Adaptacja oznacza zmianę,
by zwiększyć szanse
na przetrwanie w danym środowisku.
Zwierzęta są w tym
o wiele lepsze niż ludzie.
Nie łapię tego.
Czemu ciebie zawieszono, a mnie nie?
Może, bo to organizowałaś?
Może.
Co?
Myślę, że nie będzie zaskoczona.
Kto?
Mama.
W drugiej klasie
miałam fajny model samochodzika.
To był Camaro.
I…
Na przerwie chłopiec, James, wziął go
i nie chciał oddać.
Zamordowałaś go?
Popchnęłam.
Zuch dziewczyna.
Wysłano mnie do dyrektora
i zadzwonili do mamy.
Oczekiwałam dużych kłopotów.
A wiesz, co zrobiła?
Śmiała się.
Oczekuje, że mnie wyrzucą.
I stało się.
Hej, nie wyrzucili cię.
To obowiązkowy odpoczynek
od wyczerpującej pracy
na rzecz sprawiedliwości.
Boję się, że będzie mi tego brakować.
Zajęć, wieloboju,
tych szalonych rzeczy, które sama robisz.
Spokojnie, Elsa dała mi szlaban.
Wciąż mogę biegać,
chodzić do szkoły i trenować,
więc to nic nie znaczy. Ale jak ona śmie?
Obiecaj, że beze mnie nie będziesz się dobrze bawić.
Nie mogłabym.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Myślcie, że jestem Mały Gościu.
STANY ZJEDNOCZONE
Najpierw jeden z was zawiezie mnie
na lotnisko JFK w Nowym Jorku,
skąd polecę,
z krótkim postojem w Buenos Aires…
ARGENTYNA
…do Ushuaia w Argentynie.
Argentyna jest fajna.
A nawet fajniejsza. To najbardziej wysunięte na południe miasto świata.
Nazywa się je „Końcem Świata”.
Co ciekawe, w latach 40-tych
Kanadyjczycy sprowadzili tam bobry,
by założyć przemysł futrzarski.
Nie udało się
i teraz miasto jest ich pełne.
Podważam słowo „ciekawe”.
Muszę tu być?
Tak. Czasem będę nieosiągalny,
więc powinniście znać moją trasę,
gdybym utonął lub zamarzł.
Co?
Z Ushuaia jest dwudniowa, 1000-kilometrowa podróż
przez niebezpieczne wody Cieśniny Drake’a
na Półwysep Antarktyczny.
Dotrę do Paradise Harbor i będę trenował na stacji Brown,
zanim pojadę do obozu
na Lodowcu Szelfowym Brunta.
Oczywiście na początku
spędzę większość czasu
w obozie Union Glacier.
No jasne.
Potem dotrę na stację Halley, półtora kilometra
od kolonii pingwinów cesarskich.
Tu zaczyna się moja praca.
Więc skończyłeś projekt?
Tak.
Jego idea to ta kolonia.
Pingwiny cesarskie są zagrożone wymarciem
z powodu zmian klimatycznych.
Udokumentuję tę kolonię,
używając mojej sztuki,
która uchwyci jej istotę.
Za 80 lat mogą nie istnieć.
To wydaje się długo, ale nie jest.
Ja właśnie umrę, ale was dwojga już dawno nie będzie.
To jest super.
Zachciało mi się jechać na Antarktydę.
Dziękuję. Mam jeszcze dużo do zrobienia.
Muszę przeczytać
wszystkie moje biografie polarników.
Jako moja ekipa
musicie mi pomóc w szkoleniu.
Nie ja.
Tato, świetna robota z namiotem.
Wiesz, jak przeżyć.
Naucz mnie, jak przetrwać w dziczy i nie dać się zabić.
Dzięki. Zrobię, co w mojej mocy.
Casey, będę miał ciężki plecak,
więc muszę być w formie.
- Będę z tobą biegał. - Zabawne.
Mamo, zasoby żywności
na Antarktydzie są skąpe,
więc muszę wzbogacić podniebienie.
Oto przepisy.
Proszę, przygotuj je na rodzinny obiad.
Co to jest pemikan?
Pasta z ryb i innych mięs.
A hoosh?
Potrawka antarktyczna z mięsa i śniegu.
Tradycyjnie z mięsa pingwina lub foki,
ale proszę, nie rób tego.
W porządku.
Wszyscy wiedzą, co robić?
A moja rola?
Elsa jest od kuchni, Doug od przeżycia,
Casey od żartów. A ja?
Chcę być w ekipie.
Nie wiem, mam ważniejsze rzeczy na głowie.
Patrz, co muszę zrobić. Pytanie dziewiąte.
„Jesteś zdrowy? Prosimy załączyć
zaświadczenie lekarskie”. No i?
Czyli muszę iść na badania.
Nie znoszę badań.
A dokładniej pobierania krwi.
A jeszcze dokładniej, zacząłem się bać,
gdy się dowiedziałem, że pęcherzyk powietrza może zabić.
Jako lekarz powiem, że pęcherzyk powietrza zdarza się cholernie rzadko.
Wolałbym „nigdy”.
Czekaj, to jest to. To moja rola.
Będę twoim osobistym konsultantem medycznym.
Wszyscy wielcy odkrywcy ich mają.
Umówię spotkanie i pójdę z tobą.
Mam zaległe badania.
To może pomóc.
No pewnie. Bryluję u lekarza.
Znam 14 kawałów o cewniku, które powalają.
Wciąż mi się to nie podoba.
Ale nie będzie miło skreślić tego z listy?
Będzie.
Pewnie już to wiecie,
ale ryby na Antarktydzie to cuda ewolucji.
Ponad 90% z nich wyewoluowało we krwi
białko zapobiegające zamarznięciu
w lodowatej wodzie.
To nazywam adaptacją.
Więc przejechałam po nim samochodem.
Co innego mogłam zrobić?
Okropne.
Nie chcę zmieniać tematu…
Nie, zmień temat, proszę.
Cóż, Sam…
ma ostatnio ambitne plany.
I zaczęłam zastanawiać się nad marzeniami.
Marzeniami młodości.
Wszyscy je mieliśmy.
Byliśmy naiwnymi dzieciakami, prawda?
Więc wiemy, co się dzieje.
Umierają. Marzenia umierają.
Miażdży je but prawdziwego życia.
Dlatego nazywają się „marzeniami”,
a nie „tym, co się stało”.
Nie dostajemy, czego chcemy. Rozczarowujemy się.
W porządku. Taka jest rzeczywistość.
Może wróćmy do strasznej historii Kathy.
Chyba prawo zabrania mi mówić,
co było potem.
Dzieci chcą być sportowcem,
gwiazdą rocka
czy prezydentem, gdy dorosną,
a nie gryzipiórkiem
w jakiejś bezdusznej korporacji.
Bez urazy, Kevin.
Marzenia to tylko punkt wyjścia.
Stamtąd się spada.
Vivian, ty to wiesz.
Wychodziłaś za bratnią duszę,
a on ukradł ci oszczędności.
Więc…
Po prostu…
szukam sposobu, by przekazać to Samowi.
Oto ty bez swojej drugiej połowy.
Smutna i żałosna.
Jak pojedyncza skarpeta na ulicy.
Dziękuję.
Co u Izzie?
Umarła na samotność czy co?
Może. Nie odzywała się od trzech minut.
Dam ci znać. Dziś się z nią spotkam.
- Tak? - Prosiła, by przynieść jej pracę domową.
Mamy ciężki test z fizyki.
Prosiła Hazel, nie ciebie?
To nie jest dobry znak.
Zamknij się.
Czyli Hazel to twoja nowa dziewczyna?
Musiałam ją poprosić.
Masz szlaban, pamiętasz?
Nie odpowiedziałaś mi. To niepokojące.
To mój test?
Będzie zakładnikiem, aż powiesz, że jestem twoją jedyną.
Wiesz, że pierwszy raz widzę twój pokój?
Jest cudowny. Pasuje do ciebie.
Niezła kolekcja Yung Adult.
Czy to sekretne pudełko żelków?
Chcesz, by trójka dzieci wpadła i je rozwaliła?
Przepraszam.
Mogę kilka żelków?
Jesteś moją jedyną.
W porządku.
Jestem noga z fizyki.
Wróciłam!
- O, nie. - To twoja mama?
Mogę ją poznać?
Proszę, nie.
Jesteśmy!
Casey.
No proszę.
Super, że w końcu mogę cię poznać!
Ukrywa cię przede mną.
Witam, pani Taylor.
- Sasha. - Dobrze.
Masz niesamowitą energię.
Twoja aura jest olśniewająca.
Lśnisz.
Biegłam tu, spociłam się.
Lubię cię.
Jesteś dobra. Widzę to.
Mogę ci zrobić tarota?
- Nie. - Jasne.
Przygotuję przestrzeń.
Dobrze.
Co ty? Będzie zabawa.
Nie takie miałam doświadczenie.
Weź żelka i bądź szczęśliwa.
Nie chcę żelka.
Boże, czyż nie jesteśmy uroczy?
Ty uczysz się rysować w rękawicach,
ja piszę listy wdzięczności
do wielkich kobiet.
Udoskonalamy swoje osobowości,
będąc na tyle blisko, by czasem się musnąć.
Rozmazałaś mojego humbaka.
To wieloryb?
Wciąż się uczę.
Właśnie skończyłam czwarty list
w tym miesiącu.
Czasem wysyłam je
przez owocowe równiny do Waszyngtonu,
a czasem, idąc z Sal E. Sour,
osobiście podrzucam do ratusza.
Sam?
Co się stało?
Znaleźli Nilesa Blandermana.
Kogo?
Nilesa Blandermana.
Był australijskim polarnikiem.
Zaginął w latach 50-tych.
Znaleźli go dwa i pół metra pod lodem.
Ciało było niemal idealnie zachowane.
Fuj. Często się to zdarza?
Zamarznięcie, tak.
Znalezienie, nie.
W książkach o odkrywcach czytałem,
że był twardym facetem.
Podobno łowił ryby,
używając palców jako przynęty,
żeby było mu łatwiej je zadusić.
Nazywali go „Palcującym Rybakiem”.
Nieszczęśnik.
Do adaptacji dochodzi,
gdy nie ma innego wyjścia:
zmiana lub śmierć.
My, ludzie, zwykle umieramy.
To ekscytujące. Nigdy nie robiłam tarota.
Czy tak się mówi? „Robić tarota”?
Nie. Mówi się:
„Lepiej chodźmy do mojego pokoju”.
Izzie uważa to za głupie.
Zawsze wyrażała się dosłownie.
Nie uważam cię za magiczną wróżkę przepowiadającą przyszłość.
Jeśli to dosłowne, to taka jestem.
Złóż je w jeden stos.
Wiedziałam!
Masz szczęście,
że jesteś pod jej baldachimem.
Co one znaczą? Są ładne.
Mam dużo pracy domowej, więc…
Proszę.
Oto, co widzę.
Przygoda, nadzieja, optymizm.
Nigdy nie będziesz sama.
Masz cichą moc,
za którą inni chcą podążać.
Może koniec nie będzie taki,
jak sobie życzysz,
ale twoja droga
jest pełna światła i szczęścia.
To ty, moja droga.
Czemu jeszcze nie robiłam tarota?
Nie wiedziałam, że to darmowe komplementy. Teraz ty.
- Nie. - No już.
Zgoda.
O rety.
Wyglądają inaczej niż moje.
Ten bawół został dźgnięty w oko?
Spójrz na tę ciemność.
To wyjaśnia przyciąganie.
Światło i ciemność.
Mam dość.
Jej karty zawsze są takie.
Zaczęłam je o nią pytać,
gdy miała siedem lat
i już wtedy pokazywały
tyle złości i goryczy.
Zgorzkniała siedmiolatka?
Może dlatego,
że przygotowuje butelkę siostrze,
bo jej mama odsypia picie.
Izzie.
Cóż…
miałam swoje problemy,
ale robiłam, co mogłam.
Nie robiłaś.
Dość tego.
Oczyszczę cię szałwią, nim pójdziesz.
Dużo tu silnej energii.
Dobrze.
Doprowadza mnie do szału.
To nie slogan.
Sprawia, że mózg mi pęka i wariuję.
Rozumiem.
Ale to tylko głupi tarot.
Nie rozumiesz,
bo jesteś jelonkiem w lesie,
a ja bizonem z mieczami w oczach.
Chyba nie mam nastroju.
Może powinnaś iść.
Mogę siedzieć cicho.
Będę cichutkim jelonkiem w lesie.
Nie, Casey, proszę.
Proszę, wyjdź.
daj spokój.
Nie przenoś na mnie gniewu na mamę.
W sumie też mogę być na ciebie zła.
Co? Dlaczego?
Mówiłam, że nie chcę przesiadywać z mamą.
Chciałam ją poznać.
I poznałaś. I oczywiście cię uwielbia.
To znaczy?
Z tego samego powodu zostałam zawieszona, a ty nie.
Jesteś wybranką bogów, a…
Zwykle to nieważne, ale teraz to trudne.
Dlatego poprosiłam Hazel o test,
a nie ciebie.
Co? To nawet nie…
Proszę, idź.
Potrzebuję przestrzeni.
Zobacz, co przyszło.
Wygląda na użyteczne.
To na wyprawę Sama.
Poważnie traktuję pracę
faceta od przetrwania.
Wielki nóż.
Jest wspaniały.
Będzie mógł tyle zrobić tym maleństwem:
łamać lód, dokręcić śrubę…
Odciąć sobie stopę?
Nic mu nie będzie. Jest odpowiedzialny.
Tak, jasne, ale…
musimy się dogadać co do tej podróży.
Dobrze.
Wiem, że po śmierci Chucka uważasz,
że powinniśmy żyć chwilą.
Ale to nierealne,
żeby udało mu się pojechać.
To zbyt daleko, to niebezpieczne,
a jako rodzice mamy obowiązek
być z nim szczerzy.
Zgadzam się.
Tak? Kupiłeś mu ten wielki, straszny nóż.
Zgadzam się, że musimy się dogadać.
Musisz wejść na pokład.
Kocham cię, ale musisz uwierzyć w Sama.
To nie fair.
Jesteś dla niego wspaniała.
Pomocna i opiekuńcza,
ale wciąż w niego wątpisz. Zobacz to.
Doug.
Spójrz, ile włożył w to pracy,
jak bardzo to przemyślał.
To dużo, tak. Jest zuchwały, tak.
Ale to robi i możemy mu pomóc lub nie.
Ale jeśli pingwinom cesarskim
na Antarktydzie grozi wyginięcie,
pytania brzmią:
Czy się zmienią?
Czy mogą się zmienić?
Czemu pewne gatunki się adaptują, a inne nie?
Chciałbym to wiedzieć.
Cześć, ziomal.
Co robisz w wannie do myślenia?
Wiesz, że zbadali ciało Nilesa Blandermana
od stóp do głów
i jedyny uraz to skręcona kostka?
To wystarczyło, by go zabić.
Jak długo czytasz o tych zwłokach?
Nie wiem. Godzinami.
Dobra, oddaj to.
Musisz iść spać. Musisz odpocząć.
Jutro mamy badania.
- Capisce? - Capisce.
Przepraszam za spóźnienie. Ale spójrz!
Pingwiny! Twój konsultant medyczny
ubiera się odpowiednio.
Super. Z pęcherzykiem powietrza w żyle
będziesz stylowym umarlakiem.
Wciąż się denerwujesz.
Jasne. Nie wiem, czemu ludzie to robią.
Robią to, by pojechać na Antarktydę.
Okej. Wszyscy gotowi?
Tak, proszę pani.
I powiem pani jako kolega po fachu,
że pani pozytywne podejście zaraża.
Żart zamierzony.
Nie.
Pójdę po niego.
Dasz wiarę?
Mówi, że jestem wielką malkontentką,
która nie wierzy w ludzi. Ja.
Tak.
O tym chciałam porozmawiać.
Twoja przemowa.
„Martwe marzenia.
Życie jest wypaloną skorupą
pustki i negatywności”.
- To nie moje słowa. - To ludzi przybiło. Płakałam w aucie.
I wiem, że nie ja jedna.
Sheldon znów jest na Lexapro. Nieważne.
Kilku członków grupy powiedziało,
że nie chcą przychodzić, jeśli będziesz.
Więc…
zrób sobie przerwę.
Ty…
wyrzucasz mnie z grupy?
Nie. Nigdy. Oczywiście, że nie.
To taki urlop.
Urlopy uspakajają.
Pa, kochanie.
Co tu robisz?
Kolacja rodzinna.
Dobrze. Możesz zostać.
Kochanie, miałam cię zapytać.
Co u Izzie? Jak przeżywa zawieszenie?
Nie chcę o tym mówić.
Spoko.
Sam, jak przygotowania do podróży?
Okropnie. Nie mam zaświadczenia od lekarza, bo bałem się badania krwi.
Jak tylko zobaczyłem igłę, bum.
Wyszedłem jak dziecko.
Chyba każdy wypełni czymś dobrym brzuch.
Tak.
Co to jest?
- Taco. To wieczór taco. - Wtorek z taco.
A pemikan i hoosh?
Co?
Pemikan i hoosh.
Och, ta… zupa mięsna?
I pasta rybna.
Tak. Przepraszam, zapomniałam.
To był długi dzień.
Zapomniałaś? Miałaś jedno zadanie.
Nie podoba mi się twój ton.
A mnie twój brak pomocy
przy podróży mojego życia.
Sam?
Nie. Mówiłaś, że je zrobisz.
Teraz będę jeszcze dalej w tyle.
Nie, nie zgodziłam się
na zrobienie pasty rybnej ani zupy.
Wydałeś mi polecenie.
Jesteś taka nieuczynna. Teraz rozumiem,
czemu Amundsen musiał czekać z wyjazdem
do śmierci matki.
Porażka.
Pójdziemy po niego?
Nie. Zachowuje się jak dupek.
To był ciężki dzień.
Zjedzmy.
Hej!
Pobudka.
Krzyczałeś na mamę. Nieładnie.
Kim jesteś?
Zaraz.
Niles Blanderman?
Dobry wieczór.
- Myślałem, że nie żyjesz. - To oczywiste, stary.
Zamrożony jak lody.
Tak.
Antarktyda jest brutalna.
Nawet ja nie dałem jej rady, a jestem wyjątkowy. Ty?
To miejsce zje cię żywcem.
Ale przygotowuję się.
Wiesz, kto też był przygotowany?
Pingwiny cesarskie.
Lód wciąż się pod nimi topi.
Wciąż wymierają i nic nie mogą zrobić.
Tak jak ty.
Nieprawda.
Nie?
Przed wyjazdem w nowe miejsce
musisz je zgłębić.
Koła podbiegunowego nie zgłębisz, Sam.
Padlina.
Synu foki, zimno mi.
Mogę do ciebie wskoczyć?
MAMA
Słucham.
Sam, jestem na zewnątrz.
Dlaczego?
Co to jest?
To pemikan,
sledging biscuits…
Nie pamiętam, co to.
A to hoosh.
Spróbujmy.
Sama zrobiłam.
Za późno.
Już ich nie potrzebuję.
Myliłem się. Nie mogę jechać na Antarktydę.
Nie mogę nawet zrobić badań.
Niles Blanderman ma rację. Nie umiem się adaptować.
Mam coś jeszcze.
Zostawiłeś go w domu.
Dzięki.
Pamiętasz, kiedy zacząłeś go rysować?
Małego Faceta?
Nie bardzo.
Ja tak.
Zaraz po odejściu taty,
gdy byłeś dzieckiem.
Tak cię nazywał.
Mały Facet.
Odszedł jakiś czas temu.
Nie mówiłeś o tym, ale byłeś smutny.
Wyrażałeś dużo uczuć.
Nie umiałam ci pomóc.
Ale on umiał.
Mały Facet?
Jak tylko się pojawił, uspokoiłeś się.
Stworzyłeś nowy sposób wyrażania siebie.
Rysowałeś go w różnych sytuacjach,
a ja wiedziałam, co czujesz.
To pomagało mi pomagać tobie.
Nie wiedziałem.
Wiesz, co to było?
To była adaptacja.
Znalazłeś nowy sposób komunikacji.
Chyba tak.
Tak.
I myślę, że każdy, kto potrafi się na tyle zaadaptować,
by stworzyć postać z kreskówek,
która pomoże im w odejściu taty,
przyzwyczai się do ohydnych potraw,
przeżyje Cieśninę Drake’a
i da sobie pobrać krew.
Dzięki, mamo.
Proszę.
Więc…
spróbujemy?
Chcesz naleśniki?
Poproszę.
Pachnie gorzej, niż wygląda.
To tobie dałam mój test?
Mój brat na nim nabazgrał,
ale wciąż można przeczytać.
Przepraszam.
Czuję, że ciągle ci to mówię.
Przepraszam, że ciągle to mówię.
Nie szkodzi.
Nalegałam, by ją poznać.
Może nie powinnam była.
Jesteś moją dziewczyną.
Jasne, że powinnaś znać moją mamę.
Czuję, że wariuję, nie chodząc do szkoły.
W domu ciężko coś zrobić.
Nie mogę się skupić.
Tak. Rozumiem.
Czyli…
jestem złotym dzieckiem, koło którego trzeba chodzić na paluszkach?
Wiem, że nie masz idealnego życia.
Wiem, że nie jesteś idealna.
Fakt,
że rodzice cię tak wspierają,
doprowadza cię do szału.
U mnie jest odwrotnie.
Ty masz system wsparcia.
Ja jestem systemem wsparcia.
Będę twoim systemem wsparcia.
Zrobię, cokolwiek zechcesz.
Pomożesz mi w fizyce?
Chyba skopałam ten test.
Myślałam raczej o…
Casey!
Spójrz! Jestem wspierająca!
Proszę.
Jedliśmy z Samem naleśniki.
Dla ciebie mam babeczkę
Cytrynową. Nic wielkiego.
Dziękuję.
I nie pusz się, ale chyba masz rację.
Mam problemy z ambicjami
związane z moją mamą.
To nie ma nic wspólnego z Samem.
Naprawdę nie chcę go nie doceniać.
Czyli wchodzisz na pokład na Antarktydę?
Nie…
Zrobiłam to ohydne jedzenie.
Staram się, jak mogę.
O więcej nikt nie prosi.
Zdolność adaptacji jest ważna.
Może zadecydować o porażce
lub sukcesie.
Dobre wieści.
Przyczyną śmierci Nilesa Blandermana
było zatrucie pokarmowe.
Myślą, że zjadł niedobry hoosh.
Mnie to nie spotka. Nienawidzę hooshu.
Spójrz, jak robisz z trupa Halloween.
Antarktyda jest niebezpieczna.
Zastanawiałem się,
czy zajmiesz się Edisonem,
gdy mnie nie będzie i gdybym zginął?
Znaczy, że jestem jego ojcem chrzestnym?
Dokładnie. Czyli tak?
Tak! Mam dwie role!
A macie, wszyscy inni w życiu Sama!
Zrobione.
Teraz ty, Sammy.
Gotowy?
Jestem gotowy!
Napisy: Anna Wiśniewska