Mjallhvít
Endur fyrir löngu var friðsælt konungsríki
undir stjórn dyggðugra konungshjóna.
Þau óskuðu sér einskis heitar en barns.
Vetrarnótt eina gekk hríðarbylur yfir landið
svo að ríkið varð ófært vegna snjókomu og frosthörku,
en þar fengu þau sína dýrmætustu gjöf.
Þeim fæddist prinsessa.
Sökum aðstæðna á fæðingarnóttina
gáfu þau henni nafnið Mjallhvít.
Þegar hún óx úr grasi kenndu konungshjónin henni
að allsnægtir landsins tilheyrðu öllum sem ræktuðu það.
Þau kenndu henni að ríkja með kærleika.
Því að einhvern daginn yrðu það örlög hennar að taka við ríkinu.
Líttu á þetta land
Okkar heimili er hér
Með töfrum og birtu um völl
Hér í jörðu setjum fræ
Því það góðan ávöxt ber
Í ríki okkar frjáls erum öll
Djúpt í okkar jörð
Ótal undur finna má
Allt landið er uppskeru skreytt
Hér er eðalsteinamergð
Ef þú grefur, finnur þá
Við gnægðum þessum deilum sem eitt
Hæsta tindi frá
Niður í námudjúp
Sól skín ríkið á Sveipar gullnum hjúp
Förum vel með vor lönd
Notum græðandi hönd
Og þá gefst okkur gnótt
Þar sem vex allt gott
Óska þér hve langt þú helst vilt ná
Hvernig stúlku viltu í spegli sjá?
Gerðu það.
Í vatni sé ég okkur
Móður, föður, dóttur
Líttu nær, á þá sem völdin fær
Svo dafni hér allt gott
Hún er óhrædd
Og sanngjörn
Svo hugrökk
Sönn og trú
Óska þér
Þá sérðu hana nú
Hæsta tindi frá
Niður í námudjúp
Sól skín ríkið á Sveipar gullnum hjúp
Fólkið gjafmilt og kátt
Lifir saman í sátt
Sýnum dugnaðarvott
Og þá vex allt gott
Og hér vex allt gott
Hæ.
Konungshjónin fylgdust stolt með því
hvernig Mjallhvít varð góð og sanngjörn prinsessa.
En síðan reið ógæfan yfir.
Móðir Mjallhvítar veiktist.
Og góða drottningin lést.
Mjallhvít og konungurinn voru harmi slegin.
Þangað til…
töfrandi kona frá fjarlægu landi birtist í höllinni.
Fegurð hennar var slík að hún virtist
færa henni yfirnáttúrulega krafta.
Hún giftist konunginum
en ekki var allt sem sýndist.
Hún var ill
og hugsaði aðeins um eigin fegurð
og máttinn sem henni fylgdi.
Til að vernda þann mátt
átti hún töfraspegil
sem gat svarað einni einfaldri spurningu.
Spegill, spegill herm þú hver
hér á landi fríðust er.
Frú mín, drottning,
enga konu fegri en þér
fundið ég get á landi hér.
Nýja drottningin beið ekki boðanna við að ná völdum.
Hún varaði við hræðilegri ógn handan Suðurríkisins.
Svo að góði konungurinn sór að verja þegna sína.
Óhrædd - Sanngjörn - Hugrökk - Sönn
Geymdu vel
Uns ég sný heim til þín
En konungurinn sneri aldrei aftur.
Óttinn umvafði konungsríkið.
Og máttur drottningarinnar jókst.
Hún gerði bændur að hermönnum
sem voru henni hliðhollir
og hirti öll auðæfi konungsríkisins fyrir sjálfa sig.
Hún gerði Mjallhvíti að þjónustustúlku
og læsti hana inni í kastalanum.
En á meðan spegillinn sagði drottningunni daglega að hún væri fríðust allra
var Mjallhvít óhult fyrir grimmilegri afbrýðisemi drottningarinnar.
Hæsta tindi frá
Niður í námudjúp
Hvar er sól að sjá?
Með sinn gullna hjúp?
Var öll veröldin hlý?
Mun það verða á ný?
Ó, ef kæmist á brott
Árin liðu
og fólkið gleymdi næstum
að til hefði verið prinsessa sem hét Mjallhvít.
Þar sem vex allt gott
Í sannleika sagt…
gleymdi Mjallhvít því næstum sjálf.
Halló?
Fyrirgefðu.
Get ég aðstoðað þig?
Nei, takk. Ég er bara að skoða.
Ég verð að biðja þig að skila þessu.
Ég myndi gera það en drottningin á feykinóg.
Er það afsökun þín fyrir að stela?
Vinir mínir eru svangir. Ég líka. Það er afsökunin.
Ég gæti rætt við drottninguna.
Heldurðu að fólkið uppi deili með okkar líkum?
Prinsessan vill það.
Mjallhvít.
Enginn hefur séð eða heyrt til hennar lengi.
Hún hjálpar varla neinum.
Hún hugsar stöðugt um að hjálpa.
Segðu henni að einn daginn ætti hún að hætta að hugsa
og framkvæma.
Boðflenna í kastalanum. Læsið öllum dyrum.
Taktu smá handa þér.
Deildu hinu með prinsessunni.
Kannski hefur enginn sagt henni þetta.
Ef drottningin fréttir hve slæmt ástandið er
deilir hún með ánægju.
Ég verð að reyna,
þótt það sé aðeins ósk.
Mjallhvít, ertu búin að sinna húsverkunum þínum?
Já, yðar hátign.
Við verðum öll að deila álaginu.
Ég kom einmitt til að ræða það við þig.
Að deila.
Gjörðu svo vel.
Hvað varstu að segja?
Það er bara…
Yðar hátign.
Fólkið á bágt. Þótt það sé ekki mikið
tíndum við foreldrar mínir epli þegar ég var yngri.
Við gerðum bökur
og fórum í þorpið… -Bökur?
Bökur eru munaðarvara. Fólk þarf engan munað.
Það er ruglandi.
En stundum getur eitthvað lítið og jafnvel eitthvað sætt
talið fólki trú um að lífið snúist um meira um nauðþurftir.
Ég mundi ekki að þú værir svona…
þver.
Afsakaðu. Það er bara…
Ég held að fólkið þurfi gæsku.
"Óhrædd, sanngjörn, hugrökk, sönn."
En púkalegt.
Einhvern daginn skilurðu hvað þessi orð eru gagnslaus.
En þangað til þá
skaltu hafa þetta í huga.
Fylgstu með.
Er rósin ekki hrífandi?
Jú, yðar hátign.
Annað er veikt, gagnslaust og viðkvæmt.
Hitt er hart, óbifanlegt,
eilíft, lýtalaust
og fallegt.
Þegnar mínir vilja ekki blóm.
Þeir vilja demant.
Yðar hátign… -Slepptu mér.
Þessi glæpamaður var gómaður við að stela úr hirslunum.
Það er lygi.
Ert þú einn stigamannanna
sem dvelja í skóginum og stela í nafni konungs?
Nei, yðar hátign.
Ekki einn stigamannanna. Ég er foringi þeirra.
Hliðhollur hinum eina sanna konungi.
Finnið heimilið hans og brennið það til grunna.
Það fyndna er að ég á ekkert heimili.
Í dýflissuna með hann.
Látum öskur hans óma um kastalann. -Yðar hátign.
Ég skil þörfina á réttlæti.
En þetta er óréttlátt.
Hvað sagðirðu?
Refsingin ætti ekki að vera meiri en glæpurinn.
Faðir minn hefði… -Faðir þinn?
Faðir þinn?
Faðir minn hefði sýnt miskunn.
Fyrirgefðu. Það er rétt, elskan.
Þjófurinn stal frá mér.
Þá stel ég frá honum á móti.
Takið jakkann og skóna og bindið hann við hliðið svo hann frjósi.
Má ég velja dýflissuna?
Burt með hann!
Hann deyr þar. Ég bið þig.
Mjallhvít!
Hérna.
Líttu á sjálfa þig.
Vildirðu þetta ekki?
Svona nú.
Ávarpaðu þegna þína.
Þegnar þínir bíða, Mjallhvít.
Eftir bökum og visku þinni.
Hvað segirðu þeim?
Að þú hafir útbúið eftirrétt?
Þú býrð í óskaveröld.
Farðu aftur að brunninum, Mjallhvít.
Lítil stúlka við stakan brunn
Hennar saga er enn alkunn
Finnur vel hvernig veggir þrengja að
Situr rígföst í sögu sem sögð var
Ávallt finnur sig fjarlægjast
Þorir aldrei að óhlýðnast
Hér með draumum sínum ein
Leyndarmálin ber í stein
Faðir minn eitt sinn sagði frá
Ég sigraðist snjóstormi á
En mun ég hitta stúlku þá, á ný?
Ég bíð hér eftir ósk
Á meðan laufin blakta
Og himinhvelin vakta
Læt um vatnið hvíslið óma
Bíð hér eftir ósk
Hinkra eftir degi
Vona að einhvern veginn
Verði pabba loks til sóma
Djúpt bak við mína brá
Má aðra stúlku sjá
Er hún enn hluti af mér, sem fundið get?
Mun hún á ný birtast mér
Eða verð ég alltaf hér
Að bíða eftir ósk?
Litla stúlkan er enn svo rjóð
Hve hún reynir að vera góð
Gjörvallt ríkið í skugga falið
Allt hið sanngjarna gleymt og grafið
Mun hún hefja upp sína raust?
Gefa sig baráttulaust?
Er hún eins og vonir stóðu til?
Ég bíð hér eftir ósk
Á meðan laufin blakta
Og himinhvelin vakta
Þarna úti er mikið verk að vinna
Bíð hér eftir ósk
Hinkra eftir degi
Vona að einhvern veginn
Þá muni kraftaverk mig finna
Djúpt bak við mína brá
Má aðra stúlku sjá
Er hún enn hluti af mér, sem falið hef?
Mun hún á ný birtast mér
Verð ég að ári enn hér
Að bíða eftir ósk?
Já, þau segja alveg ljóst
Að muni rætast ósk
Fái hún að óma, óma, óma, óma
Þín rödd um loftið fer
Og drauminn færir þér
Eins og hún ómi, ómi, ómi
Nú ómur þessi öflugur berst mér
En samt ég bíð enn hér
Áfram með þig!
Áfram!
Þegiðu!
Ekki mikið, en…
Hvernig er allt þarna úti?
Viltu ekki sjá það sjálf?
Ég get það ekki. -Þú lést drottninguna heyra það.
Þú virðist hugrökk.
Hugrökk?
Allir verðir á sinn stað!
Forðaðu þér. Hlauptu.
Takk fyrir. -Farðu.
Bíð hér eftir ósk
Sem umfram hvíslið fær að hljóma
Bíð hér eftir ósk
Er nú komið að degi
Sem ég einhvern veginn
Föður mínum verð til sóma?
Einhver sem loks verður virk
Og tjáir sig af kjarki og styrk
Stúlka sem svo hugrökk er
Og lætur engan bjarga sér
Já, ég má eiga draum
Æ, hví?
Ég vakna og er ég á ný
Að bíða eftir ósk
Spegill, spegill, herm þú hver
hér á landi fríðust er.
Fræg er yðar fegurð, hágöfgi.
En bíddu við,
fagra mey ég nú sé
sem vöknuð til vitundar er.
Ekkert fær þokka hennar falið
því klárt er
að hún er fríðari en þér.
Nei!
Veiðimaður?
Yðar hátign.
Farðu með Mjallhvíti inn í skóginn.
Finndu afvikinn stað þar sem hún getur tínt epli
og þar,
dyggi veiðimaðurinn minn,
drepurðu hana.
En…
yðar hátign,
hún er aðeins stúlka.
En ég er drottningin þín.
Mjallhvít frelsaði stigamanninn.
Hún bruggar launráð gegn mér.
Segðu mér satt,
vinnur þú líka gegn mér?
Gerirðu það? Já eða nei?
Nei…
yðar hátign.
Farðu með hana í skóginn.
Dreptu hana.
Skerðu úr henni hjartað.
Settu það í öskjuna.
Þegar þú snýrð aftur
gef ég þér allt sem hugur þinn girnist.
Má bjóða þér epli?
Þú ert svo góð.
Það er áliðið.
Hvers vegna?
Flýðu inn í skóginn.
Drottningin svífst einskis. -Ég yfirgef ekki ríkið.
Hún er ill, barn.
Hún er lygari.
Þú heyrðir aldrei sannleikann um föður þinn.
Hvað þá? -Farðu!
Hvað með föður minn? -Farðu. Gerðu það!
Áður en mér snýst hugur!
Farðu!
Halló?
Er einhver hér?
ÁLFUR - HNERRIR - TEITUR
Hæ-hó -Hæ-hó
Hæ-hó, hæ-hó Til starfa höldum þó
Á fætur, takk
Og áfram gakk
Hæ-hó, hæ-hó, hæ-hó, hæ-hó, hæ-hó
Við þrömmum gegnum skóg
Með matarföng
Því leið er löng
Hæ-hó, hæ-hó
Við segja skulum hátt -Atsjú!
Je minn. -Blessi þig.
Þakka þér.
Ég ofnæmi finn myndast nú
Já, fyrir þessum skríl
Æ, engan fýlustíl
Hæ-hó, hæ-hó, hæ-hó, hæ-hó
Hæ-hó, hæ-hó
Til starfa höldum þó
En ég vinn best ef hvíld er mest
Og þó, er þreyttur eins og hró
Halló?
Er purkur -Meira en nóg!
Allt þetta mas Það býr til bras
Ei ró!
Hæ-hó
Djúpt niðri í gjá
Með töfrum má sjá Hvar gimsteina fagra er að fá
Svo auðug vor lönd Nú réttið upp hönd
Svo lýsist upp öll náman grá
Já, haka á loft Og gröfum upp demant
Sérhver fýr í gír
Með bökin svo bein
Við kljúfum hvern stein
Í vinnuklið
Þá syngjum við
Hæ-hó, hæ-hó
Mér veitir mestu fró
Að heyra dunk Í stórum hlunk
Æ, ó Ég stekk um eins og fló
Ég glói!
Svo teitur! -Meira en nóg!
Mér er ómótt Æ, fötu, fljótt
Ó-ó
Hæ-hó
Við högg, högg, högg, högg, högg, högg höggvum daginn út og inn
Við högg, högg, högg, högg, högg, högg höggvum dýran demantinn
Við vinnum dýrðar demanta
Rúbínshrúgur
Meira en það
Því við eðalsteinum leitum að
Við högg, högg, höggvum og högg
Hæ-hó -Hæ-hó
Hæ-hó, hæ-hó
Við höfum starfað nóg
Við hættum nú!
Komið nóg? -Jí hú.
Hæ-hó, hæ-hó, hæ-hó
Hæ-hó, hæ-hó
Syngjum fortissimó
Je minn, ó, nei
Ég inn í skel mig dró
Ég stundum finn ei ró, ei ró…
Feiminn kútur! -Meira en nóg!
Æ, ekkert mal Því heim ég skal
Og ekkert pat
Ég vil fá mat
Svo svefn -Amen
Og ekkert frí
Til vinnu höldum enn á ný
Hæ-hó, hæ-hó -Hæ-hó
Hæ-hó -Hæ-hó
Hæ-hó, hæ-hó
Varlega með hurðina, Glámur. -Heima er best.
Vissulega kærkomið að snúa aftur til híbýlanna.
Er það ég eða er rykugt hér?
Það ert þú.
Hlakka til að tannþræða.
Þetta er… Þetta er…
Þetta er…
Hvað?
Hann gerði það aftur.
Drómasýkisslekja.
Ég hélt bara að hann
sofnaði af áhyggjum.
Því ætti hann að hafa áhyggjur?
Höfum áhyggjur!
Læsið dyrunum!
Hvar er Álfur?
Vertu kyrr. Tröll finna lykt af ótta.
Þetta er vofa, ekki tröll.
Á hann að fela sig eða öskra ógurlega?
Fer eftir tröllinu. -Þetta er ekki tröll.
Djöflageit.
Ekki horfa í augun.
Ef þú sérð útfrymi,
ekki snerta það. -Svífur þetta?
Gættu þín, Álfur.
Vertu óhræddur.
Þetta er allt í lagi.
Ég vildi bara hitta þig.
Hvað heitirðu?
Talarðu ekki?
Björgum vini okkar!
Bíðið. Gerið það.
Nú… -Manneskja.
Hvað hélduð þið að ég væri?
Ekkert. -Draugur.
Hvaðan kemurðu? -Ertu svöng?
Getum við verið vinir?
Hvað heitirðu?
Því eruð þið vinalegir?
Einu mennirnir í skóginum nú til dags eru stigamenn
sem segjast berjast í nafni konungs. -Hvað þá?
Ertu ekki upp á kant við lögin?
Best að fara. -Sagði það.
Nei, bíddu. -Leyfið henni að fara.
Segðu okkur hver þú ert.
Já. -Já.
Ég heiti Mjallhvít.
Mjallhvít? -Prinsessan?
Þetta er gildra.
Hún þarf hjálp.
Hver heldur að hún sé draugur? -Hvert ertu að fara?
Sem allra lengst frá kastalanum.
Ekki nóg. -Hvers vegna?
Drottningin reyndi að drepa mig.
Reyndi hún að drepa þig?
Það er hræðilegt.
Og þess vegna þarftu að fara héðan.
Vertu hér þar til þú veist hvert þú ferð.
Hvað? -Það er dásamleg hugmynd.
Bíðum nú við.
Manneskja kemur í kofann í fyrsta sinn
í 275 ár
og þú vilt að hún gisti?
Sagði hann
275 ár?
274, nánar tiltekið.
Við erum jafngamlir trjánum.
Foreldrar mínir sögðu að þetta væri töfraskógur.
Ég segi alltaf að mannfólkið sé til vandræða.
Hvað heitir þú aftur?
Lof mér að kynna okkur í réttri röð.
Kútur. Álfur.
Naggur. Teitur.
Purkur. Hnerrir.
Og ég er Glámur.
Þú ætlaðir að nota öfuga röð núna.
Það var síðast.
Í öfugri röð.
Hnerrir, Purkur, Teitur, Naggur, Álfur, Glámur og Kútur.
Je minn eini.
Hvernig gerði hún þetta?
Mamma sagði mikilvægt að læra nöfn annarra.
En frá lengstu tám til stystu
er ég með lengstar.
Ef það hjálpar.
Hvað gerið þið eiginlega hérna í þessum skógi?
Námugröft við stundum, já.
Svo margt í jörðu finna má.
Í eðalsteina hægt að ná.
Töfra mikla er þar að sjá.
Ekki lengi ef hún fer á stjá.
Það er orðið áliðið.
Mestu máli skiptir að Mjallhvít er óhult hér í húsakynnum okkar.
Ekki satt? -Jú.
Algjörlega. -Ég mótmæli.
Meðtekið. Hunsaðu hann.
Má ég gista í eina nótt?
Eina nótt. Svo fer hún.
Komdu hingað. -Hvaða skóstærð notarðu?
Ég dýrka náttfatapartí. -Aukapör uppi.
Hér finnur drottningin þig ekki.
Spegill, spegill, herm þú hver
hér á landi fríðust er.
Handan veggja kastalans,
einhvers staðar í skóginum er
Mjallhvít,
sem af öllum ber.
Nei.
Ég segi aðeins það sem satt er.
Sú fríðasta lifir.
Hún er eigi þér.
Komið er nú babb í bátinn
Komið allt á rú og stú
Og hver var í það starfið látin
Að laga allt?
Gettu nú
Mér svikaranum ber að hegna
Því refsivöndinn heiglar fá
Við vítum hann
Sundurslítum hann
Því að, sko
Ég má
Dirfistu að óhlýðnast mér?
Ég verðskulda enga miskunn.
En ef vottur af henni býr í hjarta þínu
grátbið ég þig
um að sýna henni hana.
Ég misskilningi virðist valda
Mig kæri ekki um ráðin þín
Svo fyndið að þú skyldir halda
Að ég verði réttsýn
Þeir réttsýnustu komast hvergi
Góða fólkið hvergi fer
Hver stúlkukind þarf að sýna grimmd
Þá skemmta þær sér
Og nú skemmti ég mér!
Rétt allt er ef krúnu ég ber
Drottningin hvað sem er gera má
Gæti þyrmt þér
Já, eða hegnt þér
Ef ég vil Get ég heiminum gengið frá
Ég get fyrirgefið, eða gleymt
Gætir þitt líf endurheimt
Já, og þó, hef ei slíka ró
Eins og vel þú sérð
Já, vinur, rétt allt er
Þegar af öllum ég ber
Já, þú heyrt hefur kannski
Að innra með oss sönnust fegurðin er
Sko, ef einhver það sagði
Laug hann að þér
Það er gullið og glysið
Já, að vera vel stæð
Fegurð er máttur
Og öllu ég ræð
Rétt allt er
Ef krúnu ég ber
Óstöðvandi mín ráðagerð -Ráðagerð
Gættu að þér
Því ef þú bregst mér
Niður beint
Í dýflissu ferð -Í dýflissu ferð
En ef þú málið hamrar í gegn
Þeirri fregn fagnar hver þegn
Hlæjum dátt er ég kalla hátt
"Spegill, segðu mér
Hver nú fríðust er
Hver af öllum öðrum ber?"
Aðeins ég ein sem spegill sér
Höfuðsmaður, leitið í skóginum.
Finnið Mjallhvíti
og snúið ekki aftur án hennar.
Rétt allt er
Þegar af öllum
Ég ber
Þetta er ósanngjarnt.
Það er morgunn og hún er enn hér.
Þau koma að leita hennar
og þegar þau finna hana…
Hvað segir þú um það?
Naggur, þú veist að Álfur talar ekki.
Hann er álfur.
Þótt hann heiti Álfur
er hann ekki algjör álfur.
Auðvitað er það ástæðan.
Þú heitir Teitur því að það þýðir að vera kátur.
Ég neiti Naggur því að ég er…
misskilinn.
Fari það í kebab!
Hafðu þetta.
Piltar, reynum að vera vinir.
Hættið.
Hey! Jibbíkæjei!
Nú færðu að kenna á því.
Komdu hingað!
Róið ykkur.
Ég næ löngutánni á þér.
Naggur, þetta kitlar!
Fóturinn á mér!
Ó, nei!
Pipar!
Hann springur.
Álfur.
Maturinn á að fara í munninn.
Ekki á hausinn.
Er lífið ekki grautfúlt?
Fattið þið? Grautfúlt!
Er allt í lagi?
Viltu flýja og fela þig?
Ertu hræddur við að tala?
Byrjum á einhverju auðveldu.
Þegar ég var ung kenndi mamma mér að blístra.
Þegar ég þori ekki að tala get ég samt blístrað.
Þegar þú blístrar syngur hjartað.
Sú rödd,
sem er falin í hjarta þínu,
fær þá að hljóma.
Sérðu? Prófaðu.
Rétt nóg til að láta kertaloga flökta.
Ekki slökkva.
Þér tókst það.
Vissi að þú gætir það.
Komdu.
Heyrðu! Komdu hingað.
Skilaðu þessu!
Ég næ þessu.
Hvaða guðdómlega og hrífandi hljóð er þetta?
Flaug söngfugl inn um gluggann?
Þetta er Álfur.
Hljómar eins og engill.
Þetta er brella.
Ekki brella.
Hvernig ferðu að þessu?
Setjið varirnar saman,
tunguna á bak við tennurnar og blístrið.
Auðvelt.
Er þetta eðlilegt eða bara gert á meðal vina?
Við erum ekki vinir.
275 ár eru langur tími til að rífast.
274 ár. -Ekki blanda mér í þetta.
Ég er sá eini skynsami hérna.
Hlustar enginn á rödd skynseminnar?
Hárrétt.
Ég skil þig, herra Naggur.
Þú… Bíddu.
Hvað segirðu?
Mér sýnist að allir hérna
gætu vandað sig meira í því að hlusta hver á annan.
Ég hugsaði það sama.
Hey, farðu þaðan.
Ekki líta þangað inn…
Hún gerir sig heimkomna.
Ég man ekki eftir þessu.
Þú vaskar upp leirtauið.
Þið lagið allt sem er í rúst.
Allt í lagi. -Komið.
Þú hreinsar kóngulóarvefina.
Og hann notar
þennan kúst.
Ég?
Við starfið blístrum stef
Því ef við stöndum saman
Störfum við með myndarbrag
Og sönglum lítið lag
Við vinnum hratt ef allt er glatt
Og klárum þetta í dag
Og er þið notið sóp
Hér hljóma gleðióp
Það líkist frekar leik
Og ætti að kæta alla í þessum hóp
Blístrum lítið stef
Þú nærð þessu.
Svo verði fínt, er samstarf brýnt
Við starfið blístrum stef
Blístrum lítið stef
Svo auðvelt verki að ljúka
Þegar allir rjúka í gang
Já, sönglum lítið lag
Ég tek þetta!
Með léttri lund, á skammri stund
Allt verður fullkomnað
Bíddu! Er þetta burstinn minn?
Ómerktur er sem þinn
Ef þegir ei, tek burstagrey
og treð í versta staðinn inn
Blístrum lítið stef
En eintómt þras, það eykur bras
Við starfið blístrum stef
Svo auðvelt verki að ljúka Þegar allir rjúka í gang
Sjáið Álf!
Blístrum lítið stef
Við skrúbbum húsið saman
Svo að gólfin verði greið
Já, sönglum lítið lag
Allt þetta stóð varð liðsheild góð
Og fjölskylda um leið
Allt var á tundri og tjá
Í gólf vart mátti sjá
En allt er orðið flekklaust þegar
Fagurt blístrið fer á stjá
Blístrum lítið stef
Með léttri lund, á skammri stund
Er samstarf brýnt svo verði fínt
Með myndarbrag er hljómar lag
Við starfið blístrum stef
Gleymdi hvað það er gaman að láta sér lynda.
Ég gleymdi að við ættum ofn.
Þegar ég var lítil var hver dagur svona.
Hver dagur?
Hver dagur.
Þegar faðir minn var konungur.
Veiðimaðurinn sagði að drottningin hefði logið til um föður minn.
Hún laug öllu.
Hvað ef hann er á lífi?
Ég verð að finna hann.
Þið minntust á stigamenn í skóginum sem börðust í nafni konungs.
Mennskir bófar.
Uppreisnarmenn og þjófar.
Þetta er í raun hópur leikara,
en viðurværi þeirra var raskað
sökum græðgisvæðingar drottningar sem þröngvaði þeim út á jaðar
hvar siðferði og hvatir eru á reiki.
Hvar eru þeir?
Ef þeir vita sannleikann um pabba verð ég að finna þá.
Ég mæli ekki með því.
Það er of hættulegt.
Vertu hjá mér.
Ég meina okkur.
Já, þú komst naumlega undan drottningunni síðast.
Guð blessi þig.
Þetta verð ég að gera.
Naggur hefur rétt fyrir sér.
Því lengur sem ég er hér í þeim mun meiri hættu eruð þið.
Loksins.
Vertu sæl. -Naggur!
Nei.
Nú kem ég úr felum.
Ég þakka ykkur fyrir alla vinsemdina.
Bíddu.
Jafnvel þér, Naggur.
Jæja. Getið þið vísað mér í rétta átt?
Við erum seinir.
Komum okkur.
Ég sæki naslið.
Komum. Purkur, halló?
Segðu ekki aukatekið orð.
Þú.
Förum þessa leið og hittum hina reiðmennina.
Þú áttir að skoða heiminn
en ekki taka hallarverðina með þér. -Ég bauð þeim ekki.
Ég varð að flýja.
Drottningin vill drepa mig.
Komdu.
Ég leita að föður mínum.
Ég vonaði að þú gætir hjálpað mér.
Þú ert hliðhollur hinum sanna konungi.
Einmitt.
Algjörlega.
Við heyrum orðróma og hvískur.
Sumir segja að hann hafi verið fangaður í Suðurríkinu…
Þú veist ekki hvar hann er.
Leitt að valda vonbrigðum.
Þú hefur talið mig vera riddara á hvítum hesti.
Ég held að enginn geri þau mistök.
Ég vonaði að þú vissir eitthvað.
Auðvitað. Allar prinsessur bíða eftir prinsi eða endurkomu konungs.
Faðir minn er sá eini sem getur komið þessu ríki aftur í fyrra horf.
Of seint fyrir það, því miður.
Þú hefur gleymt því hvernig allt var
þegar fólkið var gott og sanngjarnt.
Vildi að ég hefði tíma fyrir gæsku og sanngirni.
Vandamálið er bara…
Hart í ári er
Prinsessa, sérð það hér
Hörð lífsbarátta sérhvern dag
Hér er hungursneyð
Og gammar mæta á flug um leið
Fólk sér ei fram á bættan hag
Sannleikann segja skal:
Engin vonarglæta
Okkur birtist skýrt val:
Vertu fæða eða alæta
Viltu ei hugsa um það
Eða heyra um slíkt böl?
Já, er raunveruleikinn
Að valda þér kvöl?
Nú, það hljómar eins og algjör Prinsessuvandi
Að sjá hvað lífið er ósanngjarnt
Þetta er alveg augljós Prinsessuvandi
Fúlt ef fólkið er eigingjarnt
Prófað gæsku ég get Eða hvað það nú var
En að forðast að deyja Er mun betra svar
Svo að enn mér hugnast best
Að grípa allra mest
Þótt draumórarnir heilli þig
Því þinn prinsessuvandi Á ekki við mig
Ertu hættur í kartöfluhnuplinu?
Ég hef ýmsa hæfileika.
Ég verð þreytt að hlusta á þig
"Allir hugsa um sjálfa sig"
Þú færir alla von í kaf
Nú af von er ekki nóg
En reyna skulum þó
Við reynum bara að lifa af
Er það svo? Gefstu upp?
Nei, ég órana kveð
Því þú lagar ei allt Eplabökum með
Já, það hljómar eins og ekta Prinsessuvandi
Kósí kastali en úti er kalt
Já, kallaðu það bara Prinsessuvanda
Og áfram sjálfselskur vera skalt
Ansi gróft, en samt flott
Þú ert orðin svo kná
Konungsríkið þarf hjálp
Segðu drottningu frá
En ég flóttaleiðir finn
Hugsa mest um eigið skinn
Best að vera samur við sig
Því þinn prinsessuvandi Á ekki við mig
Vertu kyrr, frú mín góð.
Þú ert í návist Kviks uppreisnarmanns, meistara lásbogans.
Upp með hendur!
Stígðu frá foringja okkar
og ég geri þér ekki mein.
Þú ert ekki með lásboga.
Honum var stolið. -Allt í góðu.
Hún er með mér.
Foringi?
Og félagar mínir.
Hliðhollir konungi?
Þú ert ótíndur glæpamaður.
Ég heiti Jónatan, prinsessa.
Ekki "Jónatan prinsessa".
Bara Jónatan.
Prinsessa.
Sko…
Þú virðist indæl snót
Með þitt konunglega hót
En hérna þarftu að átta þig
Því þinn prinsessuvandi
Á
Ekki
Við mig
Hann á ekki við
Mig
Hallarverðirnir.
Tveir fyrir hvert okkar.
Við leitum að Mjallhvíti prinsessu.
Flýðu, prinsessa.
Hvað með ykkur?
Ekkert mál. Við verjumst þeim.
Ég berst með ykkur. -Ég bið þig ekki.
Ég jafna bardagann.
Málið er að ég berst óheiðarlega.
Ekki skjóta!
Við vísum ykkur á prinsessuna.
Núna.
Ég get ekki farið.
Ég þarf ykkar hjálp.
Síðasti séns, stigamenn.
Hvað vitið þið um Mjallhvíti?
Leitið þið að Mjallhvíti?
Ég er hérna.
Þessa leið.
Förum! -Áfram!
Dreifið ykkur!
Dreifið ykkur og finnið þau.
Já, herra.
Hvar er hesturinn minn?
Farðu.
Þú komst aftur.
Einhver þarf að leysa prinsessuvandann þinn.
Ég sagðist berjast með ykkur.
Þér var alvara. -Greinilega.
Þú kemur stöðugt á óvart.
Takk.
Það er mikið hrós frá svona glæpasnillingi eins og þér.
Stungum við þá af?
Fólkið…
hefur gleymt hvernig allt var.
Það fyrirlítur drottninguna en er óttaslegið.
Því berjumst við í nafni föður þíns.
Foreldrar þínir óttuðust ekkert.
Þau gáfu öllum hugrekki.
Þau gáfu öllum von.
Förum yfir dalinn fyrir sunnan.
Hyljum spor okkar.
Jónatan.
Hvað var þetta?
Ó, nei.
Kominn upp vandi, prinsessa.
Hann þarfnast læknis.
Ég er ekki læknir þótt sumir haldi það
en ég hef sérhæft mig
í rannsóknum á storku, seti og myndbreyttu bergi.
Þið vitið, grjóti.
Ég er Kvikur uppreisnarmaður,
meistari lásbogans
og ég skipa þér að bjarga honum.
Best að kynna okkur…
Í réttri röð… -Tíminn er á þrotum.
Þú verður að hjálpa honum.
Þetta eru stigamenn.
Hvað gerir þú í því? -Komdu.
Drottningin vill að við högum okkur svona.
Berjumst innbyrðis
og vantreystum hvert öðru. Þannig sigrar hún.
Hún eitraði hug allra til að hugsa aðeins um eigin hag.
En ef…
við fórnum ómerkilegum leifum okkar
erfum við það sem okkur var ætlað.
Það er meira en okkur getur órað fyrir.
Það bara…
krefst þess að við trúum hvert á annað.
Hjálpaðu honum nú.
Gerðu það.
Berið hann inn.
Flóuð mjólk.
Hjálpar mér að sofna.
Þakka þér fyrir.
Ég notaði málmbræðsluofninn til að ná í gegnum grunninn,
boraði svo að kjarnanum
og bætti við heitum bakstri,
ögn af blýsykri
og sætri brennisteinssýru.
Þetta var…
óþægilegt. -Þér tókst það.
Hélt hann væri dauður.
Takk, Glámur. -Sjálfsagt.
Ég geri hvað sem er fyrir sérstaka vin Mjallhvítar.
Þú átt sérstakan vin.
Nei. Nei.
Nei. -Hvað?
Ég hefði komið með alla. -Einmitt.
Bara almenn gæska.
Hefur ekkert með þig að gera.
Vandræðalegt.
En dásamlegt.
Vitið þið að hverju er komið?
Nei, ekki. -Að hverju er komið?
Það er komið að því að dansa.
Já!
Hey!
Viltu spila?
Nei, takk.
Hvað með þig?
Þið Mæja eruð góðir dansarar.
Við erum bara vinir.
Einmitt. -Eins og þið Jónatan.
Ég held nú að Jónatan hugsi aðeins um sjálfan sig.
Tók hann þess vegna ör fyrir þig?
Hvað segirðu?
Við sáum það öll.
Þessi eigingjarni þjófur?
Bjargaði lífi þínu.
Áður ég taldi að Ég einmana færi um skóginn
Ég gengi um í skugga
Með náttmyrkrið eitt mér við hlið
Finn nú vindinn
Verð bara myrkrinu fegin
Áfram nú feta ég veginn
En ef til vill ekki alein
Því að hönd finnur hönd
Líkt og sær finnur strönd
Þá finn ég frið Eins og allt lifni við
Svo fögur er sýnin sú
Ég læt mig fljóta með
Allar hömlurnar kveð
Svo óskynsöm er
En ég finn það á mér
Að eitthvað svo gott birtist nú
Og kannski að einhverju leyti
Sökina á því
Átt þú
Áður ég taldi ekki hægt Þessa veröld að bæta
Grimm ríkti ein
Sérhvert flón Þyrfti að hugsa um sig sjálft
En hver veit?
Með þér þá kyrr verður tíminn
Áfram nú feta ég veginn
En ef til vill ekki aleinn
Því að hönd finnur hönd
Slítur af sér öll bönd
Þá finn ég frið Eins og allt lifni við
Mér líkar vel sýnin sú
Ég læt mig fljóta með
Vil sjá hvað getur skeð
Svo óskynsamlegt er
En ég finn það á mér
Að eitthvað svo gott birtist nú
Og kannski að einhverju leyti
Sökina á því
Átt þú
En ef þetta er draumur
Þá raunveruleikann ég kveð
Ef komi til þess
Þú mig vekir
Lof mig að vekja
Kossi með
Já, hönd finnur hönd
Eins og alda á strönd
Það víst skynsamlegt er
Þetta að finna á sér
Eitthvað gott birtist nú
Og kannski að einhverju leyti
Er sökin
Nei, ég veit að sökina á því
Átt þú
Hæ.
Hermenn! -Ó, nei!
Förum, til að vernda prinsessuna. -Já, foringi.
Þau mega ekki finna húsið.
Ég fer með ykkur. -Nei.
Það er of hættulegt. Þau leita þín.
Ég kem eftir tvo daga.
Förum saman í Suðurríkið og…
finnum föður þinn.
Hérna.
Hann gaf mér þetta.
Taktu það til gæfu.
Ég get ekki þegið þetta.
Ég gef þér það ekki.
Ég gef þér ástæðu til að snúa aftur.
Hver berst í nafni konungs?
Ég!
Nú, förum þá.
Farið varlega. -Skiptum liði.
Lokkum verðina frá húsinu.
Farið varlega.
Takk fyrir að bjóða okkur.
Hérna.
Þessa leið.
Þú gerir það, Jonni minn.
Þú ert einn af þeim góðu.
Heiðarlegur, staðfastur og tryggur.
Þú ert…
bjáni.
Þú ert kunnuglegur.
Alveg rétt.
Konan með góðu kartöflurnar.
Hvar er Mjallhvít?
Mjall hvað?
Þú verndar hana.
Svaraðu hennar hátign.
Hvar funduð þið hann?
Í skóginum,
um 400 metra sunnan krossgatnanna.
Þú þykist ráða við þetta, yðar hátign. En trúðu mér.
Þú veist ekki hverju þú mætir.
Ólíkt þér…
þekki ég hana.
Ég held að þú eigir við að þú "hafir þekkt" hana.
Það er komið að því að við Mjallhvít
ræðum aðeins málin.
Fegurð mína alla feldu
Breyttu mér í morkið skass
Gerðu þína myrku skyldu
Ólyfjan
Nú strax
Röddin verður hás og hrörleg
Andlit slappt og afbakað
Með hárið hvítt
Útlit ófrítt
Mitt plan
Full…
…komnað
"Eitrað epli. Svefndauðinn.
Móteitur…
sannur ástarkoss."
Þú losnar ekki svona.
Hún þarf smá bita að fá
Góða nótt, sofnar hún rótt
Búið spil Ef ég rísa vil, niður þá hún fer
Elskan, rétt allt er
Þegar af öllum
Ég ber
Mér líst ekki á blikuna. Verðir drottningarinnar leita þín.
Við gætum fylgt þér.
Þarftu að fara?
Ég verð að finna sannleikann um pabba. Ef hann gæti verið á lífi…
Þegar þú finnur það sem þú leitar að
kemurðu aftur…
ekki satt?
Ég geri það.
Ég lofa því.
Allt í lagi.
Áfram nú, piltar.
Jónatan?
Fyrirgefðu, vinan.
Gerði ég þér bilt við?
Nei, ég átti von á einhverjum öðrum.
Get ég aðstoðað þig?
Ég get aðstoðað þig.
Ert þú Mjallhvít?
Prinsessan?
Hver sagðist þú vera?
Ég færi þér skilaboð.
Frá Jónatani.
Frá Jónatani?
Drottningin handtók hann, því miður.
Handtók hann? Nei.
Hann færði mér þetta hálsmen.
Sagði að þú vissir hvað það þýddi.
Ég verð að fara til hans.
Hvað með hættuna?
Elskarðu hann?
Nú,
þar sem ástin er svo dýrmæt,
skal ég hjálpa þér.
Hérna.
Taktu þetta epli
til að fá næringu á leiðinni.
Hey!
Mjallhvít.
Ég man hvað faðir þinn var alltaf rausnarlegur við þegna sína.
Þess vegna er það mér heiður að launa dóttur hans greiðann.
Ég á ekki mikið að gefa
en með því að gefa þér þetta epli líður mér eins og
andi hans sé yfir okkur.
Áfram! Hott hott!
Þakka þér fyrir.
Fyrir hann.
Fyrir föður þinn.
Áfram! -Hraðar!
Hvað er að gerast?
Eitthvað er að.
Ég þekkti föður þinn.
Ansi vel.
Hvað áttu við?
Ég vissi að hann væri flón.
Þú. Þetta ert þú.
Það var næstum of auðvelt fyrir mig að láta drepa hann.
Góðmennskan kostaði hann hásætið
og nú kostar hún þig lífið.
Jæja…
segðu mér nú, Mjallhvít,
hver á landi fríðust er?
Þér getið sefað öfundarhjarta yðar.
Það er drottning vor
sem af öllum ber.
Heill sé drottningunni,
sem af öllum ber.
Þú reynir þetta daglega.
Þetta haggast ekki.
Gleymdu þessu.
Ég gleymdi…
hvernig það væri að vera hugrakkur
og að eiga von, en svo…
kynntist ég Mjallhvíti.
Hún barðist fyrir okkur.
Með okkur.
Þegar hún hefði getað forðað sér.
Hún gaf okkur aldrei upp á bátinn.
Ég ætla ekki…
að gefa hana upp á bátinn.
Koma svo. -Fastar.
Leynigöng drottningarinnar enda
skammt frá hesthúsunum og þar eru tugir hesta.
Ég sé um verðina. Farðu.
Gangi þér vel.
Mig tekur það sárt.
Mjallhvít?
Hún er á lífi.
Hún er vöknuð. -Kraftaverk.
Jónatan.
Hvað er að?
Hey, hvað er að?
Faðir minn.
Hann er horfinn að eilífu.
Drottningin myrti hann.
Je minn eini.
Hvað gerum við nú?
Faðir minn eitt sinn
Sagði frá
Ég sigraðist snjóstormi á
Nú vil ég sjá
Hvort slíkt búi enn í mér
Mamma og pabbi fallin frá
En skýra ósk ég eftir á
Konungsríkið það er
Örlög mín
Svo ég hef upp mína raust
Ekkert gef baráttulaust
Nú verð ég sú
Sem vonir stóðu til
Það er komið að því.
Komið að hverju?
Að því að endurreisa konungsríkið okkar.
Það verður ekki auðvelt.
Hún gerir allt til að stöðva okkur.
Hún má reyna það.
Var hann að…
Álfur?
Við óttumst ekki.
Álfur.
Ekki lengur.
Ja hérna.
Vel mælt, Álfur.
Ekki ég heldur.
Fylgið mér.
Að aðalhliðinu! -Já, herra.
Hættu nú að hvísla niður í vatnið
Þú ert orðin allt
Sem þú óskaðir og eftir beiðst
Einhver óhrædd
Og sanngjörn
Svo hugrökk
Sönn og trú
Þið leitið víst að mér.
Það vill svo til
að þú leitar frekar að mér.
Farið frá.
Þetta er hús föður míns.
Þú myrtir hann.
Þú stalst kastalanum frá honum og okkur öllum.
Við ætlum að endurheimta hann.
Fögur…
ekki satt?
Viðkvæm, glæsileg og undurfalleg.
Þið teljið ykkur vilja blóm.
En blómin fölna.
Blóm getur ekki verndað ykkur.
Eða safnað í her
eða stýrt konungsríki.
Blóm getur ekki fært ykkur það sem ég geri.
Fullkomnun.
Mátt.
Fegurð.
Ef þú vilt völdin…
taktu þau þá.
Fólkið bíður.
Nóg af þessu bulli.
Verðir, haldið henni.
Þú.
Láttu fólkið horfa á hana deyja.
Páll.
Þú varst bóndi.
Í Vesturdal.
Þú átt eiginkonu.
Elenóru.
Þú áttir kirsuberjalund og þegar trén báru ávöxt
bauðstu öllu þorpinu að tína berin.
Og deila þeim.
Matthías.
Þú varst bakari
eins og faðir þinn.
Þú rakst aldrei svangt fólk á dyr
þótt það ætti ekki aur til að borga.
Arthúr.
Nóg komið.
Vilhjálmur.
Ég man eftir ykkur.
Ykkur öllum.
Þetta er nóg!
Áður fyrr lifðum við með voninni.
Hið góða var ræktað og það fékk að dafna.
Ég man eftir því.
En þið?
Ég man.
Ég líka.
Farðu.
Undir eins.
Og komdu aldrei aftur.
Ég er Kvikur uppreisnarmaður,
meistari lásbogans.
Nei.
Þetta er ekki satt.
Líttu á mig. Ég er enn fríðust.
Fræg er yðar fegurð.
En á yfirborðinu öll hún er.
En Mjallhvít
ber fegurðina innra með sér.
Svo, drottning mín,
nú ljóst er mér.
Alla tíð hún verður
fegurri en þér.
Þú lýgur!
Mjallhvít, fegurri en þér.
Endur fyrir löngu
var friðsælt konungsríki
undir stjórn dyggðugrar drottningar
sem trúði því að sönn fegurð ríkisins
yrði ekki mæld í dýrgripum og gimsteinum
heldur í mannauði.
Drottningin ríkti af gæsku og kærleika.
Hún var óhrædd, sanngjörn, hugrökk og sönn.
Nafn hennar var Mjallhvít.
Hæsta tindi frá
Niður í námudjúp
Sól skín ríkið á -Sveipar gullnum hjúp
Sterkust rótin sérhver Sætan ávöxtinn ber
Sýnum vaxandi þrótt
Landið allt verður frjótt
Og þá gefst okkur gnótt
Þar sem vex allt gott
Hæsta tindi frá
Sól skín ríkið á
Þar sem vex allt gott
Endir
Mjallhvít
Íslenskur texti: Jóhann Axel Andersen