Suspek penculikan bersiri telah ditahan di Dobong-Dong hari ini.
Seramai tiga orang wanita telah diculik di kawasan ini...
...disusuli dengan pembunuhan.
Sementara itu, wanita keempat telah diculik malam tadi...
...mengejutkan para jiran.
-Unit Siasatan Khas... -Mereka dah tangkapnya.
-...menangkap penjenayah tersebut. -Itu dia.
Bukan dia.
Suara lelaki yang saya dengar ialah penjenayah itu.
Dia dengar suara Kim Jang-hyeon yang dah dirakam.
Ini identiti lelaki yang ditangkap.
Lihatlah!
Dia menghendap pelajar kolej yang diculik selama enam bulan.
Jadi, dia hanya menghendap pelajar sahaja.
Lelaki ini tak culik wanita lain.
Penghendap yang ditahan mendakwa dia menculik...
...wanita-wanita yang hilang dari daerah ini.
Polis sedang menyiasat sama ada dakwaannya betul.
Menurut polis, lelaki yang ditangkap, Joo...
Berani dia terima penghargaan atas perbuatan saya.
Jangan mulakan penyiasatan sendiri.
Hei, lihat itu!
Guk-doo, nama dia Kim Jang-hyeon?
-Beritahu saya di mana dia. -Untuk apa?
-Awak nak pergi ke sana? -Beritahu saya.
Tidak, itu kerja polis. Jangan masuk campur.
Tolonglah, beritahu saya.
Tak boleh! Baliklah. Saya akan hantar awak.
Tak, saya okey. Saya tak nak balik.
Awak nak pergi hospital?
-Ya. -Sebagai pengawal peribadi?
Atau sebab awak rasa bersalah yang dia cedera sebab awak?
Atau...
Perlukah awak pergi?
Perlukah awak teman dia?
Awak tak perlu buat begini.
Saya akan lakukannya.
Saya rasa saya patut pergi.
Lelaki yang ditangkap polis itu bukanlah penjenayah sebenar.
Mungkin dia culik gadis lain.
Kim Jang-hyeon...
Mana dia?
Saya dah balik.
-Syabas. -Awak dah makan?
Mereka dah tangkap penjenayah itu. Tiada sebab untuk awak jumpa Guk-doo.
-Dia bukan orangnya. -Apa?
Dia bukan penculik sebenar.
Sekarang awak dah jadi polis?
-Tak sakitkah? -Sakitlah.
Tapi ini lebih baik daripada awak yang terluka.
Awak masih sukakan Guk-doo?
Saya tak fahamlah. Apabila ada seseorang seperti saya...
Inikah yang awak fikirkan? Sesuatu seperti ini.
Macam mana seorang lelaki sempurna dan bersifat mulia seperti dia...
...sukakan seseorang macam saya?
Mustahil. Dia terlalu baik untuk saya.
-Macam itukah? -Biar betul.
Saya ingat awak sukakan lelaki.
-Salahkah? -Aduhai.
Awak mahu bekerja dengan Ainsoft, betul?
-Ya. -Dengar sini.
Saya tiada masa untuk bercinta kalau nak uruskan syarikat...
...yang orang seperti awak impikan untuk bekerja di sana.
Kenapa awak tak nafikan tuduhan itu?
Itu namanya strategi pemasaran.
Saya tak pasti jika awak faham sekiranya saya beritahu awak...
...bahawa itu juga sebahagian daripada strategi perniagaan.
Otak awak terlalu mudah untuk memahami itu.
-Awak tak perlu faham. -Tak sakitkah banyak sangat bercakap?
Ya. Patutlah saya rasa sakit.
Bagaimanapun, saya perlu buat kesimpulan di sini.
Saya suka wanita.
Saya gilakan wanita.
Kenapa awak pandang saya begitu?
Saya tak suka jubah hotel ini.
Awak tahu saya benci benda yang terlalu biasa.
Saya pasti awak bencikannya. Awak tak boleh jadi seperti orang lain.
Awak anggap itu sebagai satu pujian?
Awak meniru saya? Bukan macam itu cara saya cakap.
Awak dah gilakah?
-Berani awak. -Saya cuba saja.
Bukan itu cara awak cakap.
Awak anggap itu sebagai satu pujian?
-Macam itulah caranya. -Awak patut berbangga.
Kita guna semua sumber kita dalam usaha menjejaki Jang-hyeon.
Oh, Tuhan.
Superintenden berleter pada saya sepanjang malam...
...tentang prestasi kita yang lemah.
Awak patut siasat kes lain. Lepaskan kes ini.
Saya perlukan waran, tuan. Saya mesti siasat.
-Kawan awak dah salah dengar. -Tak, dia tak salah dengar.
Bodoh, suspek itu dah mengaku.
Jadi, di mana mangsa lain?
Saya tahu apa awak nak cakap! Dia belum beritahu lagi.
Dia tak boleh beritahu. Bukan dia yang melakukannya.
Kenapa awak buat begini?
Saya akan pergi sendiri. Saya faham kedudukan awak.
-Saya akan siasat sendiri. -Apa?
Kalau lencana saya dirampas, hanya saya yang akan kehilangannya.
Bodoh! Bukan itu caranya!
Jika awak timbulkan masalah, saya yang akan menjawab nanti.
Hei! Bodoh!
Budak nakal itu.
Ya, buatlah apa awak perlu buat.
Tolong buat begitu.
Oh, Tuhan. Jang-hyeon.
Jang-hyeon...
Apa alamatnya?
Hei, Do Bong-soon.
Kim Jang-hyeon...
-Hei! -Apa? Apa yang awak perlukan?
Tumpukan perhatian dalam menjaga saya. Bukan sekadar kewajiban.
Mungkinkah...
Awak boleh periksa latar belakang tentang seseorang?
Siapa? Penjenayah itu?
Bagaimana awak tahu?
Awak rasa bagaimana saya tahu? Sungguh hebat, kan?
Awak tinggal di sini dan jangan bergerak.
Awak fikir awak Detektif Conan.
-Apa pun, saya perlu balik ke rumah. -Kenapa?
Saya tahu ia tidak masuk akal dalam situasi ini.
Saya risaukan kebersihan diri saya.
Tapi penjaga perlukan banyak benda.
Saya akan balik dan datang semula.
Saya seorang yang pembersih.
Saya akan kembali, okey?
Okey! Jangan pergi tempat lain.
Jangan merayau-rayau ke kawasan kejiranan awak, okey?
-Okey! -Tunggu, sebelum awak pergi...
Tolong cuci muka saya.
-Cuci muka awak? -Awak nampak...
Okey, saya faham.
-Saya tak boleh lakukannya. -Okey.
Tolonglah saya.
Itu saja.
Saya akan balas dendam.
Lupakan saja! Awak tak sesuai untuk ini!
Kita boleh mulakan perniagaan baru!
Kami dipukul! Kita tak boleh mengalah begitu saja!
Ya, kita tak boleh mengalah. Kita boleh lakukannya.
Saya pasti kita boleh jika kita cuba lagi.
Aset terbaik saya adalah wajah saya.
Awak tahu apa yang saya lalui untuk dapatkan wajah secantik ini?
Mereka kata ia terlalu cantik. Itu tak cukup jantan.
-Saya terlalu comel. -Ia bengkak, sangat bengkak.
Selamat datang!
Detektif, kenapa awak datang?
Dah sarapan?
Awak gembira mereka fikir yang penjenayah itu dah ditangkap?
Awak rasa Tuhan berpihak pada awak.
Saya tak rasa dialah orangnya.
Awak pun boleh rasakannya.
Di mana mereka? Di mana mangsa-mangsa itu?
Di mana wanita-wanita itu?
Awak dah bunuh mereka?
Awak tak bunuh mereka. Lupakan saja.
Jangan buat begitu kepada wanita seperti pengecut. Lawan saya.
Bukankah itu lebih adil?
Saya hanya bekerjasama dengan polis.
Kenapa awak buat begini pada saya?
Tak guna!
295 adalah saiz yang luar biasa.
Tolong saya!
Polis cuba bunuh saya!
Apa awak buat?
Hubungi polis!
Beritahu mereka ada polis pukul saya!
-Hubungi polis! -Ya, tuan.
Siapa awak? Samseng?
Maaf.
Encik Kong, ini saya. Saya perlukan awak di sini.
Okey.
Jo, suspek kes penculikan insiden di Dobong-dong menafikan...
...dia yang menculik tiga wanita dan membunuh salah seorang...
...yang berlaku sebelum menghendap Cik Oh.
Tugaskan Bong-soon pada Pasukan Pembangunan.
Saya dah maklumkan Jabatan Sumber Manusia.
Saya fikir tuan akan buat begitu selepas keluar dari hospital.
Jadi, itu bermakna saya akan keluar esok.
Yakah?
Saya tak tahu apa dia akan buat kalau saya biarkan dia sendirian begini.
Saya akan ikat dia di pejabat, jadi dia takkan ke mana-mana.
-Ya, okey. -Dia takkan kembali. Nampak?
Dia tak telefon saya pun.
Saya akan telefon dia dan beritahu yang dia dah dipindahkan.
Ya, silakan.
-Jangan cakap saya dah keluar. -Faham.
-Pasukan Pembangunan yang mana, tuan? -Apa?
-Pasukan mana? -Ya.
(Penculik Bersiri Dovong-dong ditangkap. Siasatan Terlalu Pantas?)
(Maklumat mangsa pertama. Maklumat mangsa kedua.)
Apa ini?
("Kafe Peminat untuk Kakak Perkasa")
Alamak! Apa? Mereka dah gilakah? Tak percaya betul!
-Hei. -Hai.
-Awak nak ke hospital? -Ya.
Saya sokong ibu awak.
-Apa maksud awak? -Saya sokong Encik An bersama awak.
Awak pun janganlah macam ini.
Saya keliru.
-Keliru? -Apa pun, saya kena pergi.
Jangan keluar rumah. Mereka belum tangkap dia lagi.
Helo? Hai, Encik Kong.
Betulkah? Saya dah dipindahkan secara rasmi?
Ya, terima kasih!
Ya, saya sangat terharu sekarang.
Okey, selamat tinggal. Terima kasih!
Kyung-shim, akhirnya saya dapat kerja tetap di Ainsoft!
-Bong-soon. -Maaf.
Inilah masanya untuk dia telefon.
Lima, empat, tiga, dua, satu.
Macam itulah.
Saya kenal sangat sawak.
-Helo? -Encik An.
-Terima kasih banyak-banyak. -Okey, janji tetap janji.
Saya akan bekerja keras. Saya akan bekerja lebih keras.
-Silakan. -Apa awak buat?
Apa lagi? Saya menunggu awak.
Saya akan sampai sekejap lagi.
Ya, tapi saya kena pergi kerja esok, saya akan balik lewat malam...
...dari hospital, jadi...
Itu masalah awak.
Kawan saya kata awak akan benarkan saya rehat di rumah.
Saya tak boleh ke sana jika saya perlu bekerja esok.
Kyung-shim kata awak tak suruh saya buat begitu.
Apapun, saya akan pergi sekarang.
Aduhai, saya tentu sangat letih esok.
Tak, awak tak perlu datang. Berehat di rumah saja malam ini.
Kenapa cakap begitu? Saya tak boleh buat begitu. Saya datang sekarang.
Tidak, jangan.
Saya tak tahu apa yang awak perlu sediakan untuk esok.
Kalau ada sesuatu berlaku pun, cuma jahitan saya yang akan terbuka.
Awak tahu apa nak buat. Selamat tinggal.
-Encik An! -Apa?
Saya hormati awak.
Ya! Saya dapat kerja itu!
Apa saya nak pakai esok?
Saksi laporkan video ini kepada audit dalaman.
Pasukan awak memiliki prestasi terburuk.
Bukan saja awak siasat kes yang tak berkaitan dengan awak...
...tapi, awak juga belasah saksi?
Ia bukan macam dulu!
Jika video ini tersebar melalui Internet, saya akan dipecat!
Mana Guk-doo? Mana dia?
Tuan, biar saya terangkan.
Dia ada sebabnya.
Unit Siasatan Khas kata lelaki itu tak ada kaitan dengan kes lain.
-Jika tuan benarkan kami siasat... -Diam!
Gunakan otak awak.
Kenapa penjenayah datang beri keterangan kepada polis yang bertugas...
...untuk kes itu? Adakah itu masuk akal?
Saiz kasutnya ialah 270.
Budak-budak pun tahu yang dia bukan orangnya.
Guk-doo akan dihukum.
Dia bukan lagi dalam Skuad Jenayah!
Dia perlu belajar untuk kembali waras.
-Hei, Guk-doo. -Leftenan In!
Hei! Awak nak ke mana?
-Dia masih terlalu muda... -Tengoklah dia.
Pemberontakan yang hebat. Dia selalu seperti itu.
Saya kagum. Pasukan Tiga, awaklah yang terbaik!
Tuan! Apa awak buat?
Lepaskan.
Detektif! Apa awak buat?
Bos awak culik orang!
Mana wanita-wanita itu?
Apa maksud awak?
Menurut Undang-undang Jenayah Fasal 151, awak boleh dihukum penjara...
...sehingga tiga tahun kerana melindungi penjenayah.
Jangan halang saya.
Tapi detektif, awak tak boleh buat begini!
-Apa masalah awak? -Lepaskan!
Detektif!
Kita selalu berjumpa.
Hei! Awak tak patut buat begini di tanah persendirian.
Tak guna.
Apa? Awak akan pukul saya lagi?
Guk-doo! Jangan!
Mari kita pergi dari sini. Mari pergi, heret dia.
-Tak guna! -Bawa bertenang, tolonglah!
-Bertenang! -Saya berhenti!
Hentikannya. Jangan cuba halang saya.
-Kami tak halang awak. -Kami rasa awak betul.
Persembahan itu, "Bluebeard and His Seven Brides".
Pengarah dan pelakon itu cam muka dia.
Dia tengok persembahan itu 10 kali.
Dia sangat sukakan persembahan itu. Awak fahamlah.
Jadi bawa dia ke balai dan periksa premis ini!
Ya, kami mahu buat begitu juga!
Tapi itu bukan kes kita. Kita tak boleh dapatkan waran.
Ketua minta awak balik. Awak tak boleh berhenti sebab ini.
Awak tak boleh selalu bertindak sendirian!
Jangan degil dan datang kerja esok.
Kita akan bincang tentang ini esok.
Pekerja tetap.
Pekerja tetap mulai esok.
Ya, saya dah dapat kerja tetap!
Tetap.
Pekerja tetap mulai esok!
Ya, saya berjaya. Saya pekerja tetap.
-Kamu tak nak ke hospital? -Baik, ibu.
Bos saya yang baik suruh duduk di rumah sebab saya perlu bekerja esok.
-Siapa jaga dia? -Saya tak tahu. Dia mesti sunyi.
Dia tak boleh dibiarkan bersendirian.
Dia mudah rasa sunyi walaupun dia tak tunjukkannya.
-Saya patut melawat dia. -Lupakan saja!
Kamu tunggu di rumah.
Ibu, tapi...
Okey, buka mulut.
Saya tanya Bong-gi dan dia kata awak tak puasa lagi.
Kaki ayam pedas ini makanan kegemaran Bong-soon.
Saya tak faham kenapa orang muda suka sangat hidangan ini.
Buka mulut.
Terima kasih.
Awak akan keluar esok?
-Apa? -Betulkah? Awak dah nak keluar?
Ya, dah tak sakit dan saya ada kerja nak buat.
Ibu, jangan suap dia makan dengan sarung tangan itu.
Rasa macam kulit kedua kita.
-Awak nak lagi, Encik An? -Terima kasih.
Oh, tolong jangan tolak.
Buka mulut.
Saya suka cara awak menikmatinya.
Awak nak air?
Tunggu, saya akan kembali.
Maafkan saya. Saya rasa, ibu awak dah boleh balik.
-Suruh dia balik. -Saya tak boleh suruh dia.
-Dia tak akan dengar. -Apa?
Masamnya.
Oh, Tuhan.
Muka awak nampak macam kain buruk.
Sebenarnya...
Kenapa awak datang ke sini kali ini?
Anak saya dapat kerja tetap di Ainsoft bermula esok.
-Saya datang bagi pihak dia. -Kerja tetap?
Kalau saya belasah awak, awak takkan nampak macam ini.
Biar saya tengok. Oh, Tuhan.
-Tengoklah awak. -Sakitlah!
Nampak? Kenapa awak buat perkara jahat?
Dia dah pukul ramai orang saya.
Kami cuma mahu mengembalikan maruah kami...
...tapi sebaliknya, ia memakan diri.
Saya benar-benar minta maaf.
Saya tak pernah beri arahan untuk guna sebarang senjata.
Apa-apa sajalah. Saya dah dengar semuanya.
Muka awak nampak menakutkan.
Nampak seperti kepala khinzir yang dah direbus dua minggu lalu.
Apa? Khinzir?
-Bahagian mana paling sakit? -Mata saya.
Saya tak boleh rasa sama ada ia terbuka atau tertutup.
Saya tak boleh cam muka awak.
Awak di mana?
Oh, Tuhan.
Jadi semua lelaki ini dipukul oleh anak saya?
Mereka sedang makan sekarang? Aduhai.
Oh, tengoklah awak.
Memalukan betul.
Khinzir-khinzir itu.
Kacaknya dia.
Oh, Bong-soon.
Oh, Romeo.
Dimanakah dikau, Romeo?
-Menafikan bapamu. -Romeo!
Dan menolak namamu.
-Di mana? - Atau, jika dikau bukan...
...perlu bersumpah...
Apa...
Romeo!
- Romeo, itu namamu. -Apa? Apa-apa sajalah.
Romeo!
-Juliet! -Romeo?
-Ya. -Orang Korea?
-Ya, kenapa? -Tapi,...
-Awak suka wanita? -Tentulah, saya gilakan wanita.
Tengok, betapa panjangnya muncung dia.
Hei, Bong-bong.
Awak bermimpi basah kebelakangan ini?
Saya perlu pergi kerja.
-Saya ambil yang ini. -Okey.
Tahniah atas kerja baru awak!
Oh, Tuhan.
Awak dah keluar dari hospital? Awak tak perlukan rawatan lagi?
Sebenarnya, saya...
Saya tak ada pilihan.
Sebenarnya, ia lebih kepada melarikan diri.
-Apa? -Apa-apa pun.
Tahniah, kerana diterima bekerja dalam Pasukan Pembangunan Ainsoft.
Terima kasih.
Oh.
Apa ini?
-Bukalah. -Ya, awak tak perlu buat begini.
Wah!
Kerja rajin-rajin. Saya akan perhatikan awak.
-Beg ini hadiah untuk awak. -Terima kasih.
Bila awak dapat gambar ini?
Saya gunakan gambar yang awak hantar bersama resume.
Saya boleh bekerja dengan baik. Saya akan buat yang terbaik.
-Saya akan tengok nanti. -Okey, mana meja saya?
-Saya dalam pasukan yang mana? -Apa?
Apa pun, kerja baik-baik. Jika awak buat perkara bodoh...
...awak akan dipecat, faham?
Ya, tuan!
Kad pekerja saya.
Awak sukakannya?
Ta-da!
Pasukan Pembangunan.
Patutlah saya rasa tak sedap hati tentang ini.
Saya rasa ia terlalu mudah.
Untuk rujukan awak...
...hanya orang bijak bekerja dalam pasukan ini.
Mereka cakap awak dapat kawal mereka jika awak sertai mereka.
Saya tak nak awak rasa terasing.
Jadi, awak akan bermula sebagai pelatih di sini.
Saya tak ada pengurus atau rakan sekerja.
Saya akan makan sendiri, kerja sendiri...
...dan buat semuanya sendiri.
Tentulah tidak. Awak ada pengurus.
-Betulkah? -Ya, orang paling bijak di sini.
-Awak patut beritahu saya. -Tunggu.
-Masuk! -Sekarang?
Dia datang sekarang?
Mana dia? Sayalah pengurus awak.
Mari mulakan mesyuarat selepas sesi suai kenal. Selamat berkenalan.
Saya An Min-hyuk. Pengurus Pasukan Pra-Pembangunan.
Saya Do Bong-soon.
Saya tahu. Kita pernah bertemu sebelum ini.
-Awak suruh saya kenalkan diri. -Baiklah. Mari mulakan mesyuarat.
Cuma awak dan saya. Ia bukan mesyuarat.
Ini lebih seperti perbualan sebab hanya ada kita berdua.
Yakah?
Kita akan panggil seorang lagi. Itu tak jadi masalah.
Masuklah.
-Ya, tuan? -Mari sini.
Kita bertiga sekarang. Mari mulakan mesyuarat.
Duduk.
Dah sarapan?
Hai, ibu.
Ya, ibu datang hari ini?
Betulkah? Jadi, ibu boleh bawakannya?
Okey, baiklah.
Ya, saya memilih untuk menjalani kehidupan yang baik dan memaafkan mereka.
Saya nak ucap terima kasih kepada Buddha.
Dia hantar Encik An kepada kami.
Saya sangat sukakannya.
Baiklah. Mari mulakan mesyuarat.
Masuklah.
Apa? Tidak.
Dia pelanduk dua serupakah?
Laporan ini untuk pembentangan esok.
Pengurus dah sahkan adakah ini draf untuk konsep grafik?
Sudah tentu, tuan.
Bagus. Bagus, Encik Oh.
Okey.
Tapi bukankah dia...
Ya. Dia memang Oh Dol-byeong, pengurus Pasukan Satu.
Kami panggil dia Oh Dol-ppyo.
Dia ada kembar?
Saya tak rasa begitu.
Dia membesar kesunyian kerana dia anak tunggal.
Baiklah. Mari mulakan mesyuarat.
Maafkan saya. Biar saya jawab panggilan ini.
-Helo? -Baiklah, Cik Do...
Ya.
-Tumpukan perhatian. -Ya.
Permainan apa yang awak nak reka?
Bukankah kita patut tunggu Encik Kong?
Tidak. Kalau awak tinggalkan mesyuarat, awak tak boleh kembali lagi.
-Oh, begitu. -Beritahu saya.
Permainan apa yang awak nak reka?
Ya, saya nak reka permainan yang...
...tak ganas dan tak buat orang habiskan duit.
Ia permainan yang sihat dan mendidik.
Saya nak membangunkan satu permainan yang bagus untuk orang lain.
Awak tak mahu buat duit.
Tidak. Kita boleh buat banyak duit.
Ia permainan yang orang tua dan kanak-kanak tadika pun boleh main.
Orang tua dan kanak-kanak tadika tak belanjakan duit untuk permainan.
Saya rasa itu saja untuk hari ini.
-Tak banyak yang kita lakukan. -Cik Do, kita dah buat banyak.
Apa yang kita buat?
Apa kemajuan yang telah dicapai?
Sekarang saya tahu permainan apa yang awak mahu buat.
Awak dah tahu, jadi?
Saya nak bincang dengan CEO kita, Encik An.
-Dengan Encik An? Betulkah? -Ya.
Kenapa awak buat begini?
Tolonglah jangan buat begini. Saya rasa bagai nak gila.
Mesyuarat dah tamat. Awak boleh pergi ke tandas.
Saya akan ke tandas bila perlu.
-Saya tak perlu pergi sekarang. -Awak patut pergi.
Awak akan berubah fikiran di sana.
Awak perlu belajar untuk kawal naluri awak.
-Di tandas? -Ya. Pergi.
Awak.
-Awak nak ke mana? -Ke tandas.
-Tahan dulu. -Okey.
Kita perlu berbincang.
-Tutup pintu. -Okey.
Bukankah awak tiada pengalaman?
-Mari sini. -Okey.
Berhenti. Berdiri tegak.
-Do Bong-soon. -Ya?
Awak fikir awak siapa nak duduk dekat dengan Encik An?
-Awak fikir awak cantik sangat? -Apa?
Tak, dia cakap saya perlu jadi pelatih sebelum sertai pasukan ini.
Mengarutlah.
Awak bergurau, kan? Pelatih?
-Hei. -Ya?
-Kuat lagi! -Ya!
Sayalah anjing gila di sini!
Khabar angin mengatakan awaklah bayang-bayang Encik An.
-Awak tak boleh mempengaruhi saya. -Tak, saya bukan bayang-bayang.
Berani awak menjawab? Awak nak mati?
Dengar sini baik-baik.
Lebih baik awak berbaik dengan saya.
Awak tahu kenapa?
Sebab sesiapa yang mahu menyertai Pasukan Pembangunan...
...harus melalui saya!
Saya dah beri amaran. Jangan cuba memperbodohkan saya.
Baik.
Awak.
-Jangan rapat dengan Encik An. -Apa?
Mungkinkah awak ada saudara kembar?
Perempuan gila.
Oh, Tuhan.
-Ia mustahak. -Saya mahu duduk di sini.
Kenapa? Awak perlu balik ke meja awak.
Saya mahu duduk di sini.
Tak boleh, pergi masuk.
Jangan pedulikan saya.
-Biar saya duduk di sini. -Cik Do!
Cik Do!
Saya datang!
-Selamat tinggal. -Cik Do!
-Kenapa dia buat begitu pada dia? -Cik Do!
-Dia mahu balas dendam? -Cik. Do!
-Tak, tak ada apa-apa. -Cik Do!
Cik Do!
Cik...
-Ya, itu pun awak. -Ada apa?
-Bagaimana dengan kerja awak? -Kerja?
Saya tak buat banyak, jadi saya tak pasti.
Kita patut adakan parti selamat datang.
-Awak patut datang. -Parti selamat datang?
Ya.
-Awak dan saya? -Ya.
Ia terlalu ketara kalau awak tak datang.
Saya tak tahu.
-Saya tak rasa begitu. -Kenapa?
Apa yang awak tak suka tentang persekitaran kerja awak?
Maafkan saya. Panggilan tadi mengambil masa sedikit.
-Encik Kong. -Ya?
-Bolehkah awak beritahu Encik An? -Apa?
Ini bukan apa yang dia janjikan. Kenapa dia buat saya begini?
Beritahu dia saya nak buat kerja sebenar!
Terima kasih.
Rancangan prototaip.
Draf konsep draf grafik.
Sumber grafik.
Ada apa-apa lagi?
Semuanya ditolak.
Tolong periksa kenapa ia ditolak dan hantar laporan.
-Okey. -Oh, Encik An.
Ya.
Boleh saya bercakap dengan pelatih?
Saya nak beritahu dia tentang protokol kita.
-Teruskan. -Terima kasih.
-Ikut sini. -Okey.
Kenapa pilih dia? Dia suka buli orang baru.
Mari kita lihat siapa yang menang.
Do Bong-soon.
-Ya? -Berikan saya secawan kopi.
-Satu sudu gula. -Ya.
Hei!
Saya tak suka gula perang.
Saya tak suka warnanya.
Alamak, saya teringat sesuatu yang Guk-doo cakap tadi.
"Bong Soon, kenapa dengan kakitangan syarikat itu?"
Ya, Guk-doo. Itulah yang saya ingin tahu.
Ini kopinya.
-Awak meludah di dalamnya? -Oh, tentulah tidak.
Awak tak suka warna gula perang tapi tak kisah dengan warna kopi?
-Jangan banyak cakap. -Okey.
Hei!
Ini racun, bukan kopi!
Saya suka kopi manis!
Awak kata satu sudu gula.
Awak menjawab lagi. Bukan sudu teh, sudu besar!
-Satu sudu besar! -Baiklah.
-Saya akan buat semula. -Lupakan saja.
Apa yang saya beritahu awak? Jangan cuba memperbodohkan saya.
-Kenapa awak asyik menggatal? -Apa?
-Saya tidak menggatal. -Mari dekat sini.
-Awak buat pembedahan hidung, kan? -Tak.
Jangan tipu. Awak tak boleh tipu saya. Awak bukan gadis idaman Encik An.
Encik Oh Dol-ppyo, itu tiada kaitan dengan kerja jadi...
Hei! Siapa Oh Dol-ppyo?
Oh Dol-byeong!
Nombor kad pengenalan 1029314!
Oh Dol-byeong keluar sebagai sarjan dari angkatan tentera!
Ikut saya! Oh Dol-byeong!
Oh Dong-byeong! Oh Dong-ppyong?
Oh Dol...
Awak nak saya pukul? Tak percaya betul.
Awak terlalu kecil untuk dipukul. Tengoklah wajah kecil awak.
Ia sebesar CD. Oh, Tuhan.
Apa awak buat? Awak pukul saya?
Ya, saya pukul awak. Pergi beritahu ibu awak.
Hei, awak suka main damak?
Pergilah ambil. Buat cepat!
-Okey. -Ya, betul. Awak "Do."
Itu sangat kelakar! Lucu!
Ambillah. Sekarang!
Apa yang berlaku?
Apa yang berlaku? Hei!
Hei! Do Bong-soon!
-Keluarkan saya dari sini. -Ini damak awak.
-Awak tolak meja ini? -Tak.
Ada gempa bumikah? Keluarkan saya dari sini.
Saya akan ambilkan kopi yang baru.
Saya tak perlukan kopi! Keluarkan saya dari sini!
-Saya akan kembali. -Hei! Do Bong-soon!
Oh, Tuhan. Saya tersangkut!
Awak dah gila, Do Bong-soon!
-Bunyinya sangat kasar. -Okey.
-Kurang kesannya -Baiklah.
Karakter terlalu terang. Turunkan nadanya.
-Ya, tuan. -Kenapa lama sangat?
Mana Encik Oh?
Dia minum kopi di sana.
Tapi...
Awak sebut tentang kopi, sekarang saya mahu minum kopi.
Mari minum kopi.
Okey.
Saya tersangkut!
Tolong! Tolong saya! Saya tersangkut!
Tolong...
Saya terperangkap di sini! Helo! Encik!
Hei!
-Encik An. -Terima kasih.
Ini kopinya.
Apa awak buat kepada Encik Oh?
Awak pukul dia?
Awak buat dia pengsan?
-Jadi? -Dia sedang duduk.
-Kenapa dia tak datang? -Dia tersangkut.
-Bong-soon. -Ya?
-Pergi bantu dia. -Tidak.
-Tidak? -Tidak!
Tidak?
Apa ini?
Semoga berjaya, Do Bong-soon? Biar betul.
Tuan, saya tak jumpa Encik Oh. Dia hilang.
-Mari pergi. -Apa?
Tolong, keluarkan saya! Tolong saya!
Tolong saya! Encik An!
-Apa yang berlaku? -Keluarkan saya dari sini.
Keluarkan saya. Cepat, tolonglah.
Siapa yang buat begini?
Do Bong-soon!
-Pergi minta bantuan. -Ya, tuan.
Keluarkan saya dari sini. Tolong jangan pandang saya.
-Jangan tengok. -Tunggu.
Oh, jangan pandang saya!
Tolong jangan pandang.
Saya dah cakap. Tunggu dan lihat siapa akan menang.
Encik An, saya nak tahu sesuatu.
Awak lelaki yang sangat menjaga diri.
Awak selalu buat sesuatu dengan cara awak.
Kenapa awak sanggup ditikam?
-Awak tersandung secara tak sengaja? -Tak.
Awak memang sengaja biarkan diri awak ditikam?
-Ya. -Kenapa?
Ya, saya...
-Saya nak ke perpustakaan. -Okey...
Saya akan ke sana selepas kemas barang.
Awak lelaki yang sangat menjaga diri.
Awak selalu buat sesuatu dengan cara awak.
Kenapa awak sanggup ditikam?
Berkenaan parti selamat datang itu...
Saya rasa kita patut buat selepas mereka buka jahitan awak.
Awak tak patut minum.
Okey, mari lakukannya.
Mari pergi. Saya akan hantar awak pulang.
Saya tak akan maafkan dia. Tidak sama sekali.
Awak dikalahkan oleh perempuan. Tiada apa yang patut dibanggakan.
Lupakan saja. Itu yang terbaik awak boleh buat.
Awak cakap begitu sebab dia belum kenakan awak.
Awak tak tahu apa yang saya rasa.
Bagaimana dengan awak?
Apa yang awak tahu tentang saya?
Awak tak tahu apa-apa!
Jangan menilai saya begitu!
Kenapa awak fikir dia tak buat sesuatu kepada saya?
Apa dia buat pada awak tak ada bandingan dengan perbuatannya pada saya!
Saya sangat...
Saya tak boleh pakai seluar jean lagi.
-Awak tahu bagaimana rasanya? -Ya!
Apa yang awak nampak bukanlah segalanya! Awak tak nampak...
Saya tak tahu. Maafkan saya.
Awak nak ke mana?
Saya benci lelaki. Mereka pergi semasa sedang berbual.
Saya benci betul.
Ia belum ditapai sepenuhnya lagi.
-Ia nampak jernih. -Ia masih segar, berikannya pada dia.
Terima kasih, ibu.
Rasanya sangat enak. Ia diperbuat dari apa?
Ia belum ditapai sepenuhnya lagi.
Ia lebih berkesan jika diminum selepas seminggu.
Wah, rasanya sangat menyegarkan!
Saya harap awak cepat sembuh.
Ya, tapi ia dibuat daripada apa?
Ia wain najis.
Profesor akan datang esok.
Beritahu dia tentang kesakitan awak, okey?
-Awak rasa lebih baik? -Leher saya sakit sedikit.
-Kita akan buat ujian sinar-X esok. -Okey, terima kasih.
-Bos kami... -Apa yang berlaku?
-Dia sangat tertekan. -Kenapa?
Dia minum sesuatu yang tak sepatutnya. Dia bukan manusia lagi.
Saya tak tahu apa dia makan. Saya ingin tahu.
Kami dah tanya, tapi dia takkan beritahu.
-Sembelit awak dah baik? -Tidak.
Najis tersekat di sini. Ia buat saya rasa bagai nak gila.
Peredaran darah awak tentu lemah. Awak nak ubat?
Tak, saya tak pernah sembelit.
Saya selalu keluarkan sebanyak yang saya makan.
Boleh berhenti sekarang? Saya benci najis.
-Saya pun tak sukakannya. -Berhenti!
Oh, awak minum wain najis?
Wain najis?
-Betulkah? -Ya.
Betulkah, tuan?
Betul.
-Ada sesuatu di dalamnya. -Betul.
Awak keluar hospital terlalu awal.
Awak patut keluar selepas jahitan dibuka. Awak okey?
-Ya. -Jadi, berehatlah.
Saya pergi dulu.
Duduk macam ini sekejap.
Oh?
Itu...
Bas yang akan tiba selepas ini ialah 470.
Kita jumpa esok. Saya perlu bercakap dengan awak.
Dengar sini, Guk-doo.
Saya tahu yang awak nak tangkap dia.
Kami semua pun tangkap dia.
Tapi biar saya beritahu awak.
Cik, boleh bawakan kimchi?
-Tak ada. -Tak mengapalah.
Begitulah cara sistem berfungsi.
Mereka beri arahan, kita patuh.
Mereka kata, "Buat!" Kita buat saja.
Itu dia. Awak faham?
Kadangkala awak perlu patuh walaupun awak tahu ia tak betul.
Begitulah cara sistem berfungsi.
Saya tak boleh patuh apabila saya tahu ada yang tak kena.
Jika sesuatu mesti dilakukan, saya akan lakukannya.
Awak memang bodoh, kan?
Budak tak guna!
Ya, kita perlukan polis macam awak.
Mari kita lakukannya tanpa waran.
Mari pergi dan selesaikannya antara kita.
Datang ke pejabat esok.
Saya mabuk.
-Tuan, tapi... -Apa?
Saya cuti esok.
Hari cuti awak? Polis tak ada cuti. Kita bekerja sepanjang masa.
Minumlah.
Jadi, hari ini saya cuti.
Bong-gi, bila kita nak keluar untuk janji temu pertama?
Okey, saya akan hubungi awak nanti.
Selamat tinggal.
Bong-soon!
Cuci luka setiap lima jam dan jangan lupa makan ubat.
Serahkannya kepada dia. Ia milik Bong-soon mulai sekarang.
Ini milik kamu sekarang.
Iai telah diturunkan dari generasi ke generasi.
Ini sejarah kekuatan kita. Ia seperti cerita.
Dengan kekuatan yang diturunkan kepada kaum wanita keluarga kita...
...kamu akan belajar cara untuk memanfaatkannya.
Kita harus tulis secara terperinci untuk generasi masa depan.
Ibu kamu tulis dua ayat semasa umur 19 tahun dan dia mengalah.
Bong-soon, sekarang kamu mesti simpan rekod ini.
Nenek, saya tak tulis jurnal semasa bercuti pun.
-Saya tak suka tulis diari. -Lakukannya!
Ia tugas kamu.
Kamu bukan lagi Do Bong-soon yang bodoh...
...dan tinggal di Dobong-dong, Dobong-gu.
Tuhan anugerahkan misi khas pada kamu.
Kamu tak seperti orang lain.
Jangan sembunyi atau mengelak lagi.
Gunakan kekuatan kamu untuk kebaikan.
Tulis segala-galanya dalam buku ini.
(Buku Kemampuan)
Ia akan sempurna kalau 5mm lebih tinggi.
Tapi, awak kata awak keliru.
Awak ada perasaan terhadap bos awak?
-Awak goyah? -Saya tak tahu.
-Kenapa? -Jantung saya berdegup kencang...
...apabila berdepan dengan dia.
Adakah saya dah berubah?
-Sedikit demi sedikit, Guk-doo... -Sedikit demi sedikit?
-Maksud saya sedikit demi sedikit... -Sedikit demi sedikit apa?
Bong-soon, keluar sekarang!
-Kenapa? -Encik An datang.
-Apa? -Cepat!
Pergilah.
-Saya nak cakap sesuatu. -Awak boleh beritahu saya esok.
Saya mesti cakap sekarang.
Saya...
Saya sakit!
Saya tahu. Saya dah pesan supaya makan ubat.
Awak tak dengar cakap polis atau doktor.
Bukan begitu.
Sakit di sini.
Awak patut lupakan cinta awak yang bertepuk sebelah tangan itu.
Saya rasa saya...
...sukakan awak.
(Strong Woman Do Bong-Soon)
Ada sesuatu yang tak kena dengan saya. Saya dah tak waras.
Do Bong-soon!
-Mari pergi. - Siapa awak? Tunjukkan diri awak!
Sebenarnya, saya makhluk asing.
Perempuan jahat.
Dia pergi selepas dapat panggilan dari seorang kawan. Kawan lelaki.
-Saya tunggu. -Saya mahu jadi lebih dari kawan.
-Saya suka... -Guk-doo.
-Siapa yang Bong-soon selamatkan? -Putera raja.
Putera raja yang kesunyian.
Memang patut selamatkan dia! Dia kesunyian.
Saya berharap esok akan berubah untuk kita.
Awak dah tidurkah, Bong-soon?