Nie wiem, jak to wyjaśnić.
Dobrze, może wiem.
W szóstej klasie napisałam wypracowanie
o Mighty Moe.
Naprawdę miała na imię Maureen.
Kochanie, potrzebujesz czegoś?
Nie.
Była biegaczką.
Musimy porozmawiać.
Nie.
Jesteś głodna?
Nie.
Chcesz gdzieś wyjść?
Nie.
Nauczysz mnie prowadzić samochód?
Dlaczego ja?
Mama się denerwuje, tata się wścieka,
a Zahid słucha głośnej muzyki.
Czegoś zwanego „dubstep”.
Założę buty.
KOCHAM CIĘ
Robisz więcej zupy?
Nie wiem, co innego robić.
Coś jest z nią nie tak,
ale nie wiem co.
Więc mogę tylko robić więcej zupy.
Nie widziałam jej takiej.
Jest tak smutna.
Wiem. Może powinniśmy sprzedać jej łóżko,
to nie będzie miała na czym leżeć.
Może.
Nie wiem, co robić. Siedzi tam całe wieki.
Wychodzę z Samem.
Dobrze. Cudownie.
Może weź ciepłą kurtkę?
- Okej. - Wszystko dobrze?
Tak, dziękuję.
Chyba będziesz zadowolona.
Uważnie badałem zasady ruchu.
Wiem wszystko.
Zostało mi tylko usiąść za kółkiem.
Jeszcze nie.
Nie jadłam od 40 godzin.
Najpierw zjemy coś na szybko.
Dobra, ale nic tłustego.
Nie chcę, żeby ważne pokrętła wyślizgiwały mi się z rąk.
Sam jesteś pokrętło.
Co?
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Czemu nie jadłaś? Zawsze jesz.
Mighty Moe była niesamowita.
Pobiła rekord maratonu, gdy miała 13 lat.
Była jedną z najszybszych kobiet w kraju.
A właściwie dziewczynką.
To dlaczego nie jadłaś?
Nie jadłam i tyle.
Czemu uczysz się jeździć?
Zahid ma raka.
Co?
Naprawdę?
Jądra.
Nie.
Muszą mu je usunąć?
Jądro? Tak, prawe.
Biedny Zahid.
Uwielbia swoje jądra. Ciągle o nich mówi.
Jak to się ma do jazdy?
Nie poprowadzi do domu po operacji, więc go odwiozę.
Cholera, Sam.
Mogą mnie też poprosić,
by w czasie podróży poprowadzić terenówkę,
więc chcę być gotowy.
Mogę twoje frytki?
Nie.
Powiedziałem „nie”!
Możemy już jechać?
Wezmę jeszcze kilka burgerów.
Nareszcie czas jechać.
Ta lekcja jazdy
to raczej lekcja patrzenia,
jak jesz hamburgery.
Dobra, naprzód.
Ale zabawne. Muszę się przygotować, półmózgu.
Najpierw pasy.
Zabezpieczają, ale nie sprawiają bólu. Są elastyczne.
Teraz lusterka.
Paige mówi, że są bezużyteczne,
ale raczej się myli.
Teraz odpalę silnik,
żeby sprawdzić temperaturę i dźwięk.
Na końcu przejrzę kilka zasad ruchu.
- Nie. - Mój podręcznik!
Przestań się przygotowywać, jedź.
- Przeginasz. - Zamknij się.
Dobrze.
Co robisz?
Prowadzę.
Zamknąłeś oczy.
Więc?
- Spróbuję. - Nie, to nie wystarczy.
Z zamkniętymi oczami dotrzemy do domu martwi.
Boże, myślałam, że nie żyjesz.
Wszystko dobrze?
Co się stało?
Po prostu odeszłaś. Jesteś ranna?
- Nie. - Jesteś chora?
Nie…
Co?
Nie wiem.
Przerażasz mnie.
Po prostu…
nie mogłam.
Czego?
Biec?
Tak.
To zbyt wiele.
Oczekują ode mnie zbyt wiele.
Już dobrze.
Nie mogłam oddychać.
O nie.
Bieżnia była fajna.
Kiedyś mogłam oddychać tylko na niej…
ale dziś nie.
Już dobrze.
Dobrze.
Zamiast cieszyć się razem z Mighty Moe,
ludzie się martwili.
Uważali, że to za dużo dla młodej dziewczyny.
Zwolnij!
Jedziesz 17, nie, 19 kilometrów ponad dozwoloną prędkość.
Zapomniałaś o sygnalizacji?
- Wiesz od mamy, co się stało na bieżni? - Tak, odeszłaś.
Nowa wiadomość.
To był znak stopu, a nie pierwszeństwa.
Boże, jesteś taki wkurzający.
W ramach przygotowań
dobrze poznałem prawo jazdy w Connecticut.
- Robisz to źle. - Przynajmniej mam otwarte oczy.
Pewnie tylko to robisz lepiej niż ja.
Casey!
To był wypadek i karma.
Zimne! Czemu zawsze oblewasz ludzi koktajlami mlecznymi?
Mam czekoladę w rowkach sztruksów.
Muszę się przebrać.
Podoba mi się to.
Dziękuję.
Abby? Co tu robisz?
Maluję.
Ty malujesz te ptaki?
Podobają ci się?
Kocham je. Jeden jest na Maple…
Anya. Jest hardcorowa.
Ciągle ją widuję.
Jesteś naprawdę dobra.
Te ptaki są…
Uwielbiam je.
Wiesz, że graffiti jest nielegalne?
Ja też jestem hardcorowa.
Podwieźć cię?
Jasne.
To obrzydliwe.
Wyliż.
Ciągle mam zimną nogę.
Co to za wymyślna rzecz?
Buty pokuty.
Stoisz w nich za złe zachowanie.
Gdy oblewasz ludzi koktajlami.
Zdejmij spodnie.
Więc co u ciebie?
Gdy Sam i Zahid się pobierali,
podejmowałaś decyzję co do UCL-i.
Prawda?
Tak.
Poniekąd.
Jak poszło?
Crowley powiedział rekruterce, że byłam chora. Ale nie byłam.
Rekruterka wróci.
Super.
To…
To wspaniale i…
co teraz?
Trenerka chce,
żebym wzięła tydzień wolnego i odpoczęła.
Jasne. To ma sens.
Tydzień wolnego i wrócimy silniejsi niż kiedykolwiek.
Zmienię grafik treningów.
Sęk w tym, że nikt nie uważał,
że Mighty Moe powinna biegać.
Sądzili, że biegi nie są dla dziewcząt.
Pewien reporter rozważał, czy nie jest chłopakiem w przebraniu.
Ludzie nie mogli jej rozgryźć.
Może nie mogła rozgryźć samej siebie.
Nie wiem.
Cześć!
Cześć. Tęskniłam za tobą.
Chodź tu.
Wyglądasz świetnie.
Cieszy mnie to.
Dobrze się czuję.
Nie biegałam od tygodnia.
Naprawdę?
- Tak. - Powrót do formy to ciężka praca.
- Nie. - Znów zarozumiała. Kocham to.
Nie, rzucam lekkoatletykę.
Co?
Dlaczego?
Kochasz bieżnię.
Jesteś w drodze na UCL-ę. Wiem to.
Odejście to utrata stypendium w Clayton.
Wiem o tym i dużo o tym myślałam.
Kochałam biegać.
Niczego tak bardzo nie kochałam.
Od kiedy wkroczyła w to UCLA
ta miłość się zmieniła.
To stres i niepokój. Czuję je w żołądku.
Nie.
Bieganie jest tobą. Jest nami.
Nie.
Dam radę. Dobrze wiedzieć, że mogę zrezygnować w każdej chwili.
A Clayton?
Nie lubię Clayton. Nigdy nie lubiłam.
Lubię ciebie i nie chcę cię stracić.
Ale nie musimy być w tej samej szkole, by być razem.
Może potrzebujesz czasu.
Nie. Już zdecydowałam.
Po wielu latach stresu
Mighty Moe porzuciła biegi.
Nie martw się.
Będę mieć więcej czasu na rzeczy,
które kocham.
Na przykład ciebie.
Nie jesteś rzeczą.
Jesteś człowiekiem.
Nie znosiłam tej części jej historii.
Nie rozumiałam jej.
Teraz rozumiem.
Tak, podjęłam ważną decyzję co do UCL-i,
a potem inną ważną decyzję, która nie zachwyciła mojej dziewczyny.
Dziewczyny?
- To coś nowego, prawda? - Tak.
Ale teraz to trochę skomplikowane.
Ujawnienie się zawsze jest skomplikowane.
Mnie nie było trudno.
Wyszłam w ósmej klasie. Wiedziałam po klipie „California Gurls”.
Ale nie spotkałam nikogo bi do college’u.
Poszłyśmy z Izzie na spotkanie
SPS w szkole.
Poczuła, że ją mają.
Od razu zobaczyła, że to jej społeczność.
I…
czuję, że lepiej zna samą siebie.
A ja…
Ja nie.
Czuję, że powinnam siebie znać.
Wykonałam pracę wewnętrzną,
zastanawiając się, czego chcę.
Zerwanie z Evanem było trudne.
Kocham Izzie.
Bardzo.
Ale czuję, że to za mało.
Czuję, że muszę być…
Muszę robić więcej,
mówić więcej i być bardziej pewna.
Ale nie wiem, jak mam być głośna,
odważna i zaangażowana politycznie,
jeśli nawet nie umiem o tym mówić.
Czy coś jest ze mną nie tak,
bo nie wiem, kim jestem?
Przepraszam.
Mogę cię przytulić?
Tak.
Jestem gotowy i tylko trochę pachnę mlekiem.
W drogę.
Posłuchaj.
Pozwolę ci.
Dam ci poprowadzić pod jednym warunkiem.
- Otwarte oczy? - Otwarte.
Otwarte oczy?
Umowa stoi.
Mówiliście, że mnie podwieziecie,
ale chyba pójdę pieszo.
- Okej. - Dobrze.
Grabisz sobie.
Najpierw koktajl mleczny, potem klucze…
O rany.
UCLA LEKKOATLETYKA
Panie Gardner, rozmawiał pan z Casey?
Chce rzucić biegi.
Słyszałem.
Chyba podjęła decyzję.
Ja też.
Tylko tyle?
Musimy coś zrobić. Musimy jej pomóc.
Nie podoba mi się to, ale to jej życie.
Wiem, że niewiele rozmawiamy,
ale martwię się o pana córkę
i pan też powinien.
Martwię się…
o Casey. Cały rok się martwiłem.
Jest w rozsypce i takiej jej nie znałem.
I wiesz, co jest nowe?
Ty.
Twoje dramaty.
Więc tak, martwię cię.
Martwi mnie,
że to ty czynisz jej życie ciężkim.
Ale nie przyzna tego, więc obwinia biegi.
Hej.
Jestem dziś bardzo nerwowa.
Myślę, co mamy wybrać: walkę czy zabawę.
Umówimy się na randkę?
Kochanie? Wszystko w porządku?
Tak.
Mam tyle wolnego czasu,
że pójdę do Sama
i wymienię drzwi do łazienki.
Pomóc ci?
Jasne.
Zapomniałam,
jak bardzo lubię chodzić po czyimś domu,
gdy nie ma ich w domu.
Tak, lubisz to robić.
Spójrz ile tu misiów z miodem.
A Sam nie lubi miodu.
Muszę znaleźć jakieś książki do podparcia.
Poszukam w pokoju Sama.
MAŁY FACET.
TATA NAZYWAŁ MNIE MAŁYM FACETEM.
PA. JA: NIE POŻEGNAŁ SIĘ
POTEM ODSZEDŁ. NIE WIEM CZEMU.
TATA WRÓCIŁ, ALE MAŁY FACET POZOSTAŁ.
To tortury! Jedź szybciej!
Cicho. Stresujesz mnie.
A ty mnie, jadąc tak wolno.
Ktoś w nas wjedzie. Ślimak właśnie nas wyminął.
Nie mogłaś tego widzieć.
Szybciej.
Przestań! Nie cierpię tego. To okropne.
Nigdy nie nauczę się prowadzić.
Nie ma mowy. Nie poddajesz się.
Więksi idioci codziennie uczą się jeździć.
Nieważne. Rezygnuję!
Boże!
Co w tym takiego trudnego?
Wciskasz gaz i jedziesz.
Dalej, Sam. Zahid cię potrzebuje.
Dobrze.
Chwila. Chyba znam tego psa.
- Wygląda jak Dewey. - Ten, którego ukradłaś Evanowi?
Uratowałam. Tak.
Chyba musimy to zrobić jeszcze raz.
Ale jak?
W obozach na Antarktydzie
żywność zamyka się w skrzyniach,
żeby zapach nie przyciągał zwierząt.
Co z tego?
Dlaczego patrzysz na moje burgery?
Nie patrz na nie!
Oddaj je!
Co to jest?
Narkotyki.
Wiem, ale gdzie…
Znalazłam to w kuchni.
Wzięłam. Włożyłam do torebki.
Wiem, że to Zahida. Zabrałam do domu.
Po co?
Nie chcę tego w domu mojego synka.
To kradzież!
Ukradłaś wiele gramów marihuany.
Może nie zauważy.
Jasne, że ten mały narkoman to zauważy.
Zwrócę to.
Podrzucę anonimowo. Teraz.
Dziękuję.
Jedź powoli,
żeby cię z tym nie zatrzymali.
Ale to legalne.
Tak duża ilość?
Może nie.
Co za diabeł?
Cześć!
Drzwi łazienki są naprawione. Dziękuję.
Bardzo proszę.
Więc ukradł mi pan trawę i zwrócił?
Tak.
Jeszcze raz dziękuję.
Dobrze.
Dobranocka.
Tato G.
Chcesz zostać, to zaczynamy Płaczących Facetów.
Co to Płaczący Faceci?
Grupa wsparcia, którą założyłem. Płaczemy i jaramy.
Ostatnio doświadczyłeś straty. Zostań.
Nie.
Na pewno?
Wisisz mi burgera.
Dokładnie cztery.
Pójdziesz?
Czemu? Boisz się spotkania z Evanem?
Nie, z Beth.
Ciężko zniosła rozstanie
i mnie nienawidzi.
Nigdy nie niosłem psa.
Nie wiem, jak to jest.
Są ciepłe i się wiją.
Może kiedyś będziesz musiał nieść
psy zaprzęgowe, gdy jakiś się zmęczy.
To chyba prawda.
Halo?
Sam?
O! Dewey!
Znalazłeś go! Beth go szuka.
Ale się ucieszy.
Dzięki, Sam!
- Hej! - Nie ma za co. Prawie go przejechałem.
Na szczęście jeżdżę bardzo powoli.
Cieszę się.
Dewey też się cieszy, co?
To teraz prowadzisz?
Nielegalnie.
Chciałem się nauczyć,
ale to bardzo trudne,
a Casey jest wredną instruktorką.
Wiesz, ja też trochę jeżdżę.
Wygląda ciekawie.
Chcesz pograć?
To fajne. Możesz jechać powoli.
Wciskasz ten zielony guzik i lecisz.
No proszę.
Jaja sobie robisz?
Co tu robisz?
Zamierzasz coś ukraść?
Już odebrałaś mi radość.
Czego jeszcze chcesz? Moich tenisówek?
Patrzysz na nie.
Świetnie się nadają na deptanie serc.
- Beth… - Nie mów do mnie Beth.
W ogóle wiesz, jakie to uczucie?
Takie nagłe zerwanie?
Super, że po nie pojechałyśmy.
Dziwne, że to jedyne o smaku piwa korzennego.
Pewnie najlepsze.
Hej.
Wszystko dobrze?
Powinnyśmy się rozstać.
Co?
Źle na ciebie wpływam.
Nie jesteś sobą od kilku miesięcy.
Jesteś zestresowana, niespokojna
i unikasz wszystkiego, co nie jest szkołą.
Co? Nie.
A teraz chcesz rzucić bieganie.
To nie ty.
Wszystko się zmieniło, gdy zaczęłyśmy się spotykać.
Nie chcę, byś przeze mnie nie robiła tego, co chcesz.
To nawet nie…
Przepraszam.
Izzie.
Kochałam cię.
Zebrałam na Pintereście rzeczy, które chciałam ci zrobić.
Mogłaś mieć gliniane kolczyki w formie pączków.
Dokąd idziesz?
Casey?
Casey, przepraszam!
Weź moje tenisówki!
To dużo lepsze niż w prawdziwym życiu.
Zobaczyłam Casey,
nakrzyczałam na nią i uciekła.
Chwila, to Dewey?
Nie zasługuję, by go przytulić.
Co się stało?
Byłam złośliwa,
bardzo złośliwa i pobiegła.
Musimy biec, ale jest taka szybka.
Jak ją dogonimy?
Gdy miała 56 lat, ktoś znalazł Mighty Moe
i poprosił, by biegła w półmaratonie.
Zgodziła się.
Bo to kochała.
- Casey! - Sam!
- Wszystko w porządku? - Tak.
Biegniesz.
Wiem.
Ty prowadzisz.
Wiem, mam otwarte oczy.
Widzę.
Tego chcę.
Biec jak Mighty Moe po wycofaniu się.
Jesteś.
Chciałam czytać, ale byłam zbyt zdenerwowana i zaczęłam sprzątać.
- Jak było? Myślałam, że cię aresztowali. - Dobrze. Dziwnie.
Ale…
coś mi dał.
Randka?
Udało mi się!
Po tym wszystkim, co przeszła,
po tym, co próbowała…
Mighty Moe w końcu była szczęśliwa.
Dlatego chcę wrócić do drużyny.
Jeśli mnie przyjmiecie.
NEWTON HIGH SCHOOL, TRENER
No cóż.
Kurczę.
Podoba mi się ta Mighty Moe.
Jasne, że cię przyjmiemy.
Jesteśmy wyjątkowo przeciętni,
a ty jesteś szybka.
Ale na pewno chcesz to robić?
Tak.
To witaj w domu.
Naprzód, Owls!
Napisy: Anna Wiśniewska