นักโทษหมายเลข 478 มีคนมาเยี่ยม
คุณรู้จักผมด้วยเหรอ
ได้ข่าวว่านายเป็นพยาน
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อ 30 ปีที่แล้ว
ไม่ใช่สักหน่อย
คุณเป็นนักข่าวเหรอ
อยากรู้อะไรล่ะ
มาถามเหรอว่าผมฆ่าพวกเธอยังไง
ใช่ คุณฆ่าพวกเธอยังไงเหรอ
ขั้นแรก ผมอุดปากพวกเธอ
คุณไม่ชอบให้พวกเธอส่งเสียงเหรอ
แล้วไงต่อ
ผมมัดมือมัดขาพวกเธอ
ด้วยถุงน่อง
คุณรู้ละเอียดดีนะ
มันยืดหยุ่น เลยยืดได้เยอะดี
ผมใช้ถุงน่องรัดคอพวกเธอ
ผมรัดคอพวกเธอหนึ่งครั้ง สองครั้ง และสามครั้ง
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พวกเธอหายใจไม่ออกทันที
ใช่แล้ว มันจบทันที
คุณนี่เอง
ปิดบังดีแค่ไหน ผมก็เห็นคุณอยู่ดี
ใครจะจำใครได้ก่อน
และใครจะจับใครก่อน
แหม อยากจะรู้จริงๆ
ผมจะเล่าเรื่องตลกให้ฟังเรื่องหนึ่งนะ
เรื่องตลกงั้นเหรอ
คุณ...
ถูกจับข้อหาฆาตกรรมผู้หญิงเจ็ดคน
ต่อให้คุณปฏิเสธข้อกล่าวหา
ต่อให้อัยการพิสูจน์ไม่ได้ว่าคุณคือฆาตกร
คุณก็จะโดนตั้งข้อกล่าวหา อย่างน้อยหนึ่งหรือสองการฆาตกรรมอยู่ดี
แล้วต้องติดคุก 25 ปีเหรอ
สามสิบปีเหรอ
ไม่ คุณจะโดนขังอยู่ที่นี่ตลอดไป
นั่นแปลว่าคุณต้องถูกขัง
เหมือนตอนที่คุณอยู่ในโรงพยาบาลบ้า
คุณจะถูกขัง
ในห้องขังเดี่ยว ที่เล็กประมาณสามตารางเมตร
ในห้องเล็กๆ ห้องนั้น คุณจะกิน
นอน
กิน จากนั้นก็นอนอีกครั้ง
คุณจะหนีจากห้องนั้นไม่ได้
แม้แต่ตอนที่คุณหลับตา
หรือเวลาที่คุณอยู่ในความฝัน
แกเป็นใคร
เพื่อให้แกเป็นคน
ฉันต้องจับแกเข้าโรงพยาบาลบ้า แกควรจะอยู่ในนั้นอย่างเงียบๆ
ไม่เป็นไรๆ
มัน...
นึกออกหรือยังล่ะ
จะทนไหวเหรอ
แกทำบาปไว้ จงชดใช้ให้พวกเธอซะเถอะ
ข้าแต่พระเจ้า ผู้สถิตในสวรรค์ พระนามพระองค์จงเป็นที่สักการะ
เธอทำแบบนี้กับลูกตัวเองได้ยังไง
คุณจะไม่มีวันได้ออกไปจากห้องขังเดี่ยว
ที่ที่คุณจะไม่มีวันได้สัมผัส แสงตะวันหรือสายลมเลย
อย่าออกไปจากที่นี่จนกว่าแกจะตาย
เปิดประตูให้หน่อย
มีใครอยู่ไหม
ใช่แล้ว
คุณจะออกจากที่นี่ได้หลังจากที่คุณตาย
ฉันออกไปตอนนี้ไม่ได้
เกมนี้ต้องยุติธรรม
ฆาตกรต่อเนื่องชองโฮยอง ฆ่าตัวตายในห้องขัง
เขาฆ่าตัวตายในขณะที่ถูกขังเดี่ยว
ที่เรือนจำซูจอง เวลา 21. 20 นาที วันนี้
เจ้าหน้าที่เรือนจำที่ออกตรวจพบเขา
และพยายามทำซีพีอาร์เพื่อช่วยชีวิตเขา
เขาถูกส่งตัวไปโรงพยาบาล แต่เสียชีวิตใน 30 นาทีต่อมา
เขาไม่ได้สั่งเสียอะไรไว้
แต่ดูเหมือนว่าเขารู้สึกกดดัน
ก่อนจะถูกอัยการไต่สวนและฆ่าตัวตาย
ตำรวจกำลังตรวจสอบ สาเหตุการตายที่แท้จริง
เกิดอะไรขึ้น
ศาสตราจารย์ชิน มาทำไมครับ
ดีขึ้นแล้วเหรอครับ
ขอโทษที่ไม่ได้ไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลเลย
แต่โล่งอกที่เห็นคุณดีขึ้นครับ
ได้เรื่องอะไรบ้างครับ
- แน่ใจนะว่าฆ่าตัวตาย - ฆ่าตัวตายครับ
สาเหตุการเสียชีวิต คือขาดออกซิเจนและช็อกครับ
ส่วนการวิเคราะห์โดยละเอียด
ศพจะถูกส่งไปเอ็นไอเอสไอเพื่อชันสูตรครับ
เกิดอะไรขึ้นในคุกรึเปล่าครับ
ต้องมีเหตุผลที่เขาฆ่าตัวตายสิ
เขาถูกขังเดี่ยว
จะเกิดอะไรขึ้นได้ล่ะครับ
ได้ยินว่าเขาไม่ได้สั่งเสียอะไรเลย เขาไม่ได้ทิ้งข้อความอะไรไว้เลยเหรอคะ
ครับ ผมกำลังจะโทรบอกพอดี
คนไหนคือนักสืบพัคกวังโฮครับ
ผมเอง ทำไมครับ
ชองโฮยองฝากจดหมายไว้ เขียนถึงคุณครับ
อะไรนะ จดหมายเหรอ
ทำไมเขาถึงฝากจดหมายถึงเจ้าหน้าที่พัคล่ะ
เจ้าหน้าที่ที่พบเขาบอกว่า
เขากำไว้ในมือแน่นเลยครับ
อะไรเนี่ย
(โนเอล)
"โนเอล" เหรอ
"โนเอล"
ขอโทษครับ สักครู่นะครับ
บ้าเอ๊ย
ท่าทางอารมณ์ดีมากเลยนะครับ
ใช่ เพราะอากาศดีมากน่ะ
ทำไมมาแต่เช้าเลยล่ะ
เพราะอยู่ๆ ชองโฮยองก็ฆ่าตัวตาย
ผมเลยไม่มีทางรู้แล้วว่าเขาเห็นอะไร
เป็นไปได้ว่าเขาอาจเห็นหน้าฆาตกร
จริง น่าเสียดายนะ
แล้วทำไมนายถึงคิดว่า ชองโฮยองเป็นพยานล่ะ
เขาโม้รึเปล่าว่าเห็น
ไม่ครับ
ชองโฮยองยืนยัน ว่าเขาเป็นฆาตกรจนนาทีสุดท้ายเลย
ฉันไม่ใช่พยานหรอก
คนที่คิดว่าเขาเป็นพยาน
คือกวังโฮครับ
เจ้าหน้าที่พัคเหรอ
เขาบอกว่าฆาตกรตัวจริงสูบบุหรี่ในอุโมงค์
แต่ชองโฮยองไม่เคยสูบบุหรี่เลยในชีวิต
เขาถึงรู้ว่าชองโฮยองไม่ใช่ฆาตกรตัวจริง
เจ้าหน้าที่พัครู้ได้ยังไงว่าฆาตกรตัวจริง
สูบบุหรี่ในอุโมงค์
มันเกิดขึ้นเมื่อ 30 ปีก่อนนะ
คือ...
มีแค่นักสืบคนนั้นกับฉันที่รู้เรื่องนี้
ปิดบังดีแค่ไหน ผมก็เห็นคุณอยู่ดี
ใครจะจำใครได้ก่อน
และใครจะจับใครก่อน
อยากจะรู้จริงๆ
"ใครจะจำใครได้ก่อน"
สวัสดีครับ
คิมซอนแจ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย
ไอ้ชาติชั่ว!
เฮ้ย!
นายเหรอ
นายคือนักสืบเมื่อ 30 ปีก่อนเหรอ
เป็นไปได้ยังไงเนี่ย
อะไรครับ มีอะไรจะพูดเหรอ
เปล่า ไม่มี
- ผมไปก่อนนะครับ - อืม
นายบอกศาสตราจารย์มกรึเปล่า ว่าฉันมาจากอดีต
อะไรนะ
เขาเป็นคนชันสูตรศพพัคกวังโฮที่ตายไป
นายบอกอะไรเขาล่ะ
ฉันบอกเขาว่า จะเล่าทุกอย่างให้ฟังทีหลัง
เขาเชื่อนายไหม
ไม่ต้องห่วงเรื่องเขาหรอก
ไปกันเถอะ เดี๋ยวประชุมสาย
นึกว่าตอนนั้นเขาตายไปแล้วซะอีก
(สตูดิโอถ่ายภาพฮยุนแด)
(เปลี่ยนแปลงบุคลากรครั้งใหญ่ ที่สถานีตำรวจฮวายัง)
อะไรกันเนี่ย
นี่คือเหตุผลที่หมวดคิมไม่บอกฉัน ว่าเจ้าหน้าที่พัคคือใครรึเปล่านะ
ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้งนะ
สามสิบปีแล้วเหรอเนี่ย
(มหาวิทยาลัยฮวายัง)
ชองโฮยองเป็นพยานเห็นเหตุการณ์เหรอ
ใช่ค่ะ นั่นคือประเด็นที่หนูพลาดไป
นั่นคือเหตุผลที่เหยื่อเป็นกลุ่มเดียวกัน
มันอธิบายว่าทำไม อาวุธของเขาถึงได้เหมือนกัน
สาเหตุที่ชองโฮยองหมกมุ่นกับกระโปรง
และใช้ถุงน่องเป็นอุปกรณ์ก็เพราะ
มันคือลักษณะของการฆาตกรรมที่เขาได้เห็น
ชองโฮยองซึ่งเป็นเด็กวัย 18 ที่มีนิสัยเก็บกด รุนแรง
คงรู้สึกตื่นเต้นในตอนนั้น
หนูเชื่อว่าการฆาตกรรมครั้งนั้น คือช่วงเวลาสำคัญสำหรับชองโฮยอง
การเห็นการฆาตกรรม เป็นการจุดชนวนงั้นเหรอ
เขาเป็นพวกนักเลียนแบบนี่เอง
ที่เธอคาดเดาเอาไว้ว่าอาจจะมี
ฆาตกรอีกคนก็ถูกสินะ
- แต่มีบางอย่างที่แปลกค่ะ - อะไรเหรอ
เขาไม่ใช่อาชญากร ประเภทที่มีแนวโน้มจะฆ่าตัวตาย
ถึงแม้เขาจะวางแผน จบชีวิตอย่างสมัครใจ
เขาก็น่าจะทำก่อนถูกจับ
แต่เขาฆ่าตัวตาย หลังการไต่สวนของตำรวจ
ที่พบว่าเขาเป็นพยาน
เหตุผลคืออะไรคะ
หรือว่าเขาจะเล่นเกมจนนาทีสุดท้าย
เขาฆ่าตัวตายโดยไม่บอกอะไรเราเลย
ถ้าอย่างนั้น เขาก็ไม่น่าจะทิ้งอะไรไว้ให้เราเลย
แต่เขาทิ้งข้อความไว้ค่ะ
อะไรนะ
ทำไมเขาถึงทิ้งข้อความไว้นะ
แล้วทำไมเขาถึงฝากไว้ให้เจ้าหน้าที่พัค
คุณคิดว่าชองโฮยองฆ่าตัวตายเพราะอะไรคะ
เรื่องนั้น...
ผมไม่แน่ใจนะ แต่ผมได้ยินมาจากทนาย
ที่ไปเยี่ยมเรือนจำบ่อยๆ
นักโทษบางคนในเรือนจำ
ทนไม่ได้ที่ถูกขังอยู่ในห้องขัง
นักโทษพวกนั้นอ้อนวอนทนายของพวกเขา
และวิงวอนให้ช่วยพวกเขาออกจากคุกไวๆ
บางคนถึงขั้นทำร้ายตัวเองเลยด้วย
ผมคิดว่าเขาคงเป็นหนึ่งในนักโทษพวกนั้น
ดูจากข้อมูลแล้ว
เขาเคยถูกขังในโรงพยาบาลจิตเวช
วินาทีที่เขาเดินเข้าไปในเรือนจำ
มันอาจทำให้ความทรงจำนั้นกลับมาก็ได้
เขาจะออกมาได้เมื่อเขาตายแล้วเท่านั้น
เขาทนไม่ได้ที่ต้องถูกขัง
เขาถึงจบชีวิตด้วยตัวเอง
บางครั้งความทรงจำก็มีอำนาจเหนือบุคคล
คุณไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้ใช่ไหมครับ
ฉันอยากมีความทรงจำให้ได้ก่อนค่ะ
ฉันไม่มีความทรงจำวัยเด็กเลยค่ะ
มีคนรับฉันเป็นลูกบุญธรรมตอนหกขวบ แล้วฉันก็ย้ายไปจากเกาหลี
แต่...
ฉันได้ข่าวว่ามีคนตามหาฉัน
ถ้าฉันมีความทรงจำ
ฉันคงคิดออกว่าใครตามหาฉันอยู่
ฉันไม่รู้เลยแม้แต่นิดเดียว ว่าคนคนนั้นอาจเป็นใคร
อย่าพยายามมากเกินไปเลย
คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นหรอก
เพราะคุณจะนึกออกเองเมื่อถึงเวลา
จริงเหรอคะ
(สถานีตำรวจฮวายัง)
(ข้อความสุดท้ายที่ชองโฮยอง ฝากถึงเจ้าหน้าที่พัค: โนเอล)
(ฆาตกร: ชองโฮยอง ฆ่าตัวตายในเรือนจำซูจอง)
เพราะผู้ต้องสงสัยฆ่าตัวตาย
อัยการก็เลยจะไม่รับฟ้องเจ็ดคดี เพราะไม่มีสิทธิ์ในการฟ้องร้อง
คนร้ายตัวจริงของคดียุนดายองกับนัมยูฮี
ยังไม่ถูกจับเลยนะ
เราต้องเริ่มใหม่อีกครั้ง
ทีมสืบสวนคดีแยกย้ายกันไปหมดแล้ว
แล้วไง จะบอกให้พวกเราเลิกเหรอ
แค่จะบอกว่าเราต้องทำการสืบสวนนี้กัน อย่างลับๆ ต่างหาก
ทุกคน ระวังอย่าให้หัวหน้าเรา รู้เด็ดขาดนะ เข้าใจไหม
นี่คือคดีที่หญิงบริสุทธิ์ถูกฆ่าตายมา 30 ปีแล้ว
เราต้องยุติมันให้ได้
เราต้องไขคดีนี้ให้ได้
เพื่อให้ทุกคนกลับไปในที่ของเขาหรือเธอได้
เรามีพยานและมีเหยื่อ
แต่เราไม่มีคนร้าย
เริ่มจากอะไรกันดี
(อุโมงค์ฮวายังรี)
ขั้นแรก เราต้องศึกษาคดีในอดีตอย่างละเอียด
เราถึงจะรู้ว่าเขาเป็นคนแบบไหน
และหาความคล้ายคลึงกับคดีล่าสุด
ไอ้น้องเป็นคนสั่งงานเหรอ ไม่ใช่หัวหน้าเหรอ
ก็เขาบอกว่าเขาฟังมาจากหัวหน้าเมื่อวันก่อนไง
นี่คือสิ่งที่ชองโฮยองพูด
"นี่คือคดีที่ไม่มีใครรู้และไม่มีการบันทึกไว้"
อย่ามองข้ามเรื่องไร้สาระเชียว
เหยื่อรู้ ครอบครัวรู้
และหัวหน้ารู้ และฉันก็รู้เหมือนกัน
คราวนี้เราจะจับไอ้เดนมนุษย์นี่ให้ได้
เมื่อปี 1985 พบเหยื่อรายแรกที่ซูจองรี บังจุกกิล ฮวายังอึบ
อีจองซุก เธอเป็นสาวโรงงาน อยู่ที่ทงแฮเทกซ์ไทล์
เธอถูกฆ่าระหว่างเดินทางกลับบ้าน
การฆ่าครั้งที่สอง เกิดขึ้นหลังจากนั้นไม่ถึง 15 วัน
คิมกยองซุน เธออายุ 20 ปี
เธอหายตัวไประหว่างกลับจากโซล
พบศพในวันถัดมา
เธอถูกรัดคอด้วยถุงน่อง เช่นเดียวกับอียองซุก
มือและเท้าถูกมัด
เหยื่อรายที่สามคือฮวังชุนฮี
ฮวังชุนฮี
เธอทำงานที่ร้านกาแฟจังมี
เธอหายตัวไประหว่างกลับจากส่งของ
วันรุ่งขึ้น พบศพของเธอในพงอ้อ
วิธีการฆ่าเหมือนกัน
คนร้ายไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย
และ...
เหยื่อรายที่สี่คือซอฮีซู
เธอเป็นแม่บ้าน อายุ 26 ปี
ชองโฮยองเป็นพยานในเหตุการณ์นี้
เธอถูกฆ่าด้วยวิธีการเดียวกัน
เราถึงคิดว่าคนร้ายคือชองโฮยอง
เหยื่อรายที่ห้าและผู้รอดชีวิตคือคิมยองจา
นี่อะไร
เธออายุ 18 ปี เป็นนักเรียนมัธยมปลาย
สุดท้ายคือจินซอนมี เหยื่อรายที่หก
ซึ่งถูกพบในอุโมงค์
เธออายุ 19 ปี
นั่นคือตอนที่เรารู้ ว่าพวกเธอถูกฆ่าโดยคนร้ายคนเดียวกัน
บอกตรงๆ ว่าการสืบสวน ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง
มันสายเกินไปแล้วตอนที่เรารู้
ว่ามันคือคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง
การค้นหาคนร้ายในย่านนั้น
และคนรู้จักของเหยื่อยังไม่เพียงพอ
เราอาจจะช้าไปหน่อย
แต่เรายังจับมันได้นะ
แล้วเหยื่อมีอะไรเหมือนกันบ้าง
พวกเธอเป็นวัยรุ่น หรือไม่ก็ผู้หญิงอายุราวๆ 20
ทุกคนถูกถุงน่องรัดคอ
และทุกคนมีรอยจุดที่ข้อเท้า
คาดว่าเวลาในการฆาตกรรม คือราวๆ สามทุ่ม
เรามักจะไปที่เกิดเหตุอีกครั้ง
ตามเวลาคาดการณ์พร้อมไฟฉาย
นายไปที่เกิดเหตุด้วยเหรอ
เขาหมายถึงหัวหน้าไปที่นั่นไงล่ะ
- อ๋อ - ตั้งใจหน่อยสิ
และ 30 ปีต่อมา
ยุนดายองกลายเป็นเหยื่อรายที่เจ็ด
รายที่แปดคือนัมจูฮี
ทุกเหตุเกิดขึ้นเวลาเดียวกับการฆ่าในอดีต
แม้ว่าเขาจะไม่ฝังศพก็ตาม
พอมาคิดตอนนี้แล้ว
พบศพของเหยื่อรายที่เจ็ดและแปด ห่างจากถนน
ซึ่งแตกต่างจากวิธีการฆ่าของชองโฮยอง
ซึ่งแปลว่าคนร้ายน่าจะเดิน
เพื่อหาเหยื่อ
เหมือนเมื่อ 30 ปีก่อนเลย
เราต้องสืบว่ายุนดายองและนัมจูฮีอยู่ที่ไหน
ในวันเกิดเหตุ
เราต้องหาคำตอบกันว่า
คนร้ายเห็นพวกเธอที่ไหน
(อีจองซุก คิมกยองซุน ฮวังชุนฮี ซอฮีซู)
ทุกคนกำลังเดินทางกลับบ้าน
ทุกคนควรจะกลับบ้านอย่างปลอดภัย
แต่นายคิดว่าเพราะอะไร
เขาถึงเริ่มก่อเหตุฆาตกรรมอีก หลังจากผ่านไป 30 ปี
มันแปลกไหมล่ะ คดีก็หมดอายุความไปแล้ว
เขาน่าจะอยู่เงียบๆ แต่ทำไมถึงเสี่ยงให้ถูกจับอีกครั้ง
ไอ้บ้านี่คงเจออะไรบางอย่าง ที่ทำให้มันเปลี่ยนใจ
ตัวกระตุ้น
อะไรบางอย่างที่กระตุ้นคนร้าย
ไม่อย่างนั้น ไม่มีทางที่มันจะปรากฏตัว หลังจากหลบซ่อนมา 30 ปีหรอก
เป็นเพราะการตายของพัคกวังโฮรึเปล่านะ
อะไรนะ ใครตายนะ
ขั้นแรก มาเน้นเบาะแสที่ชัดเจนกันก่อนดีกว่า
มีข้อความ "โนเอล" ที่ชองโฮยอง พยานของเราทิ้งไว้ และ...
เรารู้ว่าน้ำหมึกที่ใช้เขียนรอยจุดบนตัวเหยื่อ
ผลิตโดยชินแฮเคมิคัลส์
สุดท้าย เราต้องรู้ให้ได้ ว่ายุนดายองและนัมจูฮีอยู่ที่ไหน
ในวันเกิดเหตุ
แทฮี มินฮา
ไปหาครอบครัวของยุนดายองและนัมจูฮี
ถามพวกเขาว่ารู้ไหมว่าพวกเธออยู่ที่ไหน
ซอนแจ กวังโฮ นายสองคน
คิดให้ออกนะ ว่า "โนเอล" หมายถึงอะไร
ฉันจะสืบเรื่องน้ำหมึกที่ชินแฮเคมิคัลส์ผลิต
ฉันเชื่อว่ามันเกี่ยวข้อง กับอุปกรณ์ในก่อเหตุของมัน
คราวนี้ ไม่ว่ายังไงฉันก็จะจับมันให้ได้
ลุยกันเลย
- ขอคุยกับนายสองคนหน่อยสิ - อะไรนะ
มีอะไรครับ
ฉันคิดว่าเป็นเพราะพัคกวังโฮอีกคนตาย
หมายความว่าไง
เหตุผลที่คนร้ายเริ่มฆ่าคนอีก
อะไรนะ
ฉันเคยคิดว่ามัน คือคนที่ฆ่าพัคกวังโฮอีกคนนะ
แต่มันไม่สมเหตุสมผลเลย
มันกำจัดสิ่งที่รบกวนมันไปแล้ว ทำไมต้องเริ่มฆ่าคนอีกล่ะ
เขาพูดถูกนะ
ผมคิดว่ามีบางอย่างกระตุ้นฆาตกรนะ
ถ้าเรารู้ว่ามันคืออะไร เราก็จะประเมินบุคลิกของมันได้
เราไปถามศาสตราจารย์ชินก็ได้นี่
อะไรนะ ไม่มีทาง ฉันไม่อนุญาต
ทำไมต้องไม่อนุญาตด้วย
- หัวหน้าครับ - อะไร
จริงๆ แล้ว
- ศาสตราจารย์ชินเป็น... - เป็นอะไร
นึกว่าจะไม่มีอะไรทำให้ฉันอึ้งได้อีกแล้วนะเนี่ย
ศาสตราจารย์ชิน
คือยอนโฮเหรอ
ฉันถึงไม่อนุญาตไง
มาคิดๆ ดูแล้ว
เธอก็ดูเหมือนรุ่นพี่จริงๆ
แต่คิดอีกทีก็ไม่เหมือน
แต่เราก็ยังอยากให้ศาสตราจารย์ชินช่วยอยู่ดี
ไอ้บ้านี่...
- กวังโฮ - ไม่ได้ยินฉันพูดหรือไง
สำหรับคดีที่ไขไม่ได้แบบนี้ ซึ่งเราไม่มีหลักฐานอะไรเลย
เราจำเป็นต้องประเมิน บุคลิกของเขาอย่างแม่นยำนะ
ยิ่งพี่จับมันได้เร็วเท่าไหร่ พี่ก็จะได้กลับบ้านเร็วเท่านั้นนะ
พี่จะอยู่ที่นี่ไปจนถึงเมื่อไหร่เหรอ
ไอ้เด็กบ้านี่
เชื่อเขาเถอะนะ กวังโฮ
คิมซอนแจ นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย
ให้ตายสิ
คุณอยากให้ฉันทำประวัติอาชญากรเหรอคะ
ไม่มีบันทึกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเลย ทุกอย่างที่ผมให้คุณได้อยู่ในอีเมลแล้ว
คุณต้องใช้ข่าวจากหนังสือพิมพ์ ที่คุณเคยหาเป็นตัวอ้างอิง
(สถานีตำรวจฮวายัง)
(พบเหยื่อในอุโมงค์)
มีอีกเรื่องหนึ่งค่ะ
ฉันได้ยินมาว่าหัวหน้ามีส่วนร่วม ในการสืบคดีเมื่อ 30 ปีที่แล้ว
ฉันขอข้อมูลเกี่ยวกับเหยื่อ ที่ละเอียดกว่านี้ได้ไหมคะ
- เหยื่อเหรอครับ - ใช่ค่ะ
ฉันมีประสบการณ์มาก ในการทำประวัติอาชญากร
ฉันอยากเห็นประวัติเหยื่อ ระหว่างดำเนินการค่ะ
ดูเหมือนว่าเหยื่ออาจเป็นเบาะแสสำคัญ ในการค้นหาคนร้ายรายนี้
เป็นเพราะสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นกับคุณรึเปล่าครับ
ฉันคงพูดไม่ได้ว่ามันไม่เกี่ยวข้องอะไรเลย
ขอโทษนะครับ คุณเพิ่งออกจากโรงพยาบาลแท้ๆ
ถ้าจะขอโทษก็อย่าขอให้ช่วยสิ
ฉันอยากให้เรื่องนี้จบค่ะ
- แค่นี้นะคะ - ครับ
ยอนโฮว่าไงบ้าง
เธอยากได้รายละเอียด
เรื่องที่เล็กที่สุดที่จะเกิดขึ้น
ดังนั้นเขียนทุกอย่างที่นายรู้มา และส่งให้ศาสตราจารย์ชินนะ
ได้
(ข้อความสุดท้ายจากชองโฮยอง: โนเอล)
"โนเอล"
(ข้อความสุดท้ายจากชองโฮยอง: โนเอล)
ครับผม
นึกว่าพวกคุณจับคนร้ายได้แล้วซะอีก
เราแค่อยากตรวจสอบอะไรนิดหน่อยน่ะครับ
ในบันทึกบอกว่าคุณยุนดายอง
ไปที่แม่น้ำแฮอินในวันเกิดเหตุ
รู้ไหมครับว่าเธอไปทำไม
คุณคิดว่าเธอจะยังมีชีวิตอยู่
ถ้าไม่ได้ไปที่นั่นคนเดียวเหรอคะ
เธอชอบไปที่นั่นเวลาที่รู้สึกหงุดหงิด
ส่วนใหญ่จะเป็นเวลาที่เธอ เจอลูกค้าหยาบคายค่ะ
คืนนั้นเธอไปเดินเล่นที่นั่น
เธอโทรหาฉันระหว่างทางกลับบ้าน
บอกว่าอยากลาออกค่ะ
นั่นคือครั้งสุดท้ายที่ฉันคุยกับเธอ
วันนั้นเราบอกลากันค่อนข้างเร็วค่ะ
ปกติเราไม่ค่อยอ่านหนังสือกัน
แต่เพราะวันรุ่งขึ้นจะมีสอบ พวกเราเลยรีบกลับบ้านค่ะ
จูฮีบอกว่าจะอยู่ที่สนามเด็กเล่นต่ออีกหน่อย
เธอไม่อยากกลับบ้าน
ไม่ทราบว่าคุณเห็น
คนแปลกหน้าแถวนั้นบ้างไหมครับ
ครับ ผมเคยทำงานที่ชินแฮเคมิคัลส์
แต่คุณมาที่นี่ทำไมครับ
หมึกนี้ผลิตโดยชินแฮเคมิคัลส์เมื่อ 30 ปีที่แล้ว
ขอถามได้ไหมครับว่าเอาไปใช้ที่ไหน
มันคือหมึกกันน้ำครับ
เราเป็นเจ้าแรกที่ผลิตหมึกแบบนี้ในเกาหลี
แต่นี่คือเหตุผลที่โรงงานต้องปิดตัวลงครับ
มันใช้ในสี ยาทาเล็บ
ยางรถยนต์ ปากกาลูกลื่น และปากกาหมึกซึม
ใช้ในหลายอย่างเลยครับ
ปากกาลูกลื่นและหมึกซึมเหรอครับ
ใช่ครับ สมัยนั้นพบเห็นหมึกตัวนี้ ในเครื่องเขียนได้ง่ายมาก
(คริสต์มาส การเกิด ชื่อ)
(สถานที่เกิด: โนเอลไฮต์ส)
(ข้อความสุดท้ายที่ชองโฮยอง ฝากถึงเจ้าหน้าที่พัค: โนเอล)
"คริสต์มาส"
"การเกิด"
"ชื่อ"
สร้อยคอของโซยอน ลูเซีย มันคือชื่อนักบุญของเธอ
(โนเอล พัคกวังโฮ)
เดี๋ยวนะ นี่
- มันคือชื่อนักบุญ - อะไรนะ
มันคือชื่อนักบุญ เหมือนสร้อยคอของอีโซยอนไง
งั้นแปลว่าโนเอลคือ
ชื่อนักบุญของคนร้ายเหรอ
ชองโฮยองรู้ว่าคนร้ายคือใคร
ในฮวายังมีโบสถ์กี่แห่ง
ฉันกำลังพูดถึง โบสถ์ที่มีอยู่ตั้งแต่ปี 1986 นะ
มีโบสถ์แค่ห้าแห่ง
ที่มีอยู่ในปี 1986 ด้วย
โบสถ์แรกคือโบสถ์ยอนจีดง
คุณพ่อครับ พวกเรามีอะไรจะถามหน่อยครับ
มีผู้เชื่อชื่อโนเอลอยู่ที่โบสถ์นี้ไหมครับ
โนเอลเหรอ
เขาน่าจะอายุ 40 ปลายๆ หรือ 50 ต้นๆ ครับ
ไม่รู้จักเหรอครับ ขอดูรายชื่อทุกคนที่มาโบสถ์นี้ได้ไหมครับ
(รายชื่อผู้เชื่อที่รับศีลล้างบาปแล้ว)
(คิมบยองชอล เกิดปี 1968)
คุณเป็นใครคะ
นี่บ้านคุณคิมบยองชอลรึเปล่าครับ
ที่รัก
จ้ะ มีคนมาเหรอ
(คิมกยองแท เกิดปี 1968)
จุดสุดท้ายแล้วใช่ไหม
ยินดีต้อนรับครับ
- ขอบคุณครับ - ไม่เป็นไรครับ
ผมไม่ได้ยินชื่อนักบุญของผมนานแล้วนะเนี่ย
ผมลืมมันไปแล้ว เพราะมัวแต่ทำมาหากินน่ะครับ
คุณเป็นคนแถวนี้ใช่ไหมครับ
ใช่ครับ ผมเกิดและโตที่นี่
งั้นคุณคงรู้เรื่องที่ผู้หญิงหลายคน ถูกฆ่าตายเมื่อ 30 ปีก่อน
คือ...
หมายความว่าไงครับ
คุณสูบบุหรี่รึเปล่าครับ
สูบครับ ถามทำไมครับ
ช่วยหาคนยืนยันที่อยู่คุณ ในวันที่ 13 มกราคม และ 24 เมษายนด้วยครับ
ดูสิครับ
ผมไม่เคยออกจากร้านเลย
หรือจะไม่ใช่ชื่อนักบุญ
ทำไมถึงตามหาคนที่ใช้ชื่อนักบุญนั้นล่ะครับ
ขอบคุณที่ร่วมมือนะครับ
ชื่อนักบุญของเขา
คือโนเอลเหมือนกันครับ
อะไรนะ
มีผู้ชายอีกคนที่ใช้ชื่อนักบุญเหมือนผม อยู่โบสถ์เดียวกับที่ผมเคยไปครับ
ในรายชื่อมีคุณคนเดียว แล้วชื่อจริงของเขาคืออะไรเหรอครับ
มันนานมากแล้ว เขาชื่อ...
ผมจำชื่อเขาไม่ได้แต่เขาเป็นคนแปลกมาก
แปลกยังไงครับ
ที่โบสถ์ของผมมีคนชื่อคุณชอน
เขาเป็นทหารที่เคยไปรบที่สงครามเวียดนาม
เขาชอบเรียกเด็กๆ มารวมตัวกัน
และโม้ว่าเขาฆ่าคนไปกี่คน
เขาบอกว่าเขาต้องฆ่าคนเลวพวกนั้น
เขาเล่าว่าเขาตัดหัว และกรีดคอหอยพวกเขายังไง
แถมยังอวดรอยสักที่ขาเขาให้ดูด้วย
เขาบอกว่ารอยสัก หมายถึงจำนวนคนที่เขาเคยฆ่า
- รอยสักเหรอ - ใช่ครับ
ประเด็นคือเขาเป็นคนเดียว ที่ฟังผู้ชายคนนั้นเล่า
เราจะพบคุณชอนได้ที่ไหนครับ
ไม่ได้หรอกครับ เขาตายนานแล้ว
อยู่ๆ วันหนึ่งเขาก็เลิกไปโบสถ์
ผมได้ข่าวว่าเขาตายครับ
หลังจากคุณชอนตายไป ผู้ชายคนนั้นก็เลิกไปโบสถ์เหมือนกัน
มีใครที่จะรู้อีกไหมครับว่าเขาเป็นใคร
เรื่องมันก็เกิดขึ้นนานมากแล้ว
ผมว่าไม่มีใครรู้หรอก
มิน่าเขาถึงได้ไม่มีข้อมูล
หรือลายนิ้วมือที่ลงทะเบียนไว้
ลูกชายของซอฮีซูและนักสืบจาก 30 ปีที่แล้ว
ไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาเจอเกมแบบนี้
ขอบใจนะ
ฉันยินดีที่จะเล่นเกมด้วย
(ภูเขาโอจอง)
(นักศึกษาวิทยาลัย)
(เหยื่อรายที่หนึ่งและสอง)
(ยุนดายอง นัมฮีจู)
(ยุนดายองถูกรัดคอเสียชีวิต)
(นัมจูฮีมีจุดแปดจุดที่ข้อเท้า)
(ชองโฮยอง ฆ่าตัวตาย)
(ชองโฮยอง พยาน)
วิธีการฆ่าของชองโฮยอง
ได้มาจากฆาตกรตัวจริง
สิ่งเดียวที่แตกต่างคือเอกลักษณ์
(มีรอยจุดที่ข้อเท้า)
รอยจุด
ทำไมเขาถึงทำรอยจุดไว้บนตัวเหยื่อนะ
(สถานีตำรวจฮวายัง)
แปลว่าโนเอลคือชื่อนักบุญใช่ไหม
เราตรวจสอบทุกโบสถ์ในฮวายังแล้ว
ไม่มีใครน่าสงสัยเลยครับ
นี่ ทำไมนายถึงตัด คนที่เจ้าของร้านค้าบอกเราออกล่ะ
หมายความว่าไง
มันไม่อยู่ในบันทึกน่ะ
มีคนคนหนึ่งที่เราไม่สามารถพบได้
จริงเหรอ เขาเป็นใครเหรอ
นั่นแหละที่เราต้องสืบ
เอาจริงดิ
แล้วได้อะไรที่มีประโยชน์จากเส้นทาง
ของยุนดายองกับนัมจูฮี ในวันเกิดเหตุบ้างไหม
เราไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดมาอีกรอบแล้ว
ไม่มีใครปรากฏในก้องวงจรปิดเลยครับ
อย่างที่ทุกคนรู้จากการสังเกตที่เกิดเหตุ
ไม่มีกล้องวงจรปิดใกล้แม่น้ำแฮอิน และสนามเด็กเล่นเลย
ฆาตกรตัวจริงคงตามพวกเธอไป
เขาเฝ้ารอจังหวะที่เหยื่ออยู่ตามลำพัง
สรุปคร่าวๆ คือเราไม่รู้ ว่าฆาตกรเริ่มตามพวกเธอไปตอนไหน
- ใช่ครับ - ให้ตายสิ
แต่หัวหน้าครับ
ผมว่าฆาตกรไม่ได้ตามพวกเธอไป นานเท่าไหร่หรอกครับ
ถ้านาน ต้องมีคนเห็นเขาแล้ว
หรือไม่ก็ต้องอยู่ในกล้องวงจรปิด แต่นี่ไม่มีร่องรอยเลย
ผมไม่รู้ว่าเขาหลบอยู่ที่ไหน
ทำอะไรกันอยู่
เร็วเข้า
ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอครับ
คราวหน้าเคาะประตูด้วยสิครับ
เคาะประตูเหรอ เพ้อเจ้อใหญ่แล้ว
ตรงนี้มีประตูหรือไง
อีกอย่างนะ ทุกคนออกไปไล่จับแก๊งพนันกัน
ทำไมพวกนายถึงอยู่ที่นี่
แค่เพราะพวกนายเคยจับฆาตกรต่อเนื่องได้
เลยคิดว่าการพนัน ไม่มีค่าพอให้เสียเวลาหรือไง
พวกเราก็ต้องพักผ่อนเหมือนกันนะครับ
เราควรได้วันหยุดพักร้อนเป็นรางวัล ไม่ใช่การโดนท่านด่านะครับ
ผู้ต้องสงสัยตายไปแล้ว จะควรได้วันหยุดพักร้อนอะไรอีก
รีบไปเสริมกำลังพวกเขาเลยไป
ฉันบอกนายแล้วนะ
ครับ
เป็นความผิดของพวกเราเหรอ ที่ชองโฮยองตาย
พวกเราหงุดหงิดที่สุดแล้วที่มันตาย
อย่างน้อยเราต้องทำให้ดูเหมือนช่วยงาน
แทฮี มินฮา ไปเสริมกำลังกับฉันนะ
เออ ใช่ นี่
ลองดูรายการผลิตภัณฑ์ ที่ใช้หมึกของชินแฮเคมิคัลส์นะ
ได้เบาะแสอะไรก็แจ้งฉัน
ได้ครับ
บอกให้ไปก็ไปสิ
- ทำไมพวกเราต้องไปด้วย - ไปเถอะน่า
- ไปเถอะ - หัวหน้าคุยไม่ได้เหรอ
ไปเถอะน่า
ฉันไปก่อนนะ
ไปไหน
กลับบ้านน่ะสิ
บ้านเหรอ
อย่าตามมานะ
บอกแล้วไงว่าอย่าตาม
ก็ได้
บอกว่าอย่าตามฉันมาไง
โอเค
เจ้าเล่ห์ชะมัด
อ้าว
มาทำอะไรที่นี่ครับ
แค่แวะมาน่ะ
ศาสตราจารย์ครับ
มีคดีใหม่เหรอ
ไม่มีครับ
เราต้องหาตัวฆาตกรตัวจริง เมื่อ 30 ปีก่อนให้ได้น่ะครับ
อีกอย่าง เขาเริ่มฆ่าคนอีกแล้ว
คราวนี้เราต้องจับเขาให้ได้จริงๆ
แต่พวกนายไม่มีหลักฐานของคดีเมื่อ 30 ปีก่อน
และของคดีล่าสุดด้วยไม่ใช่เหรอ
มันเป็นความลับในการสืบสวนน่ะ
ถ้าฉันพอจะช่วยอะไรได้ก็บอกแล้วกัน
ฉันกลับก่อนนะ
โชคดีนะ หมวดคิม
ไม่ดื่มกาแฟก่อนเหรอครับ
ฉันว่าเขาจำฉันไม่ได้นะ เป็นเพราะสัญชาตญาณของเขาเหรอ
นี่
นายไม่คิดว่าเราควรแบ่งปันข้อมูล เพื่อรับการช่วยเหลือเหรอ
ไม่ได้ยินที่หัวหน้าบอกหรือไง
ฉันจะกลับจริงๆ แล้วนะ
อย่าตามมาล่ะ
คุณครับ
เกิดอะไรขึ้น ไฟก็เปิดอยู่
เกิดอะไรขึ้นกับเธอรึเปล่าเนี่ย
คุณครับ
จะทุบกระจกอีกแล้วเหรอคะ
ถ้าอยู่บ้านแล้วทำไมไม่เปิดประตูให้ผมล่ะ
ผมเป็นห่วงนะ
คุณครับ
สร้อยคอเส้นนี้
ทำไมคุณถึงคล้องมันไว้ล่ะ
คุณเป็นใคร บอกผมสิ
เจ้าหน้าที่พัคคะ
ว่าไง
คุณเคยเห็น
สร้อยคอเส้นนี้เหรอคะ
- อะไรนะ - ตอนที่คุณช่วยฉัน
คุณถามว่าฉันเป็นใครเพราะสร้อยเส้นนี้
ผมไม่ได้ถามนี่
- คุณคงฟังผิดแล้วละ - คุณถามจริงๆ ค่ะ
ผมไม่ได้ถาม
ไปนอนเถอะ
นี่พ่อ...
จะพูดอะไรกับลูกได้เนี่ย
พ่อขอโทษนะ
ยอนโฮ
จากเรือนจำซูจองนะครับ
เราโทรมาแจ้งคุณว่าเราสืบสวนเรียบร้อยแล้ว
ผลการชันสูตรศพยืนยันว่าเขาฆ่าตัวตาย
แต่มีคนมาเยี่ยมชองโฮยองคนหนึ่ง ในวันที่เขาตายด้วยนะครับ
มีคนมาเยี่ยมเขาวันที่เขาตายเหรอ ใครครับ
คนนี้ครับ
(มกจินอู)
มกจินอูเหรอ
เขามาที่นี่ทำไม
เขาไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย
ใช่ ฉันแวะไปหาเขา
ทำไมครับ ไปหาเขาทำไม
ฉันอยากรู้อะไรบางอย่าง
อยากรู้อะไรครับ
นี่คุณกำลังไต่สวนผมเหรอ
ผมเคยพูดเรื่องนี้ไปแล้วนะ
ศพของยุนดายองที่พบใกล้แม่น้ำฮาอิน
และศพอีโซยอนที่พบบนถนน มีข้อแตกต่างอยู่หนึ่งจุด
อีโซยอนถูกรัดคอหลายครั้ง ทำให้เกิดเลือดคั่งบนใบหน้าของเธอ
แต่ยุนดายองถูกฆ่าตายในทันที
ผมไปถามเขาเรื่องนี้แหละ
ผมอยากรู้ว่าผมคิดถูกรึเปล่า
แล้วเขาว่ายังไงบ้างครับ
ฉันคิดถูก เขาบอกว่าตอนที่เขาฆ่าอีโซยอน
เขารัดคอเธอซ้ำๆ
สรุปคือ สมมติฐานของฉัน ที่ว่ามีฆาตกรอีกรายนั้นถูกต้อง
และเขาฆ่าตัวตายทันทีหลังจากคุณไปเยี่ยม
- พัคกวังโฮ - ทำไมคุณต้องแอบไปที่นั่นด้วยครับ
หยาบคายเหมือนกันนะ เจ้าหน้าที่พัค
ผมต้องรายงานทุกเรื่องกับคุณเหรอ
นายจะพูดอะไรกันแน่
ทำไมถึงเป็นเขาที่พบกับชองโฮยอง
ก่อนที่เขาจะตาย
พวกเรากลับก่อนนะครับ
ไปกันเถอะ
ไปได้แล้วน่า
มีอาชญากร "ก." อยู่
หลังจากปี 1986 เขาก็ไม่ได้ฆ่าใครอีกเลย
เขาใช้ชีวิตอย่างคนทั่วไปมานานถึง 30 ปี
แต่แล้ววันหนึ่ง เราก็เริ่มฆ่าคนอีกครั้ง
ทำไมเขาถึงทำแบบนั้น
เป็นไปได้ไหมคะว่าเขาติดคุกอยู่ 30 ปี
พอออกจากคุกมาก็เริ่มฆ่าคนอีก
ศาสตราจารย์เพิ่งบอกเองนะ ว่าเขาใช้ชีวิตแบบคนทั่วไป
ผมคิดว่าขึ้นอยู่กับว่า ฆาตกรเป็นคนแบบไหนด้วยครับ
การที่เขาเริ่มฆ่าคนอีกครั้ง หลังจากผ่านไป 30 ปี
เขาคงมีเหตุผลสำคัญมาก
ถูกต้อง เหตุผล
ฆาตกรไม่ได้เกิดมาในชั่วข้ามคืน
และพวกเขาไม่ได้ก่อเหตุฆาตกรรม ชั่วข้ามคืนโดยไม่มีเหตุผลด้วย
มีสิ่งหนึ่งที่เรียกว่า การฆาตกรรมไร้เหตุผล
บางคนคิดว่ามันคือลักษณะของฆาตกรต่อเนื่อง
แต่ไม่มีการฆาตกรรมไหนหรอก ที่ไร้เหตุผล
ถ้าคุณได้พบฆาตกร พวกเขามีเหตุผลทุกคน
ถ้าพวกเขามีเหตุผล ก็ฆ่าคนได้เหรอคะ
ฉันบอกว่าพวกเขามีเหตุผล ฉันไม่ได้บอกว่าไม่เป็นไร
การฆาตกรรมไร้เหตุผล
เป็นเรื่องไร้สาระ
พวกเขามีเหตุผลทุกคน
เราแค่ยังไม่รู้ว่าเหตุผลนั้นคืออะไร
ทำไมอยู่ๆ เขาถึงเริ่มฆ่าคนอีก หลังจากผ่านมา 30 ปี
ทำไมถึงเป็นตอนนี้
(วันที่ 1 มกราคม 2017)
(วันที่ 13 มกราคม 2017)
หลังจากพบชิ้นส่วนขาของคิมยองจา
ยุนดายองก็ถูกฆ่าภายในสองสัปดาห์
คนร้ายไม่รู้
ว่าตอนนั้นคิมยองจายังมีชีวิตอยู่
นี่คือตัวกระตุ้นคนร้ายรึเปล่านะ
แต่ถ้าเขารู้ว่าคิมยองจาเพิ่งตายไม่นานมานี้
แปลว่าเขาต้องอยู่ใกล้พวกเรามากๆ
(หมวดคิม)
(สถานีตำรวจฮวายัง)
นายอยู่ที่นี่เหรอ
ทำไมไม่รับสายฉัน หายไปไหนมาเนี่ย
ทำไม เกิดอะไรขึ้น
ฉันคิดว่าศาสตราจารย์ชินรู้แล้ว ว่าทำไมเขาถึงฆ่าคนอีก
อะไรนะ
อะไรเนี่ย
นี่คือรายชื่อตำรวจ ที่เกี่ยวข้องกับคดีของคิมยองจา
ศาสตราจารย์ชินคิดว่าคดีนี้กระตุ้นคนร้าย
หลังจากพบขาของคิมยองจาสองสัปดาห์ ยุนดายองก็ถูกฆ่า
หมายความว่ายังไง
ถ้าคนร้ายที่ปกติจะทิ้งรอยจุด ไว้บนตัวเหยื่อรู้เข้าล่ะ
ว่าคิมยองจาที่เขาคิดว่าถูกฆ่าตายไปแล้ว ยังมีชีวิตอยู่ในตอนนั้น
อะไรนะ
หมายความว่าคนร้ายคือหนึ่งในพวกเขาเหรอ
มีแค่ตำรวจที่เกี่ยวข้องกับคดีเท่านั้น
ที่รู้ว่าคิมยองจาเพิ่งตายไม่นานมานี้
สื่อมวลชนไม่เคยรู้เรื่องนี้
คิมซอนแจ เราจะแน่ใจไม่ได้หรอกนะ
ไม่รู้เหรอว่าเราอาจสร้างปัญหามากกว่าเดิม
ถ้าเราสืบเรื่องนี้โดยไม่มีหลักฐาน
ผมหมายความอย่างนั้นแหละ
ตำรวจจะฆ่าคนเพื่ออะไร
เขาพูดจาไร้สาระใหญ่แล้วละ
มาสืบประวัติกันก่อนดีกว่า
เขาก่อเหตุฆาตกรรมเมื่อ 30 ปีก่อน
เราเริ่มจากอายุของเขาก็ได้
แล้วเอาไปต่อจิ๊กซอว์
กับหลักฐานที่เรามีอยู่ได้
หมวดคิมพูดถูกนะ หัวหน้า
อย่างน้อยเราควรลองทำอะไรสักอย่าง
ให้ตายสิ
อย่าพยายามเผชิญหน้ากับพวกเขาก่อนแล้วกัน
มาตรวจสอบกันก่อนดีกว่า ว่ามีใครตรงกับข้อมูลของเราไหม
เท่านี้แหละ
ศาสตราจารย์มกเป็นคนชันสูตร ขาของคิมยองจา
ตัดคนในช่วงอายุ 20 กับ 30 ออกไปเลย
ตรวจสอบที่อยู่ตามกฎหมายด้วย
(ข้อมูลส่วนตัวเจ้าหน้าที่)
- ตรวจสอบว่าพวกเขามาอยู่ที่นี่เมื่อไหร่ - ครับ
เน้นช่วงต้นและกลางยุค 80 นะ
(รายชื่อตำรวจที่เกี่ยวข้อง)
(ในคดีของคิมยองจา)
หัวหน้าครับ เอาไงต่อดีครับ
(คิมดองวอน อายุ 38 ปี)
(มุนฮยองพโย อายุ 52 ปี)
เราต้องไปหาพวกเขา
มาทำอะไรดึกดื้นป่านนี้เนี่ย ซองชิก
ทักทายสิ
- สวัสดีครับ - สวัสดีครับ
ให้บอกนายว่าฉันอยู่ที่ไหนเหรอ
หมวดคิม นี่มันเรื่องอะไรกัน
หัวหน้าชอนให้นายมาถามเหรอ
ไม่ต้องโมโหหรอก แค่บอกมาว่าตอนนั้นคุณอยู่ที่ไหน
ทำไมฉันต้องบอกนายด้วย
คดีของชองโฮยองปิดไปเป็นชาติแล้ว
"โนเอล"
(รายการผลิตภัณฑ์ ที่ใช้หมึกของชินแฮเคมิคัลส์)
(ใช้ในปากกาหมึกซึม)
ปากกาหมึกซึม
ฉันกลับก่อนนะ
นักสืบคิม ช่วยอะไรหน่อยได้ไหม
เขาย้ายมาฮวายังปี 1980 เหรอ
ปี 1986 เขาอยู่ที่นี่รึเปล่า
แล้วปี 1986 ล่ะ
อ๋อ เขาอยู่ที่ฮวายังนะ
ไอ้สารเลวนั่นนี่เอง
คนร้ายอาจจะเป็นคนอื่นก็ได้
มีจุดเจ็ดจุดที่ส้นเท้า ของเหยื่อที่ชื่อยุนดายอง
เรื่องจุดน่ะครับ เขาจะใช้อะไรเขียนจุดได้บ้าง
ดูจากขนาดและรูปแบบแล้ว
คิดว่าเขาใช้เข็มสักนะ
เขาอาจจะใช้ปากกาก็ได้
หรืออาจจะเป็นพวกปากกาหมึกซึม
ไอ้สารเลวนั่นกำลังเล่นเกมกับเรา
มันจับตาดูพวกเราทุกฝีก้าว
(คิมยองจา)
(ยุนดายอง)
(นัมจูฮี)
ทำไมเขาถึงต้องเขียนรอยจุด ไว้บนตัวเหยื่อนะ
เป็นเพราะผมเอง
เป็นความผิดของผมคนเดียว
ทำไมเขาถึงพูดว่าเป็นความผิดของเขานะ
อยากรู้จังว่าทำไมเขาถึงขอโทษ
ฮัลโหล
ฉันเจอข้อความแล้ว
คนที่ตามหาเธอเป็นตำรวจ
(มหาวิทยาลัยฮวายัง)
(โนเอล)
ฉันรู้แล้วว่านายเป็นใคร
เชื่อว่านายก็คงรู้แล้วเหมือนกันว่าฉันเป็นใคร
แกซ่อนตัวอยู่ใกล้ฉันมาก ไอ้สารเลว
ใครจะไปคิดว่านายจะเป็นตำรวจ ที่ตามล่าฉันในอุโมงค์นั่น
นายกับฉันมีความสัมพันธ์ที่น่าสนใจดีนะ
อะไรนะ น่าสนใจงั้นเหรอ
แกว่ามันน่าสนใจเหรอ!
ใจเย็นๆ น่า
ฉันว่านายไม่ได้อยู่ในสถานะ ที่จะตะคอกฉันแบบนั้นนะ
แกไม่รู้หรอกว่าฉันอยากจับแกมากแค่ไหน
นี่ เลิกหลบเหมือนหนู และโผล่หัวออกมาได้แล้ว
แกอยู่ไหน
แกอยู่ไหน ไอ้ชาติชั่ว
ไปที่อุโมงค์สิ
- อะไรนะ - เราควรจัดการทุกอย่าง
ในที่แรกที่เราพบกันไม่ใช่เหรอ
และถ้านายไม่อยากให้หมวดคิม
กับศาสตราจารย์ชินที่อยู่ชั้นหนึ่งต้องเจ็บตัว
ก็มาคนเดียวแล้วกัน
ฉันไม่อยากฆ่าคนเพิ่มอีกเพราะนาย
ถ้าแกแตะต้องสองคนนั้นล่ะก็
ฉันจะฆ่าแก
ฉันจะฉีกแกให้เป็นชิ้นๆ เลย!
ไอ้...
ไอ้สารเลว!
(เราอยู่เคียงข้างชาวเมืองของเราเสมอ ตำรวจยอนจูผู้เป็นมิตร)
เขาอยู่ทีมค้นหาคนหาย ที่สถานีตำรวจยอนจู
เขาชื่อชองแจฮยอง
ใครนะที่มาหาฉัน
ศาสตราจารย์ชิน
หมวดคิมขอให้คุณตามหาฉันเหรอคะ
ใช่ครับ คุณสองคนรู้จักกันเหรอครับ
ผมบอกเขาไปแล้วนะ แปลกจัง
ทำไมหมวดคิมถึงได้...
บอกตรงๆ นะครับ เขาขอให้ผมตามหาพัคยอนโฮ
เขาบอกว่าไม่เกี่ยวกับคดีอะไร แต่เป็นเรื่องส่วนตัวครับ
ผมไปก่อนนะครับ
หมายเลขที่คุณเรียก ไม่สามารถติดต่อได้...
พัคกวังโฮทำอะไรของเขาอยู่นะ
ครับ หัวหน้า
ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง
ผมคิดว่าเราคิดผิดครับ
โอเค ตอนนี้อย่าเพิ่งกังวลเรื่องนี้เลยนะ
ศาสตราจารย์ชิน
มาพบกันหน่อยได้ไหมคะ
ดีใจที่เจอกันอีกนะ นักสืบพัคกวังโฮ
อะไรนะ
ฉันว่าฉันก็ดีใจที่เจอนาย ไอ้สารเลว
แกซ่อนตัวอยู่ที่นี่งั้นเหรอ
ฉันอยากถามนายแบบนั้นเหมือนกัน
นายมาที่นี่ได้ยังไง
นายเดินทางข้ามเวลามาจากอดีตจริงเหรอ
เออ
ฉันมาที่นี่เพื่อจับแกไง
เป็นข่าวดีสำหรับฉันนะเนี่ย
เพราะนายมาจากอดีต
จะไม่มีข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับนายเลย ต่อให้นายไป...
ก็จะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
คนจะแค่คิดว่าพัคกวังโฮตัวจริงตาย
นี่แก...
ตามพัคกวังโฮตัวจริงออกมา และฆ่าเขาใช่ไหม
ไม่ใช่
ฉันเตือนเขาไปอย่างชัดเจนแล้วนะ
ว่าอย่าทำอะไรมากกว่านั้น
มาหาใครเหรอครับ
ผมคิดว่าคุณคงไม่ได้มาที่นี่ เพื่อชมออฟฟิศหรอก
คุณมาที่นี่ทำไมครับ
รู้จักคนแก่ชื่อคิมพิลซูไหมครับ
ตอนที่คุณเป็นอาสาสมัคร ที่ศูนย์สวัสดิการคนชราที่ซองกยูดง
คุณตรวจให้เขา
สวัสดีครับ มีอะไรให้ช่วยครับ
ได้ข่าวว่าที่นี่มีคลินิกฟรีใช่ไหมครับ
อ๋อ
ผมจำเขาได้
คุณคิมพิลซูเสียชีวิต
ในวันรุ่งขึ้น
ผมฉีดวิตามินให้เขา เขาจะได้รู้สึกดีขึ้น
เสียใจด้วยนะครับ
แน่ใจนะครับว่าสิ่งที่คุณฉีดให้เขาคือวิตามิน
เขาเป็นคนแข็งแรงมาก แต่อยู่ๆ ก็ตายกะทันหัน
ผมเลยสงสัยน่ะ
คุณสงสัยเหรอ
คุณต้องใช้หมายค้นนะครับ
ผมแค่อยากเช็กดู ว่าเขาเอาอะไรไปให้บริการอาสาสมัคร
มียาอะไรที่อยู่ๆ ก็หายไปไหมครับ
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร คุณต้องมีหมายค้นครับ
ในโลกนี้
มีบางเส้นทางที่นายไม่ควรเดิน
อะไรเนี่ย
ยายแกที่่เลี้ยงแกมา คิมบ๊กซุน
ถ้าฉันฆ่าเธอจะเป็นอะไรไหม
นายควรมาที่นี่ตามลำพัง
มันคือวิธีเดียวที่เธอจะไม่ตาย
ฮัลโหล ฮัลโหล
ยายครับ!
ปล่อยนะ
ครั้งแรกที่ฉันเห็นนาย
ฉันแปลกใจมาก
จนแทบจะหลุดหัวเราะออกมาเลยละ
เพราะฉันมั่นใจมาก
ว่าฉันฆ่าพัคกวังโฮไปแล้ว
แต่แล้วพัคกวังโฮอีกคนก็โผล่มา
แกฆ่าพัคกวังโฮ
แล้วแกก็ชันสูตรศพเขาเนี่ยนะ
อย่าเข้าใจผิดสิ
ฉันน่าจะเปลี่ยนสาเหตุการตายของเขา
แต่ฉันไม่ได้ทำ
ฉันไม่ได้น่ารังเกียจ และขี้ขลาดอย่างที่นายคิด
นักสืบพัคกวังโฮ
หุบปากซะเถอะ ไอ้เศษสวะ
มีอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ
ทำไมคุณไม่บอกฉันคะ
อะไรครับ
คุณรู้ว่าชื่อจริงของฉันคือพัคยอนโฮใช่ไหมคะ
อ่อ คือว่า...
ฉันไม่เข้าใจเลยว่าคุณตามหาฉันทำไม
แล้วคุณรู้ชื่อจริงของฉันได้ยังไง
คุณตามหาฉันทำไมคะ คุณรู้อะไรเกี่ยวกับ...
อดีตของฉันเหรอ
ผมคิดว่าผมไม่ควร เป็นคนตอบคำถามคุณครับ
งั้นใครควรตอบคะ
มานี่เลย ไอ้สารเลว
ยังไม่สะใจฉันหรอกนะ
คุณพูดเรื่องอะไรคะเนี่ย
ทำไมฉันต้องไปถามเรื่องนี้ กับเจ้าหน้าที่พัคด้วย
เพราะว่า...
เขาเป็น...
พ่อของคุณครับ
อะไรนะ
เขาบอกผมว่าอย่าให้คุณรู้เด็ดขาด
แต่ผมคิดว่าผมควรบอกคุณ
กวังโฮ...
เป็นพ่อของคุณครับ
นี่มันเรื่องไร้สาระอะไรกัน
ใครเป็นพ่อของฉันนะคะ
เขาเด็กกว่าฉันอีก เขาจะเป็น...
กวังโฮ...
เดินทางมาจากอดีตครับ
อะไรนะคะ
เจ้าบ้านั่นหายไปไหน
พัคกวังโฮ!
อะไรน่ะ
เดี๋ยวนะ
เกิดอะไรขึ้น
เป็นไปไม่ได้
นี่ฉัน...
กลับมาอดีตแล้วเหรอ
- แต่นแต๊น - โอ้โฮ
น่ากินจังเลย
และอร่อยจริงๆ ด้วยนะ
ชอบไหม
- ไม่ให้กิน - จริงๆ เลย
ไม่ว่าช้าแค่ไหน ก็ต้องกลับบ้านนะ
คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล