‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ริมฝั่งแม่น้ำนีสเตอร์
‎ในสาธารณรัฐมอลโดวา ‎เป็นที่ตั้งของคุกเรซินา
‎เรือนจำหมายเลข 17
‎คุกโซเวียตเก่าที่เสื่อมโทรม ‎ซึ่งมีการรักษาความปลอดภัยสูงสุด
‎บรรยากาศเริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้ผม
‎ใจผมเต้นระรัวเลย
‎นี่คือที่อยู่ของอาชญากร ‎ที่อันตรายที่สุดของมอลโดวา
‎เด็กผู้หญิงถูกรัดคอ
‎คุณทำแบบนั้นทำไม ลิเลียน
‎หนึ่งในสามของนักโทษโดนโทษตลอดชีวิต ‎ไม่มีโอกาสได้รับการปล่อยตัว
‎คุณอยู่ในคุกนี้มานานแค่ไหนแล้ว
‎อยู่มา 26 ปีแล้ว
‎มันเลยมีคำถามเกิดขึ้น
‎เป้าหมายจริงๆ ‎ในการลงโทษอาชญากรคืออะไร
‎เพื่อให้คนมาตายในคุกเหรอ
‎พวกเขาอยู่ในระบอบปกครอง ‎แบบโซเวียตที่โหดร้าย
‎สามสิบสองก้าว
‎ทุกครั้งที่ผมเดินไปมาตรงนี้
‎ผมเดิน 32 ก้าว
‎คุณออกไปเหยียบพื้นข้างนอก ‎ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‎ผมจำไม่ได้
‎ตอนที่พวกเขาเหม่อมองความว่างเปล่า ‎มันไร้ซึ่งความหวัง
‎แค่โยนเข้าคุก เท่านั้น เท่านั้นเลย
‎ผมชื่อราฟาเอล โรว์
‎ผมถูกตัดสินว่าผิดที่อังกฤษ ‎ในข้อหาฆาตกรรมที่ผมไม่ได้ก่อ
‎และต้องโทษจำคุกตลอดชีวิต ‎แบบไม่มีลดหย่อน
‎เป็นเวลา 12 ปีกว่าผมจะล้างมลทินได้
‎ตอนนี้ผมเดินทางไปทั่วโลก ‎เพื่อดูว่าชีวิตในเรือนจำ
‎ที่โหดร้ายที่สุดของโลกเป็นอย่างไร
‎มอลโดวา ยุโรปตะวันออก
‎อดีตรัฐหนึ่งในโซเวียต ‎มอลโดวาคือชาติที่ยากจนที่สุดในยุโรป
‎ผู้คนได้รายได้เฉลี่ย ‎แค่ 12 ดอลลาร์ต่อวัน
‎ชีวิตที่นี่ยากลำบาก ‎และอัตราการฆ่าก็สูงที่สุดในยุโรป
‎ทางรัฐลงโทษอาชญากรอย่างโหดร้าย
‎โทษจำคุกที่นี่ยาวนานกว่าโทษเฉลี่ย
‎ของชาติยุโรปอื่นเจ็ดเท่า
‎คนที่ถูกมีความผิดฐานฆาตกรรม ‎ต้องติดคุกอย่างต่ำ 30 ปี
‎คนที่ต้องโทษตลอดชีวิตจะถูกส่งตัวไป ‎เรือนจำที่ 17 เรซินาซึ่งอยู่ห่างไกล
‎และนั่นคือที่ที่ผมกำลังจะไป
‎(วันที่ 1)
‎ผมกำลังไปเรือนจำที่ 17 ของมอลโดวา
‎ผมได้ฟังมาว่าที่คุกแห่งนี้
‎คนที่ผมจะต้องใช้เวลากับพวกเขานั้น
‎ส่วนมากต้องโทษยาวนาน
‎และไม่มีหวังจะได้รับการปล่อยตัว
‎ในทางกฎหมาย โทษตลอดชีวิต ‎ที่มอลโดวาเท่ากับ 30 ปี
‎แต่ในความเป็นจริง ‎ผู้ต้องโทษไม่เคยถูกปล่อยตัว
‎พวกเขาบางคนไม่เคยได้เห็นสังคม ‎ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ในประเทศนี้
‎วิถีชีวิตแบบตะวันตก
‎ผมไม่รู้ว่าพวกเขาจะมีท่าทีกับผมยังไง
‎ผมถึงได้มาที่นี่
‎คุกเรซินามีชื่อเสียงที่น่าสะพรึง
‎มันถูกสร้างขึ้นสมัยโจเซฟ สตาลิน ‎และเป็นที่อยู่ของอาชญากรกว่า 300 คน
‎มี 106 คนโดนโทษตลอดชีวิต
‎นั่นคือคนที่ผมต้องใช้ชีวิตร่วมด้วย ‎ตลอดหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า
‎- ราฟาเอล ‎- ครับ
‎ปีเกิดล่ะ
‎ปี 1968
‎ไปกัน
‎การมาที่นี่เหมือนได้ย้อนไปในอดีต
‎การทรมานและละเมิดสิทธิมนุษยชน ‎อาจเป็นเรื่องในอดีต...
‎แต่จากยุคโซเวียต ‎มันเปลี่ยนแปลงไปจริงๆ มากน้อยแค่ไหน
‎บรรยากาศเริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้ผม
‎ใจผมเต้นระรัวเลย
‎ก่อนที่จะเข้าห้องขัง...
‎มาทางนี้ครับ
‎ผมถูกส่งไปตรวจร่างกาย
‎ขอดูที่ขากับใบหน้าด้วยค่ะ
‎แผลนี้ได้มาปีไหน
‎ปี 1988
‎หน้าผมถูกกรีด
‎ทุกแผลเป็นของผม ‎ถูกทำบันทึกไว้อย่างละเอียด
‎ยาว 15 เซนติเมตร
‎นี่แผลอะไรคะ
‎แผลโดนแทงครับ
‎ผมไม่อยากให้ข่าวแพร่ออกไป ‎ว่าผมเป็นพวกขาโหด
‎ไม่งั้นบางคนอาจหาเรื่องผม
‎เมื่อคุณมีแผลเป็นโดดเด่น ‎ลากยาวลงมาที่ด้านหนึ่งของใบหน้า
‎มันจะติดตามผมไปทั่วคุก
‎วาซี เปิดเลย เร็วเข้า
‎ไปหาหัวหน้า
‎ขึ้นไปข้างบน
‎ขั้นต่อไปคือการเข้าพบตัวต่อตัว ‎กับฝ่ายดูแลความปลอดภัย
‎เขาจะตัดสินใจว่าสัปดาห์ที่จะถึง ‎ผมต้องร่วมห้องขังกับใคร
‎คุณจะต้องอยู่ในห้องขัง
‎กับนักโทษอีกสองคน
‎ที่ต้องโทษจำคุกตลอดชีวิต
‎ผมต้องกลัวเพื่อนร่วมห้องขังไหม
‎อย่าถามคำถาม
‎และอย่าโต้เถียงอะไร
‎คุกนี้ก็เหมือนกับคุก ‎จากยุคโซเวียตอีกหลายที่
‎ที่ปกครองโดยแก๊งนักโทษ
‎ลำดับศักดิ์ของแก๊งจะถูกบังคับใช้ ‎กับนักโทษที่แตกแถว
‎ผมต้องร่วมห้องกับชายสองคน ‎ที่ไม่ยอมมีชีวิตใต้กฎของแก๊ง
‎ในส่วนที่แยกออกมาจากคุก ‎ซึ่งใช้ขังคนนอกแก๊งคนอื่นๆ
‎ผมดีใจที่พวกเขา ‎ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของแก๊ง
‎แต่เพื่อนร่วมห้องของผมทั้งคู่ ‎ต่างมีความผิดอุกฉกรรจ์
‎มาถึงแล้ว
‎- สวัสดี ‎- สวัสดี
‎สวัสดี พูดอังกฤษได้ไหม
‎ครับ ผมพูดอังกฤษได้นิดๆ
‎- อ้อ คุณพูดได้นิดหน่อย ‎- ส่วนเขาพูดไม่ได้
‎เขาพูดไม่ได้ งั้นคุณก็จะแปลสินะ
‎- นั่งสิ ‎- ขอบคุณ
‎ผมขอแนะนำตัวเองก่อน ‎ผมชื่อราฟาเอล
‎- ผมชื่อแม็กซ์ ‎- แม็กซ์
‎ลิเลียน
‎ลิเลียน ยินดีที่ได้รู้จักทั้งคู่นะ
‎นี่เป็นที่ของคุณ และคุณทำให้ผม ‎รู้สึกเป็นที่ต้อนรับแทบจะทันที
‎ด้วยรอยยิ้ม แค่ด้วยรอยยิ้มของคุณ
‎มันทำให้ผมสบายใจ รู้ไหม ‎เพราะตอนที่อยู่นอกประตู
‎ใจผมเต้นระส่ำเลย
‎พวกเขาเป็นใคร หน้าตาเป็นไง
‎อายุเท่าไร พวกเขาจะยอมรับผมไหม
‎จะยินดีต้อนรับผมไหม
‎คุณจะรู้สึกยังไง ‎ที่ผมเข้ามาในพื้นที่ของคุณ
‎เรื่องที่คุณจะเหมือนกับเราไหม ‎สำคัญกับเรามาก
‎เราใช้เวลาส่วนมากอยู่ในห้อง
‎ยี่สิบสองชั่วโมง
‎เรามีเวลาให้ออกไปข้างนอก ‎แค่สองชั่วโมง
‎ความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างนักโทษ ‎จึงสำคัญมากๆ
‎มันเป็นเรื่องใหญ่เลย
‎แล้วสิ่งแรกที่ผมต้องรู้ ‎เพื่อที่ผมจะได้...
‎รับมือได้ และอยู่รอดได้ล่ะ
‎คำแนะนำของฉันคือ...
‎เป็นอย่างที่ตัวเองเป็น
‎บอกเขาสิ
‎แค่เป็นตัวเองอย่างที่เป็น
‎เราจะพยายามแนะนำคุณ
‎แล้วคุณมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่...
‎ปี 2005
‎ปี 2005 งั้นคุณก็ติดมา 16 ปีแล้ว
‎ครับ ส่วนเขามากกว่า
‎น่าจะสัก 17 ปี
‎แล้วคุณต้องติดไปถึงเมื่อไหร่
‎ประตูมันปิดถาวรไปแล้ว
‎เขาจะเปิดให้ต่อเมื่อต้องเปิด
‎ราฟาเอล
‎ผมโล่งใจที่นักโทษแม็กซิมกับลิเลียน ‎ทำให้ผมรู้สึกสบายใจ
‎ให้ผมช่วยนะ
‎หัวใจสำคัญของชีวิตในคุก ‎คือการเคารพเพื่อนร่วมห้องขัง
‎ยิ่งเมื่อคุณถูกขังด้วยกัน ‎นาน 22 ชั่วโมงต่อวัน
‎ผมต้องให้พวกเขาสอนผม ‎ถึงกฎที่ซ่อนอยู่ในคุกแห่งนี้
‎- จับมุมนั้นไว้สักแป๊บนะ ‎- ได้เลย
‎แต่เรื่องแรกที่ผมต้องให้ช่วย ‎คือการจัดเตียง
‎นี่ต้องอยู่ตรงนี้ ‎นายจัดการได้ไหมน่ะ
‎สามคนไม่ไหว
‎นั่นมุมหนึ่ง
‎แล้วนี่ก็อีกมุมหนึ่ง
‎นั่นแหละ
‎นี่แหละเรียกว่าความเคารพ
‎- ช่วยกันบ้างไม่เสียหาย ‎- ใช่
‎เรียบร้อยแล้ว
‎แล้วก็เอาขึ้นไป
‎ผ้าปูมันขาวไปนะ ‎ถึงจะเป็นคืนแรกก็เถอะ
‎มันดีเกินไป
‎ผมจะลองเตียงหน่อย ลองฟูกน่ะ
‎- ครับ ลองดู ‎- แข็งจัง
‎- อรุณสวัสดิ์ ‎- อรุณสวัสดิ์
‎คุณกรนหรือเปล่า
‎ไม่
‎ลิเลียนกรนบ้าง
‎บางครั้ง ผมไม่
‎คุณไม่กรน
‎หมดวันแรกของผมที่คุกเรซินา
‎ได้เวลาที่ผมจะใช้ห้องน้ำของคุกแล้ว
‎สิ่งที่พวกเขามีให้ผม ‎ก็คือสบู่หนึ่งก้อน
‎และผู้ชายคนไหนในโลกก็คงดูออก ‎ว่านี่ไม่ใช่มีดโกนที่ดีที่สุด
‎ผู้หญิงเองก็อาจจะดูออก
‎พวกเขาให้แปรงสีฟันด้วย
‎ขนแปรงไม่เลว
‎ยาสีฟันละเอียดอ่อน ซึ่งถือว่าดี
‎ยังเต็มหลอดด้วย
‎จากนั้นก็ม้วนกระดาษชำระ
‎ผมชอบสีขาวมากกว่า ‎แต่สีน้ำตาลก็พอใช้ได้
‎นี่ไม่ใช่แค่ห้องน้ำ
‎มันยังเป็นพื้นที่ส่วนตัว
‎เพราะไม่มีที่ไหนในคุก ‎ที่เราจะหาพื้นที่ส่วนตัวได้
‎ลองคิดดูสิ
‎เรื่องหนึ่งเกี่ยวกับคุกแห่งนี้ ‎คือมันอึดอัด
‎มันเล็ก มันแคบไปหมด
‎พื้นที่จำกัดจนคุณจะเริ่มหดตัวลีบ
‎คุณลองมองดูแม็กซ์ให้ดีๆ สิ
‎เขาตัวใหญ่ แต่เขาห่อตัว
‎และสำหรับผม มันบอกถึงคุกนี้
‎มันบอกว่าเขาพยายามปรับตัว ‎ให้เข้ากับสภาพแวดล้อม
‎ซึ่งผมคงไม่ต้องย้ำ
‎ว่ามันเล็กมากๆ
‎น้ำเย็นจังเลย
‎(วันที่ 2)
‎เช้าแรกที่ตึกนักโทษตลอดชีวิต ‎ในคุกเรซินา
‎แม็กซ์บอกผมว่า ‎เราจะติดอยู่ในห้องขังแคบๆ
‎ตั้งแต่ตื่นนอนไปจนถึงบ่ายโมง
‎แล้วเราจะได้ออกไปข้างนอกสองชั่วโมง ‎เพื่อออกกำลังและรวมกลุ่มกัน
‎ลิเลียนไม่กินมื้อเช้า
‎เขาดื่มกาแฟกับสูบบุหรี่
‎- นั่นมื้อเช้าเขา ‎- ส่วนผมนั้นกินน้อย
‎- โอเค ‎- พวกเราจะกินทุกอย่าง
‎ที่พ่อแม่ส่งมาให้กับเรา
‎เราไม่กินอาหารของคุก ‎เพราะมันไม่ดีเท่าไร
‎ช่วยพาผมทัวร์ห้องขังของคุณหน่อยสิ
‎บอกผมหน่อยว่าเราอยู่ที่ไหน ‎และเห็นอะไรอยู่บ้าง
‎นี่คือเตียงของผม ใช่ ตลอดชีวิต
‎นี่โทรทัศน์ของผม ผมมีหนังสือ
‎แล้วเอกสารล่ะ
‎เอกสารคดีของคุณเหรอ ‎หรือเอกสารการเรียน
‎ทั้งเรียน ทั้งคดี ทั้งเรื่องงาน
‎ทั้งจดหมายถึงประธานาธิบดี ‎ถึงนายกรัฐมนตรี
‎ถึงรัฐมนตรีคนอื่นๆ ทุกอย่าง
‎คุณเรียกร้องคุณภาพชีวิต ‎ที่ดีขึ้นเหรอ
‎- ครับ คือ... ‎- โอเค
‎แม็กซิมมีส่วนร่วมในคดีปล้นอาวุธ ‎ที่มีเจ้าหน้าที่ตำรวจถูกยิงตาย
‎เขาอ้างว่าไม่ได้ยิงปืน
‎แต่เขาโดนข้อหาฆาตกรรม ‎และต้องโทษจำคุกตลอดชีวิต
‎เขาอยู่ที่นี่มา 16 ปี ‎และในระหว่างนั้น
‎เขากลายเป็นผู้นำการรณรงค์ ‎ให้ปฏิรูปคุกเรซินา
‎หนึ่งในความสำเร็จของเขา ‎คือการทำให้นักโทษได้รับสิทธิ์
‎ให้มีคอมพิวเตอร์ในห้องขัง
‎เพื่ออุปกรณ์ชิ้นนี้ ‎เราสู้อยู่ 14 ปี
‎และผู้พิพากษาก็ยอมให้เรา ‎แต่ห้ามเราใช้งานอินเทอร์เน็ต
‎ต่อมาคือการอนุญาต ‎ให้มีตู้เย็นในห้องขัง
‎นักโทษจึงสามารถ ‎เก็บอาหารที่มีค่าให้สดใหม่
‎หลังจากนั้น ทุกคน นักโทษ...
‎นักโทษ 6,000 คน ‎นอกจากจะสามารถมีตู้เย็นได้
‎พวกเขายังมีอย่างอื่นเช่นไอ้นี่ได้
‎กาต้มน้ำ
‎- เครื่องเล่น เอ็มพีสาม ของอื่นๆ ‎- ครับ
‎แน่นอน นักโทษต้องซื้อ ‎ของแพงๆ พวกนี้มาเอง
‎อันที่จริง เกือบทุกอย่างในห้องนี้
‎สร้างโดยแม็กซ์และลิเลียน ‎โดยมีครอบครัวออกค่าใช้จ่าย
‎พื้นที่ส่วนตรงนี้
‎เราสร้างมันเอง
‎- ทั้งห้องเลยเหรอ ‎- ครับ
‎โอเค ลิเลียน ผมดื่มกาแฟได้ไหม
‎- ผมอยาก... ‎- ลิเลียน
‎ผมอยากดื่มกาแฟสุดๆ ไปเลย
‎ลิเลียน มาชงกาแฟหน่อย
‎- ที่มันเต็มแล้ว ‎- เดี๋ยวฉันออกไปให้
‎ผมออกมาเพราะเขา...
‎โอเค ที่ไม่พอให้เรายืนกันสามคน โอเค
‎ผมประทับใจมากเลย
‎พวกเขาโดนโทษตลอดชีวิต ‎ไม่มีวันถูกปล่อยตัว
‎มันเลยเป็นหน้าที่ที่พวกเขา ‎จะต้องทำให้ห้องขัง
‎ซึ่งพวกเขาจะต้องใช้ชีวิตที่เหลือ ‎สามารถอยู่อาศัยได้มากขึ้น
‎พวกเขาปูกระเบื้องพื้น ลงยาแนวเอง
‎ฉาบปูนผนังและลงสี ติดตั้งสายไฟฟ้า
‎พวกเขาสร้างครัวเล็กๆ ‎ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้
‎แม็กซ์กับลิเลียนอยู่ในห้องขังเล็กๆ ‎ร่วมกันมาหลายปี
‎งั้นความถนัดของคุณ ลิเลียน ‎ก็คือชงกาแฟสินะ
‎ครับ
‎งั้นงามผมคืออะไร ‎ผมต้องล้างจานหรือเปล่า
‎เพราะคุณชงกาแฟ ‎ส่วนแม็กซิมทำข้าวต้ม
‎หลังกินข้าว ผมจะเก็บโต๊ะ กวาดพื้น ‎ส่วนแม็กซิมจะล้างจาน
‎เราทำกันแบบนั้น
‎เราเลยเข้ากันได้ เราทำแบบนั้นมาตลอด
‎พอบ่ายโมงเป๊ะๆ ยามก็เปิดประตู
‎เราถูกพาไปยังดาดฟ้าของคุก
‎แม็กซ์แนะนำให้ผมรู้จัก ‎นักโทษกลุ่มเล็กๆ
‎ที่ไม่ยอมมีชีวิต ‎อยู่ใต้กฎของแก๊งนักโทษ
‎- สวัสดีทุกคน ‎- สวัสดี
‎เพราะถูกแยกจากประชากรส่วนใหญ่ของคุก
‎นี่จึงเป็นนักโทษแค่กลุ่มเดียว
‎ที่แม็กซ์กับลิเลียน ‎เคยมีปฏิสัมพันธ์ด้วย
‎- ไปกัน ‎- แม็กซ์
‎เราเดินกันในนี้ เราเดินกัน
‎นี่คือการออกกำลังกายเหรอ
‎- ที่นี่ไม่มีบาร์โหน ‎- คุณมีพื้นที่แค่นี้เหรอ
‎ครับ นี่คือพื้นที่ที่เราได้รับ
‎มันน่าเหลือเชื่อที่นักโทษ ‎อยู่ในห้องขัง 22 ชั่วโมงต่อวัน
‎และได้แค่เฉลียงเล็กที่มีกำแพงล้อม ‎เป็นที่ออกกำลังประจำวัน
‎การไม่ยอมให้ได้เห็นท้องฟ้า ‎หรือสัมผัสกับหญ้า
‎มันโหดร้ายและไร้มนุษยธรรมมาก
‎คุณออกไปเหยียบพื้นข้างนอก ‎ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‎ผมจำไม่ได้
‎เราพยายามเดิน เดินไปเรื่อยๆ
‎ครับ เพราะนี่คือโอกาสเดียว ‎ที่คุณจะได้ยืดขา
‎คุณอยู่ที่นี่มานานแค่ไหน
‎ก็ 27 ปี
‎เขาอยู่ที่นี่มา 27 ปี
‎ตั้งแต่ยุคโซเวียต
‎ผมนับจำนวนก้าว ‎เราเดินได้ 32 ก้าว นั่นคือสิ่งที่ผมทำ
‎ทุกครั้งที่ผมเดินไปมาตรงนี้ ‎ผมเดิน 32 ก้าว
‎ครั้งต่อไปที่คุณก้าวออกจากประตูบ้าน ‎ลองเดินไป 32 ก้าว
‎และนี่คือสิ่งที่ชายเหล่านี้ทำ ‎ปีแล้วปีเล่า
‎แค่ 32 ก้าว ลองคิดดูสิ
‎ยี่สิบเจ็ดปี
‎ผมเกือบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว
‎แต่ขอบคุณพระเจ้าที่ผมยังสติดีอยู่
‎การถูกขังไม่ให้ออกไปสูดอากาศ ‎คือราคาที่คนกลุ่มนี้ต้องจ่าย
‎จากการปฏิเสธกฎของแก๊งนักโทษ
‎เราพยายามจะมีชีวิตตามกฎของคุก
‎และทำตามไบเบิล
‎เราไม่สนับสนุนแก๊ง ‎หรืออะไรแบบนั้น
‎มันมีความเป็นไปได้ ‎ที่พวกเขาจะซ้อมเรา
‎เพราะเราไม่อยากร่วมกับพวกเขา
‎คุณไม่อยากคิดแบบพวกเขาอีกแล้ว
‎และถ้าเราอยู่ในแก๊งของพวกเขา
‎ผมก็ไม่มีทางได้เขียน ‎เพื่อเรียกร้องสิทธิ์ของผม
‎- เว้นแต่ลูกพี่จะอนุญาต ‎- ครับ
‎นั่นแหละที่คืออำนาจ ‎ของหัวหน้าแก๊งในคุก
‎ที่ทำให้กลุ่มของแม็กซ์ ‎ต้องร้องขอเจ้าหน้าที่
‎เพื่อแยกมาอยู่นอกกฎแก๊ง
‎ตอนที่เราเขียนคำร้อง
‎บอกว่าเราไม่อยาก ‎เป็นส่วนหนึ่งของแก๊ง
‎"ช่วยเราด้วย"
‎สิ่งที่ผอ.คุกทำ
‎คือแยกพวกเรามาอยู่ต่างหาก
‎- ครับ โอเค ‎- ไม่ใช่พวกนั้น
‎- เพื่อคุ้มครองให้พวกคุณปลอดภัย ‎- ใช่
‎ตอนนี้ พอเราถามว่า ‎ทำไมเราออกไปเล่นฟุตบอล
‎วอลเลย์บอลและกีฬาอื่นๆ ไม่ได้
‎เขาตอบผมว่า ‎"เราคุ้มครองคุณตรงนั้นไม่ได้"
‎แม็กซ์กับนักโทษตลอดชีวิตคนอื่นๆ ‎ไม่อยากจะเสียคนไปด้วย
‎พวกเขาอยากทำอย่างอื่น ‎เช่นทำงาน ศึกษาหาความรู้
‎แต่พวกเขาบอกผมว่า ‎เราทำอย่างนั้นไม่ได้
‎หัวหน้าแก๊งอาชญากรรมเหล่านี้ ‎ล้วนแต่ร่ำรวยมาก
‎พวกเขาจ่ายเงินเพื่อให้ได้ใช้ ‎สิ่งอำนวยความสะดวกในคุก
‎มีอิทธิพลและอำนาจควบคุม
‎และแม็กซ์กับคนอื่นๆ ‎ก็ไม่อยากจะข้องแวะด้วย
‎เพราะอย่างนั้นพวกเขาจึงถูกแบ่งแยก ‎และเหมือนได้รับโทษสองชั้น
‎กลุ่มที่ปฏิเสธแก๊งของแม็กซ์ ‎ใช้เวลาในห้องขังนานกว่าคนอื่นๆ
‎การจ้องกำแพงสี่ด้าน ‎เป็นเวลาหลายชั่วโมง
‎ทำให้นึกถึงตอนที่ผมติดคุก
‎และรู้สึกสิ้นหวังอย่างไม่สิ้นสุด
‎(วันที่ 3)
‎วันที่สามของผมที่คุกเรซินา
‎อีกครั้งที่ช่วงเวลายามเช้ามาถึง ‎ตอนที่นาฬิกาใกล้จะบอกเวลามื้อเที่ยง
‎อาหารที่คุกจัดให้ชวนแหวะเอามากๆ
‎เพื่อนร่วมห้องของผมแทบไม่กินมัน ‎แต่แม็กซ์มีทางรอดอยู่
‎ผมนั่งอยู่ในห้องขัง ‎รอให้แม็กซ์กลับมา
‎เขาไปรับพัสดุ
‎ในที่แบบนี้ซึ่งขาดทรัพยากร
‎ของที่ครอบครัวส่งมาให้สำคัญมาก
‎ผมเอาอาหารมาแล้ว
‎ของใช้เพียบเลย
‎เซอร์ไพรส์ๆ
‎ผมได้รับของกินจากพ่อแม่
‎มันมาวันนี้ ‎หรือพวกเขาเก็บเอาไว้ก่อนสองสามวัน
‎ไม่ พวกท่านส่งพัสดุ ‎ผ่านทางไปรษณีย์มาให้ผม
‎ปกติพวกท่านจะส่งวันจันทร์
‎ผมจะได้รับในวันอังคาร
‎โอเค คุณได้บอกไหมว่าให้ส่งอะไรมา
‎บอกเมื่อนานแล้ว ‎แต่พวกท่านรู้ว่าผมต้องการอะไร
‎กล่องพัสดุจะใหญ่หรือเล็ก ‎แค่ไหนก็ได้หรือเปล่า
‎จะเป็นกล่องขนาดแค่นี้ก็ได้ ‎หรือขนาดเท่านี้
‎โอเค
‎เราสามารถรับได้หนึ่งกล่อง ‎จากหนึ่งคนต่อหนึ่งสัปดาห์
‎โอเค งั้นแม่กับน้องสาว ‎ก็สามารถส่งถึงคุณแยกกันได้
‎ใช่
‎ให้ตาย เหมือนโดนเอาใจเลย
‎พ่อแม่ผมแก่แล้ว
‎พ่อผม 81 ส่วนแม่ผม 71
‎พวกเขาเกษียณแล้ว ‎ไม่ได้ทำงาน หรือว่า...
‎ครับ แต่พวกท่านช่วยเท่าที่ช่วยได้
‎นักโทษตลอดชีวิตอย่างแม็กซ์ถูกห้าม ‎ไม่ให้ทำงานที่ได้ค่าตอบแทนในคุก
‎จึงต้องพึ่งพาครอบครัว ‎เรื่องปัจจัยยังชีพพื้นฐาน
‎แคมเปญล่าสุดของเขา ‎คือการขออนุญาตทำงาน
‎เขาจะได้สามารถซื้ออาหารดีๆ ‎ยามที่พ่อแม่ไม่มีกำลัง
‎จะสนับสนุนได้
‎(วันที่ 4)
‎หลังจากอยู่ที่คุกเรซินาไม่กี่วัน
‎ผมก็รู้สึกได้ถึงความกดดัน ‎จากการอยู่ในที่ปิดเป็นเวลานาน
‎นักโทษกลุ่มของเรา ‎ไปเล่นฟุตบอลที่สนามไม่ได้
‎แต่เมื่อทางคุกอนุญาต ‎มันยังมีกีฬาในร่มที่เราเล่นได้
‎ผมถูกพาออกจากห้องขัง ‎เพื่อไปยังพื้นที่สันทนาการ
‎ซึ่งผมเข้าใจว่าผมสามารถเล่นปิงปอง
‎กับนักโทษคนอื่นๆ ได้
‎ดูรอบๆ สิ
‎เฉลียงตรงนี้คือที่ที่ ‎นักโทษตลอดชีวิตบางคน
‎อยู่กัน
‎ผมกำลังพูดถึงเรื่องนี้ ‎ความกว้างของเฉลียงนี้
‎สวัสดี อ้าว เป็นไงบ้าง ผมจำ...
‎ผมจำคุณไม่ได้เลยพอคุณไม่ได้ใส่หมวก
‎เขาเล่นปิงปองเก่งมากเลยล่ะ
‎เล่นกับเขาก่อนสิ
‎ได้ มาเลย
‎- เขารอคุณอยู่ ‎- เขารอผมอยู่สินะ
‎ผมหวังจะได้ 3 จาก 11 แต้ม
‎เขาเล่นปิงปองมา 27 ปีแล้ว
‎ส่วนผมเล่นตอนอยู่ในคุก ‎เมื่อ 12 ปีก่อน
‎เขามีประสบการณ์ 27 ปี ‎มาดูกันมาผมจะได้สามแต้มไหม
‎อังกฤษกับมอลโดวา ‎เตรียมใจแพ้ซะ
‎เข้าใจแล้ว ‎แต่ฟุตบอลเราเก่งกว่านะ
‎ดูเหมือนผมจะถูกจับคู่ ‎กับแชมป์ท้องถิ่น
‎ออมมือหน่อย ออมมือให้เขาหน่อย
‎รุนแรงเหลือเกิน
‎คุณได้มาเล่นปิงปองบ่อยแค่ไหน
‎สองครั้งต่อสัปดาห์
‎- โอเค ‎- เป็นเวลาสามชั่วโมง
‎เจ็บปวดชะมัดเลย
‎หนึ่ง หนึ่งแต้ม
‎โต๊ะนี้ไม่ดีเท่าไร
‎ใช่ ผมถึงได้แพ้ไง
‎รู้ไหมเรื่องหนึ่ง...
‎ที่อยู่เหนือไปจากปิงปอง...
‎คือการที่พวกเขามีรอยยิ้มบนใบหน้า
‎และนี่ไม่ใช่ที่ที่เรา ‎จะมีรอยยิ้มได้บ่อยๆ
‎ก็เห็นกันอยู่
‎มันคือทางหลบหนีความเป็นจริง
‎มันคือช่วงเวลาที่พวกเขา ‎สามารถลืมสภาพแวดล้อม
‎นี่คือสิ่งที่พวกเขาทำเพื่อออกแรง ‎ให้คลายความขมขื่นและความเครียด
‎นักโทษตลอดชีวิตที่เรซินารู้ว่า ‎ภายใต้ระบบกฎหมายของมอลโดวา
‎พวกเขาไม่มีวันเป็นอิสระ ‎ไม่ว่าจะปรับปรุงตัวหรือไม่
‎โจทย์ที่ใหญ่ที่สุดของแม็กซ์ ‎คือการเปลี่ยนกฎคำตัดสิน
‎เขาแนะนำให้ผมรู้จักเซอร์เก้
‎คนที่ถูกขังอยู่ในคุกมา 20 ปีแล้ว
‎คุณติดคุกตั้งแต่อายุเท่าไร
‎สิบเก้าครับ
‎โทษตลอดชีวิตฐานฆาตกรรมเหรอ
‎- ครับ ‎- อือ
‎ผมไม่ได้มีส่วนในการฆ่าโดยตรง
‎เขาแค่ร่วมก่อเหตุ
‎มีผู้ชายสามคน เขาเป็นคนขับรถ
‎- เขาขับรถเหรอ ‎- ใช่
‎แต่เขาไม่ได้ร่วมฆ่าโดยตรง
‎งั้นผู้พิพากษากับนักการเมือง ‎ก็ไม่บอกคุณว่า
‎"เซอร์เก้ คุณต้องรับโทษ 25 ปี
‎จากนั้นค่อยพิจารณาปล่อยตัว" เหรอ
‎- หรือ 20 ปี ‎- ไม่
‎- ไม่เหรอ ‎- มีแค่ 30 ปีสำหรับเราทั้งหมด
‎- ตลอดชีวิตก็คือ 30 ปีอย่างน้อย ‎- ใช่
‎เป็นอย่างน้อย ใช่
‎ไม่มีนักโทษตลอดชีวิตคนไหนในชาติเรา ‎เคยถูกปล่อยตัว
‎ไม่กี่ปีก่อน นักโทษเหล่านี้ ‎เคยคิดว่าจะมีทางช่วยชีวิต
‎ในปี 2016
‎นักการเมืองของเราออกกฎหมายยุโรป
‎ซึ่งให้โอกาสกับเยาวชน
‎ที่ก่ออาชญากรรม ‎ระหว่างอายุ 18 ถึง 21
‎สามารถรับโทษเบากว่าได้
‎- กฎหมายนี้ใช้กับทุกคน ‎- โอเค
‎แต่ผู้พิพากษาบอกกับเรา ‎บอกเขา และบอกผมด้วยว่า
‎"พวกคุณเป็นนักโทษตลอดชีวิต ‎กฎหมายนี้ใช้ไม่ได้กับคุณ"
‎มันแปลกมาก
‎มันบังคับใช้กับทุกคน ‎แต่ไม่ใช่กับเรา
‎มันเลยมีคำถามเกิดขึ้น
‎เป้าหมายจริงๆ ‎ในการลงโทษอาชญากรคืออะไร
‎เพื่อให้คนมาตายในคุกเหรอ
‎แปลกมากๆ
‎แม็กซ์กับเซอร์เก้ยื่นอุทธรณ์ ‎ขอลดโทษตลอดชีวิตของพวกเขา
‎แต่จนถึงตอนนี้ ‎คำร้องของพวกเขายังถูกปฏิเสธ
‎พวกเขาจึงอาจต้องใช้ชีวิตที่เหลือ ‎อยู่ในคุกเรซินา
‎ถูกขัง 22 ชั่วโมงต่อวัน
‎หลังเล่นปิงปอง ‎พวกเราผ่านหน้าต่างบานเดียว
‎ที่นักโทษทางตึกปีกของผม ‎จะสามารถเห็นโลกภายนอกได้
‎มันเหมือนใกล้แต่ก็แสนไกล ‎อิสรภาพมันอยู่แค่นั้น
‎ปีแรกที่ผมมาที่นี่ ‎มันอาจทำให้ผมรู้สึกเจ็บใจ
‎แต่เมื่อผมตระหนักว่า ‎ผมโดนโทษตลอดชีวิต...
‎ผมเข้าใจมัน
‎หมายความว่าไง
‎เพราะเมื่อคุณมีระยะต้องโทษ ‎สมมติว่าหลายปี
‎มันมีความเป็นไปได้ ‎ที่คุณจะออกไปที่นั่น
‎แต่เมื่อโดนโทษตลอดชีวิต ‎คุณไม่มีโอกาสเลย
‎โอกาสของเราน้อยมาก
‎และผมไม่คิดว่ามันคือโอกาสจริงๆ
‎เมื่อคุณมองตาของพวกเขา ‎ในนั้นมันไม่มีความหวัง
‎และผมรู้ว่าความรู้สึกนั้นเป็นยังไง
‎เวลาที่คุณไม่รู้ว่า ‎คุณจะมีโอกาสได้ออกจากคุกหรือไม่
‎ไม่มีชายหรือหญิงคนไหนบนโลก ‎ควรอยู่อย่างสิ้นหวัง
‎แต่พวกเขาก็สิ้นหวัง
‎พวกเขาอยากได้บางอย่างที่บอกว่า ‎"สักวันคุณจะถูกปล่อยตัว"
‎ตอนที่พวกเขาเหม่อมองความว่างเปล่า ‎มันไร้ซึ่งความหวัง
‎(วันที่ 5)
‎แคมเปญของแม็กซ์ ‎มอบเป้าหมายในชีวิตให้เขา
‎และวันนี้ ผมก็มาพบ ‎นักโทษตลอดชีวิตใจสู้สองคน
‎ซึ่งอาศัยอยู่ในพื้นที่ที่แก๊งคุมอยู่
‎คนที่ได้ค้นพบหนทางอยู่รอดเช่นกัน
‎เหมือนนักโทษตลอดชีวิตคนอื่นๆ ‎พวกเขาทำงานหาเงินไม่ได้
‎แต่ด้วยทรัพยากร ‎และอุปกรณ์ที่พวกเขามี
‎พวกเขาได้สร้างโรงไม้ขึ้นมาจากศูนย์
‎จากที่นี่ ผมมองเห็นสนาม
‎ที่ซึ่งนักโทษที่ทำตามกฎของแก๊ง ‎สามารถออกไปเล่นฟุตบอล
‎อนาโทล
‎- ราฟาเอล อนาโทล ‎- อนาโทล
‎ครับ
‎- และนี่คือ ‎- ดีม่า
‎- ดีม่า
‎เราใช้เครื่องมือนี้แกะสลักรูปทรงไม้
‎ส่วนชิ้นนี้ใช้ตัด
‎ผมกลัวจังว่าอุปกรณ์ ‎จะปลิวมาโดนหน้าผมหรือหน้าเขา
‎แต่เขาไม่ใส่อุปกรณ์ป้องกัน ‎แปลว่าเขาเชื่อมั่นในฝีมือตัวเอง
‎ทางคุกไม่ได้มีสถานที่ให้ ‎ฉะนั้นคนเหล่านี้
‎จึงเริ่มต้นด้วยตัวเอง
‎และสร้างโรงไม้ขึ้นมา
‎ที่ที่พวกเขาสามารถหนีมาจากห้องขัง
‎เรากำลังทำกล่องใส่อัญมณี
‎สอนผมหน่อยสิ ผมจะลองดู
‎แบบนี้
‎ครับ โอเค ตรงกลางทำแบบนั้นนี่เอง
‎โอเค
‎แบบนี้ๆ เอามือจับตรงนี้ แบบนี้
‎ได้ โอเค
‎คุณต้องออกแรงเหมือนกันนะเนี่ย ‎มันแข็งมากเลย
‎พอเสร็จแล้ว ‎คุณทำยังไงกับพวกมันต่อ
‎ก่อนโควิดระบาด
‎ทางคุกจะเอาไปประมูลให้เรา
‎พวกเขาให้เงินเรา 50 เปอร์เซ็นต์ ‎โดยใส่เข้าไปในบัญชีคุก
‎ไม่ๆ จากตรงนี้ แบบนี้ ‎คุณควรทำแบบนี้
‎เข้าใจแล้ว
‎มันจะออกมาเหมือนตรงนี้
‎ประมาณว่า โอเค
‎คุณทำยังไงกับ 50 เปอร์เซ็นต์ที่ได้
‎เราเอามาจ่ายค่าไฟฟ้าที่นี่
‎และซื้อของจากตลาด
‎อยู่ที่นี่เราต้องใช้เงิน
‎มือผมมัน...
‎ดูสิ ข้างนี้แดงแจ๋แล้ว
‎มันร้อนด้วย มือคุณแข็งแรงมาก
‎ดีม่าต้องโทษฐานฆาตกรรมสองศพ ‎สมัยยังเป็นหนุ่ม
‎คุณอยู่ในคุกนี้มานานแค่ไหนแล้ว
‎อยู่มา 26 ปีแล้ว
‎คุณอยู่ในคุกมา 26 ปีแล้ว
‎และ 20 ปีในเรซินาแห่งนี้
‎ผมมาที่นี่ห้าวันต่อสัปดาห์
‎มันช่วยให้ความคิดปลอดโปร่ง
‎คุณได้อยู่ลำพังกับเครื่องมือ ‎และกับสิ่งที่ทำ
‎นี่คือความสุข
‎จะถูกขังหรือเป็นอิสระ ‎เราก็ต้องทำงาน
‎มันทำให้เราเป็นมนุษย์
‎วิเศษจริงๆ ที่ได้เห็นว่า ‎ใต้ระบอบเรือนจำที่โหดร้ายแบบนี้
‎ยังมีการทำธุรกิจและความสร้างสรรค์
‎นักโทษตลอดชีวิตทุกคน ‎ต้องการบางสิ่งเพื่อให้อยู่รอด
‎ผมเรียนกฎหมายตอนอยู่ในคุก
‎พอกลับมาที่ห้อง ลิเลียนให้ผมดูว่า ‎เขารับมือกับโทษของเขายังไง
‎ผมมีสมุดอยู่
‎ผมเขียนเรื่องชีวิตผม ‎เขียนถึงอดีตของผม
‎ผมเขียนถึงปัจจุบันของผม ‎ถึงอนาคตของผม
‎ทุกอย่างเลย
‎นี่เหมือนไดอารี่สินะ
‎ผมใส่จิตวิญญาณลงไป ใส่หัวใจลงไป
‎ทุกคำเขียนด้วยน้ำตา ‎ที่เป็นสายเลือด เพราะ...
‎สำหรับผม มีแต่ความคิดถึงครอบครัว
‎ผมชอบดนตรีมาก
‎ลิเลียนยังเป็นนักแต่งเพลงด้วย
‎นั่นคือสิ่งที่คุณเก็บไว้ใต้เตียง ‎เครื่องเล่นดนตรี
‎ครับ
‎เขาจะใช้เวลาอยากร้องเพลง
‎คุณเคยร่วมร้องเพลงคู่กับเขาไหม
‎ไม่ ผมไม่ร้องเพลงเลย
‎เสียงผมใช้ไม่ได้
‎เชื่อไหมว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ‎ในตึกนักโทษตลอดชีวิต
‎กับนักโทษที่ไม่มีวันได้เป็นอิสระ
‎ผมไม่อยากรบกวนนักโทษคนอื่น ‎ผมจะเบาเสียงลงหน่อย
‎มีเสียงล่องลอยมาตามสายลม
‎มันคล้ายเสียงกระซิบของเธอ ที่รัก
‎เธอทิ้งฉันไปนานแสนนาน
‎ดวงใจที่เศร้าสร้อยและมีแผลของฉัน
‎เธอทิ้งฉันไปนานแสนนาน...
‎ผมประทับใจ
‎ผมอยากร่วมด้วย
‎ดวงใจที่เศร้าสร้อยและมีแผลของฉัน
‎มีเสียงล่องลอยมาตามสายลม
‎มันคล้ายเสียงกระซิบของเธอ ที่รัก
‎ฉันได้เสียงความรักเธอผ่านสายลม
‎มันคล้ายเสียงกระซิบของเธอ
‎ยอดเลย
‎น้ำตาของฉันแห้งเหือดแล้ว
‎น้ำตาแห่งรัก ‎ที่ครั้งหนึ่งเคยหลั่งไหล
‎ลิเลียน มันช่วยให้คุณ ‎หนีความทุกข์ได้ไหม
‎ผมไม่คิดว่าอะไรจะช่วยได้
‎ผมอยู่กับมันมา 18 ปีแล้ว
‎ความเจ็บปวดข้างในของผม
‎ความทรมานของผม
‎ผมต้องอยู่กับมัน ‎ความหวังเดียวของผมคือพระเจ้า
‎สมัยที่ผมอยู่ในคุก
‎ผมเจอทั้งนักโทษ ‎ที่ทรมานกับความผิดที่ก่อ
‎และคนที่ไม่มีความรู้สึกผิดเลย
‎จนถึงตอนนี้ ผมยังไม่ได้ถามลิเลียน ‎ว่าเขาไปทำอะไรมา
‎และเขารู้สึกยังไงกับมัน
‎(วันที่ 6)
‎วันนี้หน้าที่ผมคือช่วยลิเลียน ‎เตรียมอาหารเย็น
‎คุณให้งานยากผมทำซะแล้ว
‎หือ นี่มันง่ายที่สุด ‎ที่ผมจะหาให้คุณทำได้แล้วนะ
‎คุณอยากให้ผมหั่นแบบที่คุณหั่น
‎ลิเลียนจ้องผมตาเป็นมัน ‎ไม่ให้ผมทำอาหารเสียเปล่า
‎ห่วงเทคนิคของผมเหรอ
‎เล็กกว่านี้หน่อย
‎ผมอยากรู้ว่าทำไม ‎คุณต้องทำให้มันกินไม่ได้ด้วย
‎คุณจะเล่าให้ผมฟังไหม ‎ว่าทำไมคุณถึงติดคุก
‎ผมอยากรู้จริงๆ
‎ผมฆ่าผู้หญิงคนหนึ่งกับหลานสาว
‎ผมควรไถนาให้พวกเธอ ‎ตัดฟืน ช่วยพวกเธอ
‎สาเหตุเป็นเพราะแอลกอฮอล์
‎ตอนนั้นพวกเธออายุเท่าไร
‎หลานสาวคนนั้น
‎น่าจะ 17 หรือ 18
‎ส่วนคุณยาย
‎คง 60 หรือไม่ก็ 55 ล่ะมั้ง ‎ผมจำไม่ได้แล้ว
‎ผมรู้ว่าตอนนั้นคุณเมา ‎แต่คุณฆ่าพวกเธอยังไง
‎เกิดอะไรขึ้น
‎เด็กผู้หญิงถูกรัดคอ
‎ส่วนคุณยายถูกก้อนหินฟาดหัว
‎แบบนั้นแหละ
‎คุณทำแบบนั้นทำไม ลิเลียน คุณ...
‎ในวันที่ผมได้รู้จักคุณ ‎คุณดูไม่เหมือนกับ
‎คนที่จะทำเรื่องน่ากลัวแบบนั้นได้
‎ผมก็ยังอธิบายกับตัวเองไม่ได้ ‎ว่าทำไมมันถึงเกิดขึ้น
‎ผมเคยมีทุกอย่าง รู้ไหม
‎แอลกอฮอล์ไง
‎ปัญหาร้ายแรงต่างๆ ในโลก ‎เกิดขึ้นเพราะแอลกอฮอล์
‎ผมขอให้ยามปล่อยตัวผม ‎ออกจากห้องขังสักครู่
‎ผมคาดไม่ถึง
‎ผมไม่รู้ว่ามันทำให้ผมตกใจหรือแปลกใจ
‎เขาฆ่าคนสองคน ‎หญิงแก่และเด็กสาว
‎คำสอนโบราณว่าไว้ ‎"อย่าดูคนที่ภายนอก"
‎นั่นคือสิ่งที่ผมพยายามทำมาตลอด
‎ผมเจอคนพวกนี้ ‎ไม่รู้ความผิดที่พวกเขาก่อ
‎ในช่วงเวลาหลายวัน ‎เราได้เรียนรู้กันและกัน
‎ได้หัวเราะคิกคัก
‎ได้คุยกันจริงจัง ‎เรื่องสภาพชีวิตที่นี่
‎จากนั้นเรื่องประหลาดใจก็โผล่มา
‎เขาติดคุกเพราะฆ่าคนสองคน ‎และไม่ใช่ฆ่าทั่วไปด้วย
‎มันป่าเถื่อนโหดร้าย ‎ผู้หญิงไร้ทางสู้สองคน
‎มันช่วยไม่ได้ที่ผมต้องยอมรับว่า ‎ผมมองลิเลียนเปลี่ยนไป
‎ผมไม่อาจทำเป็นไม่รู้สึกรู้สา ‎กับสิ่งที่เขาพูด
‎คำอธิบายอาชญากรรมที่เขาก่อ
‎และวิธีที่เขาลงมือ
‎มันทำให้ผมตั้งคำถามการตัดสินของผม ‎ที่ว่าพวกเขาควรหรือไม่ควร
‎ได้รับโทษ 30 ปีหรือตลอดชีวิต
‎เมื่อมื้อเย็นพร้อมแล้ว ‎ผมกลับไปที่ห้องขัง
‎ผมนั่งนี่เหรอ
‎นั่งตรงนั้นเลย
‎ฉันต้องการเก้าอี้อีกตัว
‎ฉันไม่รู้ว่าตัวเล็กอยู่ไหน
‎นี่เก้าอี้สำรอง สำหรับแขก
‎ยอดมาก
‎คุณได้ฟังเรื่องของผมแล้ว
‎ที่ผมอยากถามคือ
‎ผมสมควรติดคุกตลอดชีวิตไหม
‎ตอนที่ผมมาที่ห้องขัง ‎ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคุณ
‎ผมรู้แค่คุณต้องโทษตลอดชีวิต
‎และคุณก็ได้รับโทษ ‎อยู่ในห้องขังนี้มาหลายปี
‎ผมเชื่อว่าทุกคนควรได้รับโอกาสที่สอง
‎นั่นคือเรื่องที่สำคัญที่สุด
‎นี่ ราฟาเอล...
‎ขอพูดให้จบก่อน ผมยังพูดไม่จบ
‎ผมตกใจกับคดีที่คุณก่อขึ้น...
‎แต่ผมโชคดีที่ได้รู้จักคุณ ‎ก่อนจะรู้ว่าคุณทำอะไร
‎เพราะนี่คือชายที่ผมได้รู้จัก
‎ไม่ใช่คนที่เคยก่อคดีนั้น
‎มันหลายปีแล้ว...
‎หลายปี
‎ไม่มีใครมาประเมินว่าผมเปลี่ยนไปไหม
‎แค่โยนเข้าคุก แค่นั้น
‎แค่นั้นเลย
‎(วันที่ 7)
‎เวลาของผมที่คุกเรซินาใกล้จะหมดแล้ว
‎ถึงเวลาบอกลาลิเลียนกับแม็กซ์
‎ทั้งคุณและคนที่ผมพบแสดงให้ผมเห็น
‎ผ่านบทสนทนาของเราว่า
‎ถึงจะมีชีวิตที่อาจต้อง ‎อยู่ในคุกตลอดไป
‎พวกคุณและนักโทษคนอื่นๆ ‎ก็ยังมีไฟกองเล็กๆ อยู่ในตัว
‎ซึ่งผมอยากเรียกมันว่าความหวัง
‎และถึงจะเจอภาวะเลวร้ายแบบนี้ ‎พวกคุณก็รักษามันไว้ได้
‎ทั้งที่มันสามารถดับได้ง่ายๆ รู้ไหม
‎- ครับ ‎- แต่คุณเลือกเชื่อ...
‎ว่ามันยังมีอนาคตรออยู่
‎ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อไหร่มันจะมาถึง
‎คุณไม่รู้ ‎คงต้องหวังว่าอะไรๆ จะเปลี่ยนไป
‎เราเรียกมันว่าศึกใหญ่
‎เพื่อให้เรามีโอกาสเป็นอิสระ
‎หรือได้รับการยอมรับเป็นมนุษย์ ‎ได้รับโอกาส โอกาสที่สอง
‎สิ่งที่สำคัญที่สุดเกี่ยวกับความหวัง ‎คือมันคงทน
‎แค่อย่าลืมว่าสำหรับผม ‎ความทุกข์ทรมานจะดำเนินต่อไป
‎เอาละ ผมต้องไปสักที
‎- เพราะถ้าไม่ไป ผมคงไม่ไปแล้ว ‎- โอเค
‎และคุณ เพื่อน เราคือเพื่อนคุณ
‎เพื่อน
‎โอเค เพื่อน
‎ดูสิ คุณถูกปล่อยตัวเร็วมาก
‎ในที่สุดกฎหมายก็ทำงาน ‎อย่างที่มันควรเป็น
‎กฎหมายของเราเป็นธรรมสักที
‎ผมยังได้ออกไป มันยังมีหวัง ‎มันยังมีความหวัง
‎คุณต้องทำให้ไฟนั่นลุกต่อไป
‎เราหวังว่าจะได้เจอคุณข้างนอกนั่น
‎สักวันหนึ่ง
‎สักวันหนึ่งนะ บาย
‎บ๊ายบาย
‎สำหรับผม นักโทษเหล่านี้ควรได้รับ ‎โอกาสเป็นอิสระสักวันหนึ่ง
‎อะไรๆ เริ่มเปลี่ยนไปที่มอลโดวา
‎แต่ภายในเรซินา
‎มันเหมือนกับว่าวงล้อหมุนช้า ‎อย่างน่าเจ็บปวด
‎นี่คือคุกที่เสื่อมโทรม โหดร้าย ‎อีกทั้งยังอึดอัดคับแคบ
‎หลายคนที่นี่ได้รับโทษยาวนาน
‎และต้องลิ้มรสประสบการณ์ ‎ในคุกที่โหดร้าย
‎แต่ยังมีหลายคนที่ลำบากกว่า ‎เพราะด้วยกฎหมายอาญาปัจจุบัน
‎พวกเขาอาจไม่ได้ ‎ออกไปเห็นโลกภายนอกอีกเลย
‎คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์