อะไรน่ะ ไฟไหม้เหรอ
เฮ้ย! ไฟไหม้!
ไม่มีคนอยู่ข้างในเหรอ
เฮ้ย!
บ้าเอ๊ย
บ้าเอ๊ย จะดับยังไงดี
โล่งอกไปที เกือบไปแล้ว
เฮ้ย
อะไรเนี่ย
มาทำอะไรในนี้
คุณอยู่ที่นี่เหรอ
ทำไมไม่ตอบผมเนี่ย
ผมพูดกับคุณอยู่นะ ไม่ได้ยินหรือไง
คุณอยู่ที่นี่เหรอ
ดื่มกาแฟไหมคะ
ว่าไงนะ
บ้าไปแล้วเหรอ ไม่รู้รึไงว่าเพิ่งเกิดอะไรขึ้น
คุณอยู่ที่นี่จริงเหรอ
ให้ตายสิ อยากจะบ้า
บ้าเอ๊ย!
นี่ คุณ คุณ!
ผมพูดกับคุณอยู่นะ นี่!
ผมอยู่บ้านเดียวกับคุณไม่ได้หรอก คุณย้ายออกไปเถอะ
คุณอยู่ชั้นสอง แต่ฉันอยู่ชั้นหนึ่งนะ
อะไรก็เหอะ ผมไม่สน
ถ้าไม่ใช่เพราะผม บ้านทั้งหลังกลายเป็นขี้เถ้าไปแล้ว
แถมคุณก็ดูแปลกๆ ด้วย
ผมไม่กล้าอยู่บ้านเดียวกับคุณหรอก
คุณเองก็คงอึดอัดใจเหมือนกันใช่ไหมล่ะ
ไม่เลยค่ะ
นี่คุณจะอยู่ที่นี่กับผมต่อเหรอ
นี่!
คนที่นี่ไม่ตอบสนองกันรึไง
ตอนแรกก็ซอนแจ แล้วนี่ก็ผู้หญิงคนนี้อีก
จะบ้าตายจริงๆ
เกิดไฟไหม้ด้วยนะครับ
ไฟไหม้อะไร
ผู้หญิงที่อยู่ชั้นหนึ่งบอกฉันหมดแล้วละ
คุณต้องซ่อมหน้าต่างที่คุณทำแตกด้วยนะ
ผมเป็นคนที่ช่วยดับไฟนะ
รีบซ่อมซะนะ
ผมซ่อมไม่ได้หรอก ผมซ่อมไม่ได้
ผมไม่ซ่อม
เงียบไปเลย ซ่อมหน้าต่างด้วย
ยัยนี่จะทำฉันเป็นบ้าจริงๆ
บ้าเอ๊ย
คนธรรมดาคนนึง จะไม่มีข้อมูลอะไรเลยได้ยังไง
ไม่มีเลยจริงๆ ค่ะ
ไม่อยากจะเชื่อเลย
(ศูนย์ชุมชน)
ขอโทษนะครับ ผู้ชายคนนั้นมาที่นี่ทำไมครับ
เขาอยากให้ฉันหาคนคนหนึ่ง ที่ไม่มีอยู่ในข้อมูลอะไรเลยค่ะ
ใครคือคนที่ไม่มีอยู่ในข้อมูลอะไรเลยครับ
คนชื่อชินยอนซุกค่ะ
เขาบอกว่าเธอเป็นภรรยาของเขา และเธอเกิดปี 1962 ค่ะ
ไม่น่าเชื่อใช่ไหมคะ เขาดูเหมือนอายุ 30 กว่าๆ เอง
เขาพูดว่าชินยอนซุกจริงๆ เหรอครับ
(ร้านอาหารจีนเก่าแก่ 30 ปี)
เมื่อวานฉันน่าจะกลับไปได้
แต่ทำไมถึงไม่มีข้อมูลของยอนซุกนะ
ถ้าฉันกลับไปไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องหายอนซุกให้เจอ
อะไรกัน เขาชื่อเดียวกับเจ้าหน้าที่ชอนเหรอ
ลองไปถามซองชิกดูดีกว่า
เขาอาจช่วยตามหาเธอได้
เขาต้องคิดว่าฉันบ้าแน่ๆ
เขาไม่เชื่อหรอก ขนาดฉันเองยังไม่อยากเชื่อเลย
นายเป็นใคร
ดูเหมือนเขาจะจำฉันได้จริงๆ
แต่เขาไม่แน่ใจ
รุ่นพี่
ผมคิดว่า...
เมื่อคืนผมทำพลาดไป ผมเมาน่ะ
ผม...
ผมเอง ซองชิก
เดี๋ยวก่อนๆ
บ้าเอ๊ย
ผมนึกว่ารุ่นพี่ตายไปแล้วซะอีก
ซองชิก นี่นายจริงๆ เหรอเนี่ย
ซองชิก
พี่เดินทางข้ามเวลามาเหรอ
หลังจากโดนตีหัวในอุโมงค์ ฉันก็มาฟื้นที่นี่
ว่าแต่
นายจับคนร้ายได้ไหม
- ไม่ได้ครับ - จับไม่ได้เหรอ
แต่โชคดีที่หลังจากนั้น ไม่มีคดีแบบนั้นอีกเลย
เขาคงตายไปแล้วละ
มันผ่านมาตั้ง 30 ปีแล้วนะ
พี่บอกว่าเห็นเขาในอุโมงค์
เห็นหน้าเขาไหมครับ
มันมืดมากน่ะ
ตอนนั้นฉันน่าจะจับเขาให้ได้
แน่ใจไหมครับว่าพี่จะกลับไปได้
- ถ้าลอดอุโมงค์เดิม - ไม่ได้
ฉันพยายามมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว
ทำไมไม่ได้ล่ะ
จะไปรู้ได้ไงเล่า ถ้ารู้ ป่านนี้ก็กลับไปแล้ว
มองอะไรไม่ทราบ
ไม่เป็นไรนะ เขาก็เหมือนลูกชายผมนั่นแหละ
- ว่าไงนะ - ครับ
ฉันไม่ได้ตบกบาลนายมาสักพักแล้วนะ
- กล้าหือเหรอ - รุ่นพี่ครับ
- จำไม่ได้เหรอครับ - อะไร
ความฝันของผมคือการเป็นหัวหน้าตำรวจ
ฝันไปเถอะ เจ้าบื้อ ถ้านายได้เป็นหัวหน้า ฉันจะยอมเป็นลูกนายเลย
ให้ตายสิ นายนี่ช่างจำจริงๆ
ผ่านมา 30 ปีแล้ว ยังจำเรื่องนั้นได้อีกเหรอ
จะไปลืมได้ไงล่ะครับ
ผมชอบรุ่นพี่จะตาย เอาชามมาสิครับ
ซองชิก
นายคิดว่าทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่
มันต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่าง แต่ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ
ฉันคิดว่าการไขคดีคิมยองจาได้ จะทำให้ฉันกลับไปได้ซะอีก
เป็นเพราะคดีเมื่อปี 1985 เหรอ
ทำไมนายจับคนร้ายไม่ได้ หรือฉันต้องจับให้ได้
แต่ทำไมถึงต้องเป็นฉันด้วยล่ะ
เกิดอะไรขึ้นกับพัคกวังโฮ ที่เกิดปี 1988
คนที่ควรจะถูกย้ายไป
- เขาหายตัวไป - อะไรนะ
ตำรวจหายตัวไปงั้นเหรอ
งั้นก็เป็นเรื่องใหญ่สิ
ใช่ มันแปลกมาก
เขาชื่อเดียวกับฉัน และทำอาชีพเดียวกับฉัน
ฉันว่าจะขโมยตัวตนของเขามาใช้
จนกว่าจะกลับไปได้ แต่นี่มันรู้สึกแปลกเกินไป
เขาอาจมีคำตอบในเรื่องที่ฉันสงสัยก็ได้
แต่เราไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน
เกือบลืม
ยอนซุกน่ะ ยอนซุกอยู่ไหน
ผมไม่รู้จริงๆ
ว่าเธอไปอยู่ที่ไหน
ผมไม่เคยได้ข่าวเธอเลย
หลังจากผมถูกส่งไปคังวอน
ฉันเข้าใจ
นี่ นายควรตามหาเธอนะ
ยุคนี้ตามหาเธอไม่ยากใช่ไหม
ได้ครับ ผมจะดูให้นะ
ขอบใจนะ ซองชิก
ฉันจะตามหาพัคกวังโฮ
ที่เกิดปี 1988 เอง
ฉันอาจได้คำตอบถ้าฉันหาเขาเจอ
ผมจะดูเรื่องนี้ให้ด้วยเหมือนกัน
ผมเคยทำงานกับหัวหน้าของเขา สมัยอยู่ที่คังวอน
ขอโทษนะครับ ขอรับสายก่อน
ว่าไง
ฝึกเหรอ ได้ เดี๋ยวฉันไป
กินให้อร่อยนะครับ
ผมลืมไปว่ามีฝึกที่โซลน่ะ
ให้ตายสิ นายเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ
เริ่มแก่แล้วด้วย
ผมจะรีบหาเมียพี่ให้เจอนะครับ ไม่ต้องห่วง
ขอบใจ
รุ่นพี่ครับ
อย่าหายตัวไปอีกนะครับ
เจ้าบื้อ ไปได้แล้ว
(วิทยาลัยการแพทย์ มหาวิทยาลัยฮวายัง)
ถ้าได้เรียนโรงเรียนแพทย์อย่างที่คิดไว้
คิดว่าจะเรียนเอกอะไรเหรอ
คิดว่าผมเหมาะกับอะไรที่สุดครับ
ผ่าตัดหัวใจหรือไม่ก็ศัลยกรรมประสาท
ก็ไม่เลวนะครับ
แต่ทำไมถึงไม่เข้าโรงเรียนตำรวจล่ะ
ช่างเถอะ ฉันไม่ได้อยากรู้ ทุกอย่างเกี่ยวกับนายหรอก
มาดูกัน
ถ้าวันนี้ฉันชนะ คะแนนก็จะเสมอกัน
ไม่ยักรู้ว่าคุณสนใจเรื่องแบบนั้นด้วย
หมากพวกนี้จะมีความหมายอะไร
ถ้าเราไม่สนเรื่องชัยชนะ
ขอโทษนะครับ
ครับ
ซอนแจ อยู่กับกวังโฮรึเปล่า
จะไปอยู่ได้ไง
เมื่อคืนเขาเมาหนักมาก คงหมดสติไปเลย
พาเขาไปที่เกิดเหตุด้วยแล้วกัน
ฉันบอกนายชัดเจนแล้วนะ
- มินฮาจะส่งพิกัดไปให้ - ทำไมผมต้อง...
ฮัลโหล
(ชินแจอี)
เจอกันที่โรงเรียนนะคะ
บ้าเอ๊ย
นึกว่านายไม่สนเรื่องชัยชนะซะอีก
ไปเถอะ
ปิดคดีแล้วมาแก้มือกันใหม่นะครับ
บ้าชะมัด
โลกยุคนี้ก็คงไม่แย่เท่าไหร่มั้ง
อาจไม่ใช่ เพราะเขานี่แหละ
น่าจะขับชนฉันไปเลยนะ
- ฉันจะได้เรียกเงินจากนายได้ - คราวหน้าจะพยายามแล้วกัน
- ขึ้นรถ - มีคดีใหม่อีกแหงๆ
ไม่งั้นหมอนี่ไม่ยอมให้ขึ้นรถหรอก
บ้าเอ๊ย
อะไรเนี่ย
บอกแล้วว่าอย่าไว้ใจจีพีเอส ที่นี่มันลานจอดรถชัดๆ
ก็มันบอกว่าเส้นทางนี้เร็วที่สุดนี่นา
ก็มันไม่จริงไง
ยังไงเราก็ไปถึงก่อนหมวดคิมอยู่แล้วแหละน่า
นายไม่เข้าใจจริงๆ
เราจะไปไหนกันเนี่ย
พูดอะไรบ้างสิ
(เซฟ ระบบรักษาความปลอดภัย)
คุณมาจากเขตไหนเนี่ย
ว่าไงนะครับ
นี่เครื่องแบบคุณเหรอ
สวยดีนะ แต่ไม่สำคัญหรอก
อย่าเที่ยวบุกรุกพื้นที่ของอีกฝ่ายดีกว่านะ
เราควรอยู่กันอย่างสามัคคี
อะไรน่ะ
- รู้เรื่องเมื่อไหร่ครับ - คือ...
ใส่ถุงเท้าแบบนี้เพื่ออะไรเนี่ย
ที่เกิดเหตุอยู่ตรงไหน
ในห้องนอนใหญ่และห้องอ่านหนังสือครับ
บริษัทรักษาความปลอดภัยมาถึงตอนไหน
- โทรไปปุ๊บก็มาเลยค่ะ - โอเค
เกิดอะไรขึ้น
บริษัทรักษาความปลอดภัยมาถึง หลังจากสัญญาณเตือนดังสิบนาที
แต่คนร้ายหนีไปแล้ว
บริษัทรักษาความปลอดภัยอะไร
จะมาทำไม ไม่ใช่ตำรวจด้วยซ้ำ
ตรวจสอบเส้นทางหลบหนีรึยัง
อะไรนะครับ ยังเลยครับ
นี่ ไปตรวจสอบทีซิ
ล้อเล่นรึเปล่า นายไปตรวจสอบเองก็ได้นี่หว่า เจ้าเบื๊อก
ทำไม มีปัญหาเหรอ
เดี๋ยวผมตรวจสอบเองครับ
ไม่เป็นไร
ให้ตายสิ ฉันควรจะชกหน้านายจริงๆ
- ไปตรวจดูชั้นสองกันดีกว่า - ครับ
ฉันจะฟ้องเจ้าซองชิกเลยคอยดู
เขาหนีไปทางไหนเนี่ย
นี่เป็นทางเดียวที่หนีได้
สวัสดีครับ
นายอยู่บ้านตลอดเลยเหรอ
เมื่อกี้ผมมั่นใจมากนะว่าไม่มีใครอยู่บ้าน
เดี๋ยวก่อน
ทำไมครับ
เฮ้ย!
- ปิดทางเข้าซะ - เกิดอะไรขึ้น
ไอ้ตัวแสบ มานี่นะ
เฮ้ย!
อย่าพึ่งไอ้เจ้านี่มากไป หัดจำทางบ้างเหอะ
- ผมจะจำทุกอย่างไหวได้ยังไงครับ - ฉันทำได้ ฉันจำได้ทุกอย่างแหละ
ให้ตายสิ
นั่นหมวดคิมเหรอ
ไอ้เด็กเวร
ปล่อยนะ ทำแบบนี้ทำไม
ปล่อยนะ
ปล่อยผมนะ
อยู่นิ่งๆ นะ
ทำลายทรัพย์สิน ทำร้ายร่างกาย และลักทรัพย์
เจ้าเด็กนี่มีประวัติเพียบ
นี่ คิดว่าสถานพินิจคือบ้านนายหรือไง
เอาไงก็เอาเถอะ คุณค้นกระเป๋าผมหมดแล้วนี่
แล้วเจออะไรที่เป็นของบ้านนั้นบ้างไหมล่ะ
งั้นนายไปที่นั่นทำไม
ก็เพราะว่า...
ก็ประตูเปิดอยู่ ผมเลยเข้าไปดูว่าข้างในเป็นยังไง
ไอ้เด็กบ้า เลิกโกหกได้แล้ว
ตบหัวผมทำไม
นี่ นายมีหน้าที่เฝ้ายามใช่ไหม
ผมแค่อยากเห็นว่าข้างในเป็นยังไง
เขามีหน้าที่เฝ้ายาม ขังเขาเลย
อะไรนะ
การสืบสวนเสร็จแล้วเหรอครับ
ให้ผมโทรหาใครสักคนหน่อยนะครับ
- เงียบไปเลย ไอ้เด็กบ้า - ผมไม่ได้ทำนะ
หัวหน้าชอน ฝึกเสร็จแล้วเหรอครับ กลับมาเร็วจัง
ได้เรื่องอะไรบ้างไหม
ดูเหมือนจะเป็นฝีมือของอดีตนักโทษ
เขารู้ว่าต้องหาของที่ไหน
เขาหลบกล้องวงจรปิดได้หมด และเราเจอแค่หน้ากากของเขา
ถ้าเขาบุกเข้าไป และเอาของมีค่าไปได้ในสิบนาที
แปลว่าเขารู้โครงสร้างในบ้านดีมาก
ลองสืบคนใกล้ตัวเหยื่อก่อน
โอเค
แล้วหมอนั่นล่ะ
- ถ้าสอบปากคำเขา อาจจะ... - ไม่มีอะไรให้สอบหรอก
- แต่ก็ยัง... - นี่
ใช้สมองหน่อยสิ
ไอ้หมอนี่
รุ่นพี่ ผมอ่านคนพวกนั้น ทะลุปรุโปร่งหมดแหละ
พวกเขาเอาแต่โกหก
พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพูดอะไรอยู่...
หัวหน้าชอน ทำไมถึงเรียนเขาว่ารุ่นพี่ล่ะครับ
การฝึกวันนี้ บอกให้คุณทำแบบนั้นเหรอ
อะไรนะ
ใช่ พวกเขาบอกให้ฉันลองดู
แทฮีกับมินฮา พวกนายทำอะไรอยู่ก็ทำต่อไปเถอะ
ซอนแจกับ...
กวังโฮไปสืบคนที่ใกล้ชิดกับเหยื่อ
ผมจะฟ้องพวกคุณ
เฮ้ย!
รุ่นพี่ เอ้ย...
กวังโฮ ไปทำให้มันหุบปากทีซิ
ผมไม่ได้ทำจริงๆ นะ คุณตำรวจ
ขอโทรศัพท์ครั้งนึงสิ
ทำไมซองชิกถึงให้ฉันทำแบบนี้นะ
- เจ้าบ้านี่ - ขอโทรศัพท์หน่อยสิ
หุบปากนะ เจ้าบื้อ
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอร่วมเป็นที่ปรึกษา
เป็นยังไงบ้างจ๊ะ
คดีดูสมจริงมาก ก็ไม่เลวค่ะ
ใช่ไหมล่ะ
ไม่เหมือนการสืบสวนคดีที่จบไปแล้ว
มันน่าตื่นเต้นกว่า
อากาศเริ่มเย็นแล้ว
เป็นช่วงเวลานี้ของปีสินะ ที่ฉันพบเธอครั้งแรก
สิบห้าปีแล้วนะคะ
คุณยังจำได้อีกเหรอคะ
ดูเหมือนว่าเธอก็จะไม่ลืมเหมือนกันนะ
ตอนนั้น
ฉันเรียกเธอว่าแจอี
ฉันเรียกชื่อเธอตั้งหลายครั้ง แต่เธอไม่ยอมมองฉันเลย
ฉันเสียใจมากเลยนะ
(สิบห้าปีที่แล้ว ประเทศอังกฤษ)
สวัสดีค่ะ
ขอโทษนะคะ
เธอเป็นคนเกาหลีรึเปล่าคะ
ใช่ครับ
เธอเป็นคนเกาหลี
เธอบอกว่ามีคนรับเธอ มาอุปถัมภ์ที่นี่ตอนหกขวบ
แจอีจ๊ะ
เธอโตมาอย่างดีนะ
ผมได้รับข้อความจากคุณ มีปัญหาอะไรรึเปล่าครับ
คุณหมายความว่าไง ที่บอกว่าฉันพูดถูกส่วนเดียว
คุณคิดว่าเป็นอาชญากรรมความรัก
มันถูกแค่ส่วนเดียวครับ
ส่งข้อความหาผมเพราะเรื่องนี้เหรอ
ก็ได้ ผมพูดแบบนั้น เพราะยองจากับแทซูไม่ได้เป็นแฟนกัน
ยองจาเป็นคนที่แทซูรัก
การที่พวกเขาไม่เคยเป็นแฟนกัน ไม่สำคัญหรอก
หมวดคิมคะ คุณไม่เคยแอบตามใครใช่ไหมคะ
หมายความว่าไงครับ
ลองทำดูสิคะ
มันจะช่วยให้คุณเข้าใจคนร้ายได้
โอเคครับ
ศาสตราจารย์ชิน
คุณไม่เคยโดนใครแอบตามใช่ไหมครับ
คุณจะทำแบบไหนก่อนคะ
ไปดื่มกาแฟกันดีกว่า
สงสัยสมัยนี้จะขายกาแฟกันแบบนี้
แค่ฉีกซองออกเหรอ
โห อะไรเนี่ย อร่อยเป็นบ้า
ทึ่งนะเนี่ย
เอ่อ คุณครับ
เมื่อไหร่ผมจะได้ออกไปครับ
ลืมแล้วหรือไง ว่านายโดนจับได้ในที่เกิดเหตุนะ
ไม่ได้ออกหรอก
เลิกล้อเล่นกับผมซะทีเถอะ
พูดไม่รู้เรื่องแฮะ ไร้มารยาทจริงๆ
เมื่อไหร่จะเชื่อสักที นายไม่ได้ออกไปหรอก
ผมจะไม่ได้ออกไปจริงเหรอ
ผมต้องกลับบ้านจริงๆ ครับ
คุณนักสืบครับ ผมต้องทำยังไงเหรอครับ ถึงจะได้ออกไปจากที่นี่
รสชาติดีจริงๆ
ฟังผมอยู่รึเปล่าเนี่ย
ตอบคำถามผมหน่อยสิ!
หวานจริงๆ
คุณครับ
ถ้าผมบอกทุกอย่างที่ผมรู้ ผมจะได้กลับบ้านไหมครับ
นึกว่านายบอกทุกอย่างแล้วซะอีก เลิกเล่นเกมซะทีเถอะ
เป้าหมายต่อไป
ถ้าผมรู้เป้าหมายต่อไปละครับ
ว่าไงนะ
(สถานีตำรวจฮวายัง)
- ไปกันเถอะ - ปล่อยฉันนะ
- ให้ตายสิ - อย่ามายุ่งกับฉัน
- ผมจะคอยช่วยคุณเอง - ปล่อยฉัน
- หัวหน้า - กลับมาแล้วครับ
เราตรวจสอบร้านเพชรในเมือง ทุกร้านแล้วแต่ไม่พบอะไร
ทุกคนจะโทรแจ้งเรา ถ้าเห็นใครน่าสงสัยครับ
เราไม่ได้อะไรจากพวกอดีตนักโทษเลย
พอพวกเขาเห็นเราปุ๊บ ก็รีบบอกพยานยืนยันที่อยู่เลยครับ
ไม่แปลกหรอก
เพราะเราไปเยี่ยมพวกเขาบ่อย
มินฮา
ครับผม
ใส่ชุดบ้าอะไรเนี่ย
มันน่าอายมากครับ ผมไม่อยากไปไหนมาไหนกับเขาเลย
เขาไปตลาดระหว่างการสืบสวน
เพื่อซื้อเสื้อตัวนี้ แล้วโผล่มาสภาพนี้เลย
ผมได้แรงบันดาลใจมาจากสไตล์ของกวังโฮ
ผมดูไม่เหมือนคนในเรื่อง หัวหน้าชอนยอดนักสืบเหรอ
"ยิ่งตึกสูงเท่าไหร่
- เงาก็ยิ่งทอดยาวเท่านั้น" - อยากโดนกระทืบมากนักใช่ไหมเนี่ย
ทำไมเงียบอย่างนี้เนี่ย
หายไปไหนกันมา
- ฉันได้เรื่องแล้วนะ - อะไรครับ
ฉันหมายถึง... เรื่องอะไร
ที่ 274 แทอึนดง
- อะไรนะ - เป้าหมายต่อไปน่ะ
บอกแล้วว่าเราจะได้สิ่งที่ต้องการ ถ้าสอบปากคำเขา
ยุนดงวูสารภาพแล้ว
ทำไมเขาถึงสารภาพ
เขาไปไหน
เขาแสดงตัวชัดเจน
และไม่มีที่ซ่อนที่ไหน ฉันเลยปล่อยไป
เขาอยู่กับน้องสาว ไม่ต้องห่วงหรอกน่า
แต่นั่นแหละ เป้าหมายต่อไป
อยู่ที่ 274 แทอึนดง
เจ้าบื้อเอ๊ย
เชื่อเข้าไปได้ยังไงเนี่ย
มันเป็นข้อมูลที่มีน้ำหนักมากนะ
นายไปดูเองเลยก็ได้
ไม่ต้องไปดูอะไรทั้งนั้นแหละ
ตอนมอบหมายงานให้กวังโฮ ไม่คิดเหรอว่าจะเป็นแบบนี้อยู่แล้ว
- ว่าไงนะ - ดงวูบอกอะไรเราไม่ได้หรอก
เขาใช้ลูกเล่น และหาทางออกไปได้ก่อน
ก็บอกว่า 274 แทอึนดงไงเล่า
ใช้สมองหน่อยได้ไหม
- คิดสิคิด - ทำไมไอ้เด็กนี่...
แล้วนายจะเสียใจ
ฉันไม่แน่ใจว่ะ
หัวหน้าชอน
ขอคุยด้วยหน่อยสิ
มันบ้าไปแล้วหรือไง มันคิดว่ามันเป็นใครเนี่ย
ทำไมหัวหน้าต้องทำตามที่กวังโฮบอก การฝึกนั้นประหลาดจริงๆ
หรือว่าเราควรลองทำตาม วิธีของเขาดีครับ คุณแทฮี
ขอโทษครับ
นี่
ฉันสอนนายมาแบบนี้เหรอ
รุ่นพี่ มันไม่ใช่แบบนั้นครับ
ไม่ว่านายจะโดนหลอกกี่ครั้ง นักสืบก็ต้องทำหน้าที่่นักสืบ
จำไม่ได้หรือไง
จำได้ครับ
แต่พี่ไม่รู้หรอกว่าเด็กสมัยนี้เป็นยังไง
ช่างมันเถอะ
จะไปไหนน่ะ รุ่นพี่
ที่นี่แหละ ถึงแล้ว
- ที่นี่เหรอครับ - ใช่
- นักข่าวโอ รอตรงนี้นะ - เรียกผมว่าไงนะ
หมายถึงโชเฟอร์โอ ลงไปเถอะ
บ้านหลังนี้เจ๋งจริงๆ แม้แต่ฉันเองยังอยากปล้นเลย
ให้ผมลงมาทำไม ผมทำงานของผมเสร็จแล้วนะ
นี่ไม่ใช่แค่งาน นี่คือโอกาส
การช่วยฉันจับหัวขโมย จะมีประโยชน์เวลานายไปสอบนะ
อะไรนะ หัวขโมยเหรอ เรามาที่นี่เพื่อจับขโมยเหรอ
ก็ใช่น่ะสิ คิดสิคิด
โอ้โห ผมควรทำยังไงบ้าง
น่าตื่นเต้นจัง
เหลือเวลาหนึ่งนาที เร็วเข้า
- หลบไป - ทำไมครับ
- เดี๋ยว ลงมานะ! - เบาๆ หน่อย
ทำอะไรน่ะ ลงมานะ รถผมพังหมด
เฮ้ย!
ทำอะไรน่ะ
กลับมานะ!
ไอ้พวกเวร!
บ้าเอ๊ย
เฮ้ย!
เป็นอะไรรึเปล่าครับ
หัวหน้าชอนครับ เกิดเหตุขโมยขึ้นบ้านในแทอึนดงครับ
- อะไรนะ - ที่บ้านที่กวังโฮบอกเลยครับ
จะนั่งหาพระแสงอะไรกันล่ะ
- ที่เกิดเหตุอยู่ตรงไหน - ทางนั้นครับ
บ้าเอ๊ย
บ้าชะมัด น่าจะจับพวกมันได้
นายรู้ได้ไงว่ามันพูดความจริง
ใครจะไปรู้ว่าไอ้เด็กนั่นมันพูดความจริง
ฉันถึงได้บอกไง ว่าอย่างน้อยเราควรไปตรวจดูสถานที่
ไม่ว่าจะโดนหลอกสักกี่ครั้ง นักสืบก็ต้องทำหน้าที่นักสืบ
ไม่ว่าจะอดีตหรือปัจจุบัน เรื่องนี้ไม่เคยเปลี่ยนแปลงหรอก
จะเหวี่ยงอะไรนักหนาวะ
- เขาพูดถูกนะ - อะไรนะ
นี่ คิมซอนแจ
นายบอกให้ฉันใช้สมองใช่ไหม ฉันว่าถึงเวลาที่นายควรจะใช้สมองได้แล้วนะ
(เซฟ ระบบรักษาความปลอดภัย)
- เซฟ - อะไรนะ
บริษัทรักษาความปลอดภัยเดียวกัน
เอารายชื่อพนักงานของพวกเขามา ฉันจะไปหายุนดงวู
เขาก็แค่พูดจาไร้สาระ เพราะขายหน้านั่นแหละ
ดงวู
ดงวู นี่ฉันเอง เปิดประตูหน่อย
ดงวู
หลบไป
- สวิตช์ไฟอยู่ไหนวะ - รอเดี๋ยว
ฉันได้กลิ่นเลือด
เกิดอะไรขึ้น ดงวู!
อะไรกันวะเนี่ย ดงวู!
ดงวู
ให้ตายสิ อะไรเนี่ย
ดงวู เฮ้ย!
อะไรเนี่ย หนู ตื่นเร็ว!
หนู ได้ยินฉันไหม
ฟื้นสิ
นี่ หนู!
(นิติเวช)
น่าจะเกิดเหตุราวๆ บ่ายสาม
ตอนแรกหัวขโมย ตอนนี้ฆาตกร
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
มันคล้ายๆ กับ...
ที่เราเจอที่สนามหลังบ้าน ของที่เกิดเหตุแรกเลยนะครับ
อะไรนะ
ให้ตายสิ
เด็กผู้หญิงที่เราพาไปส่งโรงพยาบาล เป็นน้องสาวของดงวู
เธอชื่อยุนซูจอง พวกเขาอยู่ที่นี่กันแค่สองคน
พ่อของพวกเขาตายไปแล้ว และแม่ของพวกเขาทิ้งไปสักพักแล้ว
เธอจะรอดไหม
ดูเหมือนว่าเธอจะไม่มีบาดแผลภายนอกเลย
แต่ก็ต้องรอฟังผลตรวจอยู่ดี
เด็กคนนั้นจะเห็นไหมนะ
ฆาตกรใช้อาวุธแทงเขาที่ปอดข้างซ้าย
สาเหตุการตายคือเสียเลือดมาก
บาดแผลเล็กมากนะ
อาวุธที่ใช้จะใช้มีดครัวรึเปล่า
ได้ข่าวว่าคุณเพิ่งมาอยู่ แผนกอาชญากรรมรุนแรง ผมทึ่งนะครับ
รู้ไหมเนี่ยว่าฉันเห็นมากี่ศพแล้ว
ใช่ครับ อย่างที่คุณพูดเลย บาดแผลแคบ
และตื้นด้วย เพราะลึกแค่ราวๆ สิบเซนติเมตร
ผมคิดว่าเขาถูกแทงด้วยมีดครัว หรือไม่ก็มีดพับ
คาดว่าเสียชีวิตกี่โมงครับ
เสียชีวิตไม่ถึงหนึ่งวัน
คาดว่าอยู่ระหว่าง บ่ายสองโมงถึงหกโมงเย็นเมื่อวานนี้
แปลว่าซูจองอยู่ในตู้เสื้อผ้าครึ่งวัน
เธอเห็นดงวูเสียชีวิต
หมายความว่าไง จะบอกว่าซูจองเห็นฆาตกรเหรอ
เด็กฟื้นรึยัง
เจ้าบ้านั่นไม่เห็นหัวฉันอีกแล้ว อวดดีชะมัดยาด
แต่เขาเก่งมากนะครับ
อย่าให้ผมพูดเลย
หมอครับ เด็กปลอดภัยใช่ไหมครับ
พวกเราเข้าไปได้ไหมครับ
เรามีเรื่องอยากถามเธอนิดหน่อย
ผมจะพูดยังไงดีล่ะ...
ซูจอง ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมจ๊ะ
เธอไม่ยอมพูดเลย
ดูเหมือนว่าเธอจะจงใจไม่พูดนะครับ
ซูจองจ๊ะ
ได้ยินว่าพวกคุณพบเธอที่บ้าน ที่พี่ชายเธอเสียชีวิต
ผมคิดว่าเธอช็อกมากน่ะ
เธอคือคนที่คุณอยากให้ฉันคุยด้วยเหรอ
มาถึงแล้วคุณจะรู้เอง
ให้เธอมาที่นี่ทำไม
ฉันก็สงสัยเหมือนกันค่ะ
ฉันจะพูดกับคนที่ไม่ยอมพูดได้ยังไง
ผมโทรหาคุณเพราะหวังว่าคุณ จะทำให้เธอพูดได้
เธอถูกทิ้งไว้
กับศพของพี่ชายเธอทั้งวันนะครับ
ช่วยหาคำตอบทีว่าเธอเห็นอะไร
นี่
ดูก็รู้ว่าเธอไม่ชอบเด็ก
เธอทำให้ซูจองพูดไม่ได้หรอก
จะเมินใส่ฉันอีกแล้วเหรอ
เจ้าบ้านี่ทดสอบความอดทน ของฉันหรือไงนะ บ้าชะมัด
แหม ค่อยยังชั่วหน่อย
อะไร มีปัญหาอะไร
นายทำอะไรลงไป
อยากชกฉันก็เอาสิ
ถ้านายฟังฉัน ดงวูกับซูจองก็คงไม่เป็นอะไรหรอก
นายคงไม่แคร์เรื่องพวกนี้สินะ
นายมาเป็นนักสืบทำไมวะ
นายไม่เห็นเหยื่อหรือไง
คิดว่าการจับคนร้ายคือสิ่งเดียวที่นักสืบ...
เดี๋ยวนะ
เลือดออกเลย ไอ้นี่...
อะไร มีปัญหาอะไร
ก็นายบอกให้ชกนายนี่
วันนี้ฉันจะสั่งสอนนายเอง
อะไร อยากมีเรื่องก็เข้ามาเลย
ปล่อยนะ
- ทะเลาะกันทำไมเนี่ย - หยุดนะ
- มาทางนี้เลย - อย่าทำแบบนี้
- ปล่อยฉันนะ - ปล่อยฉัน
- เฮ้ย เจ้าเด็ก... - หยุดนะ ทำแบบนี้ที่นี่ไม่ได้นะ
บ้าเอ๊ย
ไอ้เบื๊อกนี่
รุ่นพี่ครับ
ตำรวจสองคนตีกัน กลางวันแสกๆ แบบนี้ได้ยังไงเนี่ย
นี่
นายเป็นคนจับคู่ฉัน กับเจ้าเด็กบ้านั่นเองนี่หว่า
ฉันไม่ชอบมันเลย
ผมก็ไม่ได้อยากทำแบบนั้นนะครับ
แต่เขาจับคนร้ายเก่งมากนะ
เรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องเดียวที่สำคัญนะ
ไอ้หมอนั่นอย่างกับคนไร้อารมณ์
- มันเป็นแบบนั้นตลอดเหรอ - ใช่
ฉันยอมรับมันไม่ได้จริงๆ
ฉันคงอัดมันเละไปแล้ว ถ้าอะไรๆ เป็นเหมือนเมื่อก่อน
(วินเทอร์อินเทอร์เน็ตคาเฟ่)
ทำไมถึงมีพนักงานเยอะขนาดนี้นะ
ปวดตาไปหมดแล้วเนี่ย
(ข้อมูลส่วนบุคคลของพนักงาน)
(ถูกไล่ออกเนื่องจากขโมยของ)
โหลยโท่ยจริงๆ
ขโมยของได้ยังไง ในเมื่องานของนาย คือปกป้องผู้คนจากหัวขโมย
(โนยองจิน)
หน้าคล้ายหมอนั่นเหมือนกันแฮะ
วินเทอร์อินเทอร์เน็ตคาเฟ่ใช่ไหมครับ
รู้จักคนชื่อยุนดงวูไหมครับ
ขอที่อยู่ได้ไหมครับ
ไม่เป็นไรครับ ผมจะลองหาดู
อะไร
- อะไร - อะไรล่ะ
อะไรล่ะ
ให้ตายสิ
- ฉันมีที่ที่ต้องไป - ก็ไปสิ
นายลุกขึ้นก่อน นายก็ไปสิ
จะบ้าตาย
ซูจองตื่นแล้วเหรอจ๊ะ
ฉันชื่อชินแจอีนะ
ฉันบอกชื่อฉันกับหนูแล้ว
ฉันไม่มีอะไรจะพูดแล้วละจ้ะ
นายบอกว่ามีที่ที่ต้องไป
ก็ที่นี่แหละ หลบไป
ที่นี่คืออะไรเนี่ย
อย่างกับถ้ำใต้ดิน
มืดมาก คนพวกนี้มาทำอะไรที่นี่เนี่ย
มีอะไรให้ช่วยไหมครับ
- ผมคิมซอนแจที่โทรมาครับ - รู้จักคนนี้ไหมครับ
รู้จักครับ เขามานั่งเล่นเกมตรงนั้น เป็นช่วงๆ ครับ
คุณบอกว่าเขาดูสนิทกับยุนดงวูใช่ไหมครับ
อ๋อ ใช่ครับ
(ยุนดงวู เสียชีวิตเพราะเสียเลือดมาก จากการโดนแทง)
ได้ข่าวว่าพวกเขาต่อยกัน แล้วนี่ไปไหนเหรอครับ หัวหน้าชอน
เป็นไปได้ไหมว่าจะมีใครโกรธแค้นยุนดงวู
ผมเจอครูประจำชั้นของเขา ครูบอกว่าเขาชอบโดดเรียนบ่อยๆ
แต่ไม่เคยก่อเรื่องที่โรงเรียนเลย
เพื่อนร่วมชั้นเรียนก็พูดแบบเดียวกันครับ
ตอนมัธยมต้น เขาหนีออกจากบ้านบ่อยนะครับ
แต่พอขึ้นมัธยมปลายก็เลิกทำแบบนั้น
เขากลับบ้านหกโมงเย็นตลอด ถึงแม้จะเล่นเกมค้างอยู่
หลังๆ เขาไม่มีเรื่องกับใครด้วย
แปลว่าเขาไม่มีศัตรูเลย
ใครชนะเหรอ
เราพบว่ามีคนจ่ายค่าเกมให้ยุนดงวู ที่อินเทอร์เน็ตคาเฟ่ครับ
คุณบอกว่าเขาดูสนิทกับยุนดงวูใช่ไหมครับ
อ๋อ ใช่ครับ เขาจ่ายค่าเกมให้ดงวูด้วย
เขาจ่ายให้หลายครั้งเลย
พวกเขาคุยกันตลอดด้วยครับ
ท่าทางพวกเขาจะรู้จักกันดีมาก
คนนี้ครับ โนยองจิน
เขาเคยทำงานให้บริษัทรักษาความปลอดภัย ที่ชื่อเซฟอะไรนั่น
เขาโดนไล่ออกเพราะขโมยของ ฟังดูมีเหตุผลไหมล่ะ
และมีผู้ชายอีกคน ที่ไปเล่นเกมกับพวกเขาตลอดด้วยครับ
อะไรนะ
เราพบรอยเท้าสองรอย ของขโมยและฆาตกรในที่เกิดเหตุ
ผมเช็กกับคนในแผนกนิติเวชแล้ว
รอยเท้าจากที่เกิดเหตุ
ก็ตรงกันด้วย
แปลว่าเป็นฝีมือของคนเดียวกัน
ตามหาหมอนี่ก่อน
ยองจินเหรอครับ
เมื่อวานเขาโทรหาผมด้วย
ผมว่ามันแปลกนะครับ ที่อยู่ๆ เขาก็โทรหาผม
เขาพูดอะไรบ้างครับ
ไม่มีอะไรมากครับ
แค่ถามว่าผมยังทำงานที่เซฟอยู่รึเปล่า
และตอนเช้าผมมักจะอยู่ที่ไหน
คุณดูแลพื้นที่ไหนเหรอ
นี่คงเหมือนคอมพิวเตอร์ แต่ทำไมเล็กจัง
นี่
สถานที่สองแห่งนี้ทับซ้อนกัน
ขอบคุณนะครับ
หัวหน้าครับ เราต้องไปเฝ้าดูกันแล้วละ
ซื้อขนมปังมาครับ
กินแป้งแล้วฉันเสียดท้องน่ะ
- จะไม่กินจริงๆ เหรอครับ - ใช่
ผมถึงไม่ซื้อเผื่อหัวหน้าไง
ผมซื้อมาแค่สองชิ้น
ขอบคุณครับ
โนยองจินจะย่องเบาเข้าบ้าน ในอันบุกดงและทาอึนดง
เขาจะไปสองที่นี้แหละ
กลุ่มของซองชิกอยู่ในอันบุกดง
มีโอกาสห้าสิบห้าสิบ
เราควรไปจอดรถหลังบ้านนะ
เราจะได้จับขโมยตอนที่พวกมันออกมา
ย้ายรถสิ
กินช็อกโกแล็ตไหมจ๊ะ
งั้นฉันวางไว้ตรงนี้นะ
เจอกันพรุ่งนี้นะจ๊ะ
อะไรน่ะ
(แฮปปี้บริการส่งของ)
นายนี่เหลือเชื่อจริงๆ
นั่งเงียบมาทั้งคืนได้ยังไงเนี่ย
เจ้าเด็กนี่...
หนูไม่กินอะไรเลยนะ
เฮ้ย เร็วเข้า
เร็วเข้า
เร็วเข้าๆ
เฮ้ย
ไอ้นี่...
อยู่นิ่งๆ
แกเป็นใคร
เราจับผู้ต้องสงสัยได้แล้วครับ
เด็กพูดอะไรบ้างไหมครับ
ยังเลยค่ะ
เราจับได้คาหนังคาเขา เขาคงยอมรับเรื่องลักทรัพย์
แต่คงไม่ยอมรับเรื่องฆาตกรรม
โทรหาผมนะครับ
- นั่นใครเหรอ - คนที่นายจ่ายเงินให้
ที่อินเทอร์เน็ตคาเฟ่เมื่อเดือนก่อนไง
เปล่าซะหน่อย
ผมไม่เคยเห็นหมอนี่เลย
งั้นใครฆ่าเขาเหรอ
มาถามผมทำไมเนี่ย
ผมมาที่นี่เพื่อขโมยของ
ไม่ได้มาฆ่าคนสักหน่อย
ถ้าคุณสงสัย
ก็ไปถามตำรวจสิ
นายควรพูดความจริงมาดีกว่านะ
ผมไม่รู้ครับ
ผมไม่ได้ฆ่าเขานะครับ
- ผมพูดความจริงนะครับ - แปลว่าโนยองจินฆ่าเขาเหรอ
อะไรนะครับ
- เปล่าครับ - งั้นนายฆ่าเขาเหรอ
ผมไม่ได้ฆ่าเขานะครับ
นี่
ฟังให้ดีนะ พวกนายคนในคนหนึ่งฆ่าเขา
แต่ฉันไม่คิดว่าเป็นนาย
ตอนนี้ยังตัวสั่นขนาดนี้ จะฆ่าคนได้ยังไง
คิดว่ามันจะรู้สึกขอบคุณเหรอ ที่นายไม่พูดความจริง
ไม่มีทาง
ฉันเห็นมานักต่อนักแล้ว
คอยดูแล้วกัน มันจะโยนความผิดให้นาย...
ต้องนอนเน่าอยู่ในคุก...
ไม่รู้อีกกี่สิบปี
บอกฉันแล้วกัน ว่านายยังอยากพูดเหมือนเดิมอยู่ไหม
ไม่คนใดก็คนหนึ่งแน่นอน
ฉันซ้อมพวกมันเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว
เจออะไรในห้องโนยองจินบ้างไหมครับ
เจอของที่ขโมย แต่ไม่เจออาวุธฆาตกรรม
ถ้าไม่มีหลักฐานอะไร เราก็จับพวกมัน ได้แค่ข้อหาลักทรัพย์
ศาสตราจารย์ชินส่งข่าวบ้างไหม
เจ๊แกทำอะไรบ้างเหรอ
นี่มันตั้งหลายวันแล้วนะ
เสียเวลาชะมัดยาด
จะไปไหนน่ะ
เจ้าเด็กบ้านี่
(โรงพยาบาลฮวายัง)
ฉัน...
ยังไม่เคยคุยกับเด็ก...
แบบซูจองเลยนะ
ส่วนใหญ่ฉันจะคุยกับฆาตกร ที่เป็นคนฆ่าคน
พวกเขาอยากพูดเรื่องของตัวเองมาก
ฉันเลยไม่ต้องพูดอะไรเลย
ส่วนใหญ่เรื่องที่พวกเขาพูดเป็นเรื่องโกหก
มีครั้งหนึ่ง ฉันฟังเรื่องของคนคนหนึ่งตั้งสองชั่วโมง
ถึงแม้จะรู้ว่าคนคนนั้นโกหกก็ตาม
มันเป็นหน้าที่ของฉันน่ะ
แต่...
ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะเป็นตาฉันพูดบ้างแล้ว
ซูจองจ๊ะ
ฉัน...
เคยเห็นพ่อแม่ฉันตายล่ะ
ฉันเข้าไปหาพวกเขาไม่ได้
เพราะมันร้อนมากและน่ากลัวมาก
ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี
ฉันเลยยืนดูจนบ้านมอดไหม้หมดทั้งหลัง
คนเลยพากันคิดว่า
ฉันเป็นคนทำให้บ้านไฟไหม้
เพราะฉันเอาแต่ยืนดูอย่างเดียว
และมีข่าวลืออยู่นาน
ว่าฉันคือฆาตกร
เหตุการณ์ผ่านมาแล้วกว่า 15 ปี
แต่ฉันยังเสียใจกับช่วงเวลานั้นอยู่เลย
ทำไมตอนนั้นฉันไม่ทำอะไรเลย
ซูจองจ๊ะ
หนูจะเลือกไม่ทำอะไรเลยก็ได้นะ
แต่หนูยังเลือกที่จะทำอะไรได้อยู่นะ
พี่ดงวู
บอกให้หนูไปแอบในตู้เสื้อผ้า
ฟังให้ดีนะ
เธอต้องอยู่ในตู้เสื้อผ้า จนกว่าพี่จะบอกว่าออกมาได้นะ
เข้าใจไหม
พี่ทำเรื่องไม่ดีอีกแล้วใช่ไหม
ไม่ใช่แบบนั้นนะ
ชกไม่กี่หมัดก็จบเรื่องแล้วละ
ห้ามออกมาเด็ดขาดนะ โอเคไหม
ดงวู!
เข้าใจที่พี่พูดใช่ไหม
เฮ้ย!
ดงวู
ฉันจะพังประตูแล้วนะ!
อยู่คนเดียวรึเปล่า
ใช่
มานี่เลย
ดงวู
นายออกมาจากโรงพักได้ไงวะ
ฉันก็เข้าๆ ออกๆ สถานพินิจมาตลอด
ฉันยืนยันว่าฉันแอบเข้าไป ดูรอบๆ บ้านเฉยๆ
ตำรวจก็เชื่อนายเนี่ยนะ
ก็ไม่มีหลักฐาน พวกเขาก็ไม่มีทางเลือก นอกจากเชื่อฉัน
งั้นทำไมถึงมีนักสืบไปที่แทอึนดงได้
อะไรนะ
พี่!
คิดว่าฉันโง่เหรอ
บอกตำรวจทุกอย่าง ยังจะกล้าโกหกฉันอีก
อย่าฆ่าฉันเลยนะ
ฉันไม่ได้พูดถึงพวกนายเลยจริงๆ
- จริงเหรอ - จริง
ลุกขึ้นมา
ฉันรู้สึกขอบคุณมากเลยว่ะ
เป็นเพราะนาย ฉันเกือบต้องติดคุกแล้ว
- ได้โปรด... - รอเดี๋ยวนะ
ฉันควรให้อะไรเป็นของขวัญนายดี
- ยกโทษให้ฉันสักครั้งเถอะ - ดงวู
ฉันไม่ได้...
ดงวู
เวลาได้ของขวัญ
นายควรพูดว่า "ขอบคุณ" นะ
- แทงมันสิ - อะไรนะ
ไม่ล่ะ ฉันไม่อยากแทง
นายต้องแทง แทงมันเดี๋ยวนี้
ไม่งั้นฉันจะฆ่านายด้วย
อย่าออกมานะ ซูจอง
พี่
(สถานีตำรวจฮวายัง)
นี่
นายบอกว่าจะจัดการทุกอย่าง
นายบอกฉันว่าจะไม่มีปัญอะไร ไอ้ชาติชั่ว
นายพูดอะไรออกไปวะ ไอ้สวะ...
หุบปากนะ ไอ้ฆาตกร
เอาตัวไป
- พาเขาไป - ยองจิน! นายบอกว่า...
- ทุกอย่างจะเรียบร้อย... - บ้าเอ๊ย
ไอ้พวกสวะหยาบคายเอ๊ย
อะไร มองหาอะไรไม่ทราบ
- ไปกันเถอะ - บ๊ายบายนะ ซูจอง
- ถอยไป - สาเหตุการตายคืออะไรครับ
- แป๊บเดียวเอง ขอเถอะ - ถอยไป
- ให้เราเข้าไปเถอะ - เราจะไม่ชักช้า
- ถอยไป - เหยื่อเป็นใครครับ
ห้ามถ่ายรูปนะครับ
- แป๊บเดียวเอง - ห้ามถ่ายรูปครับ
ให้ตายสิ เตรียมรับแขกได้เลย
อะไรนะครับ
ใครเหรอครับ
คิดว่าใครล่ะ
ไอ้ตัวแสบคิมซอนแจ จากโรงพักฮวาไง
แปลว่าชองโฮยองฆ่าผู้หญิงคนนี้เหรอครับ
ฉันจะไปรู้ได้ไง
(สถานีตำรวจอันนัม)
(พ่อ)
คุณทำคดีนี้รึเปล่าคะ
- ขอรายละเอียดคดีได้ไหมคะ - การสืบสวนเป็นยังไงบ้างครับ
- ขอถามหน่อยได้ไหมคะ - ช่วยถอยไปหน่อยครับ
ขอโทษนะครับ!
ไม่ตลกนะ ปล่อยเถอะ
ในที่สุดแขกก็มาถึงแล้ว
ที่นี่ไม่มีที่ให้นายหรอก กลับไปซะ
ทีมนายไม่ได้ดูแลคดีนี้ คิดว่าตัวเองเป็นใครเหรอ
อย่าไร้สาระไปหน่อยเลย
ทั้งนายและฉัน ต่างก็ยังแกะรอยฆาตกรไม่ได้
พวกนายอาจจะเป็นแบบนี้ เพราะอยากได้หน้า
แต่ไม่รู้หรือไง ว่าสถานการณ์ของทีมนายแย่แล้ว
- นี่ จับตัวเขาไว้ - เฮ้ย!
ปล่อยนะ บอกให้ปล่อยไง
ฉันต้องดูรูปถ่ายให้ได้
ปล่อยนะ!
(พบอีกศพ)
นั่นมันคนที่หมวดคิมจับไม่ได้นี่
ใช่ หมอนี่แหละ
เขาถึงได้ไปสอดแนม ตามโรงพักที่อยู่ในเขตอื่น
ทุกครั้งที่มีหญิงสาวถูกฆ่าตาย
เขาทนไม่ได้จริงๆ ที่เขาทำพลาด
ยึดความสมบูรณ์แบบสุดๆ
ชองโฮยอง
ชื่อคุ้นๆ แฮะ
ชื่อหมอนี่เป็นข่าวอยู่ตั้งหลายปี
เราไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าผู้หญิงโดนมันฆ่าไปแล้วกี่คน
มันเป็นฆาตกรต่อเนื่องที่อื้อฉาวมาก
ฆาตกรต่อเนื่องงั้นเหรอ
ว่าแต่...
แน่ใจนะว่าหมวดคิม ปล่อยให้มันหนีไปได้
ถ้าจะพูดให้ถูก เป็นความผิดของคู่หูของเขามากว่า
ยอนซุก
ผมว่าผมน่าจะหาเธอเจอเร็วๆ นี้แหละ
จริงเหรอ
(ชินยอนซุก)
(ไม่พบข้อมูล)
ฉันบอกคุณแล้ว ว่าไม่มีข้อมูลของเธอเลย
ปกติมันเกิดขึ้น เมื่อเลขบัตรประจำตัวถูกลบไป
แต่ก็เป็นไปได้ว่าเธออาจหายตัวไป
หายตัวไปงั้นเหรอ
อาจมีข้อมูลของเธอบันทึกไว้ในอดีต
แต่มันนานมากแล้ว ทางเราเลยไม่มีเหมือนกัน
ให้ตายสิ
- ขอบใจนะ ซองชิก - ไม่เป็นไรครับ
ฉันก็ควรหาพัคกวังโฮอีกคน
ที่เกิดปี 1988 ให้เจอ แล้วเจอกันนะ
มาทำอะไรครับ
สายตรวจอาวุโสพัคกวังโฮอยู่ที่นี่รึเปล่าครับ
เขาถูกย้ายไปสถานีตำรวจฮวายังแล้ว คุณเป็นใครครับ
อ๋อ เพื่อนเก่าน่ะครับ
ผมติดต่อเขาไม่ได้เลย
เลยแวะมาดูว่ายังทำงานอยู่ที่นี่รึเปล่า
คุณติดต่อเขาไม่ได้เหรอครับ
เรามีของบางอย่างจะให้เขา แต่ก็ติดต่อเขาไม่ได้เหมือนกัน
จะบังเอิญเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับเขารึเปล่าครับ
- ผมว่าไม่นะ - อ๋อ ครับ
พวกเรางานยุ่งมาก เลยไม่มีเวลาทำเรื่องอื่นเลย
นี่ครับ ฝากให้เขาด้วย ถ้าติดต่อเขาได้นะครับ
และฝากบอกเขาว่าอย่าลืมเปลี่ยนที่อยู่ด้วย
ได้ครับ
คนคนหนึ่งหายตัวไป
แต่ก็ยังส่งใบแจ้งหนี้มาให้เขากันอยู่ได้
บ้าชะมัด
นี่อะไรเนี่ย ใบสั่งขับรถเร็วเกินกำหนด
(หมายเลขทะเบียนรถ 24 ดี 9874)
ฉันว่าฉันเคยเห็น หมายเลขทะเบียนรถนี้มาก่อนนะ
เฮ้ย!
ผมเป็นตำรวจ เปิดประตูนะ เฮ้ย เปิดประตู
เดี๋ยวนะ
ลงมา
เฮ้ย! เฮ้ย!
(24 ดี 9874)
เขาคือพัคกวังโฮอีกคนเหรอ
"ได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วย"
"ฉันมีลูก ฉันมีลูก"
นั่นคือสิ่งที่เธอพูดกับผม
ได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วย
ฉันมีลูก
แต่เรื่องนั้นมันเกี่ยวอะไร...
กับเรื่องอื่นด้วยเหรอ
ผ่านมาสักพักแล้ว
แต่ผมยังจำได้ดี
ผมไม่ได้จะทำซ้ำอีกรอบหรอก
แต่ผมหยุดไม่ได้
คุณครับ
คุณ
ผมฆ่าไปอีกสองสามคน
ผมอยากให้คุณตามหาพวกเขา
- ชองโฮยอง - พี่เจอเขาแล้วเหรอ
ฉันต้องหาเขาให้เจอ เพื่อหาคำตอบว่าฉันมาที่นี่ทำไม
ฉันถึงจะรู้วิธีกลับไปได้
ยอนซุกคงโกรธมากแน่ๆ
ทำไมนายถึงหมกมุ่นกับชองโฮยองนัก
ยังไงฉันก็จะจับแกให้ได้
ไม่มีคนมาจีบเธอบ้างเหรอ
มีโรคจิตแอบตามอยู่คนนึงค่ะ
ศาสตราจารย์ชิน รู้จักที่นี่ได้ยังไงครับ
วันนี้ที่นี่ไม่เปิดเหรอ
ใครนะที่ทำหน้าตายหลังจากฆ่าคน
ฉันขอโทษ ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าทำไม นายถึงหมกมุ่นกับการจับคนร้ายขนาดนั้น
ไปด้วยกันเถอะ
คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล