ŚNIEŻKA
Dawno, dawno temu było sobie spokojne królestwo,
którym mądrze rządzili król i królowa.
Bardzo pragnęli mieć dziecko.
Pewnej zimowej nocy rozpętała się straszliwa śnieżyca.
Drogi skuł lód, ludzie błądzili w zaspach bieli.
Tej nocy wydarzył się jednak cud.
Urodziła się królewna.
Na pamiątkę mroźnej śnieżycy
rodzice dali jej na imię Śnieżka.
Śnieżka rosła, a rodzice uczyli ją,
że plony należą do wszystkich, którzy uprawiają ziemię.
A ludźmi należy rządzić z miłością.
Ponieważ kiedyś to ona będzie królową.
Ten wspaniały kraj
To od lat już jest nasz dom
Tu magią się skrzą nasze dni
Dobre plony rosnąć chcą
Tam, gdzie serca dobre są
A wolni ludzie śnią dobre sny
Tu przynosi świat
Dobrym ludziom niezły skarb
Żywi nas dzień po dniu owoc pól
Ziemia wszystko daje nam
Dzieli z nami hojny dar
Jest rajem dla jej synów i cór
Czy to szczyty gór
Czy kopalni dno
W każdej z roku pór lśni królestwo to
Każdy stara się tu
I pracuje co tchu
Rośnie nam dobry plon
Tam, gdzie serca są
W przyszłość spójrz i ziarno marzeń siej
Co byś chciała kiedyś ujrzeć w niej?
Nie bój się.
W studni woda stoi
I nas tam widzę troje
Jest tam ktoś, kto przykład dobry da
Tysiącom serc i rąk
Ktoś uczciwy
Dobry ktoś
Śmiały ktoś
Pełen cnót
Jeśli chcesz
Ty też ją ujrzysz tu
Czy to szczyty gór
Czy kopalni dno
W każdej z roku pór lśni królestwo to
Plącze się życia nić
Ale jedna jest myśl
Zawsze masz dobry plon
Tam, gdzie serca są
Cześć.
Król i królowa z dumą patrzyli,
jak ich mała dziewczynka wyrasta na piękną, mądrą królewnę.
Lecz nagle przyszło nieszczęście.
Mama Śnieżki zachorowała.
Dobra królowa umarła.
Śnieżka i jej ojciec pogrążyli się w rozpaczy.
Wkrótce…
z dalekich stron zawitała do pałacu tajemnicza kobieta.
Uroda jej była tak niezwykła,
że zdawała się mieć magiczną moc.
Król ją poślubił, a ona
pokazała prawdziwe oblicze.
Była do szpiku zła.
Interesowała ją wyłącznie jej uroda,
źródło jej potęgi.
Strzegła swojej mocy
z pomocą Magicznego Zwierciadła,
które znało odpowiedź na jedno, jedyne pytanie.
Me zwierciadło, powiedz przecie,
kto jest najpiękniejszy w świecie?
Ty, królowo.
Pośród wszystkich niewiast, swą urodą
żadna nie może równać się z tobą.
Zła królowa upajała się władzą.
Rozpuściła plotki, jakoby królestwu groził atak z południa.
Dobry król ruszył bronić swych poddanych.
Uczciwa. Dobra. Śmiała. Pełna cnót.
Wrócę tu
A ty go noś i strzeż
Niestety król już nie wrócił.
Nastały okrutne czasy.
Królowa siała postrach.
Wieśniakom kazała przywdziać zbroje
i przysiąc wierność.
Wszystkie bogactwa królestwa ukryła w swoim skarbcu.
Ze Śnieżki zrobiła służkę.
Zamknęła ją w zamku i odcięła od świata.
Dopóki Zwierciadło zapewniało królową, że jej uroda nie ma sobie równych,
Śnieżka nie musiała obawiać się śmiertelnej zawiści macochy.
Czy to szczyty gór
Czy kopalni dno
Wszędzie kłęby chmur
Wszędzie tylko zło
Czemu stało się tak?
Czemu smutny jest świat?
I koszmary się śnią?
Mijały lata.
Ludzie powoli zapominali,
że wśród nich żyje królewna o imieniu Śnieżka.
Gdzie te serca są?
Mówiąc szczerze,
sama Śnieżka prawie o tym zapomniała.
Jest tu ktoś?
Przepraszam.
Mogę ci w czymś pomóc?
Nie, dzięki. Grzebię sobie.
To przestań i odłóż na miejsce.
Nie mogę. Bo po co królowej tyle kartofli?
I dlatego można ją okradać?
Moi kumple głodują. Ja też. Chyba mam prawo.
To może ja bym pomówiła z królową.
A ona ma czas gadać z takimi jak my?
Królewna by miała.
Śnieżka.
Szkoda, że od lat nikt jej nie widział.
Ona już raczej nie pomoże.
A jeśli ona myśli, jak wam pomóc?
To weź jej przekaż, żeby może
nie myślała, tylko…
wzięła się za robotę.
Złodziej w zamku! Zawrzeć wrota!
Też sobie weź.
I daj swojej królewnie.
A jeśli nikt jej nie mówi?
Kiedy królowa się dowie, że ludzie głodują,
na pewno się podzieli.
Muszę spróbować.
Nawet jeśli to marzenie.
Śnieżko? Zrobiłaś, co miałaś zrobić?
Tak, wasza wysokość.
I dobrze, wszyscy muszą pomagać.
Właśnie o tym chciałam z tobą porozmawiać.
O pomaganiu.
Mów.
Co tam chciałaś?
No bo…
Wasza wysokość.
Ludzie są głodni i może to niewiele,
ale kiedyś zbieraliśmy z rodzicami jabłka…
Piekliśmy ciasta,
- nosiliśmy do wiosek… - Serio?
Ciasta to luksus. Ludzie go nie potrzebują.
Chcesz ich rozpuścić?
Ale czasem drobiazg, mały gest
potrafi osłodzić szare dni i dać nadzieję na przyszłość.
Od kiedy to stałaś się taka…
najmądrzejsza.
Wybacz, pani, po prostu…
Ludziom trzeba okazać dobroć.
Uczciwa, dobra, śmiała, pełna cnót.
Piękne słowa.
Kiedyś zrozumiesz, że nie mają wartości.
Teraz jednak
coś ci pokażę.
Patrz.
Cudowna, nieprawdaż?
Tak, pani.
Jedno jest kruche, ulotne i zbędne.
Drugie zaś silne, nieskazitelne,
niezniszczalne, wieczne
i nieziemsko piękne.
Moi poddani nie chcą kwiatka.
Wolą diament.
Wasza wysokość.
Złapałem złodzieja. Wykradał zapasy ze spiżarni.
Nieprawda.
Jesteś jednym z tych,
co grasują po lasach i kradną w imieniu króla?
W życiu, o pani.
Nie jestem jednym z nich. Jestem ich szefem.
Wiernym naszemu prawdziwemu królowi.
Znajdź jego dom i spal do gołej ziemi.
A to dobre.
Bo nie mam domu.
To wtrąć go do lochu.
- Niech sobie pokrzyczy. - Ale…
Rozumiem, że za kradzież musi być kara,
lecz to zbyt okrutne.
Mówiłaś coś?
Kara nie może być straszniejsza od zbrodni.
- Mój ojciec… - Tak?
Ojciec?
Ojciec okazałby litość.
Oczywiście, skarbie, masz rację.
Ten złodziej coś mi ukradł,
więc też mu coś ukradnę.
Zabierz mu buty i płaszcz, przywiąż do bramy.
Może jednak loch…
Idźże precz.
Ale on zamarznie. Błagam…
Śnieżko!
Masz.
Spójrz na siebie.
Taka chcesz być?
No już.
Przemów do poddanych.
Na pewno tęsknią za dobrą Śnieżką.
Za jej wypiekami i mądrą radą.
I co im powiesz?
Żeby wypchali się ciastem?
Żyjesz złudzeniami.
Idź sobie pomarzyć do studni.
Studni krąg i dziewczynki twarz
Tamten czas wraca raz po raz
Ale cóż, kiedy wokół ściany
W cieniu zdań tyle razy słyszanych
Kolejny dzień niesie szare mgły
Posłuszeństwo się na niej mści
Ciągle sama tylko śni
Jej sekretów nie zna nikt
Wspomniał dawniej ojciec
Że umiałam przetrwać tamten śnieg
Dziś z tamtych dni Dziewczynę chcę… znów znać
Z mych marzeń czekam dnia
Pod słodkich drzew tysiącem
I niebem jasno lśniącym
I szeptem snem się dzielę z wodą…
Z marzeń czekam dnia
Ale wciąż daremnie
Skąd tę siłę mam brać
Która pchnie mnie ojca drogą
Nie patrząc na nic, śnię
Co kiedyś spotka mnie?
Gdy już obudzi się, nieznana ja
Myślę wciąż: czy poznam ją?
Czy to jedynie mrzonki są
Z marzeń czekać dnia…
Ciemny las i dziewczynki twarz
Czyste dobro w niej widział czas
Lecz odkąd cień nad królestwem zaległ
Dobroć tu się nie liczy wcale
Co wygra w niej? Czy strachu krzyk?
Walki chęć czy niemy wstyd?
Czy tak jak zechce zdoła żyć? Czy nie…
Z tych marzeń czekam dnia
Pod słodkich drzew tysiącem
I niebem jasno lśniącym
Chcę zburzyć dziś te ściany ciemne
Z marzeń czekam dnia
Ale wciąż daremnie
Skąd tę siłę mam brać?
Czy cudem cud się stanie we mnie?
Nie patrząc na nic, śnię
Co kiedyś spotka mnie
Gdy już obudzi się nieznana ja
Myślę wciąż: czy poznam ją?
Czy powie mi: ty wreszcie skończ
Tylko czekać tak!
Żeby ze snu zbudzić sny
Wystarczy tylko, by…
Zabrzmiało ich echo, echo, echo, echo
Przez świat wciąż będą szły
Za tobą tam, gdzie ty
Tak jak echo, echo, echo
To echo stale w mojej głowie gra
Gdy czekam tego dnia…
No już. Prędko!
Rusz się!
Cicho bądź!
To niewiele, ale…
Powiedz, jak tam jest?
Może sama się przekonaj.
Nie mogę.
Postawiłaś się królowej.
Jesteś odważna.
Ja?
Pilnować więźnia!
Musisz uciekać! Biegnij!
- Dzięki. - Leć!
Z marzeń czekam dnia
Powraca sen dzielony z wodą
Z marzeń czekam dnia
Lecz już mniej daremnie
Wiem, skąd siłę tę brać
Która pchnie mnie ojca drogą
Czy przyjdzie wreszcie nowy czas?
Czas, by odważną odkryć twarz
Czy potrafię sobą być?
Nikt mi darmo nie da nic
Choć żyć się nie da snem
Lecz cóż…
Jedno wiem, budzę się i znów…
Z marzeń czekam dnia
Tylko czekam tak
Z marzeń czekam dnia
Me zwierciadło, powiedz przecie,
kto jest najpiękniejszy w świecie?
Słyniesz, pani, z wielkiej urody,
lecz cóż to…
Widzę dziewczę niczym płatek śniegu,
u młodego życia brzegu,
powab odziany w niewinny wdzięk.
Przykro mi, pani,
urodą nie sięgasz jej do pięt.
Nie!
Łowczy!
Wasza wysokość.
Zabierzesz Śnieżkę do lasu.
Znajdziesz kawałek sadu, niech zbiera jabłuszka.
I tam,
mój wierny sługo,
zabijesz ją.
Ale,
moja pani,
to jeszcze dziecko.
Kto tu jest królową?
To Śnieżka uwolniła tego zbira.
Knuje za moimi plecami.
Och, nie mów.
I ty przeciwko mnie?
Pytam się! Tak czy nie?
Nie.
Pani.
Zabierzesz ją do lasu.
Zabijesz.
Wytniesz jej serce.
Wsadzisz do szkatułki.
A kiedy wrócisz,
dostaniesz wszystko, czego dusza zapragnie.
Masz ochotę?
Jesteś bardzo miła.
Późno się robi.
Dlaczego?
Prędko, uciekaj w głąb lasu.
Królowa nie odpuści.
Ale to mój dom…
Ona jest potworem.
Kłamie jak z nut.
Nigdy nie wyznała ci prawdy o ojcu.
- Co? - Znikaj!
- Co z ojcem? - Uciekaj!
Zanim się rozmyślę!
Biegnij!
Jest tu ktoś?
Jest ktoś w domu?
Hej ho! Hej ho!
Do pracy by się szło
Już świt, nie mrok
Więc równaj krok
Hej ho, hej ho, hej ho
Piał kogut razy sto
Więc zjadłszy coś
Śpiewamy w głos
Hej ho, hej ho!
- Cudny dzień, by rzec… - Apsik!
- Na zdro… - Daj Boże.
Oby w mig.
A mnie alergia łapie wciąż
Na widok waszych gąb!
Boś Gburku gbur i głąb
Hej ho, hej ho hej ho, hej tam
Hej ho, hej ho
Do pracy by się szło
A ja to jednak bym wolał spać
Więc już, do łóżka idę, bom…
No, no?
- Jest Śpioszek - Wiemy to!
Gadać nie ma co Odpoczniesz po
Więc cho…
Hej ho
Tu wieczna noc
Lecz jest magii moc I wskaże nam, gdzie skrzą skarby się
Do pracy się weź I dłoń tylko wznieś
Niech olśni nas ten cenny blask
Więc jak jeden chłop Diamenty te kopmy
Kilof łap do łap
I ryj, ile sił
Niech kurzy się pył
Tę skałę drąż
Śpiewając wciąż
Hej ho, hej ho
I wszystkim jest wiadomo
Że gdy kopiesz tak, to kto…
No kto się cieszy na 102
No kto?
- Wesołek! - Wiemy to!
Wręcz małpi gaj Wiaderko daj
Hej ho
Hej, stuk, stuk, stuk, stuk… Pod ziemią dzień po dniu
Wciąż puk, puk, puk, puk… Podoba nam się tu
To wszystko zliczyć – byłby trud
Jest więcej tego
I ciut-ciut!
Do skarbu wiedzie każda z dróg
Hej, stuk, stuku-puk, stuk
Hej ho
Hej ho, hej ho
Do domu by się szło
Już koniec dnia!
- To już? - A tak!
Hej ho, hej ho, hej ho
Hej ho, hej ho
A więc – fortissimo
Ojej, o masz
Ja na wagonika dno
Się chowam, bo jestem… Bo jestem…
- Nieśmiałek! - Wiemy to!
Umyka czas Jak z bicza trzasł
Nie guzdrać się
Bo jeść się chce
- I spać - O tak
A rano znów
Zawoła praca echem słów
Hej ho
Nie szalej z drzwiami.
Nie ma to jak w domu.
Wybornie jest wrócić w swe miejsce zadomowienia.
Was też od kurzu w nosie kręci?
Chyba ciebie.
Coś mi w zęby wlazło…
To… to…
To…
Co?
Niesamowite, znowu.
Narkolepsja z katapleksją.
Ja myślę, że on…
się nerwuje i zasypia.
A czym tu się nerwować?
Nerwuj się kto może!
Barykadować!
A gdzie Gapcio?
Nie ruszaj się.
Ogry wyczują strach.
To nie ogr, to zjawa!
Ma się skitrać?
Czy zrobić szpony i wyć?
Zależy, jakiego mamy ogra.
To nie ogr!
Demoniczna koza?
W oczy jej nie patrz!
Jak cię trafi ektoplazmą,
- nie dotykaj. - Lewituje?
Uważaj na siebie, mały.
Nie bój się mnie.
Spokojnie.
Chciałam się przywitać.
Jak ci na imię?
Nie umiesz mówić?
Dorwiemy dziada!
Stop, czekajcie.
To człowiek.
A myśleliście, że co?
- Nic. - Duch.
- Skąd jesteś? - Głodna?
Zaprzyjaźnimy się?
Jak ci na imię?
Co wy tacy sympatyczni?
Jedyne ludzie, które wychodzą z lasu, to bandziory.
- Że niby walczą w imieniu króla. - Co?
Coś panieneczka przeskrobała?
- To ja lecę. - Mówiłem?
- Nie, czekaj. - Niech idzie.
Zdradź chociaż, kim jesteś.
- Właśnie. - Tak.
Mówią na mnie Śnieżka.
- Śnieżka? - Ta królewna?
Nabiera nas.
Trzeba jej pomóc.
- Kto obstawia, że to duch? - Czekaj, a ty dokąd?
Jak najdalej od zamku.
- I od nas. - Dlaczego?
Królowa chciała mnie zabić.
Ale tak na śmierć?
Bardzo przykre.
I dlatego lepiej, jak sobie pójdziesz.
Zostań, dopóki nie wymyślisz, co dalej.
- Co? - Ja bym się cieszył.
Moment.
W tym domu pojawia się pierwszy człowiek
od 275 lat,
a wy już go na noc?
Poważnie?
Od 275 lat?
Konkretnie 274.
Stare grzyby z nas.
Rodzice mi mówili, że to nie jest zwykły las.
Ja za to mawiam, że gdzie ludzie, tam kłopoty.
Wybacz, jak masz na imię?
Przedstawię nas. W ściśle losowej kolejności.
Nieśmiałek. Gapcio.
Gburek, Wesołek.
Śpioszek, Apsik.
Ja jestem Mędrek.
Tym razem mieliśmy lecieć od końca alfabetycznie.
Ale od którego końca?
Czekajcie, powtórzę.
Apsik, Śpioszek, Wesołek, Gburek, Gapcio, Mędrek, Nieśmiałek.
Ma pamięć.
Jak ona to ogarnęła?
Mama mówiła, że warto wiedzieć, z kim się rozmawia.
Gdybyśmy lecieli po długości paluchów,
to ja mam najdłuższe.
Jakby kto pytał.
Mieszkacie sami w środku lasu, co tu robicie?
Po prostu kopiemy w kopalni.
Są skarby pod ziemią.
Co w słońcu się mienią.
Magia, ziemi dar…
Śnieżka w chacie – bieda nam.
Która to godzina?
Najważniejsze, że Śnieżka jest u nas i nic złego jej nie spotka.
Prawda?
- Absolutnie. - Sprzeciw.
Oddalam. Nie słuchaj go.
Zostałabym na jedną noc.
Jedna noc! Potem cię nie ma.
- Chodź z nami. - A dużą masz stopę?
- Śpioszki-kapcioszki. - Mamy dla gości.
Zła królowa cię tu nie znajdzie.
Me zwierciadło, powiedz przecie,
kto jest najpiękniejszy w świecie?
Hen gdzieś w dali pośród lasu,
z dala od zamku wrót,
mieszka Śnieżka,
słodyczy istny cud.
Nie.
Zwierciadłu kłamstwo nie przystoi.
Śnieżka żyje.
Daleko ci do jej urody.
Drobna zmiana zajdzie zatem
Lecz nie będę lała łez
A kto ma z buntu rezultatem
Się zmierzyć?
Tak jest
Bo na co zasługuje zdrajca?
Ten łajdak, który zawiódł mnie?
Czy może bym
Skończyła z nim
Wystarczy, cóż…
Że chcę
Miałeś czelność mi się sprzeciwić?
Nie zasługuję na litość.
Lecz jeśli masz jej choć kroplę w sercu,
błagam uniżenie,
okaż ją Śnieżce.
Być może muszę mówić jaśniej
Mnie nie potrzeba twoich rad
I wiesz, że śmiać się chyba zacznę
Ty zaś milcz, mówię ja!
Dobrocią serca nic nie zdziałasz
Nie uzyskasz nic a nic
Ambicja pcha prosto w szpony zła
Kobiety jak ja
Tak to w życie się gra!
Chcieć to mieć, Bo spójrz, co tu mam
Wystarczy gest mój I tłum boi się
Chciałbyś żyć, cóż…
O litość więc skaml
Ja do stóp rzucam sobie świat Bo tak chcę
Na łaskę mnie stać Nawet ci żyć mogę dać
Ale czy chce mi się tak? Serca nie mam wszak
Zapomniałeś, że Wolno mi tu, co chcę
Jam najpiękniejsza, czyż nie?
Wmawiał wam może ktoś
Że to piękno wewnętrzne Olśniewa nasz świat?
Lecz ktokolwiek tak gada
Kłamie i to jak!
Złoto lśni i brylanty
Skarby lśnią i się skrzą
Piękno i władza Jednością tu są
Chcieć to mieć Gdy władzę się ma
Więc kto by śmiał w drogę mi wejść
Lepiej strzec się
Albo pa, pa Pa, pa, pa
I do lochu na śmierć
Zrób to, zwłoka jest zła
Czekam, bo wiesz, o kim ja Słyszeć chcę, gdy patrzę
W mego lustra szkło?
Zdradź, zwierciadło, zdradź
Kto ma najpiękniejszą twarz?
Ty mówić mi masz, że ja – że ja!
Kapitanie, przeszukasz las.
I znajdziesz Śnieżkę.
Bez niej się tu nie pokazuj.
Chcieć to mieć
Piękno jedyne
To ja!
Niefajne to już.
Słońce wysoko, a ta siedzi jak kołek.
Bankowo już jej szukają,
a jak znajdą…
Wiecie, co nam wtedy zrobią?
Do Gapcia mówisz, który nie mówi?
Bo to gapa!
To, że ma na imię Gapcio,
nie znaczy zaraz, że jest gapą.
Jak gapa, to gapa.
A ty niby czemu jesteś Wesołek? Bo jesteś wesoły.
A ja jestem Gburek, bo…
świat mnie nie kuma.
Ale puchnie dziad!
A masz ty!
Panowie, pouśmiechajmy się lepiej.
Weźcie.
Trafiony zatopiony!
Usmażę cię na chrupko!
No chodź tu.
Uspokójcie się.
Daj no tu ten swój paluch…
Gburku, nie giglaj!
Moja stopa!
O nie!
Pieprz!
Zaraz będzie bum.
Ale gapa!
No co ty, głową jesz?
Gapcio ma czapę!
Paciajcie na niego!
Bo paciaja!
Wszystko gra?
Też czasem lubię zniknąć.
Boisz się mówić?
To może małymi kroczkami, co?
Kiedy byłam mała, mama nauczyła mnie gwizdać.
I jak boję się coś powiedzieć, gwiżdżę sobie.
Bo kiedy gwiżdżesz – śpiewasz sercem.
A twój głos,
ten tam głęboko ukryty,
zaczyna brzmieć.
I co? Spróbuj.
Tylko tyle, żeby płomień świecy zatańczył.
Nie gaś go.
Pięknie.
Czułam, że dasz radę.
Idziemy.
No wypręż się.
Oddawaj!
Mam cię!
Co to za radośnie oszałamiający świergotek?
Słowik nam tu wleciał jakiś?
To Gapcio.
Brzmi anielsko jak aniołek.
Tania sztuczka.
Wcale że nie.
To jak ty to robisz?
Składasz razem usta,
język opierasz o zęby i gwiżdżesz.
Prościzna.
Rozumiem, że to takie przyjacielskie figle?
Nie przyjaźnimy się.
Czyli kłócicie się tak 275 lat.
274.
Dosyć was mam.
Ja jeden tu jestem rozsądny.
I ty masz rację, a oni nie słuchają.
Wiadomo.
No popatrz, zgadzam się.
Ty… zaraz.
Co?
Pomyślałam sobie, że gdybyście
słuchali siebie nawzajem, łatwiej by wam się żyło.
Ciekawe, czy myślimy o tym samym.
O masz.
Tam bym nie zaglądał…
Poczuła się jak u siebie.
Nie kojarzę tego.
Ty będziesz zmywał.
Ty ładnie pozamiatasz.
- Dobra. - A ja?
Ty pościągasz pajęczyny.
A ty…
pobawisz się szczotką.
Ja?
Śmiało gwiżdż jak kos
Im więcej zrobić masz
Tym raźniej gwiżdż na cały głos
Piosenki swoje nuć
Gdy słychać ton melodii tej
To praca ciąży mniej
Zmiatając zewsząd kurz
Marudztwo w duszy zduś
I pracą tą się baw
A dawny znój nie będzie znojem już
Śmiało gwiżdż jak kos
Załapiesz.
Niech zalśni dom, bierz miotłę w dłoń
Przy pracy gwiżdż jak kos
Śmiało gwiżdż jak kos
Trud prostszy się okaże
Gdy się razem robi coś
Więc nawet i bez słów
Ja wezmę.
Radośniej dni mijają
Gdy przy pracy gwiżdżesz w głos
Wiesz? Ta szczotka moja jest…
I po co się tak drzesz?
Weź przymknij się, bo jeśli nie
To zaraz wsadzę ci ją gdzieś
Gwizdać mi tu w mig
Że kłótnie złe są, każdy wie
Więc gwizdać mi tu w mig
Trud prostszy się okaże Gdy się razem robi coś
Hej, Gapcio!
Śmiało gwiżdż jak kos
Sprzątnęliśmy już każdy kąt
Dom błyszczy się na błysk
Radosny nuci chór
Gdzie wcześniej fałsz brzmiał
Harmonii wzór masz dziś
Tu dawniej chaos był
Bałagan, kurz i pył
Dziś brudu i nieładu
Ni śladu nie ma, bo się zmył
Śmiało gwiżdż jak kos
Niech praca też zabawą jest
Niech bawi nas przez cały czas
To proste dość, na cały głos
Przy pracy gwiżdż jak kos!
Zapomniałem, że w kupie zabawniej!
A ja, że mamy tu komin.
Kiedy byłam mała, codziennie było tak wesoło.
Dzień w dzień?
Pewnie.
Kiedy mój tata był królem.
Łowczy mówił, że królowa nakłamała mi o ojcu.
I nie tylko o nim.
A jeśli on nadal żyje?
Muszę go odnaleźć.
W lesie są bandyci, tak?
Walczą w imieniu króla?
Mierna łobuzerka.
Pospolite rzezimieszki.
Raczej grupa byłych aktorów,
którzy przez chciwość królowej
przefastrygowali się w szarą strefę,
w której kręgosłupy moralne
ulegają niechybnemu skrzywieniu.
Wiecie, gdzie są?
Mogą coś wiedzieć o ojcu, muszę ich znaleźć.
Głosuję naprzeciw.
Zbyt niebezpieczne.
Zostań ze mną.
Znaczy, z nami.
Po co masz tam łazić, królowa po lasach grasuje.
Na zdrówko.
Wiecie, że i tak pójdę.
I Gburek ma rację.
Im dłużej tu siedzę, tym bardziej was narażam.
W końcu.
- To pa. - Gburek!
Nie.
Koniec tego ukrywania.
Dzięki za wszystko, jesteście kochani.
Nie, sekunda.
Tobie też dziękuję.
No dobra.
Gdzie znajdę tych łobuzów?
Spóźnimy się!
Stroić mi się.
A papu?
Migusiem.
Ani mru mru.
To ty.
Lecimy tędy, dogonimy resztę.
Fajnie, że się ruszyłaś z zamku,
ale żeby ciągnąć pół straży?
Nie zapraszałam ich.
I musiałam uciekać.
Królowa chce mnie zabić.
Idziemy.
W sumie to szukam ojca.
Pomyślałam, że może pomożesz.
Ponoć jesteś wierny królowi.
No tak.
Oczywiście.
Słyszałem plotki.
Mówią, że przetrzymują go w lochu na południu…
Nie masz pojęcia, gdzie jest.
Przykro mi bardzo.
Nie jestem rycerzem w lśniącej zbroi.
To się akurat rzuca w oczy.
Myślałam, że może coś wiesz.
Pewnie. Wszystkie królewny liczą, że wpadnie książę albo wróci król.
Bo tylko mój ojciec może przywrócić porządek w królestwie.
Nie późno na to trochę?
Chyba zapomniałeś, jak było kiedyś, co?
Kiedy ludzie byli dla siebie mili i uprzejmi.
Chciałbym mieć czas,
żeby sobie dumać o ludziach.
Kłopot w tym, że…
Czasy mamy psie
No, śmiało, przypatrz się
O życie bój trwa dzień za dniem
Ludzie głodni są
A sępy z nieba już się rwą
Nie mamy dużych szans ze złem
Sama widzisz to już
Że w sumie jest po nas
Wybór masz, wytęż mózg
Umrzeć chcesz czy też skonać?
Chcesz się gniewać na los?
Chcesz do faktów mieć żal?
Dziwisz się, że to życie
To nie żaden bal?
To typowe dla królewien problemiki
Rzeczywistość to większy kant
Chyba masz ze światem problemiki
Nie przeżyjesz dnia w tłumie franc
Mogę dać ci kwiatków Ciut więcej, ciut mniej
Lecz wiedz, że zależy mi By żyć, nie zejść
Więc nie robię w planie zmian
I zgarniam każdy fant
Zamiast marzyć w nierealnym śnie
Twoje problemiki nie obchodzą mnie
Kradniesz nie tylko kartofle?
Mam wiele talentów.
Co za tekst, czy dodasz coś?
Dwa do dwóch, do grosza grosz?
Wiary w przyszłość nie masz nic
Tak, cóż, wiara dobra rzecz
Więc warto by ją mieć
Lecz żeby mieć ją, trzeba… żyć
Czyli co, masz już dość?
Nie, ale zmieniać świat chcesz
Więc go wpierw poznaj A nie ciasta piecz
Dobrze radzę, lepiej porzuć problemiki
I zejdź z tej wieży, bo rycerzy brak
Jasne, kpij, że ja mam „problemiki”
I własne ego niańcz, właśnie tak
Co za cios, brawo ty
Uczysz się, kpisz
Ej, królestwo weź zbaw
Do królowej z tym idź
Ja uciekam już – pa, pa
Liczę się dla siebie – ja
I nigdy to nie zmieni się
Twoje problemiki nie obchodzą mnie…
Panienka ani drgnie.
Ma cię na muszce sławetny Quigg, co kuszą włada jak nikt.
Łapki w górę.
Kroczek w tył od kapitana.
A włos z głowy nie sfrunie.
Chyba proca, nie kusza.
Kuszę mi ukradli.
Ona jest ze mną.
Kapitan?
I moja drużyna.
Lojalni królowi?
Zwykłe bandziory.
Nazywam się Jonatan, o pani.
Nie… Jonatan Opani.
Tylko Jonatan…
O pani.
Dobra…
Ty w sobie masz to coś
Znosisz ten królewski los
Masz pecha, bo czy chcesz, czy nie
Twoje problemiki
Nie
Obchodzą
Mnie
Nic nie obchodzą
Mnie
To strażnicy z zamku.
Wypada po dwóch na głowę.
Szukamy królewny Śnieżki.
Lepiej stąd znikaj.
A co z wami?
Nie bój nic. My się zabawimy.
- Chcę walczyć. - To nie żarty.
Będzie uczciwie.
Tyle że ja nie walczę uczciwie.
Nie strzelać!
Powiemy, gdzie jest królewna.
Na nich!
Nie wypada zwiać.
Musicie mi pomóc.
Ostatnia szansa.
Gadać, gdzie królewna?
Ktoś szuka Śnieżki?
A kuku!
Za mną.
Teraz.
Rozdzielić się i znaleźć ją.
Tak jest.
A gdzie mój koń?
Zmykaj.
Wróciłaś.
Ktoś musiał rozwiązać twoje problemiki.
Serio chciałam walczyć.
- Nie żartowałaś. - No patrz.
Jestem pod wrażeniem.
Dzięki.
Taki komplement z ust samego porywacza kartofli.
Sprawdź teren.
Ludzie…
zapominają, jak było kiedyś.
Nienawidzą królowej, ale się boją.
Walczymy w imieniu króla…
Twoi rodzice się nie bali.
Z nimi byliśmy odważniejsi.
Dawali nam nadzieję.
Przedrzemy się na południe.
Zatrzemy ślady.
Jonatan?
Co to było?
O nie.
To chyba mamy sporawy problemik.
Potrzebujemy lekarza.
Utarło się, że jestem Mędrek, nie żebym się
edukował w jakiejś materii.
Pole mych badań to raczej sprawy bardziej podziemne.
Dokładnie – skały.
Jam jest sławetny Quigg,
co kuszą włada jak nikt.
Rozkazuję ci go ratować.
A myśmy się przedstawili?
- Alfabetycznie… - Potem.
Trzeba mu pomóc.
Kiedy to bandyta.
- Co ci do tego? - Chodź no!
Królowa byłaby z was teraz dumna.
Kłócicie się,
skaczecie sobie do oczu. Właśnie o to jej chodzi!
Ona wam ciągle wmawia, że każdy ma dbać tylko o siebie.
A może…
przestaniemy się na siebie rzucać
i spróbujemy sięgnąć po to, co było nasze.
Bo przecież marzymy o tym samym.
Po prostu…
zaufajmy sobie, choć trochę.
A teraz mu pomóż.
Proszę.
Do środka go.
Ciepłe mleko.
Dobrze się po tym śpi.
Dziękuję.
Wraziłem rozgrzane żelazo, zaklajstrowałem,
wfedrowałem się w szczelinę,
zmajstrowałem dwa sztymple,
lunąłem ociupinę acetum dla facetum
i kwasu siarkowego kapkę.
No miło…
- nie było. - Ocaliłeś go!
Czyli nie zabiłem.
- Dzięki. - Coś ty.
Zrobiłbym wszystko dla ulubieńca naszej królewny.
Śnieżka mu ulubieńca?
Nie, nie.
- Nie. - Co?
Każdego ze strzałą bym tak samo…
Jest po prostu miła.
I nie dlatego, że ty… to ty.
Prysły zmysły.
O rety kotlety.
Kto zgadnie, o czym myślę?
- Nie myśl. - Co kombinujecie?
Jak to co? Tańczymy!
Tak jest!
Hej!
Pykniemy w karty?
Nie, dzięki.
Może ty?
Pasujecie do siebie z Maple.
Przyjaźnimy się.
Jasne.
Jak ty i Jonatan.
Tyle że przyjaciele bardziej o siebie dbają.
- A kto cię osłonił przed strzałą? - Co?
Wszyscy widzieliśmy.
Jak ten nadęty typek z lasu…
życie ci uratował.
Stało się coś I nie będę już może szła sama
Tą głuszą przez ciemność
Gdy noc schodzi ciężka na świat
Wicher zawiał
Przed którym już nie chcę się chować
Niech pcha mnie w nieznane tą drogą
Gdzie nikt już nie musi iść sam
Kiedy dłoń spotka dłoń
Dłonie dwie jedną są
I nagle mój świat Pierwszy raz nie ma wad
I tracę głos, tracę myśl
Właśnie tego dziś chcę
Kiedy krew dziwnie wrze
Och, naiwnie tak śniąc
Marzy mi się to wciąż
Że lepsze nadchodzą już dni
I może z tych marzeń ktoś taki
Zjawiłby się…
Jak ty
Stało się coś, znałem świat Który był taki podły
Straszny i zły
W którym sny w samotności się śni
Wiem, że dziś
Czas staje w miejscu przed tobą
Pcha mnie w nieznane tą drogą
Przed siebie wyruszę nie sam
Kiedy dłoń spotka dłoń
Dawne dni kryjąc mgłą
To nagle mój świat Pierwszy raz nie ma wad
I tracę głos, tracę myśl
Właśnie tego dziś chcę
Niech też żar strawi mnie
Och, naiwnie tak śniąc
Marzy mi się to wciąż
Że lepsze już blisko są dni
I może z tych marzeń
Ktoś taki zjawiłby się…
Jak ty
Czy mam dosyć siły
By sen ten na zawsze w nas żył
A jeśli odnajdziesz świat lepszy
Wtedy mnie śmiało
Zbudź i śnij
Gdy dłoń spotka dłoń
Piękny sen razem śniąc
To marzenia, ich sens
Mniej naiwny już jest
Obiecuje nam dni
Przy mnie się zjawi ktoś taki
Z marzeń
Kto to, co ja, co dnia tak śni
Jak ty
No hej.
- Straże! - No nie.
Musimy chronić królewnę.
Tak jest.
Nie mogą was znaleźć.
- Idę z wami. - Nie.
Zbyt niebezpieczne, szukają cię.
Wracam za dwa dni.
Ruszymy razem na południe i…
znajdziemy króla.
Proszę.
On mi to dał.
Weź na szczęście.
Nie mogę.
Przecież nie na zawsze.
Będziesz miał powód, żeby wrócić.
Kto walczy w imieniu króla?
My!
Idziemy.
- Powodzenia. - Szybko.
Musimy odciągnąć straże.
Dzięki za wszystko.
Tutaj.
Za mną.
No nieźle, chłopaku.
Jesteś bohater.
Uczciwy, z zasadami, lojalny.
Po prostu…
idiota.
My się chyba znamy.
Racja.
Królowa od ziemniaków.
Gdzie jest Śnieżka?
Kto to?
Chronisz ją.
Odpowiadaj, jak królowa pyta.
Gdzie go znaleźliście?
W lesie.
Ćwierć mili na południe od rozdroża.
Myślisz, że każdego można zniszczyć.
Ale wierz mi,
przeliczysz się.
Nic o niej nie wiesz.
A ja ją znam.
Chyba raczej… znałeś.
Najwyższy czas zamienić parę słów
z naszą Śnieżką.
Piękno wszelkie skryj dokładnie
Daj mi starość, w mig mnie zbrzydź
Uczyń tę powinność ładnie
Swą magię
Daj pić
Niech głos szkaradnie zacznie skrzeczeć
Niech skóra zyska ze sto lat
Niech twarz we snach
Zasieje strach
Mój plan
Jest
Bez wad
„Zatrute jabłko, śmierć we śnie.
Antidotum.
Pocałunek prawdziwej miłości”.
Daj spokój, to bez sensu.
Skusi ją jeden kęs
I koniec z nią, wiecznie niech śpi
Gdy się pchasz po wygraną Każ iść skrupułom precz
Skoro chcieć to mieć
Piękno i władzę
Mam ja!
Źle to wróży.
W lesie grasują strażnicy.
Pójdziemy z tobą.
Musisz tak zaraz już?
Chcę znaleźć ojca.
A co, jeśli on żyje…?
Ale jak już go znajdziesz,
to wrócisz do nas?
Prawda?
Jasne.
Obiecuję.
Chodźmy, panowie.
Jonatan?
Wybacz, ptaszyno.
Czyżbym wystraszyła?
Nie, po prostu czekałam na kogoś.
Mogę w czymś pomóc?
To ja mogę pomóc tobie.
Ty jesteś Śnieżka?
Ta królewna?
Kim pani jest?
Mam dla ciebie wiadomość.
Od Jonatana.
Od Jonatana?
Zła królowa go porwała.
Jego? Nie wierzę.
Prosił, żebym ci to dała.
Powiedział, że zrozumiesz.
Muszę do niego iść…
Przecież to niebezpieczne!
Kochasz go?
No tak…
Prawdziwa miłość, rzadki dar.
Pomogę.
Masz.
Weź jabłuszko.
Da ci siłę w długiej drodze.
Ej!
Śnieżka.
Twój ojciec naprawdę kochał swoich poddanych.
Cieszę się, że mogę okazać serce jego córce.
Niewiele niestety mam…
Przyjmij choć to jabłuszko, niech duch twego ojca
nad nami czuwa.
Hajda, szybciej!
Dziękuję.
Skosztuj.
Za tatusia.
- Jazda! - Prędzej!
Co się dzieje?
Coś jest nie tak.
Znałam twojego ojca.
I to nieźle.
Co pani mówi?
Że był naiwnym głupcem!
To ty!
Aż do ostatniej chwili nie spodziewał się śmierci.
Stracił tron przez tę swoją dobroć.
A ty, stracisz życie.
No…
to powiedz mi, Śnieżko,
kto jest teraz najpiękniejszy?
Ulgę przynoszę zazdrosnej kobiecie,
tyś, na powrót
najpiękniejsza w świecie.
Niech żyje królowa!
Najpiękniejsza w świecie.
Od rana walisz i nic.
Ani drgnie.
Odpuść.
Raz już odpuściłem.
Zapomniałem, co to odwaga,
nadzieja, a potem…
poznałem Śnieżkę.
Walczyła za nas.
Z nami.
Mogła uciec i ratować siebie.
Nie odpuściła.
I dlatego ja…
nie mogę jej zawieść.
- Jeszcze. - Z całej pary.
Tajne wyjście wyprowadzi cię
milę od stajni, weźmiesz sobie konia.
Ja załatwię strażników. Leć.
Powodzenia.
Przykro mi.
Śnieżka?
Żyje.
- Obudziła się. - Cud.
Jonatan.
Co jest?
O co chodzi?
Mój ojciec…
Już nigdy go nie zobaczę.
Królowa go zabiła.
Dziecko…
To co teraz?
Wspominał dawniej
Ojciec, że…
Umiałam przetrwać tamten śnieg
Gdzie szukać, gdzie…
Chociaż cienia dawnej mnie
Matki, ojca nie ma dziś
Lecz pozostała po nich myśl
Że to tu mój los mnie widzieć chce
Zamilkł już mój strachu krzyk
Przepadł gdzieś ten niemy wstyd
Jest walki chęć
Już wiem, jak żyć
Kim być…
Już czas.
Na co?
Czas odzyskać nasze królestwo.
Łatwo nie będzie.
Ona zrobi wszystko, żeby nas powstrzymać.
Niech spróbuje.
Czy on… ale…
Gapcio?
My już się nie boimy.
Gapcio.
Koniec pieśni.
Dobrze powiedział.
To i ja się nie boję.
Za mną.
- Do głównej bramy! - Tak jest.
Nie ma więcej snów dzielonych z wodą
Dziś tu idzie ktoś
Kim pragnęłaś od dziecka być
Ktoś uczciwy
Dobry ktoś
Śmiały ktoś
Pełen cnót
Podobno mnie szukacie.
Chyba jednak
to ty szukasz mnie.
Cofnąć się.
To zamek mojego ojca.
Kazałaś go zabić.
Ukradłaś nasze królestwo.
A teraz chcemy je odzyskać.
Urocza.
Ta nasza Śnieżka.
Delikatna, elegancka, zachwycająca.
Myślicie, że marzycie o róży.
Kwiat szybko zwiędnie.
Róża was przed nikim nie obroni.
Nie zbuduje armii.
Nie poprowadzi ludzi.
Tylko ja mogę wam dać to, czego potrzebujecie.
Doskonałość.
Potęgę.
Piękno.
Chcesz rządzić?
To proszę.
Ludzie patrzą.
Dość tych głupot.
Straże, brać ją.
Hej.
Niech tłuszcza ma trochę frajdy.
Paul.
Uprawiałeś ziemię.
W Zachodniej Dolinie.
Masz żonę.
Eleanor.
I czereśniowy sad. Kiedy drzewa owocowały,
spraszałeś wszystkich na zbiory.
Dzieliłeś się.
Matthew.
Byłeś piekarzem.
Jak twój ojciec.
Codziennie piekłeś dla każdego świeży chleb,
nawet jeśli nie miał czym zapłacić.
Arthur.
Wystarczy.
William?
Pamiętam was.
Wszystkich.
Powiedziałam: dosyć.
Kiedyś ludzie mieli w sobie nadzieję.
Chciało im się żyć, dzielić, cieszyć.
Ja to pamiętam.
A wy?
Pamiętam.
Ja też.
I ja.
Ja również.
I ja.
Odejdź stąd.
Natychmiast.
I nigdy nie wracaj.
Jam jest sławetny Quigg,
co kuszą włada jak nikt.
Nie!
Nie może tak być!
Spójrz na mnie, jestem najpiękniejsza.
Piękna bez wątpienia.
Lecz w duszy szpetna jesteś, pani.
Śnieżka zaś…
Jej piękno z głębi serca płynie.
Pojmij wreszcie,
że nie poradzisz nic.
Ona zawsze będzie
piękniejsza niż ty.
Kłamiesz!
Piękniejsza niż ty…
Dawno, dawno temu
było sobie spokojne królestwo,
którym rządziła mądra królowa.
Wierzyła, że prawdziwym skarbem tej krainy
nie są diamenty ani inne rubiny,
tylko ludzie.
Królowa rządziła sprawiedliwie i mądrze.
Była uczciwa, dobra, śmiała i pełna cnót.
A na imię miała Śnieżka.
Czy to szczyty gór
Czy kopalni dno
W każdej z roku pór lśni królestwo to
A najlepszy jest siew Kiedy ziarno bez plew
Złote zboże jest w krąg
Kiedy dłoń spotka dłoń
Nie ma końca tym snom
Tam, gdzie serca są
Czy to szczyty gór
W każdej z roku pór
Tam, gdzie serca są
KONIEC
ŚNIEŻKA
Napisy: Barbara Eyman-Stranc Piosenki: Michał Wojnarowski