Jesteś gotowy, Vivo?
No to do roboty.
Hej Panie i panowie
Przedstawienie tu zaraz odbędzie się
Właśnie tu będzie
Hej Czekają was tu dziś
Rzeczy cudowne
To tu odbędzie się
Zbierzcie się, przyjaciele
Bo pora poznać już go
Oto jedyny w swym rodzaju:
Vivo
Mikrofon działa?
Zbierzcie się. Do dzieła!
Może i publika mała Lecz to problem niewielki
Gdy zaczniemy występ Ludziom opadną szczęki
To nasza okolica Nie jesteśmy nowicjuszami
Mieszkamy tuż obok Posłuchajcie sami
Panie i panowie Jestem Vivo z gatunku kinkażu
Czym kinkażu jest?
Zaraz dowiecie się Czegoś o mnie
Śpiewam, huśtając się
I wszystko zrobię Byś mógł zachwycić się
Hej
Oto Andrés I śpiewa:
- Hej - Hej
Takich jak nas dwóch Nie sposób znaleźć już
Wspólny rytm Zawsze wiedzie prym
Hołdujemy wiekowej tradycji Rytmu i precyzji
My to wasi najlepsi muzycy Przy nas konkurencja się nie liczy
Zegar stale tyka A ja rytmu klawesów się trzymam
Tylko popatrz Ludzie rzucają dolary i peso
Robimy to codziennie Więc nawet kotki się nie peszą
Dawaj buziaka
Zaraz wracam Spójrz na to, mała
Takich jak nas dwóch Nie sposób znaleźć już
Wspólny rytm Zawsze wiedzie prym
I może sobie myślisz:
„Od kiedy kinkażu na Kubie śpiewają?
Czy one w lesie deszczowym nie dyndają?”
Może wypadłem z transportu jako malec
Nagle byłem całkiem sam Ale coś nie na temat śpiewam
Pamiętam, że byłem głodny i uciekałem
Przed głodniejszymi ode mnie I na drzewo się wspinałem
Lecz zgadnijcie Kto mnie wtedy uratował
To był Andrés
I swą melodią oczarował mnie
Skąd się tu wziąłeś, chiquito?
Chyba lubisz muzykę, co?
Z drzewa możesz już zejść
Swe miejsce u mnie znajdziesz
Ale jak do ciebie zwracać się?
Tętnisz życiem i muzyką. Mam dla ciebie idealne imię.
Vivo
Jeśli spodobało się Groszem sypnijcie
Jeśli nie było źle Coś nam rzućcie
Jeśli spodobało się Groszem sypnijcie
Tu Vivo Szybki niczym zwierz
Jeśli spodobało się Groszem sypnijcie
Jeśli nie było źle Coś nam rzućcie
Jeśli spodobało się Groszem sypnijcie
Do nowego środowiska przystosowałem się
Takich jak nas dwóch Nie sposób znaleźć już
- Wspólny rytm - Wspólny rytm
- Zawsze wiedzie prym - Zawsze wiedzie prym
Jeśli spodobało się Groszem sypnijcie
Jeśli nie było źle Coś nam rzućcie
Jeśli spodobało się Groszem sypnijcie
Jeśli nie było źle Coś nam rzućcie
Takich jak nas dwóch Nie sposób znaleźć już
Jedyni w swym rodzaju są
Wspólny rytm Zawsze wiedzie prym
Zgrani ze sobą na sto dwa
Ty i ja
I tak to się robi w Hawanie, moi przyjaciele.
Precyzja, wyczucie rytmu, wszystko na swoim miejscu.
Mimo że Andrés i ja nie mówimy w tym samym języku,
to w kwestii muzyki zgraliśmy się ze sobą tak dobrze,
że jeden kończy melodie, które zaczął drugi.
Jak zwykle byłeś świetny, Vivo.
Zgłodniałeś?
Masz ochotę na croqueta?
To może mango?
Ktoś tu lubi mango.
Można by pomyśleć: „Ci to dopiero mają idealne życie”.
I tak było.
Do momentu,
aż nie przyszedł tamten list.
No dobra.
Ty...
masz list.
Wielkie dzięki, Montoya.
Marta?
Ale jak?
Marta? Kim ona jest?
„Mi amor, Andrés”.
Co to za jedna?
„Jakich słów mogłabym użyć po tylu latach rozłąki?”.
Stojąc u progu emerytury, zaczęły wracać do mnie wspomnienia
pięknej muzyki, którą kiedyś razem tworzyliśmy.
Nie wiem, czy wybaczysz mi moje milczenieprzez te wszystkie lata,
ale bardzo chciałabym, żebyśmy zaśpiewali raz jeszcze.
„Mój koncert pożegnalny odbędzie się 16 czerwca
w Mambo Cabana w Miami.
Jeśli zdecydujesz się przyjść, to wiem, że poczujesz to samo.
Oby nie było za późno.
Amor, Marta”.
Nie wierzę.
Marta Sandoval.
Powiedziałeś: „Marta Sandoval”?
Zagra pożegnalny koncert?
Chwileczkę. Co to za Marta?
Polecisz do Miami?
Nie, nie. Podróżujemy na trasie dom – plac.
I tyle. Dwie przecznice.
Musisz pojechać, Andrés.
Możecie wspólnie wystąpić w Miami.
Co? Nie. Tutaj jest nasza publiczność.
Nie mogę jechać do Miami. Jestem zbyt stary.
Racja. Znaj swoje granice.
No dalej. Zrzućmy się na samolot.
Nie dajmy się ponieść emocjom.
Kim jest Marta?
Halo?
Hej, co to za Marta?
Chwileczkę.
To ty?
Myślałem, że od zawsze byłeś stary.
A więc tworzyliście razem duet.
Marta...
Była prawdziwą sensacją Hawany.
Miała najpiękniejszy głos na całej Kubie.
I była też miłością mojego życia.
Ale nigdy jej tego nie powiedziałem.
Wszyscy wiedzieli, że kiedyś zostanie wielką gwiazdą.
Po kolejnym wyprzedanym koncercie poczułem,że to jest ta chwila.
W końcu zebrałem się na odwagę, by wyznać jej swoje uczucia.
Ale przeszkodził nam promotor ze Stanów Zjednoczonych.
Zaproponował Marcie występ w Mambo Cabana w Miami.
Marta była wręcz wniebowzięta.
Jej marzenie wreszcie miało się spełnić.
I w tamtym momencie
zrozumiałem, że jeśli powiem jej o swoich uczuciach,
być może porzuci swoje marzenie.
Więc zachowałem je dla siebie,
o niczym jej nie mówiąc.
Bez niej w Hawanie wiało pustką.
Tak jak w mym sercu.
Całą tę miłość i smutek, który mną targał,
zawarłem w pieśni.
Zbyt bolesnej, by kiedykolwiek ją zagrać.
Pieśni, której Marta miała nigdy nie usłyszeć.
Oto i ona, Vivo.
Ostatni utwór, jaki napisałem.
Nigdy tego nie usłyszała.
To takie smutne.
Ale teraz, przyjacielu, otrzymałem najwspanialszy dar:
drugą szansę.
Drugie co?
Wybierzemy się do Mambo Cabana.
Mambo co?
Jest takie miejsce
Daleko stąd
Gdzie rytm za serce chwyta
I nie odpuszcza aż do rana
Po tym można poznać
Że jesteś w Mambo Cabana
Serce mocniej ci zabije
Gdy trąbki wybrzmieją
Zrozumiesz, że tam nikt nie zasypia
To moja szansa
Ostatniego wspólnego tańca
W klubie Mambo Cabana
Mambo Cabana, o tak
Chwilunia, zwolnij trochę
To dzieje się zbyt szybko
Opuścimy stary dom swój
Bo list z przeszłości dotarł tu
O nie, nie, nie Zostań w miejscu tym
Gdzie nasze życie to rytm
Gdzie wspólnie go tworzymy
Vivo, nie obawiaj się
Za późno jeszcze nie jest
Czas jeszcze jest
Co się dzieje?
Już widzę i słyszę, przyjacielu mój
Do zabawy...
Co?
...porwiemy całą salę
Zaczekaj.
Marta anielski głos ma
Lecz tę melodię dla niej stworzyłem ja
Mambo Cabana
Czas jeszcze jest
Andrés!
Mambo Cabana
Czas jeszcze jest
Vamos mañana
W Mambo Cabana
Nie wierzę, że na poważnie to rozważasz.
Och, Vivo. Ty też się cieszysz, tak?
Nie. Ani trochę.
Nie pasujemy do Miami. Jesteśmy stąd. Lubimy nasz plac.
Nie martw się. Wszystko będzie dobrze.
Łap.
Hej.
Posłuchaj, Vivo.
Muszę pokazać tę piosenkę Marcie.
Musi dowiedzieć się, że ją kocham.
To tylko jedna piosenka.
Vivo, dokąd się wybierasz?
Oj, Vivo.
Co on sobie myśli?
Wycieczka do Miami.
Minęło 60 lat, a on chce jechać taki kawał tylko na jeden występ.
Dla jednej piosenki.
Co może zmienić jedna piosenka?
Co ja wyprawiam?
Dalej, Vivo.
Walizka sama się nie spakuje.
No dobra.
Piękny dzień na podróż.
Dzień dobry.
Posłuchaj, przepraszam za wczoraj.
Ale myślę, że...
Andrés?
Hawana straciła swego przyjaciela, Andrésa Hernándeza.
Przez lata dźwięki jego strun wypełniały ten plac
i nasze serca.
Tak się cieszyliśmy na wieść,
że po tak wielu latach znów spotka się z Martą Sandoval.
Ale widocznie los chciał inaczej.
Señora.
Nazywam się Rosa Hernández.
Andrés był wujkiem mojego zmarłego męża.
Córka Gabriela i ja mieszkamy na Florydzie
i po raz pierwszy gościmy na Kubie.
To moja mama.
Jestem Gabi. A ty to Vivo, prawda?
Wiem, przez co przechodzisz.
Ja też straciłam tatę.
Więź Carlosa z Kubą była tak mocna,
że przetrwała zarówno czas jak i dystans, który go od niej dzielił.
Nieprzerwalna więź. To właśnie my.
Rodzina musi się wspierać, tak?
Też to rozumiesz.
Mam świetny pomysł.
Powinieneś zamieszkać ze mną na Florydzie.
Jutro wracamy do domu. No dalej. Schowaj się w plecaku.
Zaczekaj. Vivo. Dokąd idziesz?
Martwisz się o te sprawy?
Spokojnie. Mam tu mokre chusteczki.
Dziękuję, że przyjęliście mnie i Gabrielę z otwartymi ramionami.
Pora pożegnać się przy dźwiękach
ostatniej piosenki na cześć Andrésa Hernándeza.
Całe życie poświęciłeś muzyce
Sądziłem, że ono nigdy nie skończy się
Bez ciebie jest tak cicho
Chciałbym móc z tobą zagrać znów
Zasnąłeś nucąc melodię
Słońce wzeszło Lecz ty nie obudziłeś się
A teraz stoję tutaj sam
I tylko jedną prośbę mam
Jedna piosenka Jeszcze raz
Prosimy cię o bis
Jeszcze nie czas Występów moc wciąż czeka nas
A więc
Jedna piosenka Jeszcze raz
Tylko tego pragnę
Daj mi znak Czas jeszcze jest
Jeszcze jedna piosenka
Będziesz wiecznie żywy I to dzięki twej muzyce
Jeszcze jedna piosenka
Dzięki piosence napisanej dla tej jedynej
Jeszcze jedna piosenka
Dostarczę ją tam, gdzie jej miejsce
Jeszcze jedna piosenka
Zaśpiewam głośno A mój strach wnet przeminie
Potrzebuję cię tu do...
Jednej piosenki Jeszcze raz
Potrzebujemy bisu
Muszę już iść
By na występ nie spóźnić się
Niech wszyscy dowiedzą się
O jednej piosence Jeszcze raz
Siły muszę mieć Ciężka podróż czeka mnie
Śpiew pokona rozterki Przezwycięży lęk
Głośny mój krzyk Pokona strach w mig
Niebo rozchmurza się Jakbym znów ujrzał cię
Płakać nie mogę
Muszę udać się w drogę
Muszę silnym być, tak I szybko pozbierać się
Bo czas na jeszcze jedną piosenkę
To ten dziwny dzieciak.
Gabi, co ty robisz?
Gram melodię.
Może usłyszy ją Vivo i zabiorę go na Florydę.
Racja. Ona jest z Florydy.
Co mówiłam? Koniec ze zwierzakami.
Proszę.
Nie, nie, nie.
Poza tym nie wpuszczą dzikiego zwierzęcia na pokład.
Señora Hernández.
Dobrze, że was złapałem.
Gabi, wiemy, że uwielbiasz muzykę,
tak jak twój wujek Andrés.
Więc mamy dla ciebie kilka muzycznych pamiątek.
Stare marakasy? Klawesy?
Patrzcie na to cudo.
Dziękuję, Montoya.
Dał jej pan akordeon.
Mamo, czujesz ten rytm?
Muzykę ma we krwi.
Kuba, Kuba
Uwielbiam kubańską muzykę
To jest to.
Marto, nadchodzę.
Jak leci, Kubo? Obczajcie ten bit.
Dziękuję, Gabi.
Na pewno cała Kuba już wie, że tu jesteś.
Wybacz, widocznie przesadziłam z muzyką.
Muzyką? Nazywasz to...
Bueno, jest i wasza taksówka.
Dziękuję ci, Montoya.
Gracias, Montoya.
Adiós, nie zapominaj codziennie ćwiczyć.
KIERUNEK: KEY WEST, FLORYDA
Moja głowa.
Podróże chyba nie są dla mnie.
Gdzie ja jestem?
Która godzina?
Dobra. Mamy 10.00 rano. Zostało dziesięć godzin.
No jasne. Znów ten dzieciak od plecaka.
Patrz, co mam.
Jesteś podekscytowana?
No pewnie.
Ale czym?
Sprzedajesz dziś ciasteczka z drużyną Rozgwiazdek.
Coś mi się wydaję, że podziękuję.
Osiągnęłam już z nimi wszystko, co było możliwe.
O czym ty mówisz? Byłaś tylko na jednym spotkaniu.
Wiem.
Ale już pora ruszyć dalej.
Dalej?
Dopiero co się zapisałaś.
Jeszcze ich dobrze nie znasz.
Ogon nigdy nie zawodzi.
Proszę, daj im szansę.
Patrz, nagrałam pożegnalny filmik.
Ciasteczka!
Na razie. Pa!
NARA, ROZGWIAZDKI!
Kreatywny.
Czekaj. To jest najlepsze. Zamieniłam ich w klaunów-zombie.
Kupujcie ciastka.
Gabrielo Mario Roso Hernández, jesteś częścią tej drużyny.
Liczą na ciebie. Nie możesz ich zawieść.
Dlaczego?
Pulguita, nie możesz wszystkich wokół odtrącać.
Jeśli nie spróbujesz nawiązać relacji z innymi dziećmi,
to będziesz bardzo samotna.
Gabrielo, posłuchaj. Pójdziesz tam.
Pozwoliłam ci na fioletowe włosy, więc masz u mnie dług.
Ale mamo, oni ciągle gadają tylko
o sprzedawaniu ciastek, zdobywaniu odznak
i ochronie parku narodowego.
To takie nudne.
Pójdziesz sprzedawać ciastka.
Zrobisz sobie z nimi selfie.
I będziecie się wszyscy świetnie bawić!
A teraz zakładaj mundurek. Jest naprawdę uroczy.
Droga wolna. Pora się wydostać.
W porządku. To tylko rzeczy twojego nieżyjącego wujaszka,
które turlają się po podłodze. Same z siebie.
Przygrywając przy tym straszną melodię na akordeonie.
W porządku.
- Vivo, przyjechałeś. - I właśnie sobie idę.
Śledziłeś mnie, co?
I zakradłeś mi się do torby?
To dlatego, że mnie kochasz!
Tak bardzo się cieszę, że tu jesteś.
W końcu mogę podzielić się z kimś bransoletką przyjaźni.
Przyjaciele na wieki.
Hej, puszczaj. Łapy przy sobie.
Nie ruszaj się.
Wieczność to szmat czasu. Mam piosenkę do przekazania.
Było miło. Na razie.
Czy to małe nagrobki?
To moje małe zoo.
A raczej nim było.
Gabi.
To mama. Schowaj się.
Co tam, mamo?
Czemu znalazłam to w mikrofalówce?
Bo chciałam go wysuszyć?
Wysuszyć...
A to co?
Ile razy mam ci powtarzać? Żadnego jedzenia w pokoju.
To przyciąga zwierzęta.
Trzymaj, zakładaj swój strój.
Masz na myśli pelerynę-niewidkę?
Gabi.
Czuję, że dostaję pokrzywki.
I zaczyna mnie drapać w gardle.
Nie masz alergii na mundurek.
Masz. I pospiesz się.
Nie chcemy się spóźnić.
Ja tam chcę.
Widziałeś to, Vivo?
W ogóle mnie nie rozumie.
Chce, żebym nosiła mundurek,
tak jak cała reszta.
Ale nie jestem taka jak inni.
Bo...
Baunsuję tak, jak sama sobie zagram
Jestem zjawiskowa – taka prawda
Jestem zwariowana Ale coś ci powiem
Wolę być w domu I tempo dyktować sobie
Baunsuję tak, jak sama sobie zagram
Jestem zjawiskowa – taka prawda
Jestem zwariowana Ale coś ci powiem
Wolę być w domu I tempo dyktować sobie
Próbowałam skrzypiec Lecz strasznie rzępoliłam
Mam tamburyno Trochę je zniszczyłam
Wiesz, o czym mowa? To sprawa normalna
Teraz tworzymy duet To rzecz instrumentalna
Instrumentalna! Wiesz, co to było?
Wleciał żart
Zabawy start
Jej końca brak
Jestem dziewczyną i robię Bam, bam, bam
Baunsuję tak, jak sama sobie zagram
Jestem zjawiskowa – taka prawda
Jestem zwariowana Ale coś ci powiem
Wolę być w domu I tempo dyktować sobie
Ekstra, ekstra Przeczytasz o mnie w prasie
Jestem ekstra, ekstra
Inne dzieciaki Przy mnie chowają się
W autobusie miejscówka oddzielna
Nigdy z innymi Zawsze samodzielna
„Robisz to nie tak” „Masz być inna”
Powtórzę jeszcze raz: Sobą być powinnam
Jestem jaka jestem I chcę być wolna
Mam przyjaciela Drużyna z nas cudowna
Baunsuję tak, jak sama sobie zagram
Jestem zjawiskowa – taka prawda
Jestem zwariowana Ale coś ci powiem
Wolę być w domu I tempo dyktować sobie
Solówka!
To dopiero było solo
Zawsze jestem solo
Pędzę, gdy inni wolniej wolą
Improwizuję I wymyślam teksty z głową
I dobrze wiem Że wyglądam na samotną
Ludzie mają mnie za samotną
Rzut oka na pokój I myślą, że mnie znają
Nic podobnego Nie wiesz niczego
Mówię to, bo...
Baunsuję tak, jak sama sobie zagram
Jestem zjawiskowa – taka prawda
Jestem zwariowana Ale coś ci powiem
Wolę być w domu I tempo dyktować sobie
Baunsuję tak, jak sama sobie zagram
Jestem zjawiskowa – taka prawda
Jestem zwariowana Ale coś ci powiem
Wolę być w domu I tempo dyktować sobie
Baunsuj!
Gdzie się podziałeś?
A to co?
Ta mała to jakiś kosmos.
A więc to jest Floryda?
Plastikowe ptaki.
Dziwna ta Floryda.
Teraz muszę tylko znaleźć Martę.
No dalej, Andrés. Potrzebuję jakiegoś znaku.
Czegokolwiek. Wskaż mi drogę.
Wystarczy mała wskazówka.
TYLKO JEDEN WIECZÓR
KONCERT POŻEGNALNY
MARTY SANDOVAL
Mambo Cabana.
Przepraszam, czy to autobus do Miami?
Zgadza się.
Świetnie. Mambo Cabana – nadchodzę.
Czas jeszcze jest Autobusem dostanę tam się
Witajcie wszyscy
To miejsce jest wolne?
Żadnych zwierzaków i szkodników.
Czymkolwiek jesteś, wynocha z mojego autobusu.
Nie na mojej warcie.
Podobało wam się?
Sam to wymyśliłem.
Aleś ty uroczy.
Dziękuję?
I pewnie smaczny.
Nie! Zostaw mnie!
Tu jesteś.
Nie!
Wiem, czemu tu przyjechałeś.
Próbujesz odnaleźć Martę.
Przeczytałam jej list.
Tío Andrés chciał przyjechać na jej występ, prawda?
Też chcesz się tam dostać?
Ale dlaczego?
Co to?
„Para Marta”?
Tío napisał dla niej piosenkę?
„Twój samolot odleci o poranku i wkrótce świat ujrzy twój blask.
Chciałbym polecieć z tobą, lecz wspólne życie niepisane nam”.
Wiesz, co to znaczy?
Nie zdążył powiedzieć, że ją kocha.
Vivo, to bardzo ważne. Marta musi usłyszeć tę piosenkę.
A ja pomogę ci tam dotrzeć.
Naprawdę?
Jej pożegnalny występ jest w Mambo Cabana w Miami?
Mamy mało czasu.
Ale nie martw się, mam plan.
Ale najpierw wskakuj do plecaka.
Dla Andrésa wszystko.
Ale to ostatni występ Marty Sandoval.
- Proszę, mamo. - Co?
Miami nie jest tak daleko.
Od kiedy jesteś fanką Marty Sandoval?
Od urodzenia.
Uwielbiam ją.
Wymień choć jedną piosenkę.
„Despacito”?
Przygotuj się na sprzedaż ciasteczek. Nie będę się powtarzać.
Bez obaw. Mam lepszy pomysł.
Uwzględnia pranie plecaka?
Bo sporo tam wszystkiego.
Ale nie chusteczek. Żadnych nie było.
Zobaczmy.
Z Key West do Miami...
Idealnie. Zdążymy przed występem.
Mambo Cabana – nadchodzimy.
Señora Sandoval. To zaszczyt panią poznać.
Proszę tędy.
Jesteśmy tacy dumni,
że zagra pani ostatni koncert w Mambo Cabana.
Marto.
To prawda, że może zagrać dziś z tobą twój dawny partner Andrés?
Mam taką nadzieję.
Witaj w uroczym centrum Key West.
Krok pierwszy: kupić bilety.
Nie wychodź z plecaka.
A gdyby ktoś pytał, to dajesz mi wsparcie emocjonalne.
Ciasteczka!
Sprzedajemy ciastka.
Dochód przeznaczymy na ochronę zagrożonych gatunków.
O nie, to Rozgwiazdki.
Panie Henshaw, może zaproponuję Miętowe Manatki?
Wie pan, że w Parku Narodowym Everglades żyje 2000 gatunków zwierząt i roślin?
I aż 70 z nich jest zagrożone...
Pan wybaczy.
Wie pan, że kupując naszą płócienną torbę
zamiast tej plastikowej,
nie miałby pan na sumieniu Matki Natury?
Nie jestem złym człowiekiem.
Chcę tylko kupić ciastka.
Chodźmy, zanim nas zobaczą.
Hernández!
Cześć, blondi.
I reszto dziewczyn.
Gabi, gdzie twój mundurek?
Właśnie. Mamy zasady, Hernández.
Tylko Rozgwiazdka w pełnym mundurku może wziąć udział w sprzedaży ciastek.
Co?
To sprzedajemy je dziś?
Myślałam, że to robiłyśmy to wczoraj.
Wczoraj też cię nie było.
Słuszna uwaga.
Byłam zajęta ratowaniem tego zwierzątka.
Co ty wyrabiasz?
Ale on słodki.
Mogę pogłaskać?
- Nie. - Śmiało. On to uwielbia.
Spójrz na ten pyszczek.
- Ale słodziak. - Przestańcie. To napastowanie.
- Ale małe uszka. - Milutki. Jak się wabi?
Na imię mu Vivo.
I jest oposem.
Gabi, to nie jest opos.
To kinkażu.
Bardzo rzadki ssak z lasów tropikalnych Ameryki Południowej,
zwany też misiem miodowym.
Pierwsze słyszę, ale może być.
Ma nieco zamglone oczy.
I lekko wyliniałe futro.
- Byłaś z nim u weterynarza? - Że co?
Gabi, należy przestrzegać zasad.
Dla jego dobra trzeba go zaszczepić i poddać tygodniowej obserwacji.
Tygodniowej?
Tak. Z dala od innych zwierząt.
Nie czytałaś podręcznika Rozgwiadek?
A, no tak. Tydzień.
Już go odbyliśmy.
To dobrze.
Więc pokaż mi, proszę, zaświadczenie o szczepieniu.
Jasne. Zaraz je przyniosę.
Mam go w bagażniku roweru.
O nie.
Czas na plan B.
Chwileczkę.
Rowery nie mają bagażnika, prawda?
Zaczynam myśleć, że wcale nie ma tego zaświadczenia.
Tak sądzisz?
Dziewczyny, mamy tu do czynienia ze zbuntowaną Rozgwiazdką.
Ruszamy.
Zmiana planów. Złapiemy go na następnym przystanku.
- Stój, Hernández! - O nie.
Oddaj nam kinkażu!
Spokojnie, zgubię ich.
A co z autobusem? Mieliśmy plan.
Cóż, nie wypalił.
Dalej, Vivo. Wracaj tam i pozbądź się ich.
A masz!
Co powiecie na to?
Tego nie powinno być w dziecięcym plecaku,
ale masz!
Hej! O ty jeden!
O, są i chusteczki.
Stój. Przestań, ty mało śmieciarzu.
SERPENTYNA W SPRAYU
A masz!
Oblewa się chemikaliami.
To wołanie o pomoc.
Gabi, oddaj nam kinkażu.
Przyjechał pan tu samochodem?
Mieszka pan dwie przecznice stąd.
Ale wstyd.
- Wstyd. - Wstyd.
OPUSZCZASZ KEY WEST
To nie twoja liga.
Oddaj nam go!
Trzymaj się, Vivo. Musimy skoczyć.
Co?
O tak.
No dobra, Miami.
Nadchodzimy.
O nie.
Co myśmy zrobiły?
Pozwoliliśmy, by to bezbronne stworzenie
wałęsało się po świecie, w którym samo sobie nie poradzi.
Wracamy do sprzedaży ciastek?
Do ciastek?
Nie. Naszym obowiązkiem jako Rozgwiazdek jest uratować go.
Eva.
Tak?
Potrzebujemy łodzi twojego taty.
Piosenka.
Gdzie ona jest?
Wciąż w jednym kawałku.
Gdzie jesteśmy? I gdzie ten nasz autobus?
Nie!
Aniołki w piasku.
Vivo, musisz tego spróbować.
Spójrz na mnie. Jestem kotem. Miau!
Muszę zejść na ląd.
Hej, Vivo.
Wiem, uciekł nam autobus. Ale bez obaw, mam plan C.
Robiąc sobie skrót przez Park Narodowy Everglades,
zdążymy na występ.
Dobra, nowy plan. Zobaczmy.
Vivo, jesteśmy ze sobą zgrani.
Myślimy tak samo.
O rany. Myślałam, że wytrzyma.
Myślimy tak samo?
Gdyby tak było, to teraz panikowałabyś,
bo to był nasz bilet do Miami.
A teraz utknęliśmy na tej barce, która płynie w złym kierunku.
Nie można być bardziej niezgranym.
Tak brzmi dobre zgranie.
A to ty i ja.
Mamy odmienne definicje słowa „plan”.
Dla mnie i racjonalnych ludzi plan opiera się na „pięciu P”:
Porządny Plan Pozwala Pozbyć się Problemów.
Za to dla ciebie
„planowanie” to seria impulsywnych działań.
Co ty wyprawiasz?
Ta-dam.
Czasami trzeba improwizować.
To nie popłynie.
Nasza podróż właśnie się rozpoczyna.
Pływa. Trzyma się na wodzie.
Uwaga.
Daj mi chwilę.
Nie chcę czegoś nadciągnąć.
Gotowy, Vivo?
I spudłowała.
Nie byłam nawet blisko.
Widziałeś to, Vivo?
Ale ubaw.
Marto, nadchodzimy.
PUKAJ
Tu robot Gabi. Zostaw wiadomość. Bip.
Gabi, ciągle do ciebie piszę. Proszę, oddzwoń.
Rozmawiałyśmy o tym.
MARTA SANDOVAL WYSTĘP DZIŚ O 20.00
Nie, nie odważyłaby się.
LINIE METRO KEYS EXPRESS
A jednak.
Carlos, przydałaby mi się twoja pomoc.
Dobrze wiesz, że ma to po tobie.
Mieliśmy plan: do autobusu wejść
A teraz płyniemy bez celu gdzieś
Dryfując w nieznane
Mówiła, że płynąc skrótem zdążymy
Próbuję się pozbyć myśli złych
Lecz wątpię, by nam udało się
Pamiętam, jak niegdyś wyglądał mój świat
Tylko ty i ja
Tylko my dwaj
Teraz horyzont skrywa o wiele więcej
Więc z całych sił walcz
Wszystko z siebie daj
Jestem na zakręcie I jedyne, co mogę
To z prądem płynąć tu
I gdy siły mi braknie To jedyne, co mogę
To poszukać w sobie jej
Gdy plan się posypie To jedyne, co mogę
To silnym nadal być
A na koniec dnia Jedyne, co mi zostanie
To dalej grać
Dalej grać
I utrzymywać rytm
Hej, Vivo.
Boisz się?
Wiesz, mój tata śpiewał mi, gdy się czegoś bałam.
Tak jak Andrés.
Zaśpiewajmy piosenkę Marty.
To poprawi nam humor.
Jestem tu Po drugiej stronie
Myślami przy tobie
Marzenia realizuj swoje
Bębny mam we krwi. Mogę cię nauczyć.
Ty chcesz uczyć mnie grania na perkusji?
Trzymaj, Vivo.
Spójrz na to.
Prosty rytm.
To, co robisz, to zwykły hałas.
Spójrz.
Szybko się uczysz.
Muszę być świetną nauczycielką.
Rób to, co ja.
To brzmi dobrze.
Owszem, widzę potencjał.
Nieoszlifowany talent.
Dalej, Vivo.
Rozluźnij się, dziadku.
„Dziadku”? Czy dziadek potrafiłby to?
Tak jest, Vivo.
Pamiętam, jak niegdyś wyglądał mój świat
A teraz to ty i ja
Tylko ty i ja
Teraz horyzont skrywa o wiele więcej
Więc z całych sił walcz
Wszystko z siebie daj
Jestem na zakręcie I jedyne, co mogę
- To razem do rytmu baunsować - Z prądem płynąć tu
Do naszego rytmu baunsować
I gdy siły mi braknie To jedyne, co mogę
- To razem do rytmu baunsować - To poszukać w sobie jej
Razem do rytmu baunsować
Gdy plan się posypie To jedyne, co mogę
- Wspaniali – taka prawda - To silnym nadal być
Jesteśmy wspaniali – taka prawda
A gdy zapadnie zmrok
To pozostanie mi tylko
Dalej grać
I utrzymywać rytm
Nie możesz teraz przestać.
Trzymajmy rytm, partnerze.
Nie ten rytm, nie mój partner.
Spokojnie, Vivo. To zaledwie mżawka.
Na pewno zaraz minie.
Trzymaj się, Vivo!
Nie!
Piosenka.
No dobra, Vivo. Idę po nią.
Nie. Ja to zrobię.
Vivo.
Nic nie widzę.
Nie. To nie może być prawda.
Tak.
- Vivo. - Nie.
Mam ją.
Piosenka.
Bez obaw, Vivo. Zajmę się tym. Obiecuję.
Gabi!
Tylko nie panikuj. Po prostu zgubiłeś piosenkę.
A teraz ma ją Gabi.
I co ja teraz zrobię?
Potrzebny mi nowy plan.
Mam!
Gabi!
ROSA HERNANDEZ SZCZEŚLIWE DOMY DLA RODZIN
Tu robot Gabi. Zostaw wiadomość.
Gabrielo Marío, natychmiast odbierz!
Widziałam rozkład jazdy na komputerze.
Jeśli myślisz, że teraz masz kłopoty,
to nie wiesz, co cię czeka.
Właśnie jadę tuż obok autobusu i trąbię.
To ja.
Wiem, że mnie słyszysz.
Zatrzymaj się!
Co jest?
Chyba nie pozwolisz, by nas wyprzedziła?
Nie na mojej warcie.
O nie. Tylko nie próbuj uciekać.
Gabi!
Nie odpowiada. Muszę przeszukać bagno.
Ptaki. Widok z lotu ptaka. Tak!
Hej, chłopaki! Musicie mi pomóc kogoś wypatrzyć.
Świetnie. Ptak.
Przepraszam. Jestem Vivo.
Szukam pewnej znajomej.
Fioletowe włosy, krawat...
Pomożesz mi ją znaleźć?
Normalnie bym pomógł,
ale szykuję się do wiecznej drzemki w ziemi.
Co? Nie. Nie mów tak. Na pewno masz po co żyć.
To nie tak. Chodzi o zwykłą drzemkę.
Będę sobie tu hibernował do końca życia.
Znaczy, do końca okresu godowego.
Godowego? Okropieństwo. Jak mówiłem...
Nie rozumiesz. Całe życie słyszę:
„Bez obaw, Dancarino. Przyjdzie taki okres godowy,
gdy spotkasz dziewczynę ze snów i zaznasz miłości”.
Super. Ale mam ważną sprawę.
Miłość porwie cię
I szczęście znajdziesz wśród chmur
Jasne. Wszyscy znamy tę melodię.
Może wyluzujecie z tą miłością?
Troszkę mi się spieszy.
Mija już mój ósmy, powtarzam: ósmy, sezon godowy
a miłość zamiast mnie porwać, wpędziła mnie do dołu.
Straszne. Wróćmy do...
Jestem niewidzialnym ibisem. Nikogo nie obchodzę.
A zwłaszcza Valentinę.
Patrzy na mnie, prawda?
- Tak. - Nie znam cię.
A ty mnie. Powodzenia w szukaniu. Pa.
Chwila. Wyłaź stamtąd. Próbowałeś jej powiedzieć, co czujesz?
Nie, nie mogę jej powiedzieć.
Boję się.
Już gdzieś to słyszałem i nie skończyło się dobrze.
Pomogę ci, a ty pomożesz mi odnaleźć moją znajomą. Zgoda?
Niech będzie.
Przedstaw się.
Hej. Jesteś Dancarino.
Znaczy, ja jestem Dancarino.
Fascynujące.
Nie. Wracam do nory.
Nie. Skup się.
Uśmiech i komplement.
Valentino...
Dasz radę.
Twoje oczy są niczym dwa ogromne stawy...
Nie, raczej dwa wielkie bajora na twojej twarzy.
Bajora? Na mojej twarzy?
O nie.
To najmilsza rzecz, jaką kiedykolwiek usłyszałam o...
Połknęłam żabę.
Wybacz, Gary.
Są dla siebie stworzeni.
Dancarino!
Masz takie gustowne upierzenie.
Wpadło mi w oczy... Znaczy, w moje bajora.
Bo w końcu je przypominają.
Idzie zadziwiająco dobrze.
A teraz weź ją za rękę.
Wybacz.
- Przepraszam. - W porządku.
Mam drugie oko. Wszystko gra.
Ostrożnie z dziobem.
- Nie spiesz się, Dan. Dobierz kąt. - I proszę.
Trochę w lewo. O tak.
I gotowe.
A teraz odlećcie razem.
Miłość porwie cię
I szczęście znajdziesz wśród chmur
Idealnie.
Co? Miałeś mi pomóc.
Wracaj.
Mieliśmy umowę.
Mieliśmy umowę!
Okej, vamos. Uwaga, wszyscy. Zaczynamy występ za cztery godziny.
Trzeba ustawić oświetlenie do finału.
Przepraszam, mi niña. Czy może Andrés się odezwał?
Póki co nie, señora. Ale zaraz się upewnię.
Dziękuję.
Gdzie jesteś, przyjacielu?
Vivo.
Vivo?
Gdzie jesteś?
O nie. Gdzie ona jest?
Gdzie piosenka?
No dalej. Vivo mnie zabije.
To tylko żółw.
Ale nie byle jaki żółw.
Becky?
To żółw czerwonobrzuchy, który zamieszkuje Florydę.
Pochodzi z tych okolic. Nie to, co twój kumpel. Gdzie on jest?
Tak jakby się zgubił.
Zgubiłaś kinkażu w parku Everglades?
Gratulacje, Hernández. Masz go na sumieniu.
Że co?
Kinkażu nie przetrwa w tym środowisku.
Każde tutejsze zwierzę stanowi dla niego zagrożenie.
Trzeba go poddać kwarantannie, a ty pomożesz nam go znaleźć.
Nie pomogę wam.
Więc rozumiem, że nie chcesz tego.
Szukałaś tej piosenki, prawda?
Nie, nie obchodzi mnie.
Dobrze. A zatem poddamy ją recyklingowi.
Evo?
Zjedz ją.
W porządku.
Czekaj.
Dobra, wygrałaś.
Założę mundurek, będę sprzedawać ciastka.
Zrobię, co tylko zechcesz.
Tylko oddaj mi tą piosenkę.
Dostaniesz ją, gdy kinkażu trafi w nasze ręce.
Gabi!
Gdzie jesteś, Gabi?
Obrzydlistwo.
Kogo ja oszukuję? To nie dla mnie.
To cud, jeśli wyjdę stąd żywy.
Gabi!
Czy ty mnie uciszasz?
Koleżko, trochę ciszej.
Serio? Masz pojęcie przez co ja...
Czy ty bap-bap-bapujesz mnie?
Tego już za wiele. Mam być cicho?
Jestem cicho!
Tak myślałem. Idź sobie, koleś.
Jesteśmy pośrodku bagna.
Kogo obchodzi, że robię hałas?
Mnie.
Masz uroczy głosik.
Nie widziałem cię w tych okolicach.
Jestem Lutador. Masz jakieś imię?
Jestem... Vivo.
O rany. Co za okropne imię.
Od teraz będę ci mówił Trajkotek.
Trajkotek, hałasujący szczur.
Jasne.
Ale nie jestem szczurem.
A czym? Gibonem?
Jestem kinkażu.
Brzmi egzotycznie.
To posłuchaj uważnie, mały kinkażu.
Nie cierpię hałasu.
Więc musisz być cicho.
Taką mam zasadę.
I każdy tutaj jej przestrzega.
Prawda?
To właśnie lubię słyszeć.
Absolutną ciszę.
Wybacz. Obiecuję, że nie pisnę ani słówka.
Chcesz ciszy? Mogę być cicho.
Wiem, że będziesz cicho.
Wręcz śmiertelnie cicho.
Jak każdy, kogo zjem.
No proszę.
Mój drogi.
Zaraz skończy ci się drzewo.
Dzięki Bogu.
Jestem uratowany.
Jesteś aniołem?
To ja, Vivo.
Dancarino? Uratowałeś mnie?
Tak, uratowałem cię
Bo miłość ocaliła mnie
Co?
Gdy mnie znalazłeś
- Było ze mną źle - Wyżej!
- Pomogłeś mi wstać - O tak
I odmieniłeś życie me
Mam idealną balerinę Odnalazłem swą Valentinę
To ja!
Powiedziałem Valentinie O miłosnej misji twej
Mały, biedny miodowy miś
Dość uciekania Pomożemy ci tam dotrzeć dziś
Dobra Valentina uznała, by pomóc ci
Więc przylecieliśmy w mig Byś wysoko niczym ptak był
Miłość porwie cię
I szczęście znajdziesz wśród chmur
Dość już śpiewania Zaraz spadniemy w dół
Miłość we znaki ci się da
I mocno da ci w kość
Pomóżmy mu A potem na południe lećmy stąd
Podążaj drogą tą By miłości stał się cud
Tam, gdzie lecimy nie trzeba dróg
Nie potrzeba ci dróg
Podróżuje z tobą miłość
Obok widać jej ślad
Widać jej ślad O tak
Pomożecie mi?
Dziękuję.
Nie zamartwiaj tej swojej główki. Obiecuję, że odnajdziemy twoją znajomą.
Zgadza się, moja ptaszynko.
Mój słodki ptasieńku.
Mój ty mały dzióbeczku.
Słodziutki podlotku.
Okej! Mniej słodzenia, więcej latania.
Miłość porwie cię
I szczęście znajdziesz wśród chmur
Ona da ci się we znaki
I mocno da w kość O tak
Vivo!
No dalej, Vivo!
Mówiłam ci, że nie przyjdzie.
Becky, oddaj mi tę piosenkę.
Nie ma kinkażu, nie ma piosenki.
Krzycz głośniej.
Dobrze.
Vivo, gdzie jesteś?
Vivo?
Zostań tam. Rozgwiazdki są tuż za mną.
Mają piosenkę. Ale nie martw się. Mam plan.
Zostań tam. I nie ruszaj się.
Wąż!
Do łódki!
Biegnijcie!
Jest tuż za nami.
Szybciej!
Tędy.
Chyba jesteśmy bezpieczne.
Myliłam się.
O nie! On nas zabije.
Dajmy mu popalić.
Odejdź.
Idź sobie!
Co tam jeszcze masz?
Żryj serpentynę, wężu!
Chwila. Słyszeliście to?
To Gabi. Ma kłopoty.
Hej, Lutador.
Zostaw je.
Czyż to nie Trajkotek, hałaśliwy szczur?
Zgadza się. I to głośniejszy niż zwykle.
Przestań hałasować.
Tak? To mnie zmuś.
Z przyjemnością.
Wybaczcie, drogie panie. Zaraz wracam.
Vivo, co ty wyrabiasz?
Nie wiem, czasem trzeba improwizować.
Dasz radę, Vivo!
Kinkażu nigdy nie pokona pytona.
Znów wbiegasz na drzewo?
Wy, szczury, nigdy się nie nauczycie.
Nie stój tak. Wykop nam dziurę, by się ukryć.
Kocham cię, skarbie.
O nie.
Vivo, uważaj!
Wystarczy. Już dość tego.
Nie dasz rady wiecznie uciekać.
Jasne, że dam. Dawałem pięć występów dziennie.
Trudna publiczność To dla mnie nic nowego
Jedynie się postaram Muszę pójść na całego
Ciężka to sprawa Gdy ktoś na ciebie poluje
Trzeba kombinować Bo drapieżnik atakuje
Więc robię hałas Gdy on chce ciszy
Szybszy rytm Bo jesteśmy w dziczy
Skacz, gałęzie łap I wszystko z siebie daj
Nie przestawaj I próbuj wciąż
Aż zasupła się wąż
Uwolnij mnie.
- Tak jest. - Dobra robota, Vivo.
Chwila, wygraliśmy?
Gabi, jesteś cała?
Dałeś mu nieźle popalić.
Zwariowany z ciebie kinkażu.
To nasz bohater.
I w dodatku mięciutki.
Myliłam się co do ciebie, Vivo.
To znaczy, nadal skierowałabym cię na dziesięciodniową izolację.
Ale ocaliłeś nas przed groźnym drapieżnikiem.
Więc tym razem przymknę oko.
A zatem...
Wszystko gra, tak?
Tak. Jest okej.
Możemy dostać naszą piosenkę?
No jasne. Piosenka.
Chwila. Przed chwilą ją miałam.
Gdzie ona się podziała?
O nie.
Andrés...
Proszę.
Czy on...?
Jest tutaj?
Señora...
Tak mi przykro.
Całe życie poświęciłeś muzyce
Sądziłem, że ono nigdy nie skończy się
Bez ciebie jest tak cicho
Chciałbym móc z tobą zagrać znów
Przykro mi z powodu piosenki.
Dzięki, Dan.
A więc...
Co teraz zrobisz?
Pewnie wrócę na Kubę.
Bez piosenki jestem tu zbędny.
Zawiodłem go.
Nie. Nie mów tak. Zrobiłeś wszystko, co mogłeś.
Dan, nie rozumiesz.
Andrés dał mi wszystko.
A gdy mnie potrzebował, odwróciłem się od niego.
Tylko tak mogłem wszystko naprawić.
I go zawiodłem.
Gdy samolot wyląduje
Tę piosenkę w sercu miej
To piosenka twojego wujka?
Tak.
Gdy miną lata...
Znowu to samo.
Kaleczy jego piosenkę. To jakaś muzyczna masakra.
Będę tuż obok Gdy w tle muzyka gra
Przestań i posłuchaj melodii.
Słyszysz? Piękna, prawda?
To są nuty.
Napisane w określonej kolejności, by dźwięk sprawiał przyjemność.
Nazywamy to „melodią”.
Vivo, ty znasz melodię.
No jasne, że tak. To podstawa muzyki.
Może i znasz słowa,
ale by śpiewać, musisz też znać melodię, bo...
Chwila. Ty znasz słowa, a ja melodię.
- Hej, Vivo pamięta melodię. - A ona tekst.
- A to znaczy, że... - Piosenka nie przepadła.
Miłosna misja nadal trwa.
Zawróćcie motorówkę. Kierunek Miami!
Co?
Słyszałaś, co mówił kinkażu. Zawracaj.
Dostaliśmy drugą szansę.
Vivo, zobacz.
Ty graj na klawiszach, a ja zapiszę nuty.
„Twój samolot odleci o poranku.
Wkrótce cały świat ujrzy twój blask”.
Zagrasz to tak ze sto razy wolniej?
Na zawsze w sercu twym
Gotowe. Teraz tylko musimy dostarczyć ją Marcie.
Jeszcze jedno.
AUTOR: ANDRÉS HERNÁNDEZ
Z POMOCĄ: VIVO + GABI
O tak.
Patrzcie.
Chyba widzę Miami.
O nie. Nie zdążymy na czas.
Nie bez złamania kilku zasad.
Trzymajcie się ciasteczek!
Kolejny kryzys za nami
Czy to szybciej płynąć potrafi?
Czas ucieka Słońce zaraz schowa się
Sądziłem, że już po nas
Ale wtedy ty nam pomogłaś
Do brzegu Miami dobijmy już
Pamiętam, jak niegdyś wyglądał mój świat
Tylko ty i ja Tylko nasza dwójka
Teraz horyzont skrywa o wiele więcej
Więc z całych sił walcz
Wszystko z siebie daj
Miami, zbliżam się Czasu coraz mniej
Pani Sandoval, zostało pół godziny do występu.
Miami, zbliżam się Czasu coraz mniej
- W drogę czas, w drogę czas - Wiem, wiem, wiem
Miami, zbliżam się Czasu coraz mniej
Podkręć tempo
Na imię jej Gabi
Ma dziesięć lat I córką moją jest
Wiem, że była na pokładzie
Kupiła ten bilet
Słuchaj, paniusiu To był długi i ciężki dzień
Już mówiłem, że nie widziałem jej
Muszę się zdrzemnąć.
TYLKO JEDEN WYSTĘP MARTA SANDOVAL
Dotrzemy na czas I zrobimy o wiele więcej
Bo to ty i ja Nasza dwójka
Będziemy biec Aż dotrzemy na miejsce
Więc z całych sił walcz
Wszystko z siebie daj
Poproszę bilet.
Gabrielo, ani kroku dalej, señorita.
O nie. To mama.
Gabi!
Ochrona do wejścia.
Miami, zbliżam się Czasu coraz mniej
Pani Sandoval, pozostało pięć minut.
Miami, zbliżam się Czasu coraz mniej
Hej, puszczaj.
Mam cię.
- Dalej, dalej, dalej - Wiem, wiem, wiem
Miami, zbliżam się Czasu coraz mniej
- Czas jeszcze jest - Jeszcze jest
Już prawie Wystarczy w górę wspiąć się
Miami, zbliżam się Czasu coraz mniej
Czas kończy się
Tam, Vivo.
Wejdź i otwórz drzwi z drugiej strony.
O nie.
Vivo, pospiesz się. Nadchodzą.
Nie otwierają się.
Co jest?
- Tu jej nie ma. - Więc musiała pójść tam.
Okej, Vivo. Pora na ostatni plan.
Musisz pójść beze mnie.
W porządku. Już dobrze.
Proszę. Weź ją.
PRZYJACIEL NA WIEKI
Żebyś o mnie nie zapomniał.
Vivo, musisz dokończyć misję.
Dla nas obojga.
Dobrze, partnerze.
Mamy ją.
Cześć, mamo.
Rozumiem, ale Marta ciężko znosi tę wiadomość.
Tak. Mówi, że nie da rady.
Wpadnę do niej za pięć minut.
Marto?
Andrés...
Czy ty jesteś Vivo?
Przyjechałeś tu aż z Kuby?
Co tu robisz?
„Para Marta”.
Napisał ją Andrés.
Dla mnie?
Dziękuję.
Nigdy nie zdradził mi swoich uczuć.
Ja też cię kocham, Andrés.
Vivo, dziękuję ci.
Señora, jesteśmy gotowi.
Muszę iść.
I pomyśleć, że ten koncert miał być pożegnaniem dawnych piosenek,
ale okazuje się...
że jednak zaśpiewam nową.
Wiesz co, Vivo...
Andrés byłby z ciebie bardzo dumny.
Ale mamo, Vivo musiał dostarczyć Marcie pieśń o miłości.
Czy ty się słyszysz? Gabrielo, to jakiś obłęd.
Dlatego ci nie mówiłam. Wiedziałam, że nie zrozumiesz.
Doskonale wszystko rozumiem.
Właśnie, że nie.
Nie tak jak tata.
O nie. Nie zrobisz tego.
Jego tu nie ma. Jestem ja.
I wiem, że nie jestem twoim ojcem.
Nie jestem zabawna i nie przepadam za muzyką.
Ale zawsze możesz ze mną porozmawiać.
Nie rozumiesz, dlaczego to dla mnie takie ważne.
Tylko Vivo to wie.
Vivo jest na Kubie.
Vivo!
Dostarczyłeś piosenkę Marcie?
Udało ci się.
Zgadza się.
Razem nam się udało.
Chwila. Zaraz.
To ty mówiłaś prawdę?
Och, Gabi.
Ale nadal...
nie możesz ot tak jechać do Miami bez mojej wiedzy.
Wiem. Przepraszam...
Ale musiałam dostarczyć piosenkę Tío.
Nie zdążył powiedzieć Marcie, że ją kocha.
Zupełnie jak...
ja nie powiedziałam tacie, jak bardzo go kochałam.
Tata wiedział, że go kochasz.
Od chwili, gdy cię ujrzał.
A ta miłość, Gabrielo,
ona będzie żyć wiecznie.
W twoim sercu.
No dobra. Lepiej zapnijcie pasy, bo musimy zdążyć na koncert.
Gracias wszystkim.
Dziękuję.
A teraz, by się z wami pożegnać,
zakończę występ pewną piosenką.
Piosenką napisaną przez dawnego przyjaciela...
którą dostarczyli mi nowi przyjaciele.
Mambo Cabana
Twój samolot odleci o poranku
Wkrótce cały świat ujrzy twój blask
Chciałbym polecieć z tobą
Lecz wspólne życie niepisane nam
Świat wkrótce cię pokocha
A ja bez ciebie nauczę się żyć
Każda melodia gra dla ciebie
Dla ciebie tworzę każdy rytm
A ten strach Który w progu trzyma mnie
Nie może przeszkodzić W tym, że więcej od życia chcesz
Stoję tu Po drugiej stronie
Myślami przy tobie Marzenia realizuj swoje
Gdy twój samolot wyląduje
Tę piosenkę w sercu miej
Gdy droga prowadzi w jedną stronę
Tę piosenkę w sercu miej
Lata przeminą Ale miłość przetrwa
Tę piosenkę w sercu miej
I będę obok ciebie Na dźwięk melodii tej
Zamieszkam w sercu twym
Mambo Cabana
Tę piosenkę w sercu miej
No dobra, Gabi. Do roboty.
SKWER KEY WEST
WITAMY NA SKWERZE W KEY WEST
Hej
Wszyscy mali, duzi i futrzaści
Coś tu zaraz odbędzie się
Czekają tu na was Rzeczy cudowne
Przed wami wyjątkowy:
Vivo
Tak
Panie i panowie Tu mała i Vivo znów rymują tu
Mój rytm niesłychany Wprost z serca Hawany
Gdzie nie jestem Zawsze nim dzielę się
Rymów jest ze mnie as Nigdy nie powiem pas
Moje tradycje to Karaiby
Łączę siły z ekstra Gabi z Florydy
Daliśmy radę żywiołom I pełzającym potworom
Podążając swym rytmem I baunsując z głową
Mój pierzasty przyjaciel Lata to tu, to tam
Dzięki pięknej Valentinie Poznał miłości czar
Lśnią jak diamenty Z góry błyszczą nam
Szybując po niebie Idą w argentyński tan
Ale wiem to Nie rozumiecie, co plotę
Bo ja rymów jestem kotem Zabiorę was tam i z powrotem
Daj mi rytm Będzie git
To żaden kit Rozwalę go w mig
Potrzebny nam nowy hit
Hej
Jeśli podoba się tan To w swe ręce klaszcz
Jeśli podoba się tan
To w swe ręce klaszcz Dalej!
Jeśli podoba się tan To w swe ręce klaszcz
Jeśli podoba się tan
To w swe ręce klaszcz Dalej!
Jeśli lubisz śpiew nasz Śpiewaj z nami wraz
Dalej!
Takich jak my nie sposób znaleźć już
Tłumaczenie napisów: Piotr Lipiec