynę.
Chodzi o to, że badali mnie i badali.
Emocje, psychika, cechy motoryczne, EEG.
Pan Gray oświadczył, że jestem w trójce finalistów.
Finalistów czego?
Mieliśmy być obiektami badań
nad supereksperymentalnym tajnym lekiem.
Kryptonim:
dylar.
Odkrył w ludzkim mózgu receptor dylaru
i pracował nad ulepszoną wersją tabletki.
Po raz pierwszy od długiego czasu byłam pełna nadziei.
Jednak badania na ludziach wiążą się z ryzykiem.
Lek mógłby mnie uśmiercić. Albo żyłabym dalej z obumarłym mózgiem.
Mogłabym nie rozróżniać słów i rzeczy.
Na hasło: „Leci kula!” padłabym na ziemię, żeby się ukryć.
Skończyło się na zanikach pamięci.
I mimo to dalej robili z ciebie ludzkiego szczura doświadczalnego?
Nie.
Stwierdzili, że to zbyt ryzykowne pod względem prawnym, etycznym itp.
No to super.
Nie.
Nie pogodziłam się z tym.
Spróbuj zrozumieć, co się dalej działo.
Muszę uwzględnić w tej historii pewien aspekt,
przykry zakamarek ludzkiego serca.
Babette ujawnia i się zwierza?
- To cała istota Babette. - Dobrze.
Będę ujawniać i się zwierzać.
Ale nie chcesz wiedzieć, co się zdarzyło. Wydaje ci się, że chcesz, ale nie chcesz.
Pan Gray i ja weszliśmy w prywatny układ.
Mieliśmy prowadzić dalsze badania.
Ja miałam wyzdrowieć,
a on zgarnąłby laury za przełomowy cud medyczny.
Wiązało się to z pewną niedyskrecją.
Tylko pod tym warunkiem pan Gray udostępniłby mi lek.
Moja ostatnia deska ratunku, ostatnia nadzieja.
Najpierw oddałam mu swój umysł.
Teraz oddałam mu ciało.
Jak można oddać ciało kompozytowi trzech lub więcej osób?
To zlepek postaci.
Skupmy się na genitaliach.
O ilu zestawach rozmawiamy?
O jednej osobie.
Kluczowej. O kierowniku projektu.
Czyli już nie chodzi o pana Graya, który jest kompozytem.
To teraz jedna osoba.
Udaliśmy się do brudnego pokoiku w motelu.
Mniejsza o to gdzie i kiedy.
Był tam telewizor pod sufitem.
To wszystko, co pamiętam.
Tak strasznie się wstydziłam, że miałam na twarzy kominiarkę.
Nazywasz to niedyskrecją? Sprzedawałaś się za tabletki.
- Jack… - Przeszłaś boso
po ognioodpornej wykładzinie.
Pan Gray rzucił kluczyki od auta z wypożyczalni na komodę,
- a potem w ciebie wszedł. - Nie. Wiesz, jak nie cierpię tego zwrotu.
Dokonał aktu wejścia, innymi słowy wjechał w ciebie!
Nikt w nikogo nie wjeżdżał.
Zrobiłam to, co musiałam zrobić. Byłam nieobecna.
Ja…
byłam poza ciałem.
To była kapitalistyczna transakcja.
Wielbisz żonę, która ci o wszystkim mówi.
Robię, co mogę, żeby być tą osobą.
Chcę tylko zrozumieć.
Ile razy odwiedziłaś motel?
Jeździłam tam przez kilka miesięcy. Zgodnie z umową.
Czy… Czy seks z nim sprawiał ci przyjemność?
Ja… ja tylko…
Pamiętam tylko wycelowany w nas telewizor pod sufitem.
Miał poczucie humoru?
Kobiety cenią facetów, którzy żartują z seksu.
Ja, niestety, nie umiem. A po tym…
Chyba już nie będę miał szans się tego nauczyć.
Lepiej będzie, jeśli będziesz go znać jako pana Graya. To wszystko.
Nie jest wysoki, niski, młody ani stary.
Nie śmieje się, nie płacze. To dla twojego dobra.
Nie. Musisz mi powiedzieć, kto to.
Nie. Skąd mogę mieć pewność, że go nie zabijesz?
- Bo nie jestem zabójcą. - Jesteś mężczyzną.
Wiemy, czym jest dzika, męska zazdrość.
- Jesteście w tym dobrzy. - Ja nie jestem.
Zwijam końcówki worków na śmieci i zawiązuję na supeł… ja…
To dalej trwa?
- Nie. - Dlaczego?
Bo lek nie podziałał.
Przynajmniej na mnie.
Może powinienem się wynieść.
Wynająć pokój w motelu.
Sam nie wiem.
Nie wiem.
Nie.
Doszłaś aż tak daleko.
Kazałaś mi cierpieć.
Muszę wiedzieć. Co ci dolega?
Boję się umrzeć.
- Boję się własnej śmierci. - Ty?
Jesteś jeszcze młoda.
Biegasz w górę i w dół po schodach.
To nie jest racjonalny lęk.
Ja… nie mogę uwierzyć,
że wszyscy zmierzamy ku nieistnieniu.
Wszyscy.
To mnie dręczy. Nie odpuszcza.
Baba, każdy boi się śmierci.
Pan Gray powiedział, że jestem szczególnie wrażliwa.
Że boję się jej z wyprzedzeniem. Dlatego tak chciał mnie wykorzystać.
Baba, to ja mam w tej rodzinie obsesję śmierci.
Od zawsze.
Kocham cię.
Ale bardziej boję się śmierci. Chociaż naprawdę cię kocham.
Obiecywałem sobie, że nigdy ci tego nie powiem.
Mam wstępny wyrok śmierci.
To się nie stanie jutro czy pojutrze.
Ale to przesądzone.
Więc nie mówimy już o strachu i wiszącym nad nami zagrożeniu.
To jest trudne i brutalne. Sam fakt.
W czasie, w którym przeszedłem od drzwi auta do dystrybutora,
wystawiłem się na działanie takiego stężenia chemikaliów, że…
Wyobrażanie sobie własnej śmierci
to żałosna i cudowna forma użalania się nad sobą.
Lubiłeś sobie wyobrażać śmierć, będąc dzieckiem?
Wciąż to robię. Kiedy coś mnie zdenerwuje,
wyobrażam sobie krewnych i znajomych zgromadzonych wokół mojej trumny.
Żałują, że nie byli dla mnie milsi, póki żyłem.
Dzieci użalają się nad sobą. To coś naturalnego i ważnego.
Jest coś jeszcze bardziej dziecinnego i przyjemnego.
Dlatego regularnie myślę, że nie żyję.
…do tego się to sprowadza. Człowiek całe życie żegna innych.
Ale jak pożegnać samego siebie?
- Pokaż mi język. - Jack, czekamy na twój wykład.
Panasonic.
Dzieci przepadają za pepperoni,
więc dorzucę tu parę plasterków…
Gotowana szynka, kiełbasa…
Świetny sposób na zagospodarowanie resztek.
Co robisz?
Spokojnie, to tylko ja.
Wiem, kto to.
Wiem, czego szukasz.
Co zrobiłaś z fiolką? Były w niej trzy tabletki.
- Skąd wiesz, że ją wzięłam? - Bo wiem. I ty wiesz.
Najpierw niech ktoś mi powie, co to jest dylar.
Twoja matka już tego nie bierze.
Nie masz już powodu ukrywać fiolki.
Mów, jak działa, to ci ją oddam.
Ostatnio się przeraziłem.
Myślałem, że stanie się coś strasznego.
Na szczęście się myliłem.
Ale wciąż odczuwam skutki.
Potrzebuję dylaru.
- W czym problem? - A to, że jest, ci nie wystarcza?
Nie dam się wrobić.
To nie kwestia wrabiania. Potrzebuję leku.
Dasz tabletki mojej matce. Która ukradła mi kominiarkę.
- Jest lekomanką? - Wiesz, że to nieprawda.
Chyba się nie rozwodzicie, co?
Skąd takie pytanie?
Śpisz na fotelu rozkładanym. To niewygodne.
Rozmawiamy o śmierci.
Boję się jej.
Tabletki podobno nie działają, ale kto wie?
Zresztą nieważne, chcę zobaczyć, co się stanie.
Czy to nie jest głupie?
Do tego doprowadza desperacja.
Pamiętasz, jak w radiu powiedzieli, że chmura wzmaga potliwość rąk,
i zaczęły ci się pocić dłonie?
Siła sugestii
jednych wpędza w chorobę, innych uzdrawia.
Jeśli myślę, że pomoże, to pomoże.
- Wyrzuciłam fiolkę. - Nie. Gdzie?
Do zgniatarki do śmieci.
- Kiedy? - Parę dni temu.
GRATKA DLA MIŁOŚNIKÓW PERFUM
BOISZ SIĘ ŚMIERCI?
SZUKAMY OCHOTNIKÓW DO TAJNYCH BADAŃ
Halo?
Chciałbym kupić dylar.
- Pozbyć się lęku. - Pozbyć się lęku.
Zacząć od zera.
Motel Przydrożny w Germantown.
Pokój 8.
Świetne wystąpienie.
Piłeś wodę jak smok, tato.
Nie czekaj, aż wieczorem wrócę.
- Potrzebuję wozu, prowadzę dziś kurs. - Weź go.
Ja go nie potrzebuję.
Chłód wisi w powietrzu.
Wiesz, co to oznacza?
Co oznacza?
Załóż kominiarkę.
Że też można aż tyle powiedzieć o psie Hitlera.
Elvis też uwielbiał psy.
Był Woodlaw, Muffy Dee, Champagne…
Oraz Muffin. No i Wendell, ale Wendell był kotem.
- Daj mi kluczyki od swojego wozu. - Dobra.
Kradnij zamiast kupować.
Strzelaj zamiast gadać.
Jesteś mężczyzną, Jack.
Wiemy, czym jest dzika, męska zazdrość.
Kradnij zamiast kupować.
Strzelaj zamiast rozmawiać.
Może przemoc to forma odrodzenia.
I może da się zabić śmierć.
MOTEL PRZYDROŻNY
Masz chore serce czy chorą duszę?
Znam cię.
Tak. Kręcę się tu.
Jak kogucik na dachu.
Na czym stanąłem?
Czego chcesz?
Potrzebuję dylaru.
Czego chcesz?
Chcę żyć.
Ale umierasz.
Ale nie chcę.
Więc jesteśmy zgodni.
Wejście do pokoju to zgoda na pewien rodzaj zachowania.
To nie ulica czy parking, dajmy na to.
Istotą pokoi jest to, że są wewnątrz.
Słuszna uwaga.
Istnieje niepisane porozumienie między wchodzącym do pokoju
a tym, do kogo pokoju się weszło.
Pokój jest wewnątrz.
Ludzie w pokojach muszą się z tym zgodzić.
To coś innego niż trawniki, łąki, pola czy sady.
To ma głęboki sens.
By przeliczyć stopnie Fahrenheita na Celsjusza, robisz tak.
Nie zawsze byłem taki jak teraz.
Tak właśnie myślałem.
Prowadziłem ważne prace.
Sam sobie zazdrościłem.
Śmierć bez lęku to codzienne zjawisko.
Da się z tym żyć.
Mówisz, że śmierć jako taka nie istnieje
bez elementu strachu?
- Ludzie się do niej dostosowują? - Dylar zawiódł… z oporami.
U każdego?
W każdym ciele.
Ale na pewno coś się zjawi.
Może teraz, może nigdy.
Mówisz, że w końcu powstanie skuteczny lek?
Między nami, tchórzami, jem to jak cukierki.
Tak właśnie myślałem.
Ile chcesz kupić?
- A ile potrzebuję? - Duży z ciebie facet.
W średnim wieku.
Czy to opisuje twój niepokój?
Postrzegam cię jako osobę
w kurtce z ciemnobrązowej skóry,
w beżowych spodniach.
Dobrze trafiłem.
Nauczyłem się angielskiego, oglądając amerykańską TV.
Prawie nie pamiętam chwil spędzonych w tym pokoju,
zanim się pogubiłem.
Była pewna kobieta w kominiarce…
Ale nie pamiętam jej imienia.
Amerykański seks.
Mówię ci, tak się nauczyłem angielskiego.
Nie odróżniałam słów od rzeczy.
Jeśli ktoś mówił „spadający samolot”,
padałam na podłogę, żeby się ukryć.
Spadający samolot.
Pikujący aeroplan!
- Po co tu jesteś, biały człowieku? - Chcę kupić.
Jesteś bardzo biały, wiesz?
Bo umieram.
To ci pomoże.
- I tak umrę. - Ale nie przejmując się tym.
Na jedno wychodzi.
Grad kul.
Kanonada.
Nazywam się Jack Gladney i przyszedłem cię zabić.
Jestem byłym umieraczem, a obecnie zabójcą.
Znasz moją żonę, Babette.
Nosiła kominiarkę.
Nosiła ją, żeby nie całować mnie w twarz.
Mówiła, że to nieamerykańskie.
Mówiłem jej, że pokój jest wewnątrz.
Nie wchodź, jeśli się nie zgadzasz.
O to chodzi, w przeciwieństwie do wypiętrzenia płyt kontynentalnych.
Albo…
możesz jeść naturalne ziarna,
warzywa, jaja…
żadnych ryb…
żadnych owoców.
Albo… owoce…
warzywa…
białka zwierzęce…
żadnych ziaren czy mleka.
Albo…
dużo mleka sojowego dla B12
i dużo warzyw, by unormować uwalnianie insuliny.
I żadnego mięsa,
żadnych ryb, żadnych owoców.
Jest nieskończenie wiele połączeń.
Nie zastanawiasz się, czemu na 32 zęby
te cztery sprawiają tyle kłopotów?
Za minutę będę miał odpowiedź.
Masz ranę postrzałową!
Ty też.
Przepraszam.
To może zwiastować napływanie nieco cieplejszego powietrza.
- Odbiła się rykoszetem od przegubu. - I trafiła mnie w nogę.
- Skąd wiedziałaś, że tu będę? - Mężczyźni to zabójcy.
- Potrzebuje pomocy. - Weźmy go stąd.
Potrzebujemy pomocy.
Czemu dałeś mu nabity pistolet?
Myślałem, że wpakowałem mu trzy kulki, a nie tylko dwie.
I planowałem…
Nie wiem, widać coś spieprzyłem.
Po wóz Murraya przyjadę później.
On się dławi!
Kto mnie postrzelił?
Ja…
Ty sam.
Postrzeliłeś się.
- A ciebie? - Też ty.
Masz w ręce pistolet.
A czego chciałem tym dowieść?
Straciłeś panowanie. Nie odpowiadałeś za siebie.
Wybaczamy ci.
Kim jesteście… tak serio?
Przechodniami. Przyjaciółmi.
To bez znaczenia.
Niektóre stonogi mają oczy, inne nie.
- Dobra. - Jasne.
Te rozbrykane delfiny…
wyposażono w nadajniki radiowe.
Ich dalekie wędrówki mogą nam wiele powiedzieć.
Jesteś na antenie.
IZBA PRZYJĘĆ
Trzymasz mu głowę?
Tenis? Może ktoś? Kto zagra?
Strzelano do nas!
Mamy rany postrzałowe.
To dla nas chleb powszedni.
Wózek.
Czemu są tylko dwa wózki?
Dochód realny, skorygowany o inflację.
Nikt nie wie, czemu morskie ptaki ciągną do San Miguel.
- Jak się pani nazywa? - Siostra Hermann Marie.
Co dziś mówi Kościół o Niebie?
To wciąż poczciwe dawne niebo, jak to?
Masz nas za głupie?
Zajmujemy się chorymi i rannymi.
Nic więcej. Chcesz gadać o Niebie, idź gdzie indziej.
Więc po co ten obrazek na ścianie?
Dla innych, nie dla nas.
Zakonnica nie wierzy w Niebo?
- Skoro sami nie wierzycie… - Gdyby siostra wierzyła, może i my…
Gdybym wierzyła, może byście nie musieli.
Ktoś musi sprawiać wrażenie wierzącego.
Więc śmierć to koniec?
Czy coś przetrwa?
Pytacie o to, w co wierzę, czy o to, w co udaję, że wierzę?
Nie chcę tego słuchać. To okropne.
- Jesteś zakonnicą. - Bądź nią!
Przychodzicie tu z ulicy. Mąż i żona.
Ciągniecie czyjeś ciało za nogę
i chcecie rozmawiać o aniołach na chmurkach?
Spadać mi stąd.
Kto tu przychodzi z gadką o aniołach, jest kretynem.
Pokażcie mi anioła.
Proszę.
Chcę go zobaczyć.
Pokażcie mi świętego.
Dajcie mi jeden włos ze zwłok świętego.
Naszym zadaniem na tym świecie jest wierzyć w to, w co inni nie wierzą.
Jeśli porzucimy te wierzenia,
rasa ludzka wymrze.
Dlatego tu jesteśmy.
Maleńka mniejszość.
Gdybyśmy nie udawały, że w te rzeczy wierzymy,
świat by się zawalił!
Piekło jest tam, gdzie nikt nie wierzy.
Modlimy się,
zapalamy świece, prosimy figury o dobre zdrowie i długie życie.
Ale do czasu.
Stracicie swoich wyznawców.
Może spróbujcie uwierzyć w siebie nawzajem.
- Będzie z nim dobrze? - Chwilowo nie. Ale przeżyje.
Żałuję, że ci powiedziałam o swoim stanie.
Dlaczego?
Bo wtedy byś mi nie powiedział, że umrzesz pierwszy.
Moje dwa największe marzenia,
to to, żebyś nie odszedł pierwszy
i żeby Wilder zawsze był taki jak teraz.
Kiedyś omal cię nie poprosiłem o założenie getrów przed seksem.
Co cię powstrzymało?
Bałem się, że pomyślisz, że coś jest nie tak.
Wielbłąd magazynuje w garbie jedzenie czy wodę?
Zależy czy jedno- czy dwugarbny.
Dwugarbny ma w jednym to, w drugim to?
Ważne jest to, że ich mięso uznawane jest za przysmak.
- A nie mięso aligatorów? - Nie mówisz o lamach?
Kto sprowadził wielbłądy do Ameryki?
Murray mówi, że jesteśmy kruchymi istotami otoczonymi wrogimi faktami.
- Boliwia ma cynę. - Chile ma miedź i żelazo.
Jestem jedyną osobą, która lubi środy.
Zabrakło mleka.
…kolejna wojna światowa może być wojną o sól.
Zaskoczeniom nie ma końca.
Żal mi nas i dziwacznych ról, które odgrywamy w naszych katastrofach.
Ale dojmująca świadomość zniszczeń na wielką skalę
wciąż dodaje nam nadziei.
I właśnie tu czekamy…
razem.
BIAŁY SZUM
Napisy: Elżbieta Gałązka-Salamon