NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Gdzie jesteś, Nadine?
To nie pierwsza ucieczka tego świadka. Na pewno ją znajdziemy.
Proszę o odroczenie.
Przykro mi, ale sprawa tak poruszyła opinię publiczną,
że nie należy jej odwlekać.
Odczytam więc oświadczenie...
Wysoki Sądzie, to narusza prawa moich klientów.
Nie wywracajmy procedur
z powodu zniknięcia świadka.
Proszę ją znaleźć.
Proces zacznie się terminowo.
Oczywiście
złożę wniosek o umorzenie sprawy.
Sądzę, że Dolan go przyjmie.
Jeśli świadek się nie pojawi, wam trzem nic nie grozi.
Szczęściarze.
A ja?
Wciąż odpowiadasz za wypadek ze skutkiem śmiertelnym.
Ale oskarżenie ma tylko poszlaki.
Komu uwierzą przysięgli? Dzielnemu policjantowi
czy prokuraturze, która gra kartą rasizmu?
Na liście świadków oskarżenia jest Teresa Tonelli.
Kuzynka twojej żony?
Tak.
W idealnym świecie nic nie mówiłaby...
o aucie...
ani o tym, co między wami zaszło, kiedy je pożyczyła.
Byłoby idealnie.
Dlatego musimy...
Chcę pomówić z Pete'em w cztery oczy.
W tej sytuacji...
może być moim jedynym klientem.
Zostawcie nas samych.
Jesteś w dobrych rękach.
- Zapewniam, że nie mam nic wspólnego... - Chcesz rozgrzeszenia?
Idź do księdza.
Gówno mnie to obchodzi.
Oczyszczę wasze nazwiska, żeby ludzie
nie włączali kamer w telefonach
na widok policyjnej odznaki.
Hej!
Osorio!
To ostatnia prosta.
Młody musi mieć spokój.
Jak się wnerwi, pójdzie na układ i wszystko runie.
Weź się w garść.
Już swoje zrobiłem.
- Nie pouczaj mnie. - Hej!
Wy, chłopaki, tutaj?
Zabawne.
A ja do dentysty.
Mistrz wiertła. Polecam kanałowe leczenie,
dam wam numer.
Panowie, spływamy. Zaraz mecz.
Moment! Pomożecie mi szukać świadka?
15-letnia ćpunka z fioletowym pasemkiem we włosach.
Znasz ją. Pokazywałem ci zdjęcie.
Wezwij naszych z psami.
Ale przecież ty masz psy,
więc daj im jej majtki do powąchania.
Udam, że tego nie słyszałem,
ale jak mi powie, że choćby źle na nią spojrzałeś...
To co mi, Rybko, zrobisz?
Zaginął ci świadek,
bo jesteś gliną do dupy. Mnie się nie czepiaj.
Ptaszki też lubisz?
Na razie.
Liczy się dobre wrażenie. W sądzie usiądziecie razem.
Przysięgli wszystko widzą. To będzie problem?
Nie.
Twoje zeznania jako matki Brentona są decydujące.
Niech przysięgli zobaczą waszego syna twoimi oczyma.
Niech poczują twoją miłość i ból.
Połowa z nich ma dzieci. Gdyby zebrało ci się na płacz,
nie powstrzymuj łez,
nie bój się tego pokazać.
Ich prawniczka jest ostra.
Z Brentona spróbuje zrobić przestępcę, z ciebie – marną matkę.
Znam swoje dziecko.
Wróci do sprawy jego zatrzymania sprzed roku,
bo to ty go wykupiłaś z Biura Walki z Narkotykami.
Na to było te 500 dolarów!
- Brenton... - Nie na auto!
Błagał, żeby nie mówić.
- Trzeba było powiedzieć! - Skupmy się.
Mamy dzień do procesu.
Musimy się trzymać razem.
Przysięgli nie mogą widzieć,
że się nie zgadzacie. Nieważne, z jakiego powodu.
O mnie się proszę nie martwić.
Dobrze.
Teraz Seth.
Brenton wiele dla niego znaczył, ale jego związki z gangiem nam zaszkodzą.
Więc lepiej niech trzyma się z boku.
Marcelle wyszła z dziećmi.
Ja do ciebie.
Chodzi o proces.
Prokurator nie chce, żebyś zeznawał.
Chodzi o gang i twoją przeszłość.
Domyślam się.
Lepiej, byś nie przychodził do sądu.
Źle by to wyglądało.
Zrobię wszystko,
żeby sprawiedliwości stało się zadość.
- Dobrze. - Nie będzie ze mną kłopotu.
To dobrze.
Już wracasz?
Myślałem, że chcesz być w domu.
Tu go nie mam.
Już nie.
Wezwanie do Lindenhurst Marshlands.
Znaleziono zwłoki białej dziewczyny,
miała 14–18 lat.
Karetka w drodze.
Ryba!
To nie ona. Nie ma pasemka.
Chodźmy.
To nie może być ona.
Ryba!
Zarzuty pod adresem trzech moich klientów
opierają się na zeznaniach tego świadka.
Wnoszę o umorzenie sprawy.
Co pani na to?
Świadek ginie w przeddzień procesu.
Nikogo to nie dziwi?
Była narkomanką, która,
jak rozumiem, przedawkowała.
To tragedia, ale nie zbrodnia.
Wysoki Sądzie, proszę nie zamykać sprawy ostatecznie.
Mogą się wyłonić nowe okoliczności.
Wstępnie stwierdzono obecność heroiny we krwi.
Na prawym przedramieniu ślad po igle
i przebarwienie skóry.
Wygląda na to, że przyczyną śmierci było zatrucie heroiną.
Do uzyskania ostatecznych wyników wpisuję „wypadek”.
Że niby przedawkowała?
To nieprawda.
Rinaldi.
To ćpunka. Sam mówiłeś.
Nie!
Ale widziała ich.
Przecież złożyła oświadczenie.
- Przedstawmy je w sądzie. - Nie możemy.
Oskarżony ma prawo zadać pytania osobie oskarżającej.
A prawa Brentona?
Nie myśleli o nich, kiedy go zastawili w tym dole.
Straciliśmy syna.
Straciliśmy wszystko.
A ty mi mówisz, że on dostanie tylko pięć lat?
Bez zarzutu o udział w spisku
za taki wypadek grozi kara od pięciu do dziesięciu lat.
Ale policjantów traktuje się ulgowo.
W podobnych sprawach nigdy nie widziałam wyroku większego niż pięć lat.
A na ogół wychodzą wcześniej.
Zrobię wszystko, co w mojej mocy...
żeby dostał dłuższy wyrok.
Zrobię wszystko.
Obiecuję...
Tak.
Ciągle te obietnice!
Dorastałem w przekonaniu, że jestem wyjątkowy.
Wierzyłem.
Miałem wiarę.
Zawsze myślałem, że wiara mnie chroni.
Nic nie tknie ani mnie,
ani mojej rodziny.
I nagle dzieje się coś takiego.
I zaczynasz rozumieć.
Bo to nie zdarza się tylko mnie.
Nie tylko mojemu synowi.
To się przydarza wielu czarnym chłopcom.
Zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby kara była surowa.
Zapłaci za to, co zrobił.
Naprawdę?
„Zbrodnia z nienawiści”? Co to znaczy?
Prokuratura twierdzi, że nie pomogłeś umierającemu Brentonowi
z powodu jego rasy.
Nie znał jego rasy, nawet go nie widział.
Jeśli ci udowodnią zbrodnię na tle rasowym i wypadek śmiertelny,
sąd może znacznie zaostrzyć karę.
Co mi grozi?
Za wypadek – pięć do dziesięciu lat. Po takim zaostrzeniu – 20 do 30.
Jezu Chryste!
Wyciągnie twoją przeszłość, charakter i postawę pod kątem uprzedzeń rasowych.
Do roboty. Nie ma czasu do stracenia.
Poproszę o kawę.
Czarną.
Marie...
Przyjdź jutro z dzieckiem.
Przynoś je za każdym razem. Jasne?
Morderca!
Proszę wstać.
Rozprawę prowadzi sędzia Robert Dolan.
Sygnatura 824403-2017.
Oskarżony Peter Jablonski.
Jest pani gotowa do mowy wstępnej?
Tak, Wysoki Sądzie.
Sprawa jest jasna i oczywista.
Rankiem 15 lutego 2017 roku,
jadąc przez Liberty Park,
funkcjonariusz Peter Jablonski...
potrącił Brentona Butlera
i zbiegł z miejsca wypadku.
Bilingi telefoniczne lokalizują Jablonskiego w parku,
a na ciele Brentona znaleźliśmy odprysk lakieru,
odpowiadający niebieskiemu autu żony oskarżonego,
które następnie zniknęło bez śladu.
Potrąciwszy Brentona,
Jablonski nie zatrzymał się, żeby udzielić pomocy ofierze wypadku,
do czego jest zobowiązany jako policjant.
Zamiast tego ocenił bezdusznie,
że życie czarnego chłopca jest mniej warte niż jego własna przyszłość.
Zostawił więc Brentona w rowie,
w gęstniejącej śnieżycy.
Chłopiec leżał tam 12 godzin,
ale Jablonskiemu wystarczyła krótka chwila,
może kilka sekund,
żeby odmówić chłopcu prawa do życia
i zniszczyć świat wszystkich, którzy go kochali.
Oskarżenie uznało, że jest to zbrodnia na tle rasowym,
gdyż u podłoża decyzji Jablonskiego
leżało przekonanie, że życiem tego czarnego chłopca
można rozporządzać.
Jak wykażemy na podstawie doświadczeń i przeszłości Jablonskiego,
jego uprzedzenia utwierdziły go w przekonaniu, że nikt rzetelnie
nie zbada sprawy śmierci Brentona
i że nikt go nie skaże za zabicie tego dziecka.
Możecie mu pokazać, że się myli.
Oskarżenie chce was przekonać, że ta sprawa jest prosta i oczywista.
Twierdzą, że jest prosta, bo nie mają dowodów.
Mówią, że jest oczywista,
bo chcą ukryć jej luki. Wybiórczo przedstawią poszlaki w taki sposób,
aby obciążały mojego klienta,
młodego policjanta, ojca małego dziecka,
uznanego fachowca,
człowieka o wielkim poczuciu prawości.
Oskarżenie może go powiązać z tym parkiem tylko dlatego,
że w tym czasie tam pracował.
Ktoś potrącił Brentona Butlera. To tragedia.
Ale najprawdopodobniej jest to śmierć związana z przestępczym gangiem,
a nie z rasizmem.
Sam fakt postawienia takiego zarzutu świadczy o tym,
że jest to proces polityczny, który ma służyć
uspokojeniu nastrojów w mieście,
głęboko podzielonym po śmierci tego chłopca.
Tak, problemy rasowe to bolesna karta naszej historii.
Tak, uprzedzenia i stronniczość to haniebna rzeczywistość.
Ale prawo patrzy tylko na fakty.
Wy też powinniście.
Prosimy, pani mecenas.
Wzywam na świadka sierżanta Michaela DiAngelo.
Przysięga pan mówić prawdę, całą prawdę
- i tylko prawdę? - Tak.
Proszę podać nazwisko i stopień.
Michael DiAngelo, sierżant. Wydział Walki z Gangami Narkotykowymi,
Departament Policji w Jersey City.
Na czym dokładnie polega pańska praca?
Śledzimy dostawców narkotyków
oraz grupy przestępcze, które rozprowadzają je w mieście.
Zatrzymujecie tych przestępców czy tylko ich śledzicie?
Sprzeciw! To dręczenie własnego świadka.
Proszę przejść do rzeczy.
Raport z 15 lutego 2017 roku, oznaczony jako dowód rzeczowy S-1.
Tego dnia z funkcjonariuszem Wilcoxem dokonywał pan kontrolowanego zakupu
na osiedlu Riverside. Było to 15 lutego,
między godziną szóstą a dziewiątą rano.
Zgadza się?
- Jeśli tak napisałem... - Owszem.
Jablonskiego tam nie było? Osoria też?
Byli tam obaj.
Jablonski jeszcze nie miał przydziału do ekipy,
a Osoria pominąłem przez pomyłkę.
Proszę oznaczyć dane
z telefonii komórkowej,
wieża NJ-148NJC, jako dowód rzeczowy S-2.
Sierżancie, według tych danych
w godzinach, które pan podaje w raporcie,
pański telefon łączył się kilka razy
z wieży obsługującej Liberty Park,
co lokalizuje pana w parku lub jego okolicach.
Rzadko do zatrzymań dochodzi w oznaczonych miejscach,
tylko w ich pobliżu.
Przestępcy są... ruchliwi.
O 6.45 pański telefon połączył się na sześć minut z komórką Jablonskiego.
Według kamer monitoringu ze szpitala w Bayonne
Jablonski nie pojawił się tam aż do godziny 7.33 rano.
Może pan wyjaśnić, gdzie był przez te 42 minuty?
Ja osobiście? Nie.
Dojazd z miejsca, w którym byliście, do szpitala w Bayonne
o siódmej rano zajmuje zwykle 15 minut.
- Skoro tak pani mówi. - Tak mówią mapy Google.
Pozostaje nam 27 minut, których nie może pan wyjaśnić.
W tym czasie funkcjonariusz Jablonski
mógł przejeżdżać przez Liberty Park.
- To chyba możliwe. - Właśnie.
A czy jest też możliwe, że w tym czasie
Jablonski mógł potrącić Brentona Butlera i odjechać?
Nie.
Petey nie zabił tego chłopaka.
Ale tego nie może pan wiedzieć.
Chyba że byliście w parku razem.
Prawda?
Rozumiem, że to nie jest pana pierwsze spotkanie z panią Harper?
Moja ekipa często współpracuje z prokuraturą.
Znam panią Harper.
Pamięta pan wasze spotkanie z ósmego marca?
Kwestionowała moją taktykę śledczą.
Nazwała mnie sukinsynem.
- Miała z panem na pieńku. - Sprzeciw! To nieistotne.
Dociekam motywacji.
Powodem zarzutów są osobiste uprzedzenia.
Podtrzymany.
Nie osądzamy tu pracy pani prokurator.
Sierżancie, czy Liberty Park kojarzy się panu z gangami i narkotykami?
Tak.
W pańskiej opinii, czy nastolatek mógł tam paść ofiarą
gangsterskich porachunków, które upozorowano na wypadek?
Bardzo możliwe.
Dziękuję. Nie mam więcej pytań.
Panie Osorio, czy hiszpański jest pana językiem ojczystym?
Tak.
Czy koledzy kiedykolwiek piętnowali pana,
gdy mówił pan po hiszpańsku?
- U nas wszyscy są „niebiescy”. - To zasada pracy policji, prawda?
Przeciw dyskryminacji rasowo-religijnej.
Wiadomo.
Czy pańskim kolegom z pracy zdarza się używać
epitetów rasowych?
- Nie. - Serio?
Sprzeciw! To wyciąganie odpowiedzi.
Pytam o nastawienia rasowe, które mogły wpłynąć na myślenie oskarżonego.
Oddalam sprzeciw, ale proszę się trzymać tematu.
Z dokumentów wynika,
że i we Wschodnim Dystrykcie, i w waszej ekipie
Jablonski zatrzymywał głównie kolorowych.
A pan, Portorykańczyk,
twierdzi, że rasa nie ma znaczenia?
Tak uważam.
Kłamie pan w obronie kolegi?
Sprzeciw!
Przepraszam, Wysoki Sądzie.
To wszystko.
Proszę się przedstawić.
Peter Matthew Jablonski.
Kim pan jest dla oskarżonego?
Ojcem.
Był dzieckiem, kiedy rozstał się pan z jego matką?
Brał pan udział w wychowaniu syna?
Mogłem zerwać z jego matką,
ale jego nie zostawiłem na lodzie.
Brałem go czasem w weekendy
i próbowałem uczyć tego, co poznałem na własnej skórze,
żeby było mu łatwiej.
Był pan z nim podczas incydentu z dnia 30 lipca 2004 roku?
Tak, byłem.
Przedstawiam dowody rzeczowe S-4-a i S-4-b.
Proszę.
- Opowie pan o tym? - Jasne.
Petey był najmniejszy w klasie, więc...
jakiś ulicznik ciągle mu dokuczał.
Kiedy Pete odłożył sobie na nowe adidasy,
ten żul go napadł i okradł.
Nie chciałem, żeby mój syn puszczał
takie sprawy płazem.
Więc pokazałem mu kilka kombinacji
i zaprowadziłem go na rewanż.
Petey go załatwił.
Nauczył gnoja rozumu.
Czy to zdarzenie mogło w nim wywołać
niechęć rasową?
Aha, pani jest czarna, ja biały. Mam oczy. Kapuję.
Problem jest wtedy, gdy zapominamy, kto jest kim.
Dziękuję.
To prawda, że nie rozmawiał pan z synem od jego osiemnastych urodzin?
To znaczy do 23 lutego,
kiedy on znowu odmówił kontaktów?
Jakbym słyszał jego matkę.
Chodziło o przemoc, której... oboje zaznali z pańskich rąk?
Wysoki Sądzie, zgłaszam raport szpitalny
z 28 sierpnia 1995 roku jako dowód rzeczowy D-1.
Złamana ręka.
Zwichnięte ramię.
Dwa złamane żebra,
rozległe sińce na rękach, plecach, karku i twarzy.
Ile miał lat, kiedy pan mu to zrobił?
Nie pamiętam dokładnie. To był wypadek.
Sześć lat, panie Jablonski.
Pański syn miał sześć lat.
W porządku?
Osorio wyglądał fatalnie.
Rozmawiałeś z nim ostatnio?
Nie. Dajmy mu teraz spokój.
Pogadamy w odpowiednim czasie. Dobra?
Dobra.
- Prosimy o komentarz! - Pani Harper!
Wiąże pani tę sprawę z ogólnymi nastrojami w policji?
Trudno zrozumieć, jak funkcjonariusz policji mógł pozostawić
w rowie umierającego czarnego chłopca.
Daliście dupy.
Nie wiem, o czym mówisz.
Autopsja wykazała wstrzyknięcie. Ona nie brała w żyłę.
Jasne.
Ćpunka dbająca o zdrowie, nieźle!
- Hej! - Dałeś dupy!
Na całego!
Mam cię, ty śmieciu! Nic nie masz, skurwysynu. Nic!
Odpierdolcie się!
- Co pani na to? - Pani Harper!
Cześć.
Witaj...
w moim domu. Gadałam z Connellym.
Skończy się na ochrzanie.
Małym.
Wybacz.
Nie przepraszaj.
Zasłużył.
Boże!
Jeszcze możemy ich dorwać.
Jeśli uda mi się złamać Jablonskiego...
Życie czarnych też się liczy!
Popieramy policjantów!
Wezwali mnie. Musiałam przyjść.
Mów, co chcesz, byle nam nie zaszkodzić.
Mam kłamać?
Przypilnuj jej.
Spójrz na niego.
Co z tą czapką?
Co to ma znaczyć?
Proszę opowiedzieć o mewach.
Brenton je uwielbiał.
Nie wiem, jak to się zaczęło,
ale nagle pojawiły się wszędzie. Na...
serwetkach, zeszytach,
ścianach w jego pokoju.
Lepił je też z masy papierowej
i dawał tym, których kochał.
Jedną z nich znalazła pani w szpitalnym pokoju Brentona
po wypadku?
Tak, na łóżku.
Ktoś ją tam przyniósł.
Ten człowiek.
Skąd pani wie?
Był w pokoju syna dzień wcześniej.
Poszłam się pomodlić z mężem i naszą wspólnotą.
Kiedy wróciłam, był tam,
w pokoju Brentona.
Zapytał, czy...
będzie żył.
Potem stwierdził, że pomylił pokoje, i wybiegł.
Spójrzmy na te zdjęcia.
Dowody rzeczowe S-5-a
i S-5-b.
To jest mewa z roweru Brentona.
To tę mewę znalazła pani w pokoju Brentona
po rozmowie z oskarżonym?
Tak.
Jak pani myśli,
dlaczego oskarżony zabrał dowód rzeczowy z miejsca zbrodni
i zostawił go na łóżku szpitalnym ofiary?
Bo czuł się winny.
Wiedział, co zrobił.
Wiedział!
Wiedział.
Dziękuję.
Nie mam więcej pytań.
Proszę przyjąć głębokie wyrazy współczucia.
Wiem, jakie to dla pani trudne.
Rozmowy o synu nie są dla mnie trudne.
Na pewno szukała pani odpowiedzi po tej tragedii.
Kto jest sprawcą?
Co Brenton robił rano w tym parku? Sprzeciw! Gdzie tu jest pytanie do świadka?
Ujmę to inaczej.
Szukała pani odpowiedzi.
Dlatego śledziła pani mojego klienta i czekała przed jego domem?
Wiedziałam, że coś wie.
Ile razy pani tam była?
Nie pamiętam dokładnie.
Więcej niż dwa razy? Trzy, cztery?
Możliwe.
Łącznie z sytuacją, gdy zaczepiła go pani w sklepie w Bayonne?
Unikał mnie.
Czegoś tu nie rozumiem, pani Butler.
Mój klient mógł przynieść tę mewę ze współczucia.
Nie sądzi pani?
Dlaczego uznała pani, że go zabił?
Nie od razu.
Możliwe, że znała pani odpowiedzi,
ale nie były one po pani myśli?
Nie rozumiem pytania.
Posłużę się przykładem.
Dlaczego 4 sierpnia 2016 roku odebrała pani Brentona z kapitanatu portu?
Sprzeciw!
Oddalony.
Sąd już o tym zadecydował.
Proszę odpowiedzieć.
Został tam zatrzymany.
Właśnie.
W towarzystwie Kadeuce’a Portera.
Mieli narkotyki przeznaczone na sprzedaż.
Dwa skręty!
Pracowałam w szkole św. Piotra.
Co drugi uczeń ma tam ich więcej w swojej szafce.
Ilu z nich zatrzymano
z członkiem największego gangu w okolicy?
Brenton nie był w gangu.
- Skąd ta pewność? - Jestem jego matką.
Czy jest możliwe, że ukrywał te związki przed panią właśnie dlatego,
że jest pani jego matką?
Nie!
Znam swojego syna.
Wiedziałabym.
Wie pani, co robił tamtego ranka w Liberty Park?
Nie.
Nadal pracuje pani w szkole św. Piotra?
Obecnie nie.
Musi być państwu bardzo trudno po śmierci Brentona.
Oboje państwo stracili pracę.
Spłacacie pożyczkę na dom.
Co...
to ma wspólnego z Brentonem?
Zna pani Jaya Sterlinga?
Tak.
To wybitny cywilista.
Brał udział w sporach z miastem o bezprawne spowodowanie śmierci.
O to pani chodziło?
Nie. Obiecał walczyć o sprawiedliwość dla Brentona.
W sądzie cywilnym?
- Nie. - Bo to tak działa.
Wyrok w procesie karnym
niemalże gwarantuje hojną ofertę ze strony miasta.
Nie chodziło o pieniądze, tylko o to, żeby on powiedział prawdę.
Oczywiście. Ale pieniądze by się przydały.
Nie mam więcej pytań.
Zawiodłam go.
Brentona.
Powiedziałaś, jaki był.
- A przysięgli to zapamiętają. - Nie. Pieniądze!
Tylko to zapamiętają.
To tak, jakby znów go zabili.
Chcę zeznawać.
Panie Butler, ona spróbuje zrobić z panem to samo
- i jeśli pan się ugnie... - Nie.
Nie ugnę się.
Czemu się państwo przeprowadzili?
Wychowałem się na blokowisku.
Obiecałem sobie jedno.
Jeśli założę rodzinę, to ją stamtąd jak najszybciej zabiorę.
Więc oszczędzał pan na dom?
Tak. Prawie dziesięć lat.
I nie potrzebuję nic od miasta na spłatę domu.
Zawsze sam płaciłem swoje rachunki.
Chciał pan zabrać Brentona z blokowiska?
Tak.
Kiedy chłopiec dorasta,
świat upomina się o swoje prawa.
Nie chciałem tego dla Brentona.
Nie nadawał się do tego. Był inny.
Panie Butler, czy cokolwiek wskazywało na to,
że Brenton działał w jakiejś grupie przestępczej?
Nie, nie należał do gangu.
A ten rower? Taki, na jakich jeżdżą Królowie?
Nie był jego.
Ten, na którym jechał, kiedy go potrącono?
Tak.
Pożyczył go od kolegi.
Skąd pewność, że nie miał nic wspólnego z Królami?
Król musi być mocny,
twardy,
w każdej chwili gotowy do walki.
Mój syn taki nie był.
Był dobrym, miłym,
uroczym chłopcem.
Chodził w ubraniach kupionych przez mamę.
Nie mam więcej pytań.
Czyj to był rower?
Przyjaciela. Kadeuce’a Portera.
Tego samego Kadeuce’a, z którym go aresztowano?
Tak.
A może Kadeuce pożyczył Brentonowi ten rower,
drogi rower, symbol statusu,
właśnie jako koledze z gangu Pięciu Królów?
Nie. Pytałem Kadeuce’a. To był jego rower.
Wierzy pan gangsterowi?
Wierzę chłopcu, którego znam od dziecka.
Czy ktoś z pana rodziny należał do Pięciu Królów?
Pański młodszy brat, Seth.
Był jego członkiem.
Prawda?
Seth z tym zerwał.
Poszedł do wojska i służył krajowi.
Nie wciągnąłby Brentona do gangu.
Jednak obracał się w tym środowisku,
więc na pewno pan się obawiał, że syn się w to wciągnie.
Pamięta pan zdarzenie z września 2016 roku,
z interwencją opieki społecznej?
Podobno Brenton przyszedł do szkoły z pręgami na łydkach.
Ja...
dałem mu kilka pasów.
Nie wrócił na noc do domu.
Zrobiłem to pierwszy i ostatni raz.
Mój syn był porządnym chłopcem.
A jednak nauczycielka wezwała opiekę społeczną.
- Tak zaniepokoiły ją te pręgi. - Sprzeciw! To pogłoski.
Przedstawię dokumenty sporządzone
przez Służbę Ochrony Dziecka
piątego września 2016 roku.
Dowód rzeczowy D-2.
Panie Butler, pan się bał o Brentona,
bo nie wiedział pan, gdzie on był tej nocy.
Zgadza się?
Tak.
I nie wie pan, czy Kadeuce nie wciągnął go do Królów.
Nie należał do...
Nie wie pan też, co Brenton robił tamtego ranka w Liberty Park.
Wiem.
Jechał na skróty do szkoły.
„Na skróty”?
Park jest daleko od jego szkoły i domu.
Dlaczego jechał tamtędy do szkoły?
Nie mam więcej pytań. Był u chłopaka.
Proszę głośniej.
Był u chłopaka.
Spędził z nim noc.
A rano pojechał do szkoły.
Ten chłopak...
był jego...
przyjacielem.
Wnoszę o wykreślenie ostatniego zdania z protokołu.
- Na jakiej podstawie? - To pogłoska.
Świadek powie wszystko, żeby bronić syna.
Nie można zakładać, że kłamie!
Przyjmuję wniosek.
Nie tym tonem, pani mecenas.
Ta część zeznań zostanie wykreślona i...
Wysoki Sądzie!
Wiem, o kim mowa.
Wnoszę o dopisanie go do listy świadków
i o przesłuchanie przy drzwiach zamkniętych,
by ochronić jego tożsamość.
Dziękuję.
Młody człowieku, proszę usiąść. Dajcie mi adwokata. Znam swoje prawa.
Jesteś tylko świadkiem w sprawie.
W jakiej sprawie?
Sąd może cię zmusić do złożenia zeznań.
Chodzi o twoją znajomość z Brentonem Butlerem.
Nie należał do Królów.
- Mogę już iść? - Nie.
Nie o to pytamy.
Pani mecenas.
- Kadeuce, wiem, co czujesz. - Naprawdę?
Zgarnęli mnie przy wszystkich na ulicy
i ściągnęli tutaj. Zeznajesz poufnie.
Interesuje nas twój związek z Brentonem.
Związek?
Jaki charakter miała twoja znajomość z Brentonem Butlerem?
Nie rozumiem.
Wiem, że to trudne, ale mógłbyś...
- Sprzeciw. Świadek już odpowiedział. - A to, kurwa, kto?
Nie tym tonem, młodzieńcze!
Wysoki Sądzie, to delikatna sprawa.
Proszę o wyrozumiałość.
Oddalam.
Chwilowo.
Pan Butler zeznał,
że powiedziałeś mu, gdzie Brenton spędził noc
przed wypadkiem.
Możesz nam powiedzieć?
Także to, czy z kimś był?
Brenton...
i ja...
byliśmy razem w tamtą noc.
Nigdzie nie czułem się u siebie.
Przeszkadzałem wszędzie.
I wszystkim.
Poza Brentonem.
Poza nim.
Zeznanie pana Butlera pozostanie w protokole,
a sąd zapewni przysięgłym
zapis oświadczenia złożonego przy drzwiach zamkniętych,
i które pozostaje poufne.
Na dziś wystarczy.
Przerwa do dziesiątej rano.
Proszę za mną.
To był twój dzień. Gratuluję.
Uczcij to. Oblej.
Dziękuję.
- Zrobiłem to dla Brentona. - Wiem.
Ale gdybyś potrzebował schronienia, przyjdź do mnie.
Mam teraz dużo miejsca.
Radzę tu sobie od dziecka.
Nigdy od pana nic nie chciałem,
teraz też nie chcę.
Co się gapicie?
Do roboty!
Przysięgam uroczyście strzec i bronić...
...konstytucji Stanów Zjednoczonych...
...przed wrogami za granicą i w kraju...
...przed wrogami za granicą i w kraju.
Gratuluję. Mądra decyzja.
DEPARTAMENT LOTNICTWA
Marcelle mówi, że nie chciałeś tu widzieć nawet jej,
ale ja cię nie puszczę bez pożegnania.
Już raz to przeżywaliście, więc...
pewnie wystarczyło.
Wiesz, co robisz?
Nie mam dokąd pójść.
Wróć do domu.
W wojsku przynajmniej wiem, kto jest wrogiem.
Ta broń na Jablonskiego... Vontrell mi ją dał
za zgodą innego policjanta.
Kogoś ważniejszego.
Di...
DiAngelo.
Skurwysyny tuczą się na naszej krwi.
Niepotrzebnie cię poprosiłam.
- Muszę iść. - Proszę, Seth. - Muszę... - Zostań.
- Latrice. - Zrób to dla mnie.
Dla twojego brata.
Muszę iść.
Do widzenia...
Latrice.
Petey.
Ktoś jest za domem.
Kurwa!
Nie mogę spać.
Ty też?
Nie. Co ty tu robisz?
Najgorsze jest to, że nie można z nikim pogadać.
Kto by zrozumiał?
Błagam cię, Petey, powiedz mi prawdę. Widziałeś tego chłopaka, zanim go zabiłeś?
Słyszysz go czasem...
w myślach?
To był wypadek.
Nie wiem, co ty zrobiłeś,
ale się różnimy.
I to bardzo.
Jak możesz spać?
Ja nie śpię.
Nie mogę.
Czego szukasz w moim domu?
Wynocha!
Nic ci nie zrobię.
Co zrobisz, kiedy ten cyrk się skończy?
Pomyśl o tym.
Nie będzie kuzynki, mnie, nikogo.
Jeśli będziesz zeznawać przeciw rodzinie...
On nie jest rodziną.
Dobra.
A co z dzieckiem?
Jest moje?
Ten wasz katolicki kalendarzyk.
Nie zbliżaj się do mnie.
Przecież nie skrzywdzę matki mojego dziecka.
No, chodź.
Jak mógł pozwolić umrzeć dziecku?
Nie zrobił tego.
Myślał, że nie żyje.
Petey to dobry chłopak.
I ty, i ja mamy z nim swoje nieporozumienia,
ale rodziny się nie wybiera.
Był bardzo wychłodzony, miał arytmię serca i utratę krwi.
Wgniecioną i pękniętą czaszkę.
Natychmiast trafił na stół operacyjny
w celu dalszych oględzin.
W jakim był stanie?
Bardzo ciężkim.
Musiałam rozciąć bluzę i kaptur,
który ciasno opinał głowę, utrzymując w miejscu kości czaszki.
Zachowałam ostrożność, żeby ich nie poruszyć.
Dlaczego?
Gdybym ściągnęła kaptur,
odpryski kostne mogłyby spowodować dalsze uszkodzenia.
Mimo to zeznała pani przed Wielką Ławą Przysięgłych,
że Brenton przeżyłby, gdyby znaleziono go wcześniej.
Tak. Bo ostatecznie wykrwawienie spowodowało
niewydolność narządów,
martwicę tkanek i dalsze urazy mózgu.
Organizm po prostu się poddał.
Nie mam więcej pytań.
Czy obrona ma pytania?
Nie, Wysoki Sądzie.
Takie obrażenia mogły być spowodowane
zderzeniem z dwutonowym SUV-em, jadącym z prędkością
co najmniej 100 km na godzinę.
Czy Ford Escape rocznik 2014, zarejestrowany na Marie Jablonski,
żonę oskarżonego, mógł być tym pojazdem,
który potrącił Brentona?
Tak.
Czy marka i model to jedyna zgodność,
która wiąże samochód Jablonskich z wypadkiem?
Nie, we włosach ofiary był odprysk farby.
Przeprowadziliśmy analizę,
która potwierdziła ciemnobłękitny lakier o kodzie OF4D92.
Jaki kolor wpisano w dokumenty auta oskarżonego?
OF4D92, „ciemny błękit”.
Sprzeciw! To domysły!
Dopuszczam dalsze pytania w tym kierunku.
Kierowca SUV-a siedzi znacznie powyżej podwozia.
Czy jest możliwe, że oskarżony nie wiedział,
że potrącił człowieka?
Brenton jechał prostopadle do linii ruchu samochodu oskarżonego.
Był na rowerze, więc kierowca musiał go widzieć z profilu.
Załóżmy, że jestem Brentonem.
Wjeżdżam w pole widzenia kierowcy w ten sposób,
po czym zostaję potrącona.
- Można przyjąć, że tak było? - Tak.
Więc oskarżony powinien był się zatrzymać, bo nie było wątpliwości,
że potrącił czarnego chłopca.
Zgadza się.
Nie mam więcej pytań.
Czy to nie dziwne, że taki drobny odprysk znaleziono na ciele Brentona,
- a żadnego śladu na rowerze? - Nie.
Chłopca umyto w izbie przyjęć, więc mieliśmy szczęście.
Co do roweru, to zależy,
na którą część auta trafił.
Ale bez znalezienia samochodu, który potrącił Brentona,
nie można stwierdzić jednoznacznie, który to był pojazd?
To prawda. Ale odprysk odpowiada fabrycznemu lakierowi
samochodu oskarżonego.
To dobry ślad.
Wysoki Sądzie, zastanawia mnie przebieg kolizji.
Chciałabym wykorzystać dowód rzeczowy S-8 do celów zilustrowania.
Dopuszczam.
Więc Brenton jechał prostopadle
do pola widzenia kierowcy.
Jest pan pewny swojej oceny?
Tak.
W takim razie...
załóżmy, że pan jest kierowcą.
Więc coś takiego zobaczyłby pan przez szybę?
Zgadza się.
Pamiętamy, że lekarka zeznała,
że kaptur ciasno opinał twarz Brentona.
Musiała go rozciąć.
Potrafi pan teraz ocenić kolor skóry?
Nie widzę jego twarzy.
Niech przysięgli sobie wyobrażą, że siedzą za kierownicą.
Widzicie twarz tej osoby?
I pamiętajcie, że nie dzieli was od niej szyba auta
ani gęsty śnieg.
I nie jedziecie ze znaczną prędkością.
Czy sprawcy wypadku można zarzucić zbrodnię na tle rasowym,
jeśli nie znał rasy ofiary?
Mój klient nie potrącił tego chłopca,
a nawet gdyby, to nie mógł działać z pobudek rasowych.
Nie mam więcej pytań.
Pani Harper?
W oparciu o te zeznania
wnoszę o odrzucenie zarzutu zbrodni o podłożu rasowym.
Spokój na sali!
Spokój!