Gdy ekipa odkrywców zaczyna wyprawę,
to nie jest jednorazowe wyjście.
Budują obóz bazowy z zasobami,
do którego zawsze mogą wrócić.
Gdy zbliżamy się do końca i żegnamy,
moje serce szepcze:
„Macie tylko jedno życie,
Techtropolisanie,
więc żyjcie”.
Ale wciąż pracujemy w tym tygodniu, tak?
Tak. Do roboty.
Więc dobry obóz bazowy jest bardzo ważny.
Spójrz na to miejsce. Takie puste.
Upiorne.
Mnie się podoba. Uspokaja.
Sammy, skoro ty jedziesz na Antarktydę,
a moje jądro do miejsca, gdzie zamienią je w amulet,
który resztę życia będę nosił na szyi jak boss…
Nie pamiętam, żeby lekarz tak mówił.
Pomiędzy wierszami.
Chodzi o to, że wiele rzeczy się kończy.
Wciąż nie przyjęto mnie
na program na Antarktydzie.
Dzwoniłem do nich 11 razy
i za 11. razem powiedzieli mi,
że, wyjąwszy złe niespodzianki, jadę.
Więc jestem z tego zadowolony.
Więc zostało tylko jedno. Zrobić imprezę.
Nazwiemy ją Jaja z Jaja Zahida.
Nie, Gala Gonad.
Nie.
Worek i Jego Wieczorek.
Dobra, coś się wymyśli.
Urządźmy imprezę. Mam gdzieś jej nazwę.
Naprawdę? Zwykle nie lubisz imprez.
Nie tym razem. Muszę pobudzić hipokamp.
To nie brzmi odpowiednio.
Mój hipokamp.
Część mózgu odpowiedzialna za nawigację,
pamięć długoterminową i regulację emocji.
Mój chyba nie działa najlepiej.
Nie umiem nawigować i pamięć mi szwankuje.
Badacze odkryli, że po jakimś czasie na Antarktydzie,
hipokamp niemieckich naukowców
skurczył się o 7%.
Wyobrażasz sobie?
Naprawdę nie mogę.
Myślą, że ponieważ jest płaska i biała,
ich mózgi nie były wystarczająco stymulowane.
Naukowcy zalecają,
by badacze stymulowali hipokamp
za pomocą rzeczy, jak zagadki,
aerobik i spotkania towarzyskie.
Impreza będzie okazją
do pobudzenia hipokampu.
Cokolwiek powiesz, ziom.
Będzie boogie-woogie.
Przepraszam.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Naprawdę to robisz. Odchodzisz.
Tak.
To nie przeze mnie, prawda?
Nie.
Ty wiesz najlepiej.
Nie chcę tu być. Nigdy nie chciałam.
Jak chcesz pogadać…
- Nie jestem gotowa na… - Dobrze.
Mam pytanie.
Dostałam zaproszenie
na imprezę u twojego brata
i chciałam iść.
- Dla Sama. - Tak.
Czy to dziwne?
Ale wiedz,
że to też impreza z powodu jądra, więc…
Tak.
Zaproszenie była bardzo klarowne.
To nie jest dziwne.
Powinnaś iść.
Dobrze.
Twój tata tam będzie?
Pewnie tak. Dlaczego?
Coś ty zrobił?
Powiedziałeś Izzie,
że nie jest dla mnie dobra? Czemu?
Nie. Przyszła, żeby porozmawiać
i wymknęło mi się.
Przepraszam, jeśli zraniłem jej uczucia,
ale to był fakt.
Nie.
Ale nieważne, bo osiągnąłeś swój cel.
- Zerwałyśmy. - Przykro mi.
- Nie kłam. - Case.
- Nie mów do mnie. - Casey.
Co?
Wiesz, że cię kocham, ale…
Musisz tak zaczynać?
Kiedy tak zaczynasz, wiem,
że nastąpi coś złego. Co?
Jesteś zbyt surowy dla Izzie.
- Nie dajesz jej szansy. - Rozumiem.
Wszyscy przeciwko mnie. Jasne.
Tato, zapisz datę.
W sobotę jest impreza powiększania mózgu.
Pracuję w sobotę,
ale jeśli to ważne, może się zamienię.
Żegnamy się z jądrem Zahida.
Będę pracować.
Dobre wieści, mamo.
Masz szansę się zrehabilitować po wpadce z pemikanem i hooshem.
Pomóż mi zaplanować imprezę.
Raczej nie muszę się rehabilitować.
Musisz.
Ale myślę o kupieniu ci
nowej walizki na wyjazd.
Wysłali ci listę rzeczy? Muszę wiedzieć, z czym się zmagamy.
Jeszcze nie wysłali.
Zadzwonię i zapytam.
Proszę, nie. Nie chcę, żeby pomyśleli,
że jestem dzieckiem.
Nie pomyślą.
Dzieci nie jeżdżą na Antarktydę.
Dorośli faceci też potrzebują listy rzeczy.
Ale ich matki nie.
Dobrze, użyję intuicji.
Sam tego chciałeś.
Dobrze.
Teraz porozmawiajmy o imprezie.
Tematem przewodnim są jądra.
Nie, jądro.
Dobrze.
Ogarnę to,
ale nie będę zbyt dosłowna.
Brzmi nieźle.
Chociaż Zahid prosił o klopsiki ze IKE-i.
Nie pomyślałabyś, że sklep meblowy
robi dobre klopsiki, ale on je uwielbia.
Złe wieści, Paige.
Wendy wymiotło.
- Co? - Wendy.
Wiesz, ta kelnerka. Nasz nowy ziemniak.
Jasne. Unikam ziemniaka.
Za dużo złych wspomnień.
Poślizgnęła się na lodzie i zwichnęła kostkę.
Jest źle. Trzeci stopień, a są tylko trzy.
O nie, biedaczka.
Mam podpisać kartę?
Nie.
Zgaduj dalej.
Menadżerowie go nie noszą.
Zwykle to prawda, ale to nagły wypadek.
Potrzebujemy ziemniaka.
Zarząd na niego nalega.
To czemu go nie włożysz?
Nie zmieściłbym stóp w ciasnych otworach.
Twoje stopy się mieszczą.
Potrzebujemy cię.
Sal E. cię potrzebuje.
Ziemniakosynu.
PLECAKI
Wychodzę.
Miłej imprezy.
Krótkie pytanie.
Gdybyś jechał na Antarktydę,
wziąłbyś duży, brzydki plecak
czy ładną, wytrzymałą torbę?
Na pewno plecak.
- Naprawdę? - Tak.
Myślę o torbie.
Nie wiem, ile miejsca będzie potrzebował.
Szybko zadzwonię.
Dziękujemy za telefon. Prosimy zostawić wiadomość.
Witam, tu Elsa Gardner.
Mam pytania
dotyczące programu na Antarktydzie.
Szukam porady
przy podejmowaniu decyzji co do bagażu.
Proszę oddzwonić.
Mój numer to 203 145 7539. Dziękuję. Do widzenia.
Prosił, byś się nie wtrącała.
Tak. Nie wtrącam się. Teraz.
Baw się dobrze.
Przydałaby mi się pomoc.
Pomógłbym ci,
ale jestem zajęty stymulacją hipokampu.
Pokarmy bogate w kwasy omega-3
to jeden ze sposobów.
Stąd sardynki.
Świetny pomysł.
Wypełnij to miejsce rybim smrodem
przed imprezą.
Panie oszaleją.
- Myślisz? - Jeśli są kotkami!
Pomożesz mi?
Paige tu jest i przynosi prezenty.
- Cześć, Paige. - Hej!
Co masz dla mnie?
Myślałam o czymś praktycznym,
więc dla Zahida…
wygodna poduszka do siedzenia po operacji.
Serio?
Tylko najlepsi przyjaciele
dbają o komfort czyichś jaj.
Pomyślę o tobie zawsze, gdy delikatnie zakołysze moim workiem.
To nie jest konieczne.
A dla mojego śnieżnego króliczka,
zajefajne rękawice.
Według reklamy
o 40% bardziej gibkie niż zwykłe,
czyli idealne do rysowania.
Nie wiedziałam, że można określić gibkość rękawicy w procentach,
ale na to wygląda.
Dobrze. Dziękuję.
Nie, ja tobie dziękuję,
że zakupy oderwały mnie od życia.
Jest syfiaste, wiesz?
Czuję, że wszyscy idą naprzód,
a ja wracam do ziemniaczanej egzystencji.
Szczerze, to zamieniłbym się
z tobą w okamgnieniu.
Wiem. Nie chciałam być gruboskórna.
Sam spojrzał w oczy pingwina
i zrozumiał swój cel.
A…
jaki jest mój cel?
Gdzie jest mój magiczny ptak?
- Co to za zapach? - Sardynki.
Są bogate w kwasy omega-3.
Są bogate w mdlący zapach.
Na szczęście przybył pierwszy gość
i mogę pobudzać hipokamp
przez interakcję towarzyską.
To jak się masz?
No…
mówiłam ci.
To ma dużo owoców.
Dobrze ci zrobi.
Świetna frekwencja.
Chyba pójdę pogadać.
A ty? Chcesz też pogadać?
Nie. Pozdrów wszystkich.
Dobrze.
Witajcie, przyjaciele!
By uczcić moje krocze,
ustalmy moje najluźniejsze spodnie.
Mówię, że to bordowe sztruksy.
Kto następny?
Niebieskie drelichy.
Kochanie,
dać ci słuchawki?
Nie, dzięki. Mój hipokamp
potrzebuje dodatkowej stymulacji.
Po tych wszystkich staraniach
muszę zapewnić sobie sukces
na Antarktydzie.
Nawet jeśli to trudne.
To może chcesz zatańczyć?
Taniec i inne aerobiki
powinny być dobre dla hipokampu,
więc zgoda.
Czyż nie jesteście samą słodyczą?
Izzie przyjdzie?
Chyba tak.
Fajny tatuaż.
Dzięki. Metodą kropkowania.
Sama je robię.
Mam kurczaka na stopie i serce na tyłku.
- Paige wysłała mi zdjęcie swego tyłka. - Tak.
Masz talent.
Chcesz? Mam sprzęt w aucie.
Nie. Pewnie zrobiłabym coś głupiego
i potem żałowała.
Dobrze.
Dlaczego wysłałaś jej zdjęcie tyłka?
Nie tylko jej, całej rodzinie.
BIURO INICJATYW STUDENCKICH
Słucham.
Dziękuję za oddzwonienie.
Mam kilka pytań.
O nie.
Dziękuję.
Wiśnia. Cytryna.
Moje ulubione owoce i tancerki burleski.
Witam na Fecie Fiuta.
Cześć, Zahid.
Przykro mi z powodu twoich klejnotów rodzinnych.
Co tu porabiasz, Elsunia?
Mam sekret, którego nie powinnam mieć.
Pikantne.
Co to?
Nie mogę ci powiedzieć. To zbyt straszne.
Antarktyda Sama została odwołana.
Za mało ludzi.
- Nie chcę tego wiedzieć. - Ja też nie.
- Co robimy? - Nie wiem.
Biedny Sam.
Wiem.
Tak się cieszył z tej podróży.
Prawie zjadł sardynki.
Przepraszam.
Nie potrzebujesz też tego przetrawiać.
Żartujesz? Zawsze mam miejsce w żołądku
dla Sammy’ego.
Jest jak te pyszne klopsiki z IKE-i.
Muszę mu powiedzieć.
A ty zatańcz ze swoimi striptizerkami,
żeby mogły wrócić do pracy.
Tak.
Pracują, kiedy chcą. Są nadziane.
Cytryna jest day traderem, ale rozumiem.
Cześć, Sam. Jak twój hipokamp?
Całkiem nieźle, ale chyba mam dość
bodźców słuchowych i społecznych,
więc pójdę do pokoju
i poćwiczę w małych grupach.
Napiszę, kiedy macie przyjść.
O! Moja kolej.
Świetny system.
Dziękuję.
Rozumiem to. Robię tak z przyjaciółmi, gdy impreza męczy.
Wciskamy przycisk pauzy
i idziemy na hot dogi.
Mamy nawet nazwę:
Śródimprezowa Ekipa Hotdogowa.
Wolę iść do pokoju.
Na razie.
OAKES COUNTY, CENTRUM MEDYCZNE
To pan dzwonił?
Tak. Wynosiłem śmieci i…
Chyba jest zdezorientowana.
To ona?
Tak.
Lillian?
Zna pan ją?
Tak, znam.
Okej.
Zrobione.
Nieźle. Krzyżówki są fajne.
Rozwiązywałbym je
nawet nie z powodu hipokampu.
O tak, stymulacja mózgu to czysty zysk.
Chciałabym zostać
i rozwiązywać krzyżówki całą noc,
ale muszę iść do pracy. Obowiązek wzywa.
Mówiąc „obowiązek”, myślę „kupa”.
Ta praca to to drugie, odkąd wróciłam do ziemniaka.
Cześć wam.
Hej, Sam.
Impreza jest super.
Możemy się z tobą tu ukryć?
Nie, to idealny moment.
Paige właśnie wychodzi.
Więc… kto chce się uczyć niemieckiego?
Ja.
Cholera! Nienawidzę mojej pracy.
Pa, Paige.
IZZIE, NIE PRZYJDĘ.
CROWLEY DZWONIŁA DODATKOWY TRENING BO GWIAZDA OPUŚCIŁA DRUŻYNĘ… PRZEPRASZAM.
Mam inną ofertę,
ale elektronika, sprzęt to moje serce.
Czy mogę poczuć to samo do materaców?
Może.
Albo otwórz własny sklep z elektroniką.
Tak. Nazwę go Bobtropolis.
Niezły pomysł.
To prawda.
Śródimprezowa Ekipa Hotdogowa?
- Śródimprezowa Ekipa Hotdogowa. - Super.
Bobtropolis.
Ich heiße Sid.
Ich heiße Sam.
Nie, to ich.
Ich.
Spróbuj bardziej śluzowato. Ich.
Nie wiem, Sam.
To na pewno dobre dla twojego mózgu?
Bo mojemu to szkodzi.
Tak, nauka języka
to najlepsza rzecz dla hipokampu.
Cześć, mamo. Ich heiße Sam.
- Ich. - O rany.
Możemy porozmawiać, kochanie?
Na razie, Sam.
Na razie.
Wie geht’s? To „Jak leci?” po niemiecku.
Też można powiedzieć: „Was ist los?”.
Chodzi o Antarktydę.
Już mi się podoba.
Ale to nie…
Nie odbierzesz? To tata.
Doug? Cześć!
Wciąż jestem na imprezie u Sama.
Co?
Moja mama?
Dobrze. Tak.
Do zobaczenia w domu.
Mamo, nic babci nie jest?
Chyba tak. Ale muszę już iść.
Co? Dlaczego?
Więc ci powiedziała?
Przykro mi, stary.
O babci?
O Antarktydzie. Z babcią w porządku?
Chyba tak. O Antarktydzie?
Że odwołali program?
Odwołali?
Odwołali go?
Nie powiedziałaś mu?
Właśnie miałam.
- Wiedziałaś? Skąd? - Zadzwoniła.
Prosiłem cię.
Chodziło tylko o bagaż.
Zawsze się wtrącasz, nawet jeśli proszę, żebyś tego nie robiła.
Program jest odwołany, a ja nawet nie mam jeszcze o tym wiedzieć.
To wszystko twoja wina!
Przykro mi, Sam.
Serio, chciała tylko pomóc.
Nie pomogła.
Wszystko zepsułaś.
A teraz chciałbym zostać sam.
Sam, kochanie…
Sam!
Wracasz do starej szkoły? Dlaczego?
Nie wiem.
Czułam, że Clayton mi mówił,
jaka powinnam być.
Szkoła tak robiła?
Trochę tak.
Każdy zachowuje się
i mówi w określony sposób.
Nawet z ludźmi z SPS-u.
Czułam, że jakoś nie pasuję.
Pasowałaś do starej szkoły?
Nie.
Masz przerąbane.
Możliwe.
Moje liceum też nie było super. Było okej,
ale nie było nikogo takiego jak ja.
A w college’u? Jest lepiej?
Tak i nie.
Ludzie to wciąż ludzie,
ale lepiej znasz siebie i to już coś.
To właściwie wszystko.
Hej, zrobisz mi tatuaż?
Jesteś pewna?
Pewna.
To przyniosę sprzęt.
Dobrze.
Mamo?
Elsa!
Jemy lody.
„Kocie łby”.
Miło cię widzieć, mamo.
Dobrze się czujesz?
Nawet świetnie.
Dobrze się bawimy. Prawda?
Tak.
Dobranoc, mamo.
Dziękuję, kochanie.
Miło znów być w twoim uroczym domu.
Tak, miło.
Dziękuję.
To oczywiste.
To nie jest oczywiste.
Ta kobieta nigdy nie była dla ciebie miła.
Nie musiałeś tego robić.
Cóż, nie chodzi o nią.
Prawda?
Stół numer siedem świętuje urodziny, więc chcemy taniec ziemniaka.
O ile dobrze pamiętam, masz urocze ruchy.
Za gorąco mi na urocze ruchy.
W tym jest tysiąc stopni.
Śmierdzi i jest klaustrofobicznie.
Mam spoconą dłoń,
bo nie mam gdzie włożyć telefonu.
Dlaczego ten ziemniak nie ma kieszeni?
To poprawi ci nastrój.
Zarząd się bardzo cieszy,
że tak szybko znaleźliśmy ziemniaka.
Naprawdę?
Wspominali o mnie?
Nie. Ze mnie są zadowoleni. Ale jesteśmy w drużynie.
A teraz do siódemki.
Uważaj, dzieciak w zielonym wymiotował,
a nie chcę, żeby zwrócił na ziemniaka.
Ma tatuaż.
- Proszę? - Koleżanka.
Chciała tatuaż i się bała,
ale i tak go zrobiła.
Inspirujące.
A teraz zobaczmy taniec pochrzynu.
Nie.
Co?
Nie.
Też się bałam.
Kolejnej porażki, co zrobić dalej…
Ale wiesz co?
Cokolwiek zrobię,
zrobię to ubrana po swojemu,
a nie przebrana za głupią psiankę.
Odchodzę!
Co?
Tymczasem, Laird.
Pomyśl, co robisz.
Jeśli odejdziesz, zarząd się wścieknie.
- Nie pozwolą ci wrócić. - I dobrze.
Nie będziesz już pracować dla Sal E. Sour Cream.
Nasze dziewięć i pół lokalu będą dla ciebie zamknięte.
Ach tak?
Oto, co o tym myślę.
„Powiedzieliśmy: »Idź, jajo«.
Więc poszło i odeszło.
Moje miłe, lojalne jajo”.
Dobra, kto teraz czyta swoje haiku
do mojego jądra?
„Smutne, że odchodzisz.
Usłyszawszy to, powiedziałam: »Nie!«.
- Będzie nam ciebie brak”. - Wybaczcie.
Sammy, wchodzę.
Cześć, Casey. Brązowy Cukier.
Jesteś z Samem?
Sam?
Znaleźliście mnie.
Mówiłeś, że to miejsce uspokaja.
Masz rację.
Wszystko dobrze?
Nie, jestem wściekły.
Tak ciężko pracowałem,
żeby się przygotować
i zrobiłem wszystko, co miałem zrobić.
A teraz nie mogę jechać
i nie mam żadnych innych planów.
Przykro mi.
Mnie również.
Mnie, oczywiście też.
Chyba jestem bi.
Oczywiście. Miałaś chłopaka,
a potem dziewczynę.
Nie zawsze jest to takie proste,
ale spoko.
Nie mówiłam nigdy tego na głos, więc…
Jak to jest?
Czuję ulgę.
Naprawdę się boję.
Sam?
Przytulimy go bardzo mocno, okej?
Postaram się.
Nie musisz.
Dobrze.
Na Antarktydzie dobry obóz bazowy to konieczność,
ale nawet najlepszy
to tylko tymczasowy dom.
Gdy nauczysz się tego, czego musisz,
gdy znajdziesz to, czego szukasz,
gdy przejdziesz przez to,
co musisz pokonać…
Będzie mi brak tego miejsca.
Mnie też.
Tak.
…czas pójść naprzód.
Hej tam, zrobiłam to.
Znalazłam moje magiczne ptaki.
Oto one.
Co?
Napisy: Anna Wiśniewska