NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Pani Harper! - KJ!
Prosimy o komentarz!
KJ! Tutaj!
- KJ! - Pani Harper!
Brawo! Ostatnia prosta!
- Najgorsze za nami! - Mówiłem!
Trzy do zera, będzie cztery! Jebać ją!
Wszystko dzięki tobie i twoim jajom jak z żelaza.
Pokażemy mediom, że mamy przewagę.
Stój za mną i milcz.
Już po wszystkim.
Chodźmy.
Mój klient padł ofiarą wrogiej kampanii,
którą prowadzi nawiedzona pani prokurator.
Chce zdobyć rozgłos kosztem policjantów, którzy codziennie dla nas narażają życie.
Panie Jablonski, pana koledzy
masowo biorą zwolnienia lekarskie,
choć miastu grozi fala zamieszek?
Kto wie, co może je powstrzymać?
Gubernator i Gwardia Narodowa?
Śmierć policjanta?
W ubiegłym roku poległo na służbie 64 policjantów.
Nasz syn zginął w tym roku.
Tak jak inni czarni chłopcy, których trudno zliczyć.
- Dziękujemy. - To was nie oburza?
Sprawa mojego syna też nie?
A gdyby to był pani syn?
Tu chodzi o nasze dzieci!
Przestępstwo na tle rasowym, choć sprawca nie znał jego rasy?
Nas nie stać na takich prawników jak pani, choć ciężko pracujemy.
Chcemy uczciwego traktowania.
Sprawiedliwości!
Nasz syn zasługuje na sprawiedliwość.
Niespodziewany obrót wypadków w sprawie Brentona Butlera.
Prokuratura popełniła błąd, który może odwrócić losy procesu.
Szokujący błąd na sali sądowej.
Jak widać, reakcja opinii publicznej,
podobnie jak w sądzie, jest nadzwyczaj dramatyczna.
Wstawaj!
Robota czeka!
Powiedz to swoje „odpierdol się”, a ja zaparzę kawę.
Nie mam kawy.
- Chcę oglądać telewizję. - Dałem dupy.
Przeze mnie zabili to dziecko. Wstawaj!
- Nie mogę. - Już!
Boże!
Weź się w garść. Jezu!
Nie...
Podłożyłam się.
Dałam jej coś wprost do ręki i obróciła to przeciwko nam.
- Zawaliłam! - Witaj w klubie.
To nie znaczy, że możesz to olać.
To już bez znaczenia. Nie pójdzie siedzieć.
Wiesz, że niewiele mu grozi.
- A za wypadek? - Nic nie udowodnimy.
- I odwal się! Umiem chodzić. - Proszę bardzo.
Umiesz?
Mam dokumenty niebieskiego SUV-a Jablonskich.
O Jezu! Oglądaliśmy je milion razy.
Ale maskownicy nie zauważyliśmy.
Patrz!
Była, kiedy go kupili,
ale do szpitala przyjechał bez niej.
Widzisz? Nie ma jej.
Sprawdziłem, że dzień wcześniej byli tym samochodem
w szpitalu na badaniach. Z maskownicą.
- No to co? - To może być dowód, który wiąże
Jablonskiego z wypadkiem.
Biegli mogą ją zbadać,
a ty dowiedziesz, że ten wóz potrącił Brentona.
Już jej nie ma. Tak jak i całego samochodu.
Masz do wyboru: zapić się na śmierć
albo podnieść dupę i wziąć się do roboty.
Złamaliśmy mnóstwo obietnic.
Kolosalnych obietnic.
Nie możemy zrezygnować.
Pokaż tę maskownicę w sądzie. Zobaczymy, kto pęknie.
Mama odeszła na raka, spokój jej duszy,
a ty dalej jarasz te papierochy.
Wszyscy mamy jakieś słabości.
Twoją jest ten Jablonski.
Rady są darmowe, mój czas – nie. Jak tam biznes?
Biznes?
Po tym, co zrobił twój koleś?
Czas zmienić wspólnika.
Takich leszczy jak ty pełno w jeziorach.
Twoje jeziorko...
jest wielkości kubka. Ciesz się z tego, co masz.
I licz się ze słowami.
Co powie Jablonski, gdy się dowie,
że to ty włożyłeś spluwę w ręce wujka?
Nic nie powie, bo tylko ty wiesz. Prawda?
Blaze nie wie.
Nawet nie umie mówić.
Ale ja?
Jestem urodzony do gadania. Mistrz monologu.
Ty mi grozisz, pierdolony kaleko?
Spójrz na siebie!
Tak ci na nim zależy, że mnie to dziwi.
Jak mnie ściągną do sądu, dalej ci będzie zależało?
Wepchniesz mnie pod autobus?
Mogłeś zajebać białasa, kiedy była okazja.
Co jest, kurwa?
Wciąż pasuje ci 14 procent?
- Wyjdę na swoje. - Pewnie.
Wrzuć tego śmiecia do rzeki.
Boże,
przyszłam prosić Cię o...
pomoc i przewodnictwo w sprawie Brentona.
Czemu skazałeś niewinne dziecko na coś takiego?
Gdzie Twoje miłosierdzie?
Zamykam oczy i widzę...
jego ostatnie sekundy.
Jakże musiał się czuć samotny!
Wskaż mi coś!
Wskaż mi coś.
Coś ponad to, co pochłania moje myśli.
Bo nie widzę niczego innego.
Pokaż, że z nim wtedy byłeś.
Proszę Cię.
Życie czarnych też się liczy!
Niebiescy też chcą żyć!
Podważy wszystkie zarzuty,
więc wyjedź z tą maskownicą.
- Wiem. - Nazwij rzeczy po imieniu.
- Może któryś pęknie. - Zostaw to mnie.
Myślałem, że ona ma sumienie.
Miała.
Proszę wstać.
Zaczynamy posiedzenie. Sędzia Robert Dolan.
Proszę usiąść.
Takiego zamieszania jak wczorajsze nie będę tolerował.
Wyrażam się jasno?
Zanim wezwiemy przysięgłych,
jak pani uzasadnia wniosek o umorzenie?
Wysoki Sądzie,
biorąc pod uwagę, że sam świadek oskarżenia uznał,
że sprawca nie znał rasy ofiary,
wnoszę o oddalenie zarzutu zbrodni na tle rasowym.
Oskarżenie nie udowodniło też pozostałych zarzutów.
Wnoszę o umorzenie całej sprawy.
To gruba przesada!
To dopiero początek naszej argumentacji.
Dalsze zeznania świadka bezpośrednio powiążą
samochód Jablonskiego z wypadkiem.
Pojazd oskarżonego posiadał maskownicę.
Uważamy, że uderzył nią w ofiarę.
Nowe dowody na tym etapie rozprawy?
To nie są nowe dowody.
Zadam nowe pytania o dowody, które już zgłosiliśmy.
Dowody, które w żaden sposób nie potwierdzają winy mojego klienta.
O tym zadecydują przysięgli, nie pani.
Przedstawię też dowody
zbrodni na tle rasowym.
Dam pani trochę swobody, pani Harper.
Oddalam wniosek o umorzenie.
Potrzebuję trochę czasu.
Ma pani godzinę.
Potem wezwę przysięgłych.
Przerwa do drugiej.
Powinnam się martwić?
Jasne.
Wszystko gra.
Latrice...
Wiedziałaś o Brentonie?
Nie byłam pewna.
Myślałam, że jest ze mną szczery.
Bo tak go wychowywałaś.
Ja chyba nie.
Nie miałam prawa mówić,
że go nie kochałeś. Wiem, że go kochałeś.
- Co jest, kurwa? - Cicho bądź!
- Ona wie, gdzie to jest? - Gdyby wiedziała,
to by pokazała.
Jeśli Jablonski pęknie, załatwimy go tą maskownicą.
W porządku?
Dlaczego akurat twój plan ma być taki dobry?
Dlatego, że tylko ja mam czyste ręce.
- Coś ty taki blady? - Spierdalaj!
Źle się czujesz, to do szpitala.
Lekarz ci obejrzy te podrapane łapy.
Patrzyła ci w oczy, kiedy wbijałeś jej igłę?
To byłeś ty, skurwysynu!
Dorwę cię!
Obecność maskownicy może wyjaśniać,
dlaczego we włosach ofiary nie było więcej odprysków lakieru.
Czy obrażenia Brentona są zbieżne z taką maskownicą?
Tak.
Proszę pokazać przysięgłym, które rany
pasują do elementów maskownicy.
Rany na głowie ofiary z boku czaszki
odpowiadają metalowemu prętowi takiej maskownicy.
- Sprzeciw! - Na jakiej podstawie?
Proszę podejść.
To bezczelna próba
przerwania toku zeznań tego świadka. Jeszcze raz proszę o czas
na zapoznanie się z nowym materiałem.
Sąd już oddalił ten wniosek.
Do czasu ujawnienia zakresu nowych pytań.
Powinnam dokończyć to przesłuchanie.
Proszę o czas na zapoznanie się z nowymi dowodami.
Choćby ten weekend.
O Boże!
- Cofnąć się! - Ti!
Zróbcie miejsce!
Teresa! Spokojnie!
Nic jej nie jest.
Boże! Jaka jesteś roztrzęsiona i blada!
- Na pewno wszystko dobrze? - Już mówiłam, że tak.
Ale widzę, że nie. Przed chwilą tam zemdlałaś.
Jedźcie na pogotowie. Musi ją zbadać lekarz.
- Nie. - Nie trzeba.
Mamy wiadomość.
Jaką wiadomość?
Jednak ruszyło ją sumienie.
O Boże!
Nawet nie drgnęli na słowo „maskownica”.
Osorio zabił Nadine.
Ma podrapaną rękę.
Wyślę kogoś za Teresą.
Ty się tam nie kręć.
To moja sprawa.
O jednym trzeba pamiętać.
Eliminują świadków.
Mesjasz też przepadł.
Robią porządki.
Dlatego ostrożnie z Teresą.
Zaproponuj jej immunitet. Masz wolną rękę.
Ja poszukam trupów w szafach.
Tylko nie spuszczaj jej z oczu.
- Pani Butler. - To był dobry dzień.
Ustaliliśmy szkody.
Wystarczy, żeby go posadzić?
Raczej nie. Ale jest czas do poniedziałku,
kiedy przedstawię nowy ślad. Być może przełomowy.
Za nim stoi policja, prasa, cały system sprawiedliwości.
Ja mam panią.
SPOCZYWAJ W SPOKOJU, MESJASZ
TRUTKA NA KARALUCHY
Spierdalaj!
Jedziemy do szpitala.
- Nie dotykaj mnie! - Dobrze.
Nie dotykaj mnie.
W takim razie...
tylko posiedzę.
Tak długo, jak zechcesz.
- Nie musieliście! - Ależ tak!
To wielka sprawa. Będziesz miała dziecko!
Potrzebujesz tego, szczególnie teraz.
- Odczep się. - Potrzebujesz rozrywki.
To nie przynosi pecha?
- Cicho tam! - Będziesz świetną matką!
W porządku. Wstawaj!
Wiem, że jest wcześnie, ale chuj z tym. Trzeba to oblać.
Nie klnij, kurwa!
Przemowa!
Jesteś świetnym gliną.
- Będziesz świetnym ojcem. - Co ci, kurwa, jest?
Odpierdol się! Zwariowałeś?
- Nie! - Odpierdol się!
- Odejdź! - Najebał się!
- Idiota! - Suka!
Licz się, kurwa, ze słowami!
Chodź, siadaj. To palant.
Co z nim jest? Zachowuje się jak wariat.
- Wiesz, co mu odbiło? - Nieważne.
- Nie może spać. - Zignoruj go.
Prawda, że śliczne?
Nasze dzieci wychowają się razem. Tak jak my.
Ty też będziesz mamą.
Dasz sobie radę w sądzie.
Wierzę w ciebie.
Już dobrze? Napij się ze mną!
Salud.
Nasze zdrowie.
Za sprawiedliwość!
Jebać go.
Jebać go!
Petey, muszę ci coś powiedzieć.
- DiAngelo... - Hej...
- Muszę z tobą pogadać. - Przyniosę ci piwo.
- Nie pozwolę im cię skrzywdzić. - Zostaw.
No, nie!
- Nie możesz palić w ciąży. - Rzuć to.
- Jesteś w ciąży. - Serio, Teresa. Chcesz, żeby dziecko miało znamię?
Dzieciak mojej koleżanki ma szczypce jak rak.
- Ostatni. Słowo. - Daj spokój. Nie powinnaś.
Rzuć to.
Kurwa!
Hej!
Należą się gratulacje.
- Nie ma to jak dziewczynka. - Szpiegujesz nas?
Na widok córeczki pęknie ci serce.
Jej kiedyś też, jak cię zobaczy w pierdlu.
Wynocha. To jest najście.
Dobrze, że znasz prawo.
Wiesz, co to współudział,
a nie mówisz, że zabili tego chłopaka.
Rozwalili mu głowę SUV-em, którego tak lubiłaś.
Odejdziesz, czy mam ich zawołać?
Świetnie! Zrób to!
Zawołaj ich!
I zapytaj o Nadine. Ją też zabili.
O co ci chodzi?
Miała 15 lat.
Miała ich wszystkich wsadzić.
Spójrz na nią.
Twoi przyjaciele...
zostawili ją na jakichś bagnach.
- Spójrz na nią! - Przestań!
Są gorsi od zwierząt,
ci ludzie w domu.
Wszyscy cię okłamują.
Twoja kuzynka też.
- Daj jej spokój, palancie. - Nie. Dlaczego?
Odczep się od niej i ode mnie.
- Spokojnie. - Chłopaki!
Wiesz, gdzie mnie szukać.
Pracuję z twoim starym.
Chodź na śniadanie.
Może Brenton Butler nie należał do gangu,
ale zatrzymano go za posiadanie narkotyków.
Mam tylko płatki.
Wystarczy.
A co z panią Butler?
Już nie jesteście razem?
Brenton by chciał, żebyście byli.
A pan nie?
Nie wszystko zależy ode mnie.
W końcu się z tym pogodziłem.
Myślę o nowej pracy.
Jakiej?
Będę malował.
Lubiłem to od dziecka.
Będzie pan malował obrazy?
- Do muzeum? - Nie.
Stare domy, budynki.
Przywrócę im kolory,
światło,
życie.
Przydałby mi się pomocnik.
Nie nadaję się na robotnika.
Cholera.
Ale gdyby pan myślał o spółce...
to możemy pogadać.
Kto wie?
Możesz tu zostać, jeśli chcesz.
Doceniam pańską ofertę,
ale mam ciotkę w Mobile.
Ciągle wydzwania.
W tej sytuacji
to może być dobry pomysł.
Dam sobie radę na tej wsi w Alabamie?
Pewnie.
Ojcze nasz, pobłogosław ten posiłek
dla naszego ciała, umysłu i ducha.
Pobłogosław tych, których kochamy,
i tych, których kochaliśmy.
Postraszyłem ją.
Coś wie, ale nie mówi.
Jest umoczona. I w ciąży z Wilcoxem.
To wszystko...
Co u ciebie?
Nic.
Stare miejsca pracy, faceci,
nic, co się może przydać.
A co z Marie?
Wspomniałem o kuzynce i zaczęła ujadać.
Znają się od dziecka.
Ale jeśli jest w ciąży z Wilcoxem,
to nie będzie sypała.
A inni świadkowie?
Mesjasz przepadł. Mamy tylko ją.
Bez tej maskownicy nie udowodnię wypadku.
Ani zbrodni na tle rasowym.
Musiał widzieć krew przy rowie.
Buty też. Było je widać.
Bez Nadine nic nam po nich.
Wiem.
Jablonski musiał je widzieć.
Więc wiedział, że w rowie jest dzieciak.
Tym wywodem nie przekonasz przysięgłych.
Mamy jeszcze parę godzin. Pomogę ci.
Zamówię chińszczyznę i zrobimy próbę generalną.
Nie.
Cały weekend pilnowałeś Teresy. Zrobiłeś swoje.
Muszę pomyśleć.
Pozwól mi pracować.
Na pewno?
Zagram wredną babę z Jersey.
Mam już gumę. Widzisz?
Idź.
Jutro będziesz świetna.
Dobranoc.
Nie chciałem cię przestraszyć.
Nie przestraszyłeś.
Jak to wygląda, kiedy mnie publicznie lekceważysz?
- Ty dokąd? - Do samochodu.
Tu o sprawie nie pomówimy.
Nie pojmujesz, że gramy w jednej drużynie?
Związek chciał najlepszego w tym fachu. Tak się składa, że to ja.
Chcesz grać w drużynie, zapisz się na siatkówkę.
Mówisz bez przekonania.
Słucham?
Bez wiary.
Zadrżał ci policzek.
Mam coś dla ciebie.
To ją wytrąci z równowagi.
Co to jest?
Mówimy na to „naturalne uprzedzenie”.
Działa w obie strony. Ludzie się nas czepiają,
bo nie potrafią wychować dzieci
bez naszej pomocy.
Wszystko sprowadza się
do problemów z mamą i tatą.
Będziesz się przy tym dobrze bawić.
I cokolwiek myślisz o mnie...
to dobry chłopak.
Naiwniak...
skrzywdzony przez ojca.
A ty lubisz takie sieroty.
Zrób swoje.
Ratuj Jablonskiego.
Czy to rzeczywiście prawda, pani Tonelli, że...
Weź się w garść, KJ.
Jest pani...
Cholera.
Jesteś gotowa?
- Ubieram się. - Chcesz się spóźnić?
Włóż żółte teczki do mojej torby.
- Proszę. - Gdzie są?
Na kanapie albo gdzie indziej.
Lokal do rozbiórki.
Jak u mojego wujka Joe.
Zbierał wszystko.
Załatwiał się do plastikowych torebek.
Jesteś na równi pochyłej.
Z powodu uprzedzeń do policji pani Harper nie powinna prowadzić tej sprawy.
- Jakbyście się na tym znali! - Słucham?
- Policja wzięła się do roboty! - Co takiego?
Nie będę się powtarzać. Niech ten...
PROKURATOR UPRZEDZONA DO POLICJI
- ...odda mi samochód! - Spokojnie.
Pilnuj swoich spraw.
- Rasistowskie... - Idziemy.
- Cała policja!
Jestem z prokuratury.
Serio. Nie żartuję.
Usiądź. Wrzuć na luz.
Usiądź.
Proszę wstać.
Rozprawę prowadzi sędzia Robert Dolan.
Wprowadzić przysięgłych.
Proszę usiąść.
Możemy podejść?
Przykro nam z powodu dzisiejszych wiadomości.
Do rzeczy.
Czuję się jak na planie Ekipy z New Jersey.
Należy zmienić oskarżyciela.
To nie jest w gestii Wysokiego Sądu.
Zgoda. Możemy wrócić do sprawy?
Dziękuję.
Pani Harper, zaczynamy.
To twoja robota.
Mnie też uderzysz? Śmiało!
Wzywam na świadka Teresę Tonelli.
Proszę podnieść prawą rękę.
- Nie tę. - Przepraszam.
Lewą położyć na Biblii.
Przysięga pani mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę?
Tak.
Pani Tonelli,
kiedy 22 lutego pożyczyła pani niebieskiego forda escape,
miała pani spięcie z oskarżonym, zgadza się?
Nie pamiętam.
Ja tylko...
Był zdenerwowany.
Bo wzięła pani samochód po wypadku?
Bo Marie była w szpitalu.
Rok wcześniej poroniła córeczkę.
Urodziła się martwa.
Coś strasznego!
„Jeszcze raz tkniesz moją brykę,
przysięgam na Boga, że cię zapierdolę”.
Pamięta pani te słowa oskarżonego?
Zeznania sąsiada,
Howarda Beggsa. Dowód rzeczowy S-3.
Proszę przeczytać dziesiąty wiersz na piątej stronie.
Przypominam, że zeznaje pani pod przysięgą.
Tak powiedział.
Co z tego? Kazał mi tylko wysiąść z samochodu.
Złapał panią za kołnierz, wywlókł z samochodu
i przyparł do karoserii.
- Tak? - Sprzeciw!
- To jest pytanie? - Tak! Siadaj!
Ja rozsądzam te sprawy, nie pani.
Oddalam sprzeciw.
Pani mecenas.
Boi się pani oskarżonego?
Nie.
Może skrzywdzić pani kuzynkę?
Nie radzę mu.
A jednak zostawił tam umierające dziecko.
Czarnego chłopca...
Sprzeciw. To domysły.
Podtrzymuję.
Czemu poszła pani na czuwanie?
Był dzieckiem.
To źle, że tak umarł.
Mógłby żyć.
Gdyby ktoś coś powiedział.
Wiem, że się pani boi.
I wiem, jak łatwo jest
odejść bez słowa,
ale pani zna prawdę i odróżnia dobro od zła.
Sprzeciw!
Ty go nie zostaw, Teresa.
Sprzeciw! Gdzie tu jest pytanie?
Proszę zadać pytanie.
- Gdzie jest ten niebieski SUV? - Nie wiem.
Wiesz. Dlatego poszłaś do parku na czuwanie.
- Nie wiem! - To skandal, Wysoki Sądzie!
- Gdzie jest maskownica? - Dręczy świadka.
Powiedz mi.
Zechcą panie podejść.
Krwawił, krzyczał
- i umierał w samotności. - Sprzeciw, Wysoki Sądzie!
Bądź tą jedną osobą i powiedz, gdzie się podziała maskownica.
Nigdzie!
Jest za jego domem.
Teresa!
Jak mogłaś?
Zabierz dziecko!
- Jedźmy, póki możemy. - Oszalałaś!
Ja? Nie widzisz, kim są? Podłożyli ci to w basenie.
- Mają cię gdzieś! - Ty suko!
- Ty pierdolona suko! - Odwal się!
Ty sukinsynu!
Dziecko!
Nie będzie żadnego dziecka!
Myślisz, że skażę je na takie życie?
Jakim będziesz ojcem?
Zabijasz dzieci i mnie osądzasz?
- Ty pierdolona suko! - Odpierdol się!
Coś nas jednak łączy, Pete. Mnie i ciebie.
Jesteśmy tacy sami.
Kurwa!
Nie mam z tym nic wspólnego.
Kazałem im to, kurwa, wyrzucić.
Chodźmy.
Ty głupi chuju!
Do ciebie, kurwa, mówię!
Odpierdol się!
Nikt już ciebie nie słucha.
Niszczysz ludzi!
I wszystko, czego dotkniesz!
Rozejrzyj się dokoła.
Tylko się rozejrzyj.
Spierdalamy.
Pani Butler.
Jakie to ma znaczenie dla sprawy?
Dorwaliśmy go!
Dorwiemy wszystkich, jeśli Jablonski zacznie mówić.
- W zamian za układ. - Układ?
Nigdy! Musi ponieść karę.
Będzie siedział, obiecuję.
- Ale możemy posadzić wszystkich. - Ile dostanie?
Musi coś z tego mieć, inaczej się nie zgodzi. Osiem lat.
Powie w sądzie, co zrobił?
Tak.
Masz rację. Musi zeznać to w sądzie.
Chcę to usłyszeć z jego ust.
Wszyscy w sądzie muszą usłyszeć...
- Rozumiem. - ...co spotkało Brentona!
Niedługo koniec.
- To musi wyjść z jego ust. - Jeszcze trochę.
Oświadczenie na piśmie, to wszystko.
Nie wpakuję się w coś, na co nie będę mieć wpływu.
Albo zeznaje w sądzie, albo nici z układu.
Wiem, że masz braki, więc coś ci wyjaśnię.
Mojemu klientowi grozi od pięciu do dziesięciu lat za wypadek,
jeśli się do tego przyzna przed sądem.
Chcesz ryzykować 30?
Za zbrodnię na tle rasowym,
której nie udaje ci się dowieść.
Pójdziemy na układ.
- Nie jestem kablem. - Petey...
Oni ci to podrzucili.
Nie jesteś im nic winien.
Bardzo panią proszę.
Maksimum pięć lat
za zeznania.
Moje ostatnie słowo:
osiem lat.
Możemy zostać sami?
On dostanie osiem lat, tamci po 20.
Razem – prawie 70.
Jedno życie. Wystarczy Butlerom?
Widziałeś miny przysięgłych,
kiedy pokazywała zdjęcia z autopsji?
- Już cię nie lubią. - Pierdolę ich.
Nie. Pierdolisz siebie,
żonę i syna.
Będzie miał 30 lat, kiedy wyjdziesz.
Osiem lat i zeznania to dobry układ.
Bez sprawiedliwości nie ma pokoju!
Wejdź do środka. Zaraz przyjdę.
Dobrze.
Mógłbym cię zabić, ale nie chcę być taki jak ty.
Wiedz jedno.
Staniesz przed swoim Bogiem.
To pewne.
Ty mi grozisz?
Nie muszę.
W więzieniu biały jest wart tyle samo, co wszyscy.
Zabiją cię.
Nic nie wiesz?
Chłopak cię wyda.
Bo chce się ratować.
Widzę, jaki jesteś.
I wiem, kim jesteś.
Zwykłym tchórzem.
Teraz przekona się o tym cały świat.
Ma mokrą pieluchę. Poczekaj.
Musimy iść.
Wezmę torbę. Chodźmy.
Muszę go przewinąć.
- Zaczekam. - Nie trzeba.
Zobaczymy się w środku. Hennessy czeka.
Będzie dobrze.
Jestem z ciebie dumna. Robisz to dla nas.
- Dobrze? - Tak.
Kocham cię.
Wiem, co zamierzasz.
Zrób to.
Dla rodziny. Dla syna.
Rozumiem.
To moja wina.
To ja kazałem ci odjechać.
Idź tam
i powiedz prawdę.
No, idź. Idź.
Proszę pani...
tak mi przykro...
z powodu pani straty.
Nie mogę...
nie mogę sobie wyobrazić straty swojego dziecka.
Wiem, że...
nigdy tego nie zdołam naprawić.
Ale to był wypadek.
A mój mąż jest dobrym człowiekiem.
Pani mąż po wypadku zostawił mojego syna.
Przychodzi pani do sądu,
wiedząc, co się stało.
On nie wiedział.
Nie postąpiłby tak, gdyby wiedział.
Nigdy.
Nie wie wielu rzeczy. Pani też nie wie.
Człowiek, który siada obok pani
na sali sądowej,
dzień w dzień?
I bierze na ręce wasze dziecko?
Kazał zabić pani męża.
Proszę wstać.
Rozprawę prowadzi sędzia Robert Dolan.
Proszę podać nazwisko i stopień.
Peter Michael Jablonski, funkcjonariusz policji Jersey City.
Przeniósł się pan do Południowego Dystryktu.
Z jakiego powodu?
Przyjęto mnie do Wydziału Walki z Narkotykami na Południu.
Pańskim przełożonym jest sierżant Michael DiAngelo.
Wykonuje pan jego rozkazy?
Tak jest.
Cofnijmy się do 15 lutego rano.
Pamięta pan wydarzenia w Liberty Park?
Zadzwoniła kuzynka mojej żony.
Powiedziała, że Marie, moja żona,
jest w szpitalu.
Jechałem, rozmawiając przez telefon,
rozkojarzony...
i uderzyłem w coś.
W coś?
Co to było?
Nie widziałem.
Kiedy wysiadłem, maskownica zwisała z samochodu.
I...
pod kołami był rower.
Czy to prawda, że policja znalazła maskownicę w pańskim ogrodzie
po tym, jak sąd wydał nakaz rewizji?
Tak.
Czy rower...
znajduje się dzisiaj na sali?
Tak. Na stole z innymi dowodami.
Więc zdawał pan sobie sprawę, że uderzył pan w człowieka?
Nie w zwierzę ani w drzewo.
- Może w czarnego nastolatka? - Sprzeciw! To przypuszczenia.
Zapytam inaczej.
Czy policjanci z waszego wydziału wiedzą,
że takimi rowerami, marki Sarongo, jeżdżą członkowie
tutejszego czarnego gangu Pięciu Królów?
Tak, ale wtedy się nie przyjrzałem.
Więc można było przypuszczać,
że rowerzystą był czarny chłopak?
Nie myślałem o rowerze.
Wysoki Sądzie, mieliśmy mówić
o konkretnych wydarzeniach z 15 lutego.
Taka była umowa, pani Harper.
Co się stało, kiedy pan wysiadł z samochodu?
Stałem na drodze i patrzyłem...
na pomnik...
na Statuę Wolności.
Widziałem ją. Słońce padało na pochodnię.
Jak długo stał pan na drodze?
- Nie wiem. - Kilka minut?
- Kilka sekund? - Nie wiem.
Poszedł pan zajrzeć do rowu?
Stałem na drodze i patrzyłem na Statuę.
Wszędzie była krew, a pan nie sprawdził?
- Wysoki... - Przypomniało mi się,
jak wchodziłem po schodach do tej pochodni.
Miałem osiem czy dziewięć lat.
Mama stała na schodach przede mną.
Miała posiniaczone nogi.
- O tym myślałem. - Panie Jablonski.
Dlatego zostałem gliną.
Z powodu takich bydlaków jak mój ojciec.
- Nie chciałem być tchórzem jak on. - Proszę pana...
Co pan zrobił następnie?
Panie Jablonski!
Odjechałem.
Zeznaje pan pod przysięgą.
Świadek odpowiedział.
- Co pan zrobił? - Odjechałem.
- Nieprawda. - Proszę podejść, pani mecenas.
- Co pan zrobił? - Dość tego!
- Co zrobiłeś? - Wysoki Sądzie...
Mów, co zrobiłeś!
- Wyprowadzić panią Harper. - Mów!
Mów, co zrobiłeś! Zostaw mnie!
Mów!
- Aresztować ją za obrazę sądu! - Mów!
- Zostawcie mnie. - Uspokój się.
Ty świnio!
Uspokój się!
Spokojnie.
Odpierdolcie się!
Zmieńmy miejsce spotkań.
Dolan nie unieważni sprawy. Pozwoli ci jutro zamknąć sprawę.
Jest w porządku.
Connelly za to oczekuje twojej rezygnacji. - Kazał ci przekazać wiadomość? - Nie. Podał ją prasie.
Oczywiście.
„Siedź na swoim miejscu
i patrz na świat oczami przysięgłych”. Lekcja pierwsza.
Dzisiaj widzieli
zrozpaczonego chłopczyka
przed Statuą Wolności.
Pięknie, kurwa!
Brentona nie zobaczą.
- Nie ma go tam. - Spraw, żeby był.
Już to zrobiłam, ale bez skutku!
Mówiłam, że policja jest bezkarna.
Byłam bez szans. Connelly chciał dobrze wypaść.
Czarna twarz za głosy czarnych.
To największy cyrk na świecie.
Chcesz wiedzieć więcej?
Jestem marną prawniczką.
Nie mogę wygrać. Nie wygram. Więc...
już idź.
- Masz rację. - Mam!
Tak, jesteś denna. A teraz wstań.
Musisz mówić w imieniu martwego dziecka. Dwojga martwych dzieci.
- Mają tylko ciebie. - To już koniec.
Powiedz to im.
Nie mnie.
Chcesz odpuścić?
Powiedz to Brentonowi.
Ja już się nasłuchałem.
Autobus do Baton Rouge gotowy do odjazdu.
Mąż powiedział, że wyjeżdżasz, więc...
Mogę usiąść?
Chcę cię o coś zapytać.
Brenton. Ty go widziałeś ostatni.
- Zamieniłeś z nim ostatnie słowa. - Czego pani chce?
Czegokolwiek.
Chcę wiedzieć, co powiedział, o czym myślał.
Kiedy się obudziłem, Brenton był obok mnie.
To wszystko.
Był szczęśliwy?
Był u siebie.
Spryskał wszystko...
tą wodą kolońską,
zanim wyszedł.
Lubił ten zapach.
Został w moim pokoju.
W nocy...
słuchał samochodów na moście.
Mówił, że szumią jak ocean.
Autobus do Alabamy odjeżdża ze stanowiska piątego.
Kadeuce. Nie odjeżdżaj.
Proszę.
Tu jest twój dom.
Nie.
Dom jest tam, gdzie rodzina.
Wie pani?
Och, dziecko!
Miałeś wyjechać.
Wiem.
Chcesz tu zostać?
Nie.
Muszę znaleźć swoje miejsce.
Gdzieś jest. Muszę je tylko...
znaleźć. Rozumiesz?
Za duży na jedną osobę.
Latrice nie wróci.
Nic dziwnego.
Wszystkich odpędziłem.
Żonę, syna,
ciebie.
Mogłem jej wtedy posłuchać.
Mogłem to powiedzieć.
W szpitalu...
prosiła: „Powiedz mu, że go kochasz”.
Już się nie dowie.
Umarł i nie wiedział, że go kocham.
Ten dzień nad morzem...
Tak.
Pamiętasz?
Musisz pamiętać.
Byłeś tam.
Kiedy był mały, ciągle pracowałem.
Latrice zachorowała. Było tyle spraw.
Czemu do tego wracasz?
Jak myślisz, dlaczego tak lubił te mewy?
Bo zawiózł go tam ojciec.
Zrobiłeś to zdjęcie.
Dałeś mu najlepszy dzień życia.
Tak powiedział.
Nie musiałeś nic mówić.
On wiedział.
Twój syn...
wiedział,
że go kochasz.
Przepraszam za to, co mówiłem...
i zrobiłem.
Przepraszam.
Nie musisz przepraszać, bracie.
No to lecę.
Tak. Muszę...
W porządku.
Znajdziesz.
To swoje miejsce.
I trzymaj się go.
Pani Harper, proszę zacząć.
Dziś rano poszłam do parku,
tam, gdzie umierał Brenton Butler.
Chciałam sobie wyobrazić,
co czuł,
widząc pierwsze światło o poranku
i ostatnie o zmierzchu.
Kiedy leżał
w tym rowie...
przez 12 godzin...
o czym myślał?
Dla jego matki
i ojca
najgorszą rzeczą jest wyobrażać sobie,
bo mogą się tylko domyślać, jakie były
ostatnie chwile życia ich dziecka.
„Czy wołał mnie?
Czy miał żal, że nie przychodzę? Że nikt nie przyszedł?”
Co wiemy?
Niebieski ford escape oskarżonego
zderzył się na oblodzonej drodze z rowerem ofiary
rankiem 15 lutego.
Dowodem jest maskownica samochodu
oraz zeznania oskarżonego.
Panie i panowie przysięgli, udowodniliśmy ponad wszelką wątpliwość,
że oskarżony spowodował wypadek
ze skutkiem śmiertelnym.
Peter Jablonski zeznał,
że gdy potrącił Brentona Butlera,
wysiadł z samochodu
i stanął obok na drodze, widział tylko Statuę Wolności.
Chciałabym, żebyście sobie przypomnieli, jak opowiadał o słońcu
padającym na pochodnię.
A teraz przypomnijmy sobie zdjęcia z miejsca zbrodni,
które pokazywałam w czasie procesu.
Dziś rano...
też stanęłam na tej drodze,
dokładnie tam, gdzie stał oskarżony.
Tutaj.
Z drogi nie widać Statuy Wolności.
Jest całkowicie zasłonięta.
A to...
widok z krawędzi rowu.
Więc Peter Jablonski mógł widzieć Statuę tylko
znad tej krawędzi, co oznacza, że widział również Brentona Butlera.
Jak długo tam stał?
Ile sekund...
patrzył na Brentona?
Sekundę?
Dwie sekundy?
Trzy?
Cztery?
Pięć?
Sześć sekund?
Siedem sekund?
Peter Jablonski odszedł.
A Brenton Butler umarł. A mógł żyć.
Czy odszedłby, gdyby Brenton był biały?
A państwo?
Załóżmy, że była to zbrodnia na tle rasowym, bo chodzi tu o większą zbrodnię,
o większy problem.
To nasz problem.
I naszego kraju.
Giną nasze dzieci,
w biały dzień.
Leżą pozostawione jak potrącone psy na placach,
ulicach i chodnikach.
Włączcie wiadomości.
Weźcie gazetę
i przeczytajcie ich nazwiska.
Wszystkie mówią każdej czarnej kobiecie, mężczyźnie i dziecku,
że nasze życie i ciało jest bez wartości.
Ile tych nazwisk musi być,
żebyśmy powiedzieli, żebyście wy powiedzieli:
„Dość!”?
Oskarżony twierdzi, że nie widział Brentona Butlera.
Proszę, zobaczcie teraz Brentona.
Ale nie w chwili śmierci,
tylko za życia.
Pomyślcie o tych sekundach na oblodzonej drodze.
Zanim chłopiec na rowerze natknął się na samochód.
Zobaczcie niebo nad nimi i ziemię na dole.
I w tych ostatnich sekundach jego życia
zobaczcie, jakie piękne,
jak nieskończone i cenne jest jego życie.
Widzicie Brentona?
No to powiedzcie mu,
że jego życie miało wartość.
Boże Ojcze, wejrzyj na nas w swojej łasce
- i miłosierdziu. - Amen.
Wymierz sprawiedliwość za to dziecko,
- jak uznasz. - Tak.
Daj matce i ojcu siłę i moc,
by znieśli to, co ich dziś czeka.
Tak nam dopomóż Bóg.
Twoja mądrość jest niezmierzona,
przekracza morze i góry Twojej wielkiej ziemi.
Zobacz nas dziś, Boże Ojcze.
Wysłuchaj nas dziś.
Amen.
Czy przysięgli ustalili werdykt?
Tak, Wysoki Sądzie.
Panie Jablonski.
Proszę odczytać werdykt.
Stan New Jersey kontra Peter Michael Jablonski.
W związku z zarzutem o zbrodnię na tle rasowym uznajemy oskarżonego niewinnym.
W związku z zarzutem o spowodowanie wypadku ze skutkiem śmiertelnym – winnym.
Biorąc pod uwagę wzorową służbę oskarżonego,
skazuję go na rok pozbawienia wolności z możliwością
warunkowego zwolnienia po miesiącu.
- Boże! - To niesprawiedliwe.
Wytrzymasz, Pete.
Odprowadzić oskarżonego do aresztu.
Marie?
Marie!
Dziękuję państwu za współpracę. Jesteście wolni.
Proszę wstać.
Dziś sprawiedliwość zwyciężyła.
Dowiedziono nam, że nikt nie stoi ponad prawem.
I wszyscy, w tym policjanci,
odpowiadają za swoje czyny.
Choć to zwycięstwo nie pomniejszy tragedii utraty młodego życia ani nie uśmierzy bólu w sercach rodziny po tak wielkiej stracie,
musimy iść do przodu.
SALA ZGROMADZEŃ W JERSEY CITY
Kiedyś myślałam, że to dobrze, że jest ślepa.
Do tego stoi do nas plecami.
Chyba że to...
- Powiedz. - Lepiej nie.
To znaczy, że się zmieniłeś.
Ty też.
Zawiedliśmy go.
Może nie tylko my.
Dobrze się z tobą pracowało, KJ.
Z tobą też, Ryba.
- Do zobaczenia. - Na razie.
- Pamiętaj o miętówkach. - Jasne.