เจ้าบ้านั่นหายไปไหน
พัคกวังโฮ!
อะไรน่ะ
เดี๋ยวนะ เกิดอะไรขึ้น
เป็นไปไม่ได้
นี่ฉัน...
กลับมาในอดีตแล้วเหรอ
เดี๋ยวนะ
ฉันกลับมาได้ยังไง ฉันยังจับไอ้เลวนั่นไม่ได้ด้วยซ้ำ
เกิดอะไรขึ้น
เดี๋ยวนะ
เกิดอะไรขึ้นกับมัน
ไม่!
มันอยู่ไหน
มันหายไปอีกแล้วเหรอ
เหมือนตอนนั้นเหรอ นี่มัน...
กลับไปอดีตงั้นเหรอ
ถ้านี่คืออดีต
ยอนซุก!
(ชากึมซอง)
บ้านฉัน
ยังอยู่ตรงนี้
ยอนซุก
- ยอนซุก - กวังโฮ
นี่่เธอจริงๆ เหรอ
ยอนซุก
ทำไมถึงกลับมาช้าขนาดนี้
ฉันรอเธอนานมากนะ
เธอหายไปไหนมา
ฉันนึกว่าเธอตายไปแล้วจริงๆ
เธอยังไม่ตาย
ยอนซุก
ฉันรู้ว่าฉันมาช้า
ยอนซุก
ฉันขอโทษ
ฉันขอโทษ ยอนซุก
เกิดอะไรขึ้น เธอไปไหนมา
ยอนซุก คือมัน...
เธอใส่เสื้อผ้าอะไรเนี่ย
ลูกเราจะเกิดเมื่อไหร่เหรอ
อะไรนะ เธอรู้ได้ยังไงว่าเป็นลูกสาว
ฉัน...
เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันท้อง
เธอหายตัวไปก่อนที่ฉันจะได้บอกเธอซะอีก
เธอหายตัวไปตั้งห้าเดือนกว่านะ
ห้าเดือนเหรอ
แปลว่าเวลาผ่านไปเท่าๆ กัน
หมายความว่ายังไง
ยอนซุก
เธอถามว่าฉันไปไหนมา
เธอจะเชื่อทุกอย่างที่ฉันพูดไหม
เธอไปไหนมาล่ะ
คุณจะให้ฉันเชื่อเหรอคะ
ผมรู้ว่ามันยาก
ตอนแรกผมก็ไม่เชื่อเหมือนกัน
ผมเคยถามคุณ เกี่ยวกับบุคคลที่ไม่มีข้อมูลอะไรเลย
ลายนิ้วมือของเขาไม่ได้ลงทะเบียนด้วยซ้ำ
เขาไม่มีข้อมูลอะไรเลย
เขามีอะไรต้องปิดบังเหรอครับ
คนคนนั้นคือกวังโฮครับ
สิ่งที่เขาต้องการปิดบัง ก็คือเรื่องที่เขามาจากอดีตครับ
เลิกคุยเรื่องไร้สาระกันเถอะค่ะ
นกหวีดไงครับ
ผมรู้นะว่าแม่คุณเป็นคนให้คุณ
กวังโฮเล่าให้ผมฟัง
ยอนซุก
แม่คุณน่ะครับ
เคยให้กวังโฮเป็นของขวัญ
จริงเหรอเนี่ย
จริงเหรอคะ
เจ้าหน้าที่พัคคือ...
ในอุโมงค์
เขาตีที่ท้ายทอยฉันตรงนี้เลย
- พระเจ้า - แล้วฉันก็เดินทางไปปี 2017
- ฉันเลยไปที่โรงพัก - ปี 2017 เหรอ
- เขาเอาก้อนหินทุบฉัน - แล้วเธอเป็นอะไรรึเปล่า
ฉันควรทำยังไงล่ะ ฉันเลยไปที่โรงพัก
ฉันทำนกหวีดหายที่นั่นแหละ
โทรศัพท์ที่นั่น
- ไม่มีสายเลย - ไม่มีสายเหรอ
- ไม่น่าเชื่อนะ - ทุกอย่างเลย
เครื่องเล็กแค่นี้เอง
ขนาดเท่าฝ่ามือฉันเอง
ก็นั่นแหละ...
ฉันไปที่โรงพัก แต่เจอคนหน้าใหม่
สรุปว่า
เธออยู่ในปี 2017
ในอนาคตเหรอ
เธอไม่เชื่อฉัน
เธอเลยรู้ว่าลูกของเราเป็นผู้หญิง
และฉันเอานกหวีดอันนี้
ให้ลูกสาวของเราเหรอ
เป็นฉันก็คงไม่เชื่อเรื่องนี้เหมือนกัน
ไม่มีใครเชื่อหรอก มันฟังดูบ้ามาก
แล้ว...
เธอได้เจอลูกสาวของเราไหม
อะไรนะ
เจอสิ ฉันได้เจอลูกแล้ว
ยอนซุก ฉันรู้ว่าเป็นลูก ก็เพราะนกหวีดอันนี้แหละ
นกหวีดอันนี้ช่วยชีวิตลูกเราไว้นะ
อีกอย่างนะ ลูกโตแล้วสวยเชียวละ
ลูกเป็นคนใจดี
คือคนในอนาคตจะบอกว่าแกใจดีน่ะ
อีกอย่าง ลูกเหมือนเธอนะ
ลูกชื่อยอนโฮ
- ยอนโฮเหรอ - เธอเอาชื่อฉันกับชื่อเธอ
ยอนซุกกับกวังโฮมารวมกันไง
เชยไหมล่ะ
ชื่อเพราะดีนะ
ตอนนั้นฉันคงแก่เลยสิ
เธอได้เจอฉันด้วยไหม
คือ...
อะไรเหรอ
ฉันแก่มากเลยใช่ไหม
ไม่หรอก
เธอสวยเหมือนตอนนี้เลย ยอนซุก
มันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ
คุณเกือบตายเชียวนะ
ฉันยังไม่ตาย ขอบคุณนะคะ เจ้าหน้าที่พัค
ดูสิว่าตัวเป็นรอยช้ำไปทั้งตัวแล้ว
คิดถึงตัวเองก่อนจะคิดถึงชองยอนโฮเถอะ!
คุณครับ
นกหวีดอันนี้
ทำไมคุณถึงคล้องมันไว้
คุณเป็นใคร
คุณเคยเห็น
สร้อยเส้นนี้เหรอคะ
อะไรนะ
ตอนที่คุณช่วยฉัน คุณถามว่าฉันเป็นใคร เพราะสร้อยเส้นนี้
ผมไม่ได้ถาม คุณคงฟังผิดแล้วละ
แต่คุณถามจริงๆ
ผมไม่ได้ถามนะ ไปนอนเถอะ
(เจ้าหน้าที่พัค)
หมายเลขที่คุณเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้
กรุณาฝากข้อความ
ฉันกลับมาที่นี่ได้ยังไงเนี่ย
มีเงื่อนไขที่จำเป็นรึเปล่านะ
อย่าไปนะ
อย่าทิ้งฉันไป กวังโฮ
อย่าไปนะ
ยอนซุก ฉันอยู่นี่
ดีใจจัง
ฉันดีใจมากที่ได้กลับมา ยอนซุก
(สถานีตำรวจฮวายัง)
ซองชิกอยู่ไหน นี่!
นายจะสงสัยเพื่อนร่วมงานตัวเองทำไมเนี่ย
ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ ผมมีเรื่องบางอย่างที่อยากรายงานท่านครับ
การฆาตกรรมทั้งเจ็ดครั้งที่ชองโฮยองทำ...
เจ้าโง่เอ๊ย
จะยังสืบคดีที่ปิดไปแล้วเพื่ออะไร
อัยการปิดคดีไปแล้ว
ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่คนคนเดียวที่ฆ่าทุกคน
น่าจะมีคนก่อเหตุมากกว่าหนึ่ง...
แล้วไง ใครคือคนร้ายล่ะ
นายควรจะรู้แล้วนะ หลังจากเมื่อวานวุ่นวายขนาดนั้น
- ยังไม่รู้เลยครับ - ไอ้นี่นี่
ซองชิก
หยุดเถอะนะ
เข้าใจไหม
พวกนายก็ควรหยุดเหมือนกัน!
เจ้าพวกโง่
ให้ตายสิ
นึกแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้
ผมว่าศาสตราจารย์ชินคิดผิดนะ
คนร้ายไม่มีทางเป็นตำรวจหรอก
อย่าสาดน้ำมันเข้ากองไฟเลยน่ะ
ฉันแค่โมโห
เกือบทำสำเร็จ แต่ก็ล้มเหลวตลอด
(พบศพในฮวายัง)
(พยาน ชองยอนโฮ)
หัวหน้าครับ
นี่คือเบาะแสทั้งหมดที่เรามี
มาดูทุกคนที่เข้ามาเมื่อปี 2016
ที่ตรงกับเงื่อนไขดีกว่าครับ ดีไหม
หมวดคิม
ดีไหมครับ คุณแทฮี
เอ่อ ว่าไงครับ
ฮัลโหลๆ
มีใครได้ยินผมไหม
พอสักทีได้ไหม
นี่ผมไม่ได้เมาด้วยนะ แต่ขอตะโกนด่าสักทีได้ไหม
เขาพูดถูก
ถ้าเป็นคดีง่ายๆ คงไม่ใช้เวลาตั้ง 30 ปีหรอก
มาลุยกันเถอะ หมวดคิม เราอุตส่าห์จับชองโฮยองได้แล้วนะ
ผมว่าสุดท้ายเราจะไขคดีนี้ได้ ผมได้กลิ่นความสำเร็จ
ทุกคนที่นี่รู้ดี ว่าคุณจมูกดีเหมือนหมาอยู่แล้วครับ
มาลุยกันเถอะ
นั่นแหละ ที่ผมพูด
เดี๋ยวนี้นายเป็นพวกเดียวกับเราแล้วเนอะ ไม่ใช่แขกรับเชิญแล้ว
พอกวังโฮไม่อยู่ ทุกอย่างก็สงบสุขเลย
ครับ ศาสตราจารย์ชิน
เจ้าหน้าที่พัคไปทำงานรึเปล่าคะ
กวังโฮเหรอครับ ยังเลยครับ
เขาไม่รับโทรศัพท์เลย
และฉันคิดว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้กลับบ้านด้วย
คุณพูดเรื่องอะไรครับเนี่ย
ฉันจะบอกว่า เจ้าหน้าที่พัคอาจหายตัวไปแล้วค่ะ
กวังโฮหายตัวไปเหรอครับ
พูดอะไรน่ะ
หมายเลขที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อ...
เขาปิดมือถือครับ
นายเจอเขาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
นายไม่ได้อยู่กับเขาเหรอ
หัวหน้าครับ เอาไงกันต่อดีครับ
(ยูแจอิล)
(มุนฮยองพโย)
เราควรไปหาพวกเขา
ไปกันเถอะ กวังโฮ
ไปสิ
นายไปก่อนเลย
ผมเห็นเขาครั้งสุดท้ายตอนนั้น
แปลว่าไม่มีใครคุยกับเขาตั้งแต่ตอนนั้น
แกะรอยเขาจากโทรศัพท์มือถือซิ
- เช็กประวัติการโทรด้วย - อะไรนะครับ
อยู่ที่นี่ เขาไม่มีที่ไปหรอกนะ
สามสิบปีก่อน อยู่ๆ เขาก็หายตัวไปเหมือนกัน
อาจเกิดอะไรขึ้นกับเขาก็ได้
แจ้งคนหายแล้วขอกำลังเสริมดีกว่าครับ
นายก็รู้ว่าทำแบบนั้นไม่ได้
เราต้องหาเขากันเอง
ให้ตายสิ
(มหาวิทยาลัยฮวายัง)
ใครจะไปคิดว่านาย คือตำรวจที่ตามล่าฉันในอุโมงค์
เรามีความสัมพันธ์ที่น่าสนใจดีนะ
น่าสนใจงั้นเหรอ นายคิดว่าน่าสนใจเหรอ!
ไม่มีทาง
เขารู้เรื่องนี้
(โนเอล)
นี่คือสิ่งที่ชองโฮยองเห็นตอนเข้าเยี่ยม
เขาก็เลยฆ่าตัวตาย
เพราะศาสตราจารย์มกไปเยี่ยมเขา
ต้องมีดีเอ็นเอของเหยื่อบนนี้แน่ๆ
ถ้านี่เป็นปี 2017 ฉันก็จับเขาได้เลยนะเนี่ย
ยอนซุก
มีอะไรให้ฉันใช้ เป็นถุงใส่หลักฐานได้บ้างไหม
ถุงใส่หลักฐานเหรอ
ใช่ ถุงพลาสติกก็น่าจะได้นะ
เธอดูระวังมันมากเลย มันคืออะไรเหรอ
สุดยอดหลักฐานที่จะทำให้จับคนร้ายได้น่ะ
จริงเหรอ งั้นตอนนี้เธอก็จับคนร้ายได้แล้วสิ
ยังหรอก ฉันทำอะไรกับมันในยุคนี้ไม่ได้
อย่างมากก็ได้แค่กรุ๊ปเลือดของเขามา
แต่ในอนาคต เราจับเขา ด้วยปากกาหมึกซึมด้ามนี้ได้แน่นอน
เราต้องเก็บมันไว้ให้ดี
จนกว่าเทคโนโลยีดีเอ็นเอจะพัฒนา
เดี๋ยวฉันกลับมานะ
ไม่กินข้าวเหรอ
ฉันไม่มีเวลาหรอก ยอนซุก
ในอนาคต ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาคือคนร้าย
ฉันต้องรีบจับเขาให้ได้ จะได้ไม่มีใครโดนทำร้ายอีก
เดี๋ยวมานะ
เธอจะไม่หายไปอีกใช่ไหม
ไม่หรอก ไม่ต้องกังวลนะ
และถ้าเกิดอะไรขึ้น โทรเข้ามือถือฉันนะ
มือถือเหรอ
ใช่ รอเดี๋ยวนะ
อ้าว ทำไมไม่อยู่ล่ะ
จริงสิ มันคงใช้ที่นี่ไม่ได้อยู่แล้ว
ฉันจะหาตู้โทรศัพท์สาธารณะ แล้วโทรมาหาบ่อยๆ นะ
เดี๋ยวมานะ
(สถานีตำรวจฮวายัง)
(การรายงานสรุปผลอาวุธประจำปี)
ฉันไม่รู้จักใครเลยสักคน
ตามที่ซองชิกบอก ทีมสืบสวนถูกยุบทิ้ง
ข้อมูลก็คงถูกไฟไหม้หมดแล้ว
ไม่ได้
ตอนนี้คงไม่มีใครเชื่อว่ามกจินอูเป็นคนร้าย
ฉันต้องหาหลักฐานให้ได้ก่อน
นาย
คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
- พัคกวังโฮ - นักข่าวโอ
ผมได้ข่าวว่าคุณตายไปแล้ว
คุณยังไม่ตายเหรอเนี่ย
ก็ยังไม่ตายน่ะสิ
ฉันมีเรื่องจะให้ช่วยพอดีเลย มานี่สิ
คุณยังไม่ตายได้ยังไง
อะไรนะ คุณรู้เหรอว่าใครคือคนร้าย
พูดเบาๆ หน่อยสิ
แต่ฉันยังมีหลักฐานไม่เพียงพอ
เพราะอย่างนั้น ฉันเลยอยากให้นาย ช่วยตามหาคนคนหนึ่งให้ที
คดีนี้มีผู้รอดชีวิตอยู่
- ผู้รอดชีวิตเหรอ - ใช่
เหยื่อรายที่ห้า คิมยองจา
คนร้ายคิดว่าเธอตายไปแล้ว
ถ้าเราหาเธอเจอ เราก็จับมันได้
พระเจ้า มีผู้รอดชีวิตด้วยเหรอเนี่ย
แต่คุณมาขอให้ผมช่วยทำไมล่ะ ผมไม่ใช่นักสืบนะ
ให้หัวหน้าโอกับซองชิกช่วยคุณสิ
จริงสินะ ซองชิกถูกย้ายไปคังวอนแล้ว
นั่นแหละ ฉันถึงให้เขามาช่วยที่นี่ไม่ได้ไง
นายช่วยได้ไหม
เจ้าบ้านี่
ฉันจะช่วยนายเขียนข่าวพิเศษให้ ถ้าเราจับมันได้
- ข่าวพิเศษเหรอ - ใช่
นึกภาพข่าวของนาย อยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์ทั้งหน้าสิ
ขอคิดก่อนนะ
นายนี่ท่ามากอีกแล้วนะ
- ลุยกันเลย - ลุยกันเลย
ฉันบอกเธอแล้วว่าให้ไปหลังเรียนจบ แต่เธอก็ยังจะรีบไปโซลอยู่ดี
เธออยู่ที่ไหนในโซลเหรอครับ
อยู่บ้านลุงน่ะ
เธอทำงานเป็นคนเก็บหนังสือ อยู่ที่โรงงานหนึ่ง
ขอที่อยู่หน่อยได้ไหมครับ
เรายังไม่ได้จะไปตอนนี้ใช่ไหม
เราไม่มีเวลา ต้องไปเลย
คราวนี้อะไรอีกเนี่ย
ฉันออกค่ารถให้น่ะ ตามฉันมาเถอะ
ผมไม่ต้องเอ่ยปากสักคำเลยนะเนี่ย
ชอบจริงๆ ไปกันเลย
นายนี่มันทุเรศจริงๆ
(สถานีตำรวจฮวายัง)
(ประวัติการโทรศัพท์)
ครั้งสุดท้ายที่เขาโทรศัพท์คือสามทุ่ม 11 นาที
แต่คุยกับโทรศัพท์ใช้แล้วทิ้ง
- ใช้แล้วทิ้งเหรอ - ใช่ครับ
และมือถือปิดไปตอนสี่ทุ่มเจ็ดนาที
ใกล้กับสถานีฐานฮวายัง
น่าจะใกล้กับขอบเขตครับ
แปลว่าเขาหายตัวไปหลังจากได้รับโทรศัพท์
- หัวหน้าครับ เราควรไปที่นั่นก่อนเลยนะครับ - ใช่
คิมซอนแจกับฉันจะไปดูว่าเขาอาจไปที่ไหน ที่อยู่ใกล้สถานีฐานรึเปล่า
แทฮี มินฮา
ไปตรวจดูกล้องวงจรปิด ที่อยู่ระหว่างโรงพักกับสถานีฐานนะ
และก่อนที่เราจะรู้แน่ชัด
อย่าบอกใครนะว่าพัคกวังโฮหายตัวไป
- ครับ - ครับ
ไปตามหาเขากันเถอะ
- ครับ - ฉันจะช่วยตามหาด้วยนะคะ
คุณด้วยเหรอ
หัวหน้าครับ
เธอรู้แล้วครับว่ากวังโฮเป็นใคร
- อะไรนะ - หัวหน้าก็รู้เรื่องนี้เหรอคะ
เขารู้ได้ยังไงคะ
เขาทำงานกับกวังโฮเมื่อ 30 ปีที่แล้ว
อะไรนะ
ไม่เป็นไรหรอกครับ เขารู้
มิน่าคุณถึงเรียกเขาว่า "รุ่นพี่"
วันนี้มีเซอร์ไพรส์หลายเรื่องเลยนะคะ
แปลว่า
ตอนนี้ศาสตราจารย์ชินก็รู้แล้ว
ใช่ค่ะ ฉันรู้แล้ว
ฉันมีคำถามเยอะมากค่ะ
แล้วเขาก็หายตัวไป
คุณคิมยองจาใช่ไหมครับ
คุณคือใครคะ
ผมเป็นตำรวจครับ
เดี๋ยวสิครับ
เดี๋ยวครับ
ยองจา
ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกนะ
ทำไมคุณถึงต้องซ่อนตัวด้วย
เขาเป็นคนเลวนะ
ยองจา ฟังอยู่รึเปล่าครับ
คนอื่นไม่คิดแบบนั้นน่ะสิ
นี่ ทำไมคุณถึงทำตัวแบบนี้ล่ะ
คุณชี้ตัวเอาผิดเขาได้เลยนะ
เงียบก่อนเหอะน่า
ผมแค่จะ...
ถ้าฉันเป็นพยาน ทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลงเหรอ
เปลี่ยนสิ ทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลงแน่นอน
เราจะจับมันได้ทันที ด้วยคำให้การของคุณ
ไม่อย่างนั้นก็จะมีผู้หญิงถูกทำร้ายอีก
ยองจา ช่วยผมเถอะนะ
แล้วเรื่องนั้นเกี่ยวกับฉันตรงไหน
กลับไปเถอะค่ะ
ยองจา ยองจา!
นี่ ช่วยเราสักครั้งเถอะนะ
มันไม่ได้ยากเย็นเกินไปสักหน่อย นี่ คุณครับ!
เอายังไงต่อดีครับ
เราจะรอจนกว่าเธอจะเปลี่ยนใจ
นายกลับไปก่อนเถอะ ฉันต้องไปที่ที่หนึ่ง
อะไรนะ
คุณจะไปไหนน่ะ นี่ คุณ
นิสัยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยวุ้ย
จุดสุดท้าย ถ้าใกล้แถวนี้ อาจจะ...
หัวหน้าครับ
เป็นไปไม่ได้หรอก
เขาบอกว่าพยายามแค่ไหน ก็กลับไปไม่ได้สักที
- แทฮี - หัวหน้าครับ
- เส้นทางของเขาดูแปลกๆ นะครับ - แปลกยังไง
เขาออกจากโรงพัก ไปโรงพยาบาล และเรียกแท็กซี่ครับ
แท็กซี่เหรอ
โอเค ตามหาคนขับแท็กซี่ก่อนเลยนะ
แล้วกลับไปโรงพัก โอเค
เขาออกจากโรงพัก แล้วไปโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยฮวายัง
และเรียกแท็กซี่จากที่นั่น
มหาวิทยาลัยฮวายังเหรอครับ
เขาไปทำบ้าอะไรที่นั่นนะ
เรากลับโซลกันก่อนดีกว่า
ถ้าเขากลับไปอดีตแล้วจริงๆ อาจจะดีกว่าก็ได้
กลับไปอดีตคืออะไรคะ
มันหมายความว่ายังไงคะ
เขามาโผล่ที่นี่ ขณะไล่ตามผู้ต้องสงสัยในอุโมงค์นี้
เมื่อ 30 ปีก่อนครับ
กวังโฮเชื่อว่าเขาจะกลับไปอดีตได้ ถ้าเขาไขคดีนี้ได้
เขาเชื่อว่าถ้าเขากลับไปได้
ยอนซุกจะไม่ต้องตาย และคุณจะไม่ต้องมีวัยเด็กที่เดียวดาย
อย่างที่หัวหน้าพูดครับ
ถ้าเขากลับไปอดีตได้แล้วจริงๆ อาจเป็นเรื่องที่ดีกว่าก็ได้
แต่ถ้าไม่ใช่...
(พิธีเปิดท่าเรือสำราญฮันกัง)
นี่ ยอนซุก
(พิธีเปิดท่าเรือสำราญฮันกัง)
อยู่ๆ ก็บอกให้ฉันมาที่นี่ เพราะเรือสำราญลำนี้เหรอ
ก็ฉันรักษาสัญญาตอนวันเกิดเธอไม่ได้นี่นา
ซื้อตั๋วสามใบครับ
มากันสามคนครับ ยอนโฮก็มากับพวกเราด้วย
ใช่ไหม ยอนซุก
ติงต๊องจริงๆ
ขอบคุณครับ
ไปกันเถอะ ยอนซุก
ลูกด้วยนะ ยอนโฮ
ไปกันเถอะ
โซลสวยมากเลยเนอะ
ใช่ ยิ่งเราอยู่ด้วยกันสามคนยิ่งสวยมาก
ฉันไม่เคยทำอะไรเพื่อยอนโฮได้สักอย่างเลย
เริ่มทำตอนนี้ก็ได้นะ เธอมีเวลาเหลือเฟือ
ท้องเธอใหญ่มากแล้วนะเนี่ย
ทุกท่านครับ ตุ๊กตาหมีเป็นที่ชื่นชอบ ของทั้งเด็กชายและเด็กหญิง
ซื้อตุ๊กตาหมีให้ลูกของคุณสิครับ
- ตัวนี้เท่าไหร่ครับ - หนึ่งพันวอนครับ
ตัวนี้เท่าไหร่ครับ
สองพันวอนครับ
- สองพันนะ - ครับ
ยอนโฮ ชอบรึเปล่าจ๊ะ
จากนี้ไป พ่อจะเป็นพ่อที่ดีแล้วนะ
โอเคไหม
อย่าลืมคำพูดของเขานะ ยอนโฮ
โอ้โฮ
ไหนๆ ก็อยู่ในโซลแล้ว ไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันดีกว่า
อะไรก็ได้ที่เธออยากกิน
กินของแพงๆ กันดีกว่า
อะไรนะ
ของแพงๆ เหรอ ได้สิ ไปกันเลย
สวยจริงๆ
(ชากึมซอง)
ขอบคุณครับ
เธอเลือกร้านนี้แทนร้านแพงๆ อีกแล้วนะ
ค่อยไปกินของแพงหลังจากกินร้านนี้เสร็จ
ตอนที่เธอหายตัวไป
ฉันอยากกินสตรอว์เบอร์รีมากเลยละ
สตรอว์เบอร์รีเหรอ
ใช่
น่าไม่อายเลยเนอะ
ฉันไม่รู้เลยว่าเธอเป็นหรือตาย
เธออยู่คนเดียวคงลำบากมาก
ยกโทษให้ฉันนะ ยอนซุก
ฉันซื้อเกี๊ยวจากร้านนี้ ไปให้ยอนโฮของเรากินด้วยนะ
อีก 30 ปี ร้านนี้ก็ยังอยู่เลยนะ
- จริงเหรอ - ใช่
ฉันอยากเจอลูกของเราเร็วๆ แล้วละ
ดีแล้วละที่ฉันไม่ได้บอกลูกว่าฉันเป็นใคร
ถ้าลูกรู้ มันอาจจะยากสำหรับลูกก็ได้
อะไรนะ
ไม่มีอะไรหรอก กินต่อเถอะ
ฉันจะจ่ายให้เขาเอง ไปกันเถอะ
อะไร ทำไมคุณต้องจ่ายด้วย
นี่ คุณจะจ่ายให้ผมทำไม
(ซุนฮวาบูติก)
ยอนโฮจ๊ะ
ค่อยๆ กินและกินให้อร่อยนะ
แม่ก็เหมือนกันนะคะ
(ซุนฮวาบูติก)
แม่
(สถานีตำรวจฮวายัง)
(ที่อยู่ของกวังโฮรายชั่วโมง)
(20.15 น. ออกจากสถานีตำรวจฮซายัง)
(20.43 น. เข้าโรงพยาบาล ม.ฮวายัง)
(กล้องวงจรปิดโรงพยาบาล ม.ฮวายัง)
เขาไปโรงพยาบาล ม.ฮวายังทำไมนะ
เขาไม่รู้จักใครที่นั่น นอกจากศาสตราจารย์มก
ได้ข้อมูลไหม เขามุ่งหน้าไปไหน
แท็กซี่บอกว่า เขาลงจากรถหน้าอุโมงค์ครับ
คุณครับ คุณลืมเงินทอนครับ
อุโมงค์เหรอ
เขาหายไปตั้งแต่ตรงนั้น
เราตรวจสอบกล้องวงจรปิดแล้ว
ไม่มีร่องรอยว่าเขา กลับออกมาขึ้นแท็กซี่เลยครับ
เขาคงไม่หายแว้บไปเฉยๆ หรอก เขาไปไหนได้บ้างนะ
ฉันว่าเขากลับไปแล้วละ
ถ้าเขากลับไป เขาไปมีทางกลับไป โดยไม่ร่ำลาสักคำหรอกครับ
ศาสตรจารย์ชินก็อยู่ที่นี่ เขาไปจากไปแบบนี้หรอก
สามสิบปีก่อน เขาก็หายไปไม่บอกกล่าวเหมือนกัน
ทุกคนคิดว่าเขาตายไปแล้ว แต่เขาอยู่ที่นี่ตลอดเวลา
ครั้งนี้ก็ไม่ต่างกันหรอก
ฉันว่าเขากลับไปอดีตทางอุโมงค์นั่นแล้วละ
มันน่าเสียดายที่ไม่ได้บอกลา แต่เป็นแบบนี้ก็ดีกว่าแล้วละ
เขาน่าจะกลับไปเร็วกว่านี้ด้วย
สนใจเรื่องจับคนร้ายก่อนแล้วกัน
เราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะเกิดเหตุ...
จะไปไหนน่ะ
คิมซอนแจ
เจ้าหน้าที่พัคครับ
ขอดูกล้องวงจรปิดเมื่อคืน ที่แผนกอาชญากรรมรุนแรงหน่วยหนึ่งได้ไหมครับ
ได้ครับ
(แผนกอาชญากรรมรุนแรงหน่วยหนึ่ง)
สักครู่นะครับ
เจ้าหน้าที่พัคให้ผมช่วยหาข้อมูลให้เขาครับ
ข้อมูลอะไรครับ
เขาขอข้อมูล ของศาสตราจารย์มกครับ
อะไรนะ ศาสตราจารย์มกเหรอ
ใช่ครับ เขาอยากรู้ที่อยู่ของเขา
ว่าเขาอยู่ที่นั่นเมื่อปี 1986 รึเปล่า เขามาถามเรื่องนี้แหละครับ
เขาบอกว่าเป็นเรื่องด่วนมาก
ผมเลยค้นดูเว็บไซต์ ของโรงพยาบาล ม.ฮวายัง
และโทรหาญาติ ที่ทำงานอยู่ที่สำนักทะเบียนด้วย
ช่วยส่งข้อมูลนั้นให้ผมทีนะครับ
(หัวหน้าชอนซองชิก)
แปลว่า...
เขากลับอดีตไปแล้วจริงๆ
ถ้าเรารู้ว่าเขาจะกลับไปแบบนี้
คงจะดีกว่านี้ถ้าคุณไม่รู้
ไม่เป็นไรค่ะ
ฉันอยากรู้มาตลอดค่ะ
ว่าฉันเป็นใคร
และพ่อแม่ของฉันเป็นยังไง
ฉันว่าในที่สุดฉันก็ก้าวต่อไปได้แล้ว
จากนี้ไปฉันต้องรับมือทุกอย่างด้วยตัวเอง
ขอบคุณนะคะ
ที่บอกฉัน
(ซุนฮวาบูติก)
หมวดคิม มาทำอะไรที่นี่ดึกป่านนี้
ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณครับ
เรื่องอะไรเหรอ
ไม่ทราบว่าเมื่อวานคุณได้เจอกวังโฮรึเปล่าครับ
เจ้าหน้าที่พัคเหรอ
เปล่านี่ ไม่ได้เจอนะ ทำไมเหรอ
ผมติดต่อเขาไม่ได้ตั้งแต่เมื่อคืน
แต่ได้ข่าวว่าเขามาที่นี่
ติดต่อเขาไม่ได้เหรอ
นายจะบอกว่าเขาหายตัวไปเหรอ
เมื่อวานคุณไม่เจอเขาเหรอครับ
ฉันกลับบ้านตอนสามทุ่ม ถ้าเขามาที่นี่ก็คงคลาดกัน
หลังจากที่ฉันออกไป
แต่...
ทำไมหน้าคุณถึงมีแผลครับ
อ๋อ ตรงนี้น่ะเหรอ
พอดีว่าฉันจัดหนังสือน่ะ
แล้วอยู่ๆ หนังสือก็หล่นใส่หน้าฉันสองสามเล่ม
ทำไม เหมือนฉันไปชกต่อย กับใครมางั้นเหรอ
- ขอบคุณที่ร่วมมือนะครับ - ไม่มีปัญหา
ว่าแต่...
เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าหน้าที่พัครึเปล่า
เรายังหาคำตอบกันอยู่ครับ
ขอตัวก่อนครับ
ตั้งแต่อีจองซุก อายุ 22 ปี คิมกยองซุน อายุ 20 ปี
ฮวังชุนฮี อายุ 23 ปี และซอฮีซู อายุ 26 ปี
จนถึงจินซอนมี อายุ 19 ปี
ทุกคนล้วนเป็นลูกสาว หรือแม่ของใครบางคน
ตอนนี้ ทุกคนตายหมดแล้ว
เราต้องจับคนร้ายให้ได้ และเอาเขามารับโทษ
เราต้องเช็ดน้ำตาให้ครอบครัวของพวกเธอ
ผมบอกเรื่องนี้กับใครไม่ได้แล้ว
ยองจา ช่วยผมหน่อยเถอะนะ
ตายแล้ว ทำทุกอย่างเองเลยเหรอเนี่ย
ตื่นแล้วเหรอ
เธอท้องอยู่ จากนี้ไปฉันจะซักผ้าแทนเธอเอง
ยอนซุก อยากกินสตรอว์เบอร์รีไหม
- สตรอว์เบอร์รีเหรอ - มานี่สิ
- นี่ - โอ้โฮ
อาจจะสายไปหน่อย แต่ฉันอยากให้เธอได้กินเยอะๆ น่ะ
ใครโทรมานะ นักข่าวโอรึเปล่านะ
ฮัลโหล
ฉัน... ยองจานะคะ
อ้อ ยองจาเหรอ
ผู้หญิงพวกนั้นที่ตาย ก็ไม่ได้ทำอะไรผิดเหมือนกัน
คุณรู้ใช่ไหมคะ
รู้สิ พวกเธอไม่ได้ทำอะไรผิด และไม่ควรโดนแบบนั้น
ฉันจะ...
เป็นพยานให้ค่ะ
ขอบคุณนะ ยองจา ขอบคุณมากๆ
ยอนซุก ฉันจะไปจับไอ้สารเลวนั่น
ตอนนี้ฉันจะจับมันเข้าคุกได้แล้ว
วันนี้เธอจะไปทำงานเหรอ
ยอนซุก ฉันขอโทษนะ เดี๋ยวฉันกลับมา
ต้องไปจริงเหรอ วันนี้อยู่บ้านไม่ได้เหรอ
หืม
ฉันแค่อยากให้เธออยู่บ้านวันนี้น่ะ
นะ
กวังโฮ
ขอโทษนะ ยอนซุก
เธอชอบพูดแบบนี้ตลอดเลย
ยอนซุก
ยอนซุก มองฉันนะ
ยอนซุก
ฉัน...
จะไปไม่นานจริงๆ
ฉันสัญญา
ให้ตายสิ ร้องไห้ทำไมเนี่ย
ฉันสัญญาว่าจะกลับมานะ
โอเคไหม
ขนาดตอนร้องไห้ เธอยังสวยเลย
เวลาจ้องฉันก็สวยเหมือนกัน
ยอนซุก ไม่ต้องห่วงนะ ไม่นานขนาดนั้นหรอก
ตกลงไหม
เดี๋ยวฉันมานะ
(ศูนย์รับเลี้ยงบุตรซารัง)
(สำนักงาน)
นี่ค่ะ
มีบางคนกลับมาเหมือนคุณนี่แหละค่ะ
(การจัดการดูแลเด็ก: พัคยอนโฮ)
พ่อแม่ฉันชื่อพัคกวังโฮ กับชินยอนซุกใช่ไหมคะ
แล้วนี่ใครคะ
จริงเหรอคะ
พ่อแม่คุณเสียชีวิตแล้วทั้งคู่ ตอนที่คุณไปต่างประเทศใช่ไหมคะ
ค่ะ ฉันได้ยินมาว่าอย่างนั้น
การส่งเด็กไปต่างประเทศ เพื่อเป็นบุตรบุญธรรม
ต้องให้พ่อแม่ของเด็กยินยอมค่ะ
แต่ว่าสมัยนั้น บางทีญาติ หรือนักสังคมสงเคราะห์
ก็ลงทะเบียนเด็กไว้ในครอบครัวของเขาหรือเธอ ก่อนจะส่งเด็กๆ ไปต่างประเทศ
แปลว่าฉันเคยอยู่ที่ คลินิกแพทย์แผนตะวันออกนี้ใช่ไหมคะ
ใช่ค่ะ ที่อยู่ที่เขียนไว้ตรงนั้น คือที่ที่คุณเคยอยู่ในตอนนั้น
(มูยองคลินิกแผนตะวันออก ฮวายัง)
นักข่าวโออยู่ไหนเนี่ย
(แทดงอินดัสตรี้)
ทำไมมาช้าอย่างนี้เนี่ย
ผมไปโซลกับคุณไม่ได้หรอกครับ
อะไรนะ
ผมมีข่าวใหญ่ต้องทำ มีการจับตัวประกันน่ะ
ผมรีบอยู่ คุณไปเองแล้วกันนะ
เจ้าบ้านี่
คุณก็ควบคุมทุกอย่างได้แล้วนี่
เธอบอกว่าจะเป็นพยานให้แล้ว คุณแค่ต้องตามหาคนร้าย
แต่คุณจะถอนคำพูด แค่เพราะผมไม่ไปกับคุณไม่ได้นะ
คุณยังต้องเขียนข่าวพิเศษให้ผมอยู่นะ มันเป็นข่าวของผม
โอเค ได้
ไปก่อนนะครับ
(มูยองคลินิกแผนตะวันออก)
ขอโทษนะคะ มาทำอะไรคะ
เธอเหมือนเจ้าสาว ที่เพิ่งแต่งงานคนนั้นมากเลยจ้ะ
หนูเหมือนแม่มากเลยเหรอคะ
ฉันเคยคิดว่าเธอคง
แวะมาเยี่ยมฉันในสักวัน
เคยมีคนหนุ่มคนหนึ่งแวะมาหาฉัน
เขาถามถึงแม่เธอ
ฉันเล่าเรื่องวันที่แม่เธอ ประสบอุบัติเหตุให้เขาฟัง
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
แต่เขาร้องไห้จนตาแดงก่ำไปหมดเลย
เขานั่งอยู่ตรงนั้นตั้งนาน แล้วก็กลับไป
เขาคงมาตามหาแม่หนูค่ะ
อะไรนะ
โล่งอกนะคะที่เขากลับไปแล้ว
พ่อกับแม่
ป่านนี้คงได้เจอกันแล้ว
ขอโทษนะครับ วิทยาลัยแพทย์ไปทางไหนครับ
ทางโน้นค่ะ
ขอบคุณครับ
หมายถึงมกจินอูเหรอคะ
ใช่ครับ ผมมีเรื่องจะถามเขา
ผมจะพบเขาได้ที่ไหนครับ
เขาเป็นเด็กปีหนึ่ง งั้นเขาก็น่าจะเรียนเอก...
- มีอะไรครับ - คุณยายของเขาเสียชีวิตค่ะ
เขาเลยเขียนจดหมายลาไว้
แปลว่าตอนนี้เขาไม่อยู่ที่นี่เหรอครับ
ฉันคิดว่าเขากลับบ้านนะคะ
งั้นผมขอที่อยู่ของเขาได้ไหมครับ
และเขาก็ฆ่าตัวตายทันทีที่คุณไปเยี่ยม
- พัคกวังโฮ - ทำไมคุณต้องแอบไปที่นั่นด้วยครับ
หยาบคายเหมือนกันนะ เจ้าหน้าที่พัค
นายจะพูดอะไรกันแน่
ทำไมถึงเป็นเขาที่พบกับชองโฮยอง
ก่อนที่เขาจะตาย
(สถานีตำรวจฮวายัง)
- ผมไปก่อนนะ - ครับ
ทำไมต้องตกใจขนาดนี้
เขามาเพราะเป็นห่วงพัคกวังโฮน่ะ
อ๋อ ครับ
ติดต่อผมได้ตลอดเวลานะครับ
- ครับ สวัสดีครับ - สวัสดีครับ
แล้วเจอกันนะ หมวดคิม
หัวหน้าครับ
เขามาที่นี่ทำไมครับ
ไม่ได้ยินหรือไง
หัวหน้าได้พูดถึงกวังโฮ หรืออุบัติเหตุเมื่อ 30 ปีก่อนรึเปล่าครับ
ฉันจะพูดทำไม
"เรามาจากไหน เราเป็นใคร
เราจะไปที่ไหน"
ชื่อของภาพวาดของคังกูอินภาพนี้ ทำให้เราคิดถึงอะไรหลายอย่าง
หลังจากเขาได้รับจดหมาย ว่าลูกสาวเสียชีวิต
เขาก็ตัดสินใจวาดผลงานสุดท้ายชิ้นนี้
และเขาวาดรูปนี้ค่ะ
ต้นฉบับของตนเอง
เป็นเรื่องจำเป็นที่เราต้องรู้ว่าเรามาจากไหน
ถ้าทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นในอดีตหายไปหมด
และเรามีชีวิตใหม่ทุกวัน
เราคงไม่ได้เรียนรู้อะไร จากการทำผิดในอดีตเลย
เราเป็นเราในวันนี้ เพราะสิ่งที่เราเป็นในอดีต
สำหรับฆาตกรก็เป็นเรื่องเดียวกันค่ะ
พวกเขาเป็นใคร
พวกเขากลายเป็นฆาตกรฆ่าคนได้ยังไง
อย่างที่ฉันบอกคุณในการบรรยายครั้งที่แล้ว
ว่าพวกเขาไม่ได้เป็นฆาตกรชั่วข้ามคืน
พวกเขาแสดงสัญญาณ การเป็นฆาตกรในการกระทำ
ตั้งแต่ตอนที่พวกเขายังเด็กมากเลยด้วย
พวกเขากลายเป็นฆาตกร ผ่านระยะเวลาที่ยาวนาน
คิดว่าพวกเขาเกิดมา ในครอบครัวแบบไหนกันคะ
ฉันคิดว่าพวกเขาอาจยากจน หรือไม่ค่อยมีเงินค่ะ
พูดแบบนี้อคตินี่นา
ฆาตกรบางคนก็ทำงานออฟฟิศนะ
ฉันคิดว่าพ่อแม่ของพวกเขา อาจข่มเหงหรือละเลยพวกเขาค่ะ
ฉันเคยได้ยินข่าวพ่อแม่ที่ข่มเหงลูก
พวกเขาก็ถูกเลี้ยงมาแบบนั้นเหมือนกัน
ฉันเห็นด้วยกับเธอค่ะ
ถึงแม้พ่อแม่จะไม่ได้ตีลูก
แต่หลายๆ คนก็ข่มเหงจิตใจลูกของพวกเขา
ถ้าไม่อย่างนั้น พ่อแม่อาจมีปัญหาทางจิตก็ได้
ความเห็นของพวกคุณทุกคนมีเหตุผล
ฆาตกรส่วนใหญ่ เติบโตมาในสภาวะด้อยโอกาส
แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่พวกเขาทำความผิด
ในครอบครัวธรรมดาทั่วไป
อาจมีแกะดำอยู่ได้เหมือนกัน
ชีวิตในอดีตของฆาตกร ที่ทำรอยจุดไว้หลังจากฆ่าคน
จะเป็นยังไงบ้างนะ
มันต้องเกี่ยวข้อง กับการตายของคิมยองจาแน่ๆ
ฉันเดาลักษณะของผู้ต้องสงสัยผิดรึเปล่านะ
(การสืบสวนเบื้องหลัง)
(มกจินอู)
ศาสตราจารย์มก อยู่ในฮวายังเมื่อ 30 ปีที่แล้วจริงๆ
(การคาดเดาผู้ต้องสงสัย) (ชายช่วงอายุ 40 หรือ 50 ปี)
(อาศัยอยู่ในฮวายังถึงปี 1986)
เขาคงไม่ได้มั่นใจด้วยข้อมูลแค่นี้หรอก
(แผนกอาชญากรรมรุนแรงหน่วยหนึ่ง)
จะไปไหนเหรอ หมวดคิม
หัวหน้าครับ
แน่ใจนะว่าเด็กนั่นไม่เป็นไร
หมวดคิมดูไม่โอเคเลย
เมื่อไหร่พวกคุณ จะอธิบายทุกอย่างให้พวกเราฟังเนี่ย
ใช้เวลาทั้งวันเลยนะเนี่ย
ฉันจับมันได้เร็วขึ้น 30 ปี
ช้าสักวันคงไม่เป็นไร
คุณหมายถึงการที่คิมยองจามีชีวิตอยู่
มีอิทธิพลต่อฆาตกรเหรอครับ
ใช่ค่ะ สมมติฐานของฉันผิดรึเปล่าคะ
ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไม เขาถึงก่อเหตุฆาตกรรมอีกใน 30 ปีต่อมา
ไม่หรอกครับ
ผมว่าคุณคิดไม่ผิดหรอก
เขาคงเชื่อว่า มันเป็นการฆาตกรรมที่สมบูรณ์แบบ
แล้วมารู้ทีหลังว่าไม่ใช่
อีกอย่าง
ถ้าเขาเป็นคนประเภทที่ ชอบเขียนรอยจุดแบบนี้ตลอด
เขาก็คงอดใจไม่ได้
คุณคิดว่าพฤติกรรมแบบนี้เกิดจากอะไรคะ
ไม่เหมือนกับชองโฮยอง
เขาไม่ใช่ฆาตกรประเภทขี้อวดค่ะ
การเขียนรอยจุดไม่ใช่เพื่อการอวด
ในฐานะแพทย์นิติเวช
ความแตกต่างระหว่างชองโฮยอง กับคนร้ายเมื่อ 30 ปีก่อนคืออะไรคะ
ในกรณีของอีโซยอน ยุนดายอง และนัมจูฮี
รอยรัดคอไม่เหมือนกันครับ
อีโซยอนหายใจไม่ออกหลายครั้ง
ยุนดายองกับนัมจูฮีหายใจไม่ออกครั้งเดียว
อุปนิสัยของคนร้ายมักจะถูกเปิดเผย
ในวิธีการฆ่าของพวกเขาเสมอ
นั่นก็เพราะการฆ่าเพื่อความพึงพอใจ
กับการฆ่าด้วยเจตนานั้นแตกต่างกัน
แล้วคุณรู้หรือยังครับว่าใครตามหาคุณ
ค่ะ รู้แล้วค่ะ
คุณพูดถูกนะคะ
โอกาสมาถึงในเวลาที่เหมาะสม
เยี่ยมเลยครับ
ฉันพบคนคนนั้นแล้วค่ะ
แต่เขาหายไปอีกแล้ว
(หมวดคิมซอนแจ)
ค่ะ หมวดคิม
(แผนที่ฮวายัง)
ใช่แล้ว เขาต้องเริ่มฆ่าคน จากสถานที่ที่เขารู้จักดีแน่ๆ
สถานที่ที่เขาคุ้นเคย
จากนั้นเขาก็เริ่มมั่นใจเพราะไม่ถูกจับ
เขาคงเดินทางไปไกลขึ้น
สถานที่ที่อยู่ไกลออกไปจากบ้าน
ยอนโฮพูดถูก
ฆาตกรต่อเนื่องมักจะเข้าไป
ในพื้นที่อยู่อาศัยของพวกเขา ในการฆ่าคนต่อไปเรื่อยๆ
ฉันคิดว่าสถานที่แรกที่มันฆ่าคน จะอยู่ใกล้บ้านของมันเอง
แต่ตรงกันข้าม
ผมขอโทษนะครับ
เรื่องอะไรคะ
ทุกเรื่องครับ
ขอบคุณค่ะ หมวดคิม
เรื่องอะไรครับ
ก็...
ทุกเรื่องค่ะ
ฉันคิดว่าฉันรู้สึกโล่งอกที่ได้รู้
ว่าเจ้าหน้าที่พัคเป็นพ่อของฉัน ถึงมันจะสายเกินไป
ถึงแม้ฉันจะไม่ได้เจอเขาอีกก็ตาม
ฉันยังดีใจด้วยที่ได้รู้
ว่าอดีตของฉันเป็นยังไง
และพ่อแม่ของฉันเป็นใคร
กวังโฮก็พูดแบบนี้เหมือนกัน ตอนอยู่ที่โรงพยาบาล
เขาดีใจที่ได้รู้ว่า
คุณเป็นลูกสาวของเขา
เขาบอกว่าเขาโชคดีที่ได้เจอคุณ
เธอเป็นลูกสาวของนักสืบพัคเหรอเนี่ย
คุณไปไหนมาก่อนจะมาเจอผมเหรอครับ
อยู่ที่ออฟฟิศของศาสตราจารย์มกค่ะ
ไปทำไมครับ
ฉันคิดว่ากรณีของคิมยองจา มีผลกระทบต่อคนร้ายมาก
ฉันเลยไปถามความเห็นเขาดูค่ะ
แล้วเขาว่ายังไงบ้างครับ
เขาเห็นด้วยกับฉันค่ะ
เขาบอกว่าคนร้ายคงโกรธ หลังจากรู้ว่าตัวเองทำพลาดไป
เขายังพูดถึงรอยรัดคอด้วยนะคะ
- รอยรัดคอเหรอครับ - ใช่ค่ะ
เขาบอกว่าอีโซยอน ที่ชองโฮยอนเป็นคนฆ่า
กับยุนดายองและนัมจูฮี ซึ่งถูกฆ่าโดย
ฆาตกรเมื่อ 30 ปีก่อน มีรอยรัดคอที่แตกต่างกัน
อีโซยอนหายใจไม่ออกหลายครั้ง
- ยุนดายองกับนัมจูฮี... - เขาบอกว่าพวกเธอหายใจไม่ออกแค่ครั้งเดียว
จินอู
หายไปไหนของเขานะ
ต้องหาอะไรให้เจอ ก่อนที่ไอ้สารเลวนั่นจะมาที่นี่
(สถาบันการสืบสวนทางวิทยาศาสตร์แห่งชาติ)
คุณเป็นคนชันสูตรศพยุนดายองใช่ไหมครับ
ใช่ค่ะ ทำไมคะ
ผมมีเรื่องจะถามหน่อยครับ
รอยรัดที่คอของยุนดายอง
ผมได้ยินมาว่าเธอถูกถุงน่องรัด จนหายใจไม่ออกแค่ครั้งเดียว
อะไรคะ ใครเป็นคนบอกคะ
คุณคงเข้าใจผิดแล้วละ
ไม่สำคัญว่าเธอจะถูกรัดคอ ครั้งเดียวหรือหลายครั้ง
สุดท้ายเธอก็จะตายเพราะแรงกดอย่างแรง
คุณจะตัดสิน จากรอยรัดอย่างเดียวไม่ได้ค่ะ
หมายความว่ายังไงครับ
เราไม่มีทางรู้ได้หรอกค่ะ
คนเดียวที่จะรู้ได้คงเป็นฆาตกร
คุณเป็นใครครับ
ในที่สุดเราก็ได้เจอกัน
คุณเป็นใครครับ ทำไมไปยืนตรงนั้น
นายไปไหนมา
ไปฆ่าคนและเขียนรอยจุดไว้อีกแล้วเหรอ
หัวเราะเหรอ
อีจองซุก คิมกยองซุน
ฮวังชุนฮี ซอฮีซู
คิมยองจา และจินซอนมี
รู้จักชื่อพวกเธอไหม
ฉันมาที่นี่เพื่อจับแกข้อหาฆาตกรรม
มกจินอู
ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร
ไม่รู้งั้นเหรอ
งั้นนายรู้จักฉันไหม
นายใช้ก้อนหินทุบหัวฉันในอุโมงค์นั่น
ทำไม ตกใจเหรอที่ฉันยังไม่ตาย
ไม่หรอก
ไม่ตกใจเลย
มกจินอู
ไอ้สารเลว!
ไอ้ชาติชั่ว
ไอ้สารเลว กลับมานะ
มานี่
ไม่นะ!
ไม่!
ฉันต้องจับมันให้ได้
ต้องจับมันให้ได้เดี๋ยวนี้
อีกแล้วเหรอ!
กวังโฮกลับมาแล้วเหรอ
รู้ไหมว่าฉันตามหานายหนักแค่ไหน ฉันเป็นห่วงมากนะ!
จับเขาขังก่อนเถอะ แล้วค่อยบีบให้รับสารภาพ
เจอกันอีกแล้วนะ
เราต้องปล่อยเขาไปภายใน 48 ชั่วโมง
เราต้องหาอะไรให้ได้ก่อนหมดเวลา
พ่อรู้สึกว่าพ่อมีเวลาไม่มาก
มีหลายเรื่องที่พ่ออยากบอกลูก ก่อนพ่อกลับไป
นายเชื่อว่าฉันเป็นคนร้ายจริงๆ เหรอ
ฉันทิ้งปากกาหมึกซึมไว้ในอดีต
เขาไม่มีทางหยุดฆ่าคนแน่ๆ
- เรื่องเจ้าหน้าที่พัค... - กวังโฮเหรอครับ
อย่ายอมแพ้แม้ว่านายจะเดินหมาก อย่างโง่เขลาก็ตาม
มีผู้หญิงถูกฆ่าตายอีกแล้วสินะ
เกมจะไม่จบ จนกว่านายจะจับพระราชาได้
คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล