(ปี 1986)
(ปี 2016)
เปลี่ยนแปลงไปมากจริงๆ
วันทยาหัตถ์
อยู่ตรงนี้
นักปีนเขาได้พบศพและรายงานตอนเจ็ดโมงเช้า
พบแค่ชิ้นส่วนของร่างกายเท่านั้น
ทำไมสภาพเป็นแบบนี้
สุนัขของคนที่เจอศพคุ้ยออกมาครับ
หลังจากนั้นเราก็ล้อมที่เกิดเหตุ และปกป้องมันเอาไว้
บ้าจริงๆ
ฉันต้องหาทางกลับให้ได้
ปาร์คกวางโฮที่เกิดปี 1988
ต้องรู้อะไรสักอย่างแน่ๆ
เขาเป็นคนที่สมควรมาอยู่ที่นี่
แต่ฉันกลับมาอยู่ที่นี่ และเขาหายตัวไป
ไปอยู่ที่ไหนของเขานะ
เราต้องระบุผู้เสียชีวิตก่อน
แล้วชิ้นส่วนอื่นๆ อยู่ที่ไหน
เริ่มการค้นหาจากตีนเขาแล้วกระจายออกไป
ดูถุงขยะสีดำเป็นพิเศษ
เข้าใจครับ
หาถุงขยะสีดำนะ
- ครับ - ครับ
บ้าเอย
นานๆ จะมีคดีฆ่าหั่นศพเข้ามา
นี้เป็นคดีที่สามแล้วตั้งแต่มาอยู่ที่สถานีฮวายัง
เป็นครั้งแรกของนายหรือเปล่า กวางโฮ
ฉันอิจฉาประสบการณ์ของนายจังเลย
ศพอยู่ที่นี่มาหนึ่งเดือน
สมกับเป็นเขาลูกชายของสัปเหร่อจริง
เขารู้ว่าเสียชีวิตมากนานแค่ไหน โดยการดมกลิ่น
ฉันเบื่อที่จะไปทำธุระของพ่อ เมื่อฉันยังเด็ก
แต่มันก็กลายเป็นงานของฉัน
ฉันรับรู้กลิ่นได้เหมือนสุนัข
ไอ้โรคจิตเอามาทิ้งไว้อย่างกับขยะ
รายงานให้ทราบด้วยถ้าระบุคนตายได้แล้ว
ไปกันเถอะ มินฮา ดูกล้องวงจรปิดมันจะเร็วกว่า
ก็ได้
ฉันต้องไปแล้ว
รอเดี๋ยว
ใครบอกให้นายสัมผัสมันโดยตรง
ไอ้บ้า
ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่
มีจุดหกจุดที่ข้อเท้าของเธอ
ไม่ใช้ห้าจุด แต่มีหกจุดเหรอ
- อะไรอีก - มันหายไปหนึ่งจุดนะ
เทฮุยเป็นผู้เชี่ยวชาญ
มันอยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งเดือน
มันอยู่ที่นี่มาหนึ่งเดือน แต่ไม่ใช่ 30 ปีเหรอ
เขายังมีชีวิตอยู่
ใครกัน
คงเป็นเหตุผลที่ฉันหาร่างไม่เจอ
ต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ ฉันต้องอยู่ที่นี่เพื่อคดี
ไม่น่าจะเป็นความบังเอิญ
ฉันอาจจะกลับไปได้หลังจากที่คลี่คลายคดีนี้
ฉันเห็นมันตอนตีสอง
ได้ยินหรือเปล่า ได้ยินมาว่าเธอเป็นโรคจิต
ได้ยินจากรุ่นพี่ที่เรียนปีที่แล้ว
เธอจะให้เลือกคนที่อยากให้ตาย แล้วให้เขียนแผนฆ่าด้วย
- พระเจ้า จริงเหรอ - ใช่แล้ว
น่ากลัวจัง
มัดข้อมือเพื่อนที่นั่งข้างด้วยสิ่งนี้
อะไรนะคะ
ทำเลย
เอามือมาให้ฉัน
ทำไมเธอให้ทำแบบนี้
- อะไรเหรอ - เธอผูกข้อมือของเพื่อน
สมมติว่าเหยื่อถูกฆ่าตาย หลังจากถูกมัดด้วยเทปกาว
อุปกรณ์การตายเกิดอยู่ในที่เหตุผล
ฆาตกรรมจะทำอะไรกับเทปกาวที่เหลืออยู่
เขาควรจะทิ้งมันไห
มันอาจจะคนมีมาเจอก็ได้ เผาทิ้งเลยค่ะ
เขาใช้เทปให้หมดไปเลยก็ได้นะ
มันคือเทปกาวทั่วไป
ฉันอยากจะถามคนที่ฆ่าแล้วกัน
จะทำยังไงคะ
ฉันคิดว่าจะเก็บมันเอาไว้
ฉันจะเอาไปใช้ต่ออยู่ดี
- อะไรกัน - น่ากลัวจังเลย
เธอพูดเหมือนเป็นฆาตกรรมเลย
ฉันล้อเล่น
แล้ว...
เทปกาวจะช่วยให้
จำเวลาที่ฆ่าคนได้
ใช่ไหม
เอาล่ะ
หัวข้อที่เราจะเรียนตลอดเทอมนี้
คือวิธีการจำของฆาตกร
นี่
มันมีคดีแบบนี้ในคดี
นายก็เห็นอยู่ มันมีรอยจุดที่ข้อเท้า
มันเคยมีฆาตกร ทิ้งร่องรอยไว้หลังจากสังหารในปี
ฉันเพิ่งรู้ตอนนี้ว่ามีผู้รอดชีวิต
- เจ้าของขานั้นเป็นผู้รอดชีวิต - นี่
- พูดเรื่องอะไรอยู่ - ฉันรู้ว่าใครเป็นเหยื่อ
ถ้านายยังหาร่างที่เหลือไม่เจอล่ะ
นายจะระบุตัวเหยื่อได้ยังไง
จุดที่เหมือนกับเหยื่อรายก่อนในคดีนี้ก็คือ...
เราสามารถเทียบข้อมูลคนหาย
กับดีเอ็นเอของเหยื่อได้
นายไม่รู้เหรอ
ข้อมูล...
อะไรคือดีเอ็นเอ
ให้ตายสิ อยากจะบ้าตายจริงๆ
บอกแล้วไง ว่าเห็นเขา
ดูจากสีและการเหน่าเปื่อยของผิว
น่าจะเสียชีวิตมาแล้ว 25 ถึง 30 วัน
เพราะความเย็นเลยทำให้ไม่เน่าเปื่อยมากนัก
ดูจากความยาวของกระดูก
เธอน่าจะสูงประมาณ 160 ถึง 165 เชนติเมตร
เท้าของเธอขนาด 230 เป็นผู้หญิงแน่นอน
- บอกนายแล้วไงว่าเป็นผู้หญิง - นี่
ถ้าอย่างงั้นผมจะมองหาคนที่หายตัวไปหนึ่งเดือน
ว่าแต่ว่า...
คิดว่าเธอถูกตัดด้วยอะไร
เป็นรอยตัดสะอาด
กระดูกมนุษย์นั้นแข็งมาก จึงเป็นการยากที่จะตัดออกมาได้
อาจเป็นเลื่อยเครื่องยนต์หรือเลื่อยสายพาน
มันสามารถตัดผ่านในครั้งเดียว
นั่นจะช่วยให้เราหาอาชีพของผู้ต้องสงสัย
พวกเขาอาจจะเป็นคนแต่งสวน งานช่างไม้หรือการก่อสร้าง
ใช่แล้ว
มีแต่ขาข้างเดียวยังรู้ว่าเหยื่อเป็นใครได้เหรอ
- โกหกกันใช่ไหม - เงียบๆ
ปกติร่างที่ยืนยันไม่ได้
เราจะตรวจสอบรอยนิ้วมือ ข้อมูลทำฟัน และดีเอ็นเอ ตามลำดับ
กรณีนี้จะเป็นอย่างสุดท้าย
อย่างที่คุณพูด ถ้าเราเปรียบเทียบ คนที่หายตัวไปในเดือนนี้
เราจะระบุตัวได้
พูดความจริงจริงด้วย
หมอคิมสู้ไม่ได้เลย
รอยจุดพวกนี้
มันมีอายุมา 30 ปีแล้วใช่ไหม
- ไม่ต้องสนใจหรอก - ผมก็ไม่แน่ใจ
เราต้องรวบรวม ตัวอย่างในการวิเคราะห์
แต่พอดูจากภายนอก็ดูเก่าอยู่นะ
ถามทำไม รู้อะไรเหรอ
ไม่มีอะไรหรอกครับ ถ้ามีผลอะไรเพิ่มเติมบอกผมด้วยนะครับ
คือว่า...
นี่
ไปกันได้แล้ว
ไอ้บ้าเอย
จริงๆ เลย
(ชินแจ สถานีตำรวจฮวายัง)
มักจะพูดว่าไม่อยู่ และขังตัวเองในห้องแล็บ
แต่วันนี้คุณออกไปข้างนอก
อยู่ที่สถานีเหรอคะ
เปล่าค่ะ อยู่ที่เกิดเหตุ
ดูท่าว่าจะสนุกก็เลยรับปากว่าจะช่วย
ไม่มีใครห้ามได้เลยจริงๆ
แล้วมันจำเป็นที่ต้องไปที่นั่นด้วยเหรอ
ควรจะรอให้จับผู้ต้องสงสัยได้แล้วน่าจะไป
อยากจะลองตามตั้งแต่แรกดูค่ะ
แต่ก็เป็นได้แค่ผู้สังเหตุการณ์เท่านั้น
อยู่ห่างๆ ไหวก็จะดี เราเป็นแค่ที่ปรึกษานะ
รู้ใช่ไหมว่าหมายความว่าอะไร
อย่าเข้าไปใกล้นัก
ถูกฝังไว้ไม่ลึกเลย
พูดว่าอะไรนะ ศาสตราจารย์ ชิน
ถึงจะมีคนเจอก็ไม่สนใจงั้นสิ
นี่ การหาจากคนหายสำคัญก็จริง
แต่มันก็ไม่ได้ทำให้จับคนร้ายง่ายขึ้นนะ
ฉันรู้ว่านายอาจจะคิดว่ามันประหลาดแต่...
ฉันเองก็ไม่ได้เห็นเหมือนกัน
แล้วจะพูดจาไม่เคารพแบบนี้ต่อไปเหรอ
เจ้าบ้าเอย นายก็ต้องไม่เห็นอยู่แล้ว
นายไม่ได้เกิดปี 1986
ได้อะไรบ้างไหม
เราเจอกล้องวงจรปิดตรงทางขึ้น เขาซอยูแค่หนึ่งตัว
รุ่นพี่ครับ
ผมสักเกตุว่าแล้วนี้ไม่มีกล้องวงจรปิดเลย
เพราะอย่างนี้คดีฆ่าหั่นศพที่คย็องกี ถึงมีอยู่เยอะแยะ
ทั้งพื้นที่กว้างขวาง กล้องก็ไม่มี เป็นฉันก็เอาไปทิ้งที่นั่น
ฉันเดาว่าคงจะฆ่าที่โซล แล้วเอามาทิ้งไว้ที่นี่แน่ๆ
กำลังจะบอกว่าเหยื่อมาจากโซลเหรอครับ
ใช่แล้ว
เจ้าของขาข้างนั่นไม่ใช่คนแถวนี้หรอก
- เป็นคนแถวนี้ - อะไรนะ
เหมือนกับเหยื่อที่เคยเกิดขึ้นเมื่อก่อน
อายุประมาณสิบกว่าๆ ถึงวัย 20 ตอนกลาง
ตอนนี้ผ่านมา 30 ปีแล้ว
เธอก็น่าจะอายุราว 40 ถึง 50 ปี
เธอเรียนจบที่นี่
และเป็นที่รู้จักของคนในเมือง
แต่เธอคงจากเมืองนี้ไปนาน ฉันแน่ใจ
ไม่อย่างนั้น ไม่มีทางที่จะหาไม่เจอ
และเธอก็คงกลับมาเมื่อไม่นานมานี้
พูดอะไรของแก ร้อยตรีคิม ยืนยันตัวได้หรือยัง
แค่ขาข้างเดียวทำเป็นรู้เยอะเลยนะ
ถ้ารู้ดีขนาดนี้ คงรู้ว่าคนร้ายเป็นใครด้วยสิ
เรื่องนั่น
ฉันจะทำตั้งแต่ตอนนี้
ว่าใครเป็นคนฆ่า
อะไรกันเนี่ย ยังคิดไม่ได้อีกเหรอ
เด็กวันนี้มีปัญหาจังเลย คงดูละครมากเกินไป
คิดว่ามีแค่ฟันก็จะสืบได้แล้วสินะ
ไม่งั้นทั้งประเทศก็ได้เป็นซีเอสไอกันหมดแล้ว
ไม่ครับ ไม่ใช่ผม ผมไม่ชอบดูละคร
ทำไมนายไม่ใส่เสื้อเมื่อวาน กวางโฮ
ฉันคิดว่านายเป็นตัวละครจาก ยอดนักสืบ
เราควรแต่งตัวให้เป็นยอดนักสืบกัน
ฉันบอกว่าเธอเป็นคนแถวนี้ไง
ตั้งแต่ปี 1985 แถวนี้มีผู้หญิงถูกฆ่าตาย
นี่ฉันคุยกับใครอยู่
ฉันกำลังพูดความจริงนะ
จริงๆ เลย
หาให้ดีๆ นะ
นี่คือการสอบตรวจจบถึงตอนนี้
ในที่เกิดเหตุ เราหาบัตรประชาชน
เครื่องประดับ เสื้อผ้า ที่ให้ข้อมูลกับเราไม่ได้เลย
ร่างที่เหลือก็ยังมาไม่พบ
ทางที่เร็วที่สุดก็คือ หาผู้หญิงที่หายตัวไป ที่มีอายุราวๆ 20 ปี
ในเมืองคย็องกี เราต้องตรวจสอบรายชื่อทั้งหมด
ไปหาข้อมูลมาตั้งแต่เมื่อไร
พวกคนที่ดูน่ารำคาญ จะเก่งเรื่องพวกนี้
เสียเวลา
หุบปาก
แล้วยังไง
เรากำลังเปรียบเทียบดีเอ็นเอที่ได้จากศพ
กับผู้หญิงพวกนี้
มันอาจจะมีคนที่ไม่ได้บันทึกดีเอ็นเอไว้ก็ได้
ผมกำลังทำเรื่องเก็บตัวอย่างจากครอบครัวอยู่ครับ
พรุ่งนี้ช่วงบ่าย เราน่าจะยืนยันตัวได้ครับ
ไม่ได้คิดว่าเหยื่อจะเป็นพื้นที่อื่นเหรอ
นี่จะเป็นด่านแรก จากนั้นเราจะขยายไปทั่วประเทศ
- นี่ - เธอไม่ได้อายุ 20 ถึง 30 ปี
เธอไปเรียนที่โซล ไม่ใช่เธอ
ไม่มีบันทึกอื่นๆ ที่ไม่ใช่ที่นี่บ้างเหรอ
น้องเล็กกำลังเล่นเป็นนักสืบอยู่
คิมซันแจ
ไม่สอนเขาบ้างหรือไง ถ้าไม่อยากถูกไล่ออก ก็ทำอะไรสักอย่าง
วันนี้ทุกคนกลับบ้านไปนอนซะ
ถ้าพรุ่งนี้ยืนยันตัวได้ คงได้ยุ่งกันจนหัวหมุน
อายุ 40 ปี หนึ่ง สอง สาม สี่...
อะไรกันเนี่ย เกิดคดีแล้วยังกลับบ้านกันอีก
ไม่มีหัวคิดกันเลย
(มหาวิทยาลัยฮวายัง)
ฆาตกรคงจะโกรธมาก
ฆาตกรที่หั่นศพจะทำให้หาตัวศพได้ยาก
มันเป็นวิธีการป้องกัน ของการซ่อนอาชญากรรม
ศาสตราจารย์ชินแจยี เหรอครับ
คดีนี้ก็เช่นกัน
แต่ก็แปลกที่ฝั่งไว้ตื้นมาก
อาจถูกสัตว์ป่าเอาไปกิน
และมีความเสี่ยงที่นักเดินป่าจะค้นพบสูง
ตอนแรกฉันคิดว่าคงเป็นคนที่ ไม่สนใจว่าจะหาศพเจอ
อาจจะไม่ใช่คนที่คุ้นเคยที่ฆ่าเธอ
ถ้าหากระบุตัวเหยื่อได้ คนๆ นั่นก็อาจจะไม่ใช่ผู้ต้องสงสัย
แต่คนร้ายทำเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้เป็นขยะ
ร่างของเธอถูกใส่ในถุงดำทิ้งเอาไว้
- ฟังผมนะ - ความรู้สึกของผู้ร้าย
คือสิ่งที่เหลืออยู่จากการทิ้งศพเอาไว้แบบนั้น
เขาอยากจะเหยียดหยามเธอ ถึงแม้ว่าจะฆ่าเธอไปแล้ว
มันมีโอกาศได้ที่การเลิกราเป็นสาเหตุของการฆ่า
เอาความคิดมาจากไหน
ฮัลโหล
เป็นอะไรของเขา
(มหาวิทยาลัยวิทยาลัยการแพทย์ฮวายัง)
หมายความว่ายังไง
ไม่ตรงกับใครเลยเหรอ
ฉันพยายามขยายช่วงอายุแล้ว แต่ฉันยังหาไม่พบ
แล้วครอบครัวของคนที่หายไปล่ะ
ไม่ได้อะไรเลย
เหยื่ออาจจะไม่มีครอบครัว หรืออาจเป็นชาวต่างชาติ
ในกรณีนี้มันเกือบจะ เป็นไปไม่ได้ที่จะระบุตัวเหยื่อ
นี้จะไม่ช่วยในการสอบสวนเลย
ถ้าเราระบุเหยื่อได้ เราสามารถปิดคดีฆ่าหั่นศพได้
แล้วจะทำยังไง
เราควรตรวจสอบที่อยู่ของ
คนที่หายตัวไปที่อยู่คนเดียวและไม่ได้แจ้งความ
ถ้าไม่ได้แจ้งความแล้วจะหาพวกเขาเจอได้ยังไง
ฉันรู้สึกว่าเมื่อวานเป็น โอกาสสุดท้ายที่จะกลับบ้าน
- เทฮิว มินฮา - บอกแล้วไง
ไปร่วมตัวกันที่เกิดเหตุ
- ไปหาร่างส่วนที่เหลือ - ครับ
ซันแจ กวางโฮ
ตรวจสอบสำนักงานจัดหางาน ที่รายงานเกี่ยวกับผู้หญิงที่หายไป
แจกแผ่นพับให้ทั่วคย็องกี
ครับ หัวหน้า จะไปเดี๋ยวนี้ครับ
ถ้าฟังที่ฉันพูด ป่านนี้ก็หาเขาเจอแล้ว
ซันแจ
เริ่มต้นด้วยการตรวจสอบ คนที่ย้ายมาที่นี่เมื่อไม่นานมานี้
บอกแล้วไงว่าฉันต้องคลี่คลาย คดีนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
นี่
ไอ้บ้า
ทำไมไม่เชื่อฉันเลย
นี่คือคนที่ไม่มาทำงานหรือหายไปทันที
(รายงานกรณีศพถูกทอดทิ้ง)
มันไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับจุดห้าจุด
ไม่สามารถหาเบาะแสได้ด้วยวิธีนี้
โทรและยืนยันที่อยู่ของพวกเขา
นี่ รอก่อนสิ
ฉันไม่มีโทรศัพท์
แล้วนายมีอะไรบ้าง
ฉันมีนี่ไง ไอ้บ้าเอย
ช่างเถอะ ไปหาคนเดียวก็ได้
- เทฮิว - ครับ
เจออะไรไหม
มินฮา
เราหามาหลายชั่วโมงแล้ว แต่เรายังไม่พบอะไรเลย
นี้คือบันทึกของคนที่ย้าย มาย่านนี้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
ขอบคุณครับ
ให้ตายสิ ยาวจังเลย
แล้วละแวกใกล้เคียงอื่นๆ นอกเหนือจากที่นี่ล่ะครับ
ผมต้องไปที่นั่นไหมครับ
หากคุณกำลังอ้างถึงเมืองฮวายังทั้งหมด
ฉันสามารถหามันให้คุณ ในระบบออนไลน์ของเรา
เหรอครับ
(รายการการลงทะเบียนที่พักอาศัย)
ใครบางคนในช่วงปลายอายุ 40 หรือกลางๆ อายุ 50 ปี
ที่อยู่ถาวรของพวกเขาน่าจะอยู่ที่นี่
และส่วนใหญ่อาศัยอยู่คนเดียว
ขอโทษนะครับ ขอใช้โทรศัพท์ได้ไหม
อยู่ทางนี้
มีเรื่องอะไร ฉันไม่รับจองรถระหว่างวันนะ
ฉันมีที่ที่ต้องไป
ฉันไม่รู้จักถนนหนทางเลย มีการเปลี่ยนแปลงมากมายใน 30 ปี
มีเงินไหมจ่ายค่าโดยสารหรือเปล่า
จะกดมิตเตอร์เดี๋ยวนี้
ช่างเป็นคนมีน้ำใจจริงๆ
นี่ เห็นไหม ฉันจะทำให้ พวกเขาเป็นลูกค้านายเอง
ดูสิ
ไม่ทำหรอก ไม่ไปๆ
คาดหวังว่าจะเป็นตำรวจได้อย่างไร
หมายความว่าอะไร
โอ้ พระ...
(วิทยาศาสตร์ตำรวจ)
ก็แค่อ่านเล่นๆ เท่านั้น
สอบตกรอบการสัมภาษณ์ใช่ไหม
เข้าใจผิดแล้ว
ฟังนะ ฉันจะช่วยเอง
ฉันรู้จักตำรวจอยู่หลายคน
บอกแล้วไงว่าเข้าใจผิดแล้ว
ขอย้ำให้แน่ใจ
รู้จักตำรวจหลายคนจริงๆ เหรอ
นายจะสอบผ่านปีหน้าแน่ๆ
จริงเหรอ
(ว่าง)
งั้นเรามาเขียนไว้เป็นสัญญากันเลย
จะบ้าหรือเปล่า นายควรจเชื่อใจคนอื่นบ้าง
งั้นก็ลงไป
เอาไปดูซะ
งั้นก็คาดเข็มขัดเลยครับ
นายมันน่าขนลุกจริงๆ มันสื่อออกมาบนหน้าเลย
หนึ่งในคนเหล่านี้ไม่ได้แจ้งการย้ายเข้า และก็หายตัวไป
คนที่หายตัวไปอาจจะเป็นเหยื่อรายที่ห้า
ใครกันคะ
มีคนชื่อปาร์คยองซุกอยู่ที่นี่หรือเปล่าครับ
ฉันชื่อปาร์คยองซุก
จะให้ฉันช่วยอะไรคะ
รู้จักภรรยของผมได้ยังไง
ใจเย็นๆ ครับ ผมเป็นตำรวจ
ตำรวจเหรอ
วันทยาหัตถ์ครับ มาทำอะไรที่นี่
จะให้ผมแสดงออกแบบนี้หรือไง รู้จักภรรยาของผมได้ยังไง
- มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด - ที่รัก
- ใครกันคะ - "ที่รัก" เหรอ
- คุณคือ... - แกสองแสดงละครเก่งจริงๆ
ไม้เบสบอลของฉันอยู่ที่ไหน
- มานี่สิ - จะทำอะไรของคุณ
- มานี่สิ - เขาเสียสติไปแล้ว
คุณคือลีกึมซุงใช่ไหมครับ
ใช่แล้วค่ะ
ปล่อยมือเดี๋ยวนี้
- คุณไปทางนั้น ฉันจะไปทางนี้ - อะไรครับ
พระเจ้า ตกใจหมด
จะไปกินข้าวเมื่อไหร่
ถ้าไม่ใช่เพราะนาย เมื่อกี้ฉันเกือบจะตายแล้วนะ
(มหาวิทยาลัยฮวายัง)
ตกใจหมดเลย
ศาสตราจารย์ชิน
(หนังสือเข้าร่วมหลักสูตร)
มีนักเรียนอยู่ 20 คน ก็ถือว่าไม่เลวเลยนะ
มีนักเรียนสองคนออกไปวันนี้
ฉันน่ากลัวเหรอคะ
อะไรกัน
วันนี้เตรียมการสอนอะไรไปล่ะ
พวกเขาใช้เวลานานกว่าที่คาดไว้
ใครเหรอ
(ยังระบุตัวเหยื่อไม่ได้)
ให้ตายสิ
ทำไมถึงอยู่คนเดียว กวางโฮไปไหน
ถ้าหัวหน้าจอนสงสัยมาก ก็ไปหาเขาเอาเองนะครับ
ผมยุ่งมากพอแล้วในการระบุตัวเหยื่อ
แกพูดว่าอะไรนะ
หมวดคิม บอกแล้วไงว่าไม่ให้ทำนิสัยแบบนี้
หมวดเขาทำอะไรเหรอ
บ้าเอย
(โรงแรมโฮ)
(แหล่งที่มาของกระบวนการทางอาญา)
ไม่มีใครที่มีชื่อนั่นอยู่ที่นี่
ตั้งแต่ป้าทำความสะอาดแล้วไป ฉันก็ยุ่งแทบบ้านแล้ว
เธอหายไปเหรอครับ เธอชื่ออะไร
คุณน่ารำคาญจริงๆ
คุณมองหาคนที่ชื่อคิมจองเฮอยู่ไม่ใช่เหรอ
ไม่มีใครชื่อนั้นที่นี่หรอก
ฉันคิดว่าป้าคนนั่นชื่อโอ๊กฮิว
ไปได้แล้ว ฉันบอกว่าฉันยุ่ง
ที่นี่เป็นที่่สุดท้ายแล้ว
เธออยู่ที่ไหนนะ ทำไมเธอไม่อยู่บันทึกชื่อ
เป็นตำรวจจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย
ฟังนะ มันมีผู้หญิงอยู่คนหนึ่ง
ที่เกือบโดนฆ่าตายโดยคนโรคจิต เมื่อ 30 ปีก่อน
แต่เธอรอดชีวิตมาได้และหายออกไปจากหมู่บ้าน
โดยที่ไม่ได้แจ้งการย้าย คิดว่าเธอจะไปอยู่ที่ไหน
ทำไมเธอไม่ลงทะเบียนที่อยู่ของเธอ
ใช่แล้ว
เธออาจจะกลัวการกลับมาแก้แค้น
เธอคงไม่มีทางเลือก และอยู่แบบหลบๆ ซ่อนๆ
เธอจะไม่มาปรากฏตัวในหมู่บ้านอีกครั้ง
และเธอสามารถทำศัลยกรรมพลาสติกได้ เพื่อไม่ให้มีใครจำเธอได้
ศัลยกรรมพลาสติกเหรอ หมายถึงเปลี่ยนหน้าตาของเธอเหรอ
ใช่แล้ว ผู้ต้องสงสัยได้เห็นหน้าเธอแล้ว
แต่เดาว่าเปลี่ยนชื่อเธอคงจะง่ายกว่า
ใช่แล้ว ชื่อของเธอ
มีคนหนึ่งในบัญชีที่เปลี่ยนชื่อตัวเอง
คิมจองเฮ
ชื่อเก่าของเธอคือคิมยองจา
นี่คือห้องของเธอ
ชื่อของเธอคือจองเฮเหรอคะ
เป็นคนที่เคยทำงานก่อนป้าโอ๊กฮิวหรือเปล่านะ
พวกเราก็เรียกกันเองว่าป้าๆ ทำความสะอาด ไมเคยเรียกชื่อจริงเลย
มีรอยจุดที่ข้อเท้าขอเธอหรือเปล่า
ก็ไม่รู้นะ
เธอเลิกทำงานไปเมื่อไหร่
ประมาณหนึ่งเดือนได้
จู่ๆ ก็หายไปโดยไม่บอกอะไรเลย
ฉันอุตสาห์ให้เช่าห้องนี้ฟรีๆ
นี่ดูเหมือนถนนไปโรงเรียนสตรีฮวายัง
- ครับ - ผลออกมาแล้วครับ
ลอยนิ้วมือที่ติดกับฝาไม่ชัดเจน
แต่โชคดีที่ด้านในมีรอยดีเอ็นเอเหลืออยู่
ออกมาตรงกัน
ก็บอกแล้วยังไง
แน่ใจแล้วเหรอครับ
ทำได้ดีมากเลย กวางโฮ มีประสบการณ์แค่สามปีเท่านั้น
พูดถูกหมดทุกอย่างเลยครับ
คิมยองจา หรือคิมจองเฮ
อายุ 49 ปี และจบการศึกษา จากโรงเรียนสตรีฮวายัง
บ้านเกิดเธอคือเขตฮวายัง ซุงจอง
เธอเคยอายุอยู่ที่โซล แต่ย้ายกลับมาเมื่อปีที่แล้ว
รู้ได้ยังไงเนี่ย
เขาพูดเรื่องนั่นด้วยเหรอ
ตอนปี 1986...
ไม่หรอก มันเป็นสัญชาตญาณของตำรวจ
ถ้าอย่างนั้น เรื่องจุดที่ว่าก็เป็นความจริงด้วยเหรอ
อะไรนะ
ไม่ใช่เรื่องสำคัญหรอกครับ
เหยื่อมีจุดคล้ายรอยสักอยู่ที่ข้อเท้า
มองเห็นไม่ค่อยชัดนัก
เห็นเคยมาก่อนหรือเปล่าครับ
เขาทำเครื่องหมายบนตัวเหยื่อ
ไปหาศพรายที่ห้ากัน
- อย่างงั้นเธอต้องมีจุดห้าจุด - ใช่แล้ว
มันเป็นโรคจิตอย่างเต็มรู้แบบ
นายระบุตัวเหยื่อได้ยังไง
อะไรนะครับ
นายรู้ได้ยังไง
เกี่ยวกับจุดพวกนี้
นายเคยเห็นมาก่อนหรือเปล่า
เขาเป็นอะไรเนี่ย
ผมก็แค่เคยได้ยินมา
ได้ยินมาเหรอ ได้ยินมาจากใคร
ไม่มีใครรู้เกี่ยวกับคดีนี้มากนัก
บันทึกคดีจากตอนนั้นถูกไฟไหม้ไปหมดแล้ว
มีเพียงไม่กี่คนที่ตรวจสอบคดีนี้ถึงจะรู้
ไฟไหม้เหรอ
แล้วเขารู้ได้ยังไงกัน
คือว่า...
เขาก็คงพูดเรื่อยเปื่อยแต่ก็เดาถูก
เขาไม่รู้อะไรหรอก
ตามฉันมา
ได้ครับ
นายเป็นใครกัน
จะตามมาหรือเปล่า
ครับ
เดี๋ยวผมกลับมานะ
อะไรเนี่ย
เขาจับได้ว่าเราไม่ใช่ปาร์คกวางโฮ ที่เกิดในปี 1988 เหรอ
ว่าแต่หัวหน้ารู้จักคดีเก่าๆ ได้ยังไง
ฉันพูดถูกใช่ไหม
- แล้วยังไง - ทำตัวโอหังจริงๆ
ก็แค่บอกว่าให้เชื่อในตัวฉันบ้าง
มาเป็นตำรวจได้ยังไงโดยที่ไม่เชื่อใจคนอื่นเลย
ครับๆ ตำรวจคิม
ถ้าคิมยองจา
กลับมาบ้านเกิดหลังจาก 30 ปี ก็คงไม่มีใครรู้จักเธอ
แล้วใครเป็นคนฆ่าเธอ
อีกสักครู่เป็นเขตจำกัดความเร็ว 60 กิโลเมตร
- อะไรนะ - ทำไม
ไม่ได้ยินอะไรเหรอ
ได้ยินอะไร
สงสัยหูไม่ดี
อีก 700 เมตร ตรงสี่แยก
- ให้เลี้ยวขวา - เธอเป็นใครกัน
- มุ่งหน้าไปจัตุรัสซัมซุง - นี่
ให้ตายสิ
วันที่หายตัวไป
เธอคุยกับใครกันนะ
ไม่มีคนมาตามหาเธอหรอก
"ไม่มีคนมาตามหาเธอหรอก" เหรอครับ
ฉันรู้จักเธอมาประมาณหนึ่งปี
และเธอก็มานั่งกินข้าวคนเดียว
เธอเคยทะเลาะกับใคร หรือผิดใจกับใครบ้างไหม
ไม่มีอะไรแบบนั้นเลย
เธอเป็นคนเงียบ และก็ทำงานของเธออย่างเดียว
ขณะเจ้าของโรงแรมที่ขี้โมโห
ยังชมเธอเลย ไม่มีใครโกรธเคืองเธอเลย
เธอชอบกินไข่ม้วนมาก
เธอเคยพูดเกี่ยวกับครอบครัวบ้างหรือเปล่า
ฉันเคยถามถึงแหวนที่ฉันใส่อยู่
ผู้ชายที่ทำงานอยู่ในโรงงาน
บอกให้ฉันช่วยแนะนำให้เขารู้จักกัน
เธอหย่าร้างแล้ว
แต่พอถามว่าทำไมยังใส่แหวนอยู่ เธอก็หัวเราะ
มีผู้หญิงทำแบบนี้เยอะ
เพราะกลัวจะโดนดูถูกว่าใช้ชีวิตอยู่คนเดียว
ผู้ชายที่ทำงานที่โรงงานเหรอ
ได้อะไรบ้างหรือเปล่า
เรามาเป็นเพื่อนกันเถอะ
- นายไม่รู้เรื่องนี้แต่... - ไม่ยอมรับ
นี่
นี่คือยองจา
แล้วรูปมันไปอยู่ในโทรศัพท์ได้ยังไง
นายทำได้ยังไง
ฉันขอโทษนะ
- นายได้อะไรมาบ้าง - เธอมีเพื่อนไม่เยอะ
ไม่มีใครมาตามหาเธอเลย
มีผู้ชายคนหนึ่งทำงานอยู่ในโรงงาน มาชอบยองจา
ฉันจะไปหาเขาสักหน่อย
หมวดคิม พอใจแล้วหรือยังครับ
ไอ้บ้านี่มันมาจากไหนนะ
ผมชอบจองเฮครับ
เธออยู่คนเดียวกับจากที่หย่าแล้ว
เธอเป็นผู้หญิงที่สุภาพ
เราอยู่ในฐานะเดียวกัน
ดังนั้นผมคิดว่าเราจะทำคู่ที่ดี
แล้วไง
เธอบอกผมว่าเธอไม่มีเวลา และไม่อยากมีความสัมพันธ์
ผมมารู้ที่หลังว่าเธอมีใครคนอื่น
ทำให้ผมเหมือนตัวตลก
รู้ได้ยังไงว่าเธอมีคนอื่น เคยเห็นเขาเหรอไง
เห็นสิครับ
ผมทำงานล่วงเวลา
กำลังกลับมาทีโรงงาน หลังจากที่กินข้าวที่ร้านอาหารแล้ว
ผมเห็นเธอยื่นคุยกับเขาอยู่ที่หน้าโรงแรม
ได้เห็นหน้าหรือเปล่า
ไม่ครับ
ผมเห็นแค่ข้างหลัง
มันเป็นเรื่องที่แปลกมาก
เขาเรียกจองเฮ
ว่ายองจา
ยองจาเหรอ
เขาเรียกอย่างนั้นเหรอ
ผมหลังแปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึง เรียกเธอว่ายองจา ไม่ใช่จองเฮ
นี่คือวิดีโอของเหยื่อจากด้านหน้าของโรงแรม
เวลาหนึ่งทุ่มสองนาที ในวันที่เหยื่อหายไป
และนี่คือ
สิ่งที่ผมหาเจอ
จากกล้องวงจรปิดของโรงแรมใกล้ๆ มา
เธอเดินออกไปกับผู้ชายที่ใส่หมวก เวลาหนึ่งทุ่มสามสิบเจ็ดนาที
ข้ามไปวิดีโอถัดไปเลย
ดูสิ หัวหน้า
ผู้ชายหายไปแล้ว มีแต่เหยื่อเดินอยู่คนเดียว
เวลาหนึ่งทุ่มสี่สิบห้านาที
นี่เป็นภาพสุดท้ายของเธอครับ
ไม่มีภาพที่เห็นหน้าเขาเลยเหรอ
เราหายไม่เจอเลยครับ
เขาหลบมันได้ดีมาก
เห็นเดินด้วยกันแบบนี้ น่าจะรู้จักกันดีพอสมควร
เพราะพวกเขาเดินเคียงข้างกัน
เท่าที่ฟังมา คิมยองจา
มีชีวิตที่โดดเดี่ยว
พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตเมื่อเธอยังเด็ก
และเธอไม่มีพี่น้อง
พระเจ้า
น่าสงสารจริงๆ
ทำไมเธอถึงไม่รายงานตอนนั้น
บันทึกการใช้โทรศัพท์ก็เหมือนกันครับ
ถ้าไม่ใช่คนขับรถก็จะเป็นเจ้าของโรงแรม
รู้ไหมว่าเธอจ่ายค่าโทรศัพท์เดือนล่ะเท่าไหร่
เธอจ่ายประมาณ 15,800 วอน
เธอไม่ค่อยได้ใช้มัน
เธอเปลี่ยนชื่อตัวเองมาเป็นคิมจองเฮ
และอาศัยอยู่ที่โรงแรมโดยที่ไม่มีครอบครัว
ทำไมเธอถึงใช้ชีวิตแบบนั้น
ไม่ใช่ว่าเธอจะมีหนี้สิ้นอะไร
เธอมีประวัติการเงินที่สะอาด
- มันเป็นการฆ่าที่ไม่มีเหตุผลหรือเปล่า - เฮ้ย
ถ้าเป็นแบบนั้น ทำไมต้องหั่นเธอเป็นชิ้นๆ ด้วย
คนสมัยนี้ต่อให้ไม่รู้จักกันยังฆ่าได้เลย
ต้องเป็นคนรู้จักแน่ครับ
เหยื่อเปลี่ยนชื่อตัวเองในปี 1987
อย่างไรก็ตาม ผู้ชายที่อยู่กับเธอ เรียกเธอว่า ยองจา
ยองจา
เธอใช้ชีวิตมา 30 ปีในฐานะจองเฮ
มีไม่อีกคนเท่านั้นที่รู้จักชื่อจริงๆ ของเธอ
ถ้าไม่ใช่คนที่สนิทกันจริงๆ
ก็ต้องเป็นคนที่รู้จักเธอ ก่อนที่เธอจะเปลี่ยนชื่อ
สามีเก่าของเธอ จางยองชอง
ต้องรู้ชื่อจริงของเธอแน่ๆ
มินฮา ส่งข้อมูลกล้องวงจรปิดไปให้ ศาสตราจารย์ชินด้วย
ครับ
คุณจางยองชองอยู่ที่ไหนครับ
เขาลาออกไปแล้ว
- ลาออกเหรอ - ครับ
ก็เดือนหนึ่งได้แล้ว เพราะวันนี้เป็น วันที่สาม เดือนมกราคม
ถ้าหนึ่งเดือน ก็ตรงกับวันที่เกิดเหตุ
เดี๋ยวนะ
วันนี้วันที่สาม เดือนมกราคมเหรอ
(ขอแสดงความยินดีกับการเปิดท่าเรือ)
(เรือแม่น้ำฮันเปิดให้บริการแล้ว)
- ขอโทษที่มาช้า - ให้ตายสิ
อยากจะไปขึ้นเรือเร็วๆ
- จะชื้อตั๋วให้เราหรือเปล่า - ไม่มีทาง
กี่ท่านคะ
สองคนค่ะ
นี่คะ
(เรือแม่น้ำฮันเปิดให้บริการแล้ว)
ยุนซุก
เธอสัญญาว่าจะรอจนกว่าฉันจะไป
ฉันต้องคลี่คลายคดีวันนี้ให้ได้
นี่ เร็วๆ หน่อยสิ
บ้าจริง
เขาหลบหนีไปแล้ว
ถ้านายฟังฉันบ้าง เราก็คงจับเขามาได้แล้ว
มินฮา ติดตามตำแหน่งสัญญาณ มือถือของจางยองชองด้วย
ติดตามตำแหน่งคืออะไร
นี่ แล้วเราจะรู้ได้เหรอว่าเขาอยู่ที่ไหน
คุณมาดูบ้านเหรอคะ
คุณจาง ก่อเรื่องเหรอคะ
ตายแล้ว
ทำไมกัน
เขาแต่งสูทมาวันนี้เพื่อมาบอกลา
เขาทำตัวเหมือนว่าจะไปไหนไกลๆ แปลกมากเลยค่ะ
ที่ไกลๆ เหรอครับ ที่ไหนครับ
ว่าไง มินฮา
เจอตำแหน่งของจางยองชองแล้ว
อยู่ที่ถนนหมายเลข 375 ใกล้ๆ อ่างเก็บน้ำ พักโซล
จะมีเนินเขาเตี้ยๆ ที่ไม่มีชื่ออยู่ครับ
ที่ตั้งของเขาอยู่ในระยะ 200 เมตร จากสถานที่นั้นและเราค้นพบ
ว่ามีสุสานของตระกูลจางอยู่ใกล้ๆ
พ่อแม่ของเขาถูกฝั่งอยู่ที่นั่น
รู้สึกกลัวหลังจากที่ได้ฆ่าคนเหรอ
แกพยายามตามไปหาเธอหรือเปล่า
คุณพูดเรื่องอะไร คุณเป็นใคร
ฉันเป็นตำรวจ ลุกขึ้นมา
จะเอาผมไปไหน ปล่อยผมสิ
ผมอยากตาย จะตายไม่ได้หรือไง
ยองเฮตายแล้วเหรอ
นี่ เล่นละครยังไงก็ไม่มีประโยชน์
แต่...
คุณพูดเรื่องอะไร
เธอตายได้ยัง
เพราะงั้นผมถึงติดต่อเธอไม่ได้สินะ
ผมโทรหาเธอเมื่อเช้านี้
เพราะว่าจะฆ่าตัวตาย ก็เลยอยากจะไปลา
แต่ว่าโทรศัพท์ของเธอมันปิด
จองเฮตายแล้วจริงๆ เหรอครับ
คุณเรียกเธอว่าจองเฮ
เคยได้ยินชื่อคิมยองจาหรือเปล่า
ใครกันครับ
บอกแล้วไงว่าเขาแสดงละคร
ทำไมถึงลาออกจากงานครับ
บังเอิญมันที่เป็นวันเดียวกับ ที่เธอหายตัวไป
ดูมือผมสิ
ผมพยายามอยู่ให้นานที่สุดแล้ว
แต่ผมทำงานไม่ได้แล้ว
นี่ บอกความจริงพวกเรามาดีกว่านะ
ครับ
เรายังไม่พบอะไรเลย
ไม่มีอะไรเลยเหรอ
ตอนเปิดประตูมาครั้งแรก ไม่มีกลิ่นศพเลย
ผมน้ำตาลในเลือดต่ำ
นอกจากที่นี่ ก็ไม่มีที่ไหน ที่จางยองชองอาศัยอยู่ครับ
ไม่มีที่ไหนที่เขาใช้ซ่อนได้อีกแล้ว
ซันแจ เขารับสารภาพหรือยัง
คุณไม่มีที่อยู่ยืนยัน
ผมจะฆ่าตัวตาย
ทำไมผมต้องฆ่าเธอด้วย
ที่ฆ่าเธอเพราะไม่อยากตายคนเดียวใช่ไหม
โธ่ ผมบอกคุณแล้วไง
เคยอยู่ด้วยกัน
และเคยเดินด้วยกัน
สุดท้ายก็เหลือเธอคนเดียว
เดี๋ยวก่อนนะ
อะไรกัน
ในกระเป๋ามีอะไรอยู่
ซ่อนมีดเอาไว้หรือเปล่า
ถ้าไม่ใช่ แล้วมันอะไรกัน
- นี่คือหมวด... - เขาไม่เคยเอามือออกจากกระเป๋าเลย
หากเขามีอาวุธเพื่อขู่เหยื่อ
มันจะอยู่ที่กระเป๋าด้านขวา
เพราะจะแทงเข้าที่ช่วงเอวได้พอดี
อย่างไรก็ตามเขาซ่อนอะไรบางอย่าง ในกระเป๋าซ้ายของเขา
ไม่ใช่อาวุธแต่เขากำลังซ่อนอะไรบางอย่าง
คุณคิดว่าเขาซ่อนอะไรเหรอครับ
อะไรที่ผู้ชายอยากซ่อนต่อหน้าผู้หญิงคะ
ความซับซ้อน
อาจจะเป็นรอยแผลไฟไหม้
หรือว่านิ้วอาจจะถูกตัดขาดก็ได้
- มันอาจจะเป็นแขนเทียมก็ได้ - เดี๋ยวก่อนนะครับ
นิ้วถูกตัดเหรอครับ
ฮัลโหล
มันไม่ใช่จางยองชอง
เป็นมือซ้ายที่อยู่ในกระเป๋า
ทำให้ผมเป็นตัวตลก
เขาเรียกเธอว่า ยองจา
ใช่แล้ว
เขาคนนั้นบอกเรา ว่าผู้ชายคนนั้นเรียกเธอว่ายองจา
พยานคนเดียวที่มี ถ้าพยานคนนี้โกหกล่ะ
งั้นคนที่รู้จักชื่อของเธอก็คือคนร้าย
รอก่อน
ถ้าพวกเขาทั้งสองคนรู้จักกันล่ะ
จะไปไหน เกิดอะไรขึ้น
(ค้นหารายละเอียดส่วนบุคคล คิมแทซู)
อะไรกัน
เจ้านั่นอยู่แถวๆ บ้านคิมยองจาด้วย
แกเอาไปทิ้งไว้ที่ไหน
ผมแค่...
ออกมาเดินเล่น
เจ้าบ้า
สาระเลว
ยังเรียกตัวเองว่าคนอยู่หรือเปล่า
ทำแบบนี้กับคนเหมือนกันได้ยังไง
ไม่ใช่ผม ผมไม่ได้ทำ
- หาดูให้ดีๆ - หาดูให้ทั่วๆ เลย
- หาดูให้ทั่วๆ - ให้ตายเถอะ
- ดูให้ทั่วๆ - ให้ตายสิ
หาดูให้ดีๆ นะ
หาดูใต้ต้นอ้อด้วย!
คิดว่าเราจะหาอะไรเจอไหมครับ
ไม่รู้เหมือนกัน
นี่
หน้าเขาไปโดนอะไรมา
กวางโฮกระถืบเขาครับ
ฉันรับไม่ได้นะแบบนี้
ทำไมไม่ห้ามเขา
แล้วทำไมมาลงที่ผม
- เจอแล้วครับ - ตรงนี้
- อะไร - เจอแล้วเหรอ
เจอบางอย่างแล้วเหรอ
เราเจอแล้วครับ
คุณคิมแทซู
คุณได้หย่าสองครั้ง และตอนนี้คุณอยู่คนเดียว
คุณอาศัยอยู่ในเมืองเดียวกันกับเหยื่อ
ดังนั้นคุณต้องรู้จักชื่อจริงของเธอ
คุณเป็นคนที่เรียกเธอว่า ยองจา ใช่ไหม
จริงๆ แล้วไม่ได้มีผู้ชายคนอื่นเลย
นี่คือเหตุผลที่ฉันไม่ไว้ใจคน
คุณเป็นคนที่อยู่ที่นั่นในคืนนั้น
ไม่ ไม่เป็นความจริง
ผมกำลักลับไปที่โรงงาน หลังจากที่ออกจากร้านอาหาร
และคุณบอกว่า
คุณเห็นคนแปลกหน้าเรียกเธอว่า ยองจา
ครับ
ไม่มีทางที่คุณจะได้ยิน
ถึงแม้ว่าจะมีผู้ชายคนอื่นอยู่กับเธอในคืนนั้นก็จริง
ไม่มีทางเป็นไปได้ที่จะได้ ยินเสียงจากระยะไกล
ทำไมถึงโกหก
กำลังซ่อนอะไรอยู่
โดยโอกาสใดๆ
มีบางสิ่งที่คุณต้องการซ่อน
ในกระเป๋าของคุณด้วยหรือเปล่า
ผู้หญิงแบบไหนกันล่ะ ที่จะชอบผู้ชายที่มีมือแบบนั้น
คุณจะไปรู้อะไร
เป็นไปได้ว่าเธอถูกฆ่าเพราะการเลิกรา
ยองจาต้องการจะเลิกกับคุณใช่ไหม
มาทำอะไรที่นี่
ยองจา ฉันสัญญาว่าฉันจะดูแลเธออย่างดี
- เลิกปฏิเสธ... - พูดอะไรอยู่ได้
จะต้องให้พูดอีกกี่ครั้ง
ฉันไม่อยากจะคุยด้วยเลย
ทำไมต้องทำตัวแบบนี้ด้วย
เราทั้งคู่อยู่ในฐานะที่เหมือนกัน เราจะเข้าใจกันมากขึ้น...
พูดว่าฐานะของเราเหมือนกันได้ยังไง
มาดูถูกฉันเพราะฉันกลับมาบ้าน มาในฐานะผู้หญิงที่หย่าเหรอ
ฉันใช้ชีวิตทั้งชีวิตเหมือนทาส และในที่สุดฉันก็หลุดออกมาได้
และมาตอนนี้ มีผู้ชายแปลกมาจีบฉันอีก
ฉันเดาว่ามันโชคของฉัน
เป็นแค่คนพิการงี่เง่า คิดว่าตัวเองเป็นใคร
มีความกล้าที่จะเรียกตัวเองว่าผู้ชาย
เธอไม่ต้องทำกับผมแบบนั้น
เพียงเพราะมือของผมเป็นแบบนี้
ผมแน่ใจว่าคุณพูดกับเธอในขณะนี้ พยายามระงับความโกรธของตัวเอง
"ไปดื่มชาด้วยกันเป็นครั้งสุดท้าย คือคำขอครั้งสุดท้ายของผม"
เธอตอบตกลงหรือเปล่า
เป็นอะไรไปเนี่ย
แล้ว...
ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย
ไปดื่มชาด้วยกันเถอะ
ถ้าทิ้งผมไว้ตรงนี้
ผมจะไปหาที่โรงแรมทุกคืน
อะไรนะ
แค่ดื่มครั้งเดียว
ผมสัญญา
ผมจะไม่กลับมาอีก
เราจะไปที่ไหนกัน
รู้จักร้านหรือเปล่า
มันมีร้านชาอยู่ตรงหัวมุม
มันไม่มีร้านชาหรอก
อะไรเนี่ย
ไม่เห็นมีอะไรเลย
คุณคงพยายามต่อไป
รัดคอเธอจนเชือกขาด
จนเธอหยุดหายใจ
ผิดแล้ว
มั่วแต่เล่นตลกอะไรกันอยู่
แกไม่ได้แค่ฆ่าเธอ แต่ยังหั่นเธอเป็นชิ้นๆ
เมื่อ 30 ปีก่อน ยองจาอุตส่าห์รอดมาได้
ผมไม่ได้ใช้เชือด
ผมบีบคอเธอด้วยมือของผมเอง
ผมฆ่าเธอด้วยมือเปล่า
แทซู
ก็ได้
- ฉันขอ - ได้โปรด
ฆ่าเธอด้วยมือพิการของฉัน
เป็นยังไงบ้าง
ตาย
เอาไปเลย
ไอ้เลว ไอ้คนชั่ว
ดีเลย ฉันกลับบ้านได้แล้ว
ไปเถอะ
(หัวหน้าหน่วยอาชญากรรมรุนแรงที่หนึ่ง จองซองซิก)
อะไรเนี่ย
- เขามีชื่อเดียวกับหัวหน้าจอน - พูดเรื่องอะไรอยู่
ทำได้ดีมากทุกคน
ออกไปกินข้าวด้วยกัน
- เป็นไปไม่ได้ - เรามีสมาชิกใหม่
และเราก็ยังต้องเอากลิ่นศพออกจากตัว
ฉันจะพบพวกแกที่ร้านเนื้อย่างนะ
จะเอารายงานไปส่งออก
อีกแล้วเหรอ
คนที่เคยอยู่โรงพักฮวายัง ตอนปี 1985 คือเขาเหรอ
อะไร เขาคนไหน
ไร้มารยาทจริงๆ
ใช่แล้ว หัวหน้าเริ่มจากการเป็นนายสิบที่นี่
นายสิบเหรอ
อะไรกัน เขาเป็นซองซิกที่ฉันรู้จักเหรอ
ซองซิกเป็นหัวหน้า
หยุดเรียกชื่อเขาได้แล้ว
และถ้าจะให้ถูกเขาคือหัวหน้าทีม
นายต้องรู้ข้อมูลให้ถูกต้องนะ
ให้ตายสิ ไม่อยากจะเชื่อเลย
เขาถึงรู้เรื่องคดี
จากเด็กที่อ้วกทุกครั้งที่เห็นศพ กลายมาเป็นหัวหน้าแล้วเหรอ
จริงๆ เลย ตอนนี้มันคงจบแล้วสินะ
ฉันกำลังจะกลับบ้านนะ ยุนซุก
นี่
เราจะไปกินข้าวด้วยกัน
มันไม่สำคัญอะไร ผมต้องกลับบ้าน
ขนาดซันแจยังกลับบ้านได้เลย ทำไมผมจะกลับไม่ได้
เขาไม่เคยมากินข้าวกับพวกเราอยู่แล้ว
ดูก็น่าจะรู้ว่าเขาเป็นคนแบบนั้น
- แต่นายต้องมานะ - ฉันไปไม่ได้
ฉันต้องไปแล้ว
จะทำอะไรเนี่ย
อีกแล้วเหรอ ลืมไปเลยว่าจะต้องกลับบ้าน
เขาจะไม่ปล่อยจนกว่าจะเช้า
อะไรนะ
ปล่อยฉัน ฉันต้องกลับไปเดี๋ยวนี้
- ใช่ ไปกันเลย - ฉันต้องไปแล้ว
รู้ได้ยังไงว่าคนร้ายมีมือพิการ
ทุกๆ การกระทำยอมมีเหตุผลเสมอ
นั่นเป็นเหตุผลที่คนอย่างฉัน มีส่วนร่วมในการสืบสวน
คุณเดาว่าคดีเกิดจากการเลิกลา
มันก็ไม่ถูกไปทั้งหมด
อะไรคะ
หมายความว่ายังไง
นี่
(ชินแจยี)
(บันทึก)
เอาเหล้ามาให้เราได้แล้ว
- รอสักครู่ - ให้ตายเถอะ
เร็วๆ หน่อยแล้วเอาเหล้ามาให้เรา และเจ้านายให้แถมอาหารให้เราด้วย
- แก้วของฉันอยู่ไหน - ฉันจะให้นายเอง
- เอาไปเลย - มาดื่นกัน
ฉันจะปล่อยนายไป ถ้านายดื่มได้มากกว่าฉัน
เดี๋ยวจะทำให้อร่อยเลย
ฉันไม่สนหรอก ปล่อยได้แล้ว
ปล่อยเขาไป
ถ้าเขาทำตัวดีๆ
ใส่อันนี้หน่อย ใส่อันนั่นนิด
โอเค พอแล้ว
มาแล้วนะ
เสร็จแล้ว
- นี่คือะไร - โอเค
นี่เป็นคดีแรกที่กวางโฮมาอยู่ในทีมเรา ทำได้ดีมากเลย
ยินดีต้อนรับสู่ทีม น้องเล็ก
ไชโย ดื่มเลย
โอเค เข้าใจ ปล่อยฉันเถอะ
แขนติดกันแบบนี้แล้วฉันจะดื่มยังไง
- ปล่อยฉันสิ - อยู่นิ่งๆ
คิดว่านายจับอะไรอยู่
- หยุดจับได้แล้ว - นี่ มันเจ็บนะ
มันเจ็บ!
- ฉันก็เหมือนกัน - นายมันน่ารำคาญจริงๆ
รอเดี๋ยว
นี่อะไรเนี่ย เหล้ากับเบียร์เหรอ
ฉันเก่งด้านการผสมเครื่องดื่ม
- ได้เวลารอบต่อไปแล้ว - มาทำกันเลย
รสชาติดีจังเลย
มาแล้ว
ผมขอโทษ
- นายเมาแล้ว - มันร้อน
บอกผมว่าเป็นเด็กดี
- เด็กดี - ขอบคุณครับ
มันเปียกนะ
นายเมากันแล้ว
ให้ตายสิ
ฉันอยากจะชกหน้าซันแจสักครั้ง ก่อนที่จะกลับบ้าน
เอาล่ะ ฉันไปแล้วนะ
ซองซิก
มีอะไร
ฉันขอโทษฉันจำนายไม่ได้ทันที
ไม่อยากจะเชื่อว่าได้เป็นเป็นหัวหน้าแล้ว
ฉันจะต้องไปแล้ว ไว้เจอกันอีกครั้ง
ไอ้เด็กบ้า น่ารักจริงเชี่ยว
เขาเมาสุดๆ ไปเลย
เขาเสียสติไปแล้ว
- เขาบ้า - ฉันต้องไปแล้ว
นี่ จะไปไหน
ที่นี่ ใช่ไหม
ยุนซุก ฉันจะกลับไปแล้วนะ
แล้วไปนั่งเรือแม่น้ำฮันกันนะ ยุนซุก
ยุนซุก
เป่าตอนที่มีอันตรายนะ แล้วฉันจะไปช่วย
กลับมาบ้านไม่ว่าจะดึกแค่ไหน
ไม่ได้ผลเหรอ
แล้วจะทำยังไง
อะไรกัน
ฉันต้องทำยังไง บอกฉันสิ
ฉันต้องทำอะไร
บอกฉันมา ต้องการอะไรกันแน่
บ้าเอย
(เรือแม่น้ำฮันเปิดให้บริการแล้ว)
ยุนซุก
ฉันทำตามสัญญาไม่ได้
จริงๆ เลย
ฉันไม่...
ฉันไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ประมาณช่วงเวลานี้ของปี ฉันพบคุณครั้งแรก
ยังจำได้อยู่เหรอคะ
เขามาที่นี่ทำไมครับ
เขาพูดว่าชินยุนซุกเหรอครับ
ศาสตราจารย์ชินไม่เคยถูกคนสะกดตามใช่ไหม
- จะเริ่มจากอะไรคะ - ไปดื่มกาแฟกันครับ
- คุณต้องการกาแฟเหรอคะ - อะไรนะ
คนที่ฉันคุยด้วยคือใครคะ
คุณมาเองก็จะได้รู้
ฉันจะคุยกับคนไม่พูดได้ยังไง
ผมเลยเรียกคุณมาเพื่อทำให้เขาพูดไงครับ
ซันแจ ให้หัวคิดหน่อยสิ
ฉันจะไม่ปล่อยนายวันนี้แน่
คุณพูดเรื่องอะไร
ครั้งนี้คงเป็นเวลาที่ฉันต้องพูด
- ซูจอง ฉัน... - ไปกันเถอะ
คำบรรยายโดย: Sasi Tripp