ไอ้สารเลว ไม่นะ!
ฉันต้องจับมันให้ได้
ต้องจับมันให้ได้เดี๋ยวนี้
อีกแล้วเหรอ
อีกแล้วเหรอ!
(ชินแจอี ศาสตราจารย์สาขาจิตวิทยาที่อายุน้อยที่สุด)
รู้หรือยังครับว่าใครตามหาคุณ
ค่ะ รู้แล้ว
ฉันเคยเจอคนคนนั้นแล้ว
แต่เขาหายไปอีกแล้วค่ะ
ฉันโล่งอกที่ได้รู้
ว่าเจ้าหน้าที่พัคเป็นพ่อฉัน ถึงมันจะสายเกินไปก็ตาม
เธอเป็นลูกสาวของพัคกวังโฮเหรอเนี่ย
มกจินอู
เฮ้ย!
ความทรงจำใหม่นี้คืออะไร
เขาบอกว่าจะไปไม่นาน
ยอนซุก
เป็นไปไม่ได้
ฉันทิ้งให้เธออยู่คนเดียวอีกแล้ว
อย่าทิ้งฉันไปนะ กวังโฮ
ยอนซุก ฉันอยู่นี่
เธอจะไม่หายตัวไปอีกใช่ไหม
ไม่หรอกน่า ไม่ต้องห่วงนะ
ยอนซุก มองฉันนะ
ฉันไปไม่นานหรอกนะ
ยอนซุก
ฉันสัญญากับเธอว่าจะรีบกลับไป
แต่เพราะฉันพยายาม จับไอ้มกจินอูสารเลวนั่น...
ยอนซุกของฉัน...
ยอนซุก
คุณคงเข้าใจผิดแล้วค่ะ
ไม่สำคัญว่าเธอจะถูกรัดคอ ครั้งเดียวหรือหลายครั้ง
สุดท้ายเธอก็จะตายเพราะแรงกดอย่างแรง
คุณจะตัดสิน จากรอยรัดอย่างเดียวไม่ได้ค่ะ
หมายความว่ายังไงครับ
เราไม่มีทางรู้ได้หรอกค่ะ
คนเดียวที่จะรู้ได้คงเป็นฆาตกร
นายคิดว่าเป็นฝีมือชองโฮยองเหรอ
เขาเป็นคนเจ้าเล่ห์ครับ
เขาชอบควบคุมชีวิตเหยื่อ
เหยื่อที่มีรอยจุดกับไม่มีรอยจุด
แม้แต่ข้อมูลทางนิติเวช ก็ยังดูไม่เหมือนคนคนเดียวกันเลย
ผมคิดถูก
เขาบอกผมว่าตอนที่เขาฆ่าอีโซยอน เขารัดคอเธอซ้ำๆ
สรุปว่าสมมติฐานของผม ที่ว่ามีฆาตกรอีกคน
ถูกต้องแล้วละ
นึกว่านายเป็นคนบาดเจ็บซะอีก หมวดคิม
ดีใจที่นายปลอดภัยนะ
ดูอารมณ์ดีจังเลยนะครับ
ใช่ เพราะอากาศดีมากน่ะ
คุณเคยถามผมว่าเพราะอะไร
ผมถึงมุ่งมั่นจับผู้ต้องสงสัยมากใช่ไหมครับ
ใช่
จริงๆ แล้วแม่ผม
เป็นเหยื่อของฆาตกรต่อเนื่อง เมื่อ 30 ปีก่อนครับ
เป็นไปได้ยังไงเนี่ย
ฝีมือฉันยังไม่ตกนะ
(พบศพหญิงสาวถูกฆาตกรรมในฮวายัง)
(พบศพหญิงสาวที่หายตัวไป)
หมวดคิม มือคุณเลือดออก
ไม่เจ็บเหรอคะ
เขาเฝ้าดูผมอยู่ตลอด
เขารู้อยู่แล้วว่าผมเป็นใคร
เขาคงคิดว่าผมมันโง่สิ้นดี
เพราะผมไม่เคยรู้เลยว่าเขาเป็นใคร
ผมมันน่าสมเพชจริงๆ
อย่าโทษตัวเองเลยค่ะ
เขาคือคนที่ไม่ถูกจับเมื่อ 30 ปีก่อนนะคะ
ผมวิ่งวุ่นตามหาคนร้ายไปทั่ว ราวกับคนบ้า
ขอโทษนะคะ หมวดคิม
ฉันน่าจะรู้ว่าเป็นเขาเร็วกว่านี้
ฉันอยากช่วยคุณในแง่ไหนก็ได้
ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ
ตอนนี้ผมคิดอะไรไม่ออกเลยครับ
ผมมาที่นี่เพราะไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี
ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ
คุณคิดว่า...
กวังโฮรู้ไหมครับว่ามกจินอูคือคนร้าย
ถ้าเขารู้
เขาคงพยายาม จับคนร้ายในอดีตอยู่แน่นอนค่ะ
เดี๋ยวนะ
ฉันกลับมาในอนาคตอีกได้ยังไง
เฮ้ย ไอ้ชาติชั่ว!
ใช่แล้ว
การเผชิญหน้ากับมกจินอูในอุโมงค์ คือปัจจัยหลัก
ทางเดียวที่จะจบเรื่องนี้ได้ คือจับไอ้ชั่วนั่นให้ได้
แต่ฉันจะจับมันได้ยังไง
จริงสิ เกือบลืมเลย ปากกาหมึกซึม
ฉันไม่มีเวลาแล้ว ยอนซุก
ให้ตายสิวะ!
โธ่เอ๊ย ทำไมฉันถึงทิ้งมันไว้ที่นั่นนะ
เดี๋ยวนะ
มันคือหลักฐานชิ้นเดียวที่ฉันมี
ตอนนี้กลับไปไม่ได้แล้วด้วย ทำยังไงดีนะ
ยังไม่มีใครรู้แน่ๆ ว่ามกจินอูคือคนร้าย
เดี๋ยวนะ ฉันจะนั่งอยู่ที่นี่เฉยๆ ไม่ได้
ไม่มีทาง
เขาคงไม่ได้กลับมาหรอก
(ข้อความสุดท้ายที่ชองโฮยอง ทิ้งไว้ให้เจ้าหน้าที่พัค: โนเอล)
ทำไมจับคนร้ายมันยากอย่างนี้นะ
คนร้ายนี่อย่างกับผี...
เฮ้ย ซองชิก
- อะไรเล่า - คุณพระ!
- อะไร - คือ...
เป็นบ้าอะไรของนายเนี่ย
ผมนึกว่าพี่กลับอดีตไปแล้วซะอีก
กลับไปแล้วละ แต่ก็ดันกลับมาที่นี่อีก
พูดอะไรน่ะ
เกิดะไรขึ้นกันแน่
ไอ้ชั่วนั่นเรียกฉันไปที่อุโมงค์อีก ฉันก็เลยไป
แล้วพอฉันกำลังจะจับมันได้ ฉันก็กลับไปในอดีต
ตอนนั้นฉันน่าจะจับมันได้จริงๆ
ไม่สิ เดี๋ยวนะ ถ้าฉันจับมันได้ตอนฉันอยู่ในอดีต
ฉันก็จะไม่ได้กลับมาที่นี่อีก
"ไอ้ชั่วนั่น" พี่จะบอกว่าพี่เจอมันอีกแล้วเหรอ
ใช่
ฉันคิดว่าฉันข้ามเวลาทุกครั้ง ที่ฉันเจอมันในอุโมงค์
ให้ตายสิ ไม่อยากจะเชื่อเลย
เดี๋ยวนะ เมียพี่เป็นไงบ้าง ได้เจอเธอไหม
เธอรู้รึเปล่าเนี่ยว่าพี่กลับมาที่นี่
- เธอไม่รู้ - ให้ตายสิ
พี่พยายามกลับไปหาเธอแทบแย่นะ
แต่พี่กลับมาที่นี่ได้ยังไง พี่ควรกลับมาเหรอ
ผมจะบ้าตายแล้วนะ
ฉันจะจับไอ้สารเลวนั่น แล้วกลับไป
คราวนี้ฉันจะไม่พลาดเด็ดขาด
นี่ โทรหาคิมซอนแจที ฉันมีเรื่องคุยกับเขา
อะไรนะครับ กวังโฮกลับมาเหรอครับ
ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ครับ
หมวดคิมคะ หมายความว่าไงคะ
ผมก็ไม่รู้ พวกเขาบอกผมว่าเขากลับมาแล้ว
เป็นไปได้ยังไงนะ
ผมต้องไปก่อนนะครับ
ฉันอยากไปด้วยค่ะ
คุณจะไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
ว่าแต่...
เรื่องศาสตราจารย์ชินน่ะ...
อืม ยอนโฮทำไมเหรอ
เกิดอะไรขึ้นกับเธอรึเปล่า
ไม่ใช่อย่างนั้นครับ
พัคกวังโฮ เกิดอะไรขึ้นกันแน่
- หวัดดี - รู้ไหมว่าฉันตามหานายหนักแค่ไหน
ฉันเป็นห่วงมากนะ!
นายกลับไปอดีตมาจริงเหรอ
คือ...
ยอนโฮ เอ้ย คุณครับ
มีอะไรครับ
อะไรเหรอ
เธอรู้แล้ว
ทุกเรื่อง
เรื่องอะไร
อย่าบอกนะว่า...
ยอนโฮ
ฉันอยู่คนเดียวมาตลอด
ฉันคิดว่าฉันไม่มีใคร
พ่อขอโทษนะ ยอนโฮ
พ่อพยายามทำทุกอย่างให้ถูกต้องแล้ว
พ่อพยายามแล้ว
กวังโฮ เธอหายไปอีกแล้วนะ
จับคนร้ายให้ได้แล้วกลับมานะ
ฉันเชื่อในตัวเธอและฉันจะรอเธอ
เธอจะกลับมา ใช่ไหม
เธอรู้ว่าฉันจะรอเธออยู่
ฉันมีเรื่องอยากถามคุณเยอะมาก
แต่ไม่รู้ว่าจะถามอะไรก่อนดี
พ่อก็เหมือนกัน
พ่อมีเรื่องอยากบอกลูกหลายเรื่องเลย
แต่คุณกลับมาได้ยังไงคะ
เขากลับไปอดีต
ทุกอย่างจบแล้วละ
ฉันจะกลับไปใช้ชีวิตตามปกติซะที
พ่อเคยบอกแล้วไงว่ามันอันตรายเกินไป
แต่คุณจะกลับไปได้ หลังจากจับคนร้ายได้เท่านั้นนะคะ
พ่อรู้ แต่พ่อไม่อนุญาตนะ พ่อไม่ยอม
นึกว่าพี่กับลูกจะร้องไห้กอดกันกลมซะอีก
แต่นี่ทะเลาะกันเหรอ
เธอไม่ยอมฟังฉัน เธอบอกว่าเราจับคนร้ายกันเองได้
เธอนิสัยเหมือนใครเนี่ย
คิดว่าเหมือนใครล่ะ ก็พี่น่ะสิ
- พี่ไม่เคยฟังหัวหน้าโอเลย บ้าเอ๊ย - ว่าไงนะ
บ้าเอ๊ยเหรอ
ฉันคิดว่าเธอควรมีส่วนร่วมในการสืบสวนนะ
นี่ ผีบ้าอะไรสิงนายเนี่ย
บางทีที่นายทำแบบนี้ เพราะนายไม่รู้ล่ะสิว่าคนร้ายคือใคร
พวกเรารู้แล้วว่าเขาคือใคร
ฉันก็รู้ค่ะ
ฉันรีบมาที่นี่เพราะนึกว่านายไม่รู้ซะอีก
นายโอเคไหม
ให้ตายสิ
- ฉันขอโทษ - เรื่องอะไร
ฉันดันทิ้ง...
ปากกาหมึกซึมไว้ในอดีต
ปากกาหมึกซึมเหรอ
ปากกาจากรายการผลิตภัณฑ์ ที่ใช้สีย้อมเหรอ
ใช่
ไอ้สารเลวนั่นใช้ปากกาด้ามนั้น เขียนรอยจุดบนศพเหยื่อ
และปากกาด้ามนั้น
สลักว่า "โนเอล" ด้วย
(โนเอล)
มันคือสุดยอดหลักฐานเลย
ฉันไม่น่าเปลี่ยนเสื้อผ้าเลยจริงๆ
ไม่งั้นป่านนี้ฉันก็จับมันได้แล้ว
ป่านนี้เขาคงหาปากกาใหญ่แล้วละ
มันต้องมีดีเอ็นเอของเหยื่ออยู่บนนั้น
และถึงแม้มันจะไม่ใช่อาวุธที่ใช้ฆ่า
มันก็คงมีความหมายบางอย่างกับเขา
ตอนนี้เขาคงเครียดและกังวลมาก
เขาคงไม่แน่ใจ
ว่าเขาทำมันหาย หรือมีใครเอาไปกันแน่
เขาอาจสงสัยว่ากวังโฮเอาไปก็ได้
งั้นฉันก็ควรบอกมันว่าฉันกลับมาแล้ว
ไม่ควรค่ะ
เจ้าหน้าที่พัค
ฉันหมายถึง...
ศาสตราจารย์ชินครับ
เขาเป็นพ่อคุณครับ พ่อ
มันคงไม่ง่ายสำหรับเธอน่ะ
เรียกเหมือนเดิมก็ได้ ยอนโฮ
คือ...
แปลว่าไม่ใช่แค่กวังโฮ ที่รู้ความลับของมกจินอู
แต่มกจินอูก็รู้ความลับ ของกวังโฮเหมือนกัน
ใช่ค่ะ
ตอนนี้เรารู้แล้วว่าคนร้ายคือใคร เอายังไงกันดี
นายคิดว่าไงล่ะ เราก็ต้องจับมันน่ะสิ
มันจะเริ่มฆ่าคนอีกแน่ๆ
จับมันมาขังก่อนดีกว่า แล้วค่อยบีบให้รับสารภาพ
เราไม่มีหลักฐาน
เขาจะรับสารภาพเหรอ
แต่เราจะอยู่เฉยๆ ไม่ได้นะ
มันอาจคิดว่าปากกายังอยู่ที่ฉันก็ได้
อย่างที่ยอนโฮพูด ปากกามีความหมายบางอย่างสำหรับมัน
เราต้องเล่นเรื่องนี้แหละ
ไปกันเถอะ
ไอ้ชั่วนั่นไปไหน
จากนั้นผมก็พบว่ามันคือความฝันทั้งหมด
ให้ตายสิ นึกว่าเรื่องจริงซะอีก
- เหลือเชื่อนะคะ - ผมก็เคยฝันแบบนั้นเหมือนกัน
- จริงเหรอ - ครับ
- มันสมจริงมาก - ใช่
ของผมก็สมจริงเหมือนกัน
ผมก็เคยฝันแบบนั้น
โดยที่มีคนอยู่ตรงกลาง
แปลกจริงๆ
- ใครเนี่ย - อะไรกัน
- ทำอะไรน่ะ - คุณจะทำอะไรน่ะ
อะไรกันเนี่ย
แกหัวเราะอีกแล้ว
เจอกันอีกแล้วนะ
นายมาที่นี่ได้ยังไง
คงโล่งอกละสิที่ฉันหายไป
คงคิดว่ามันจบแล้วสินะ คิดผิดแล้วละ
เกมจริงเริ่มตอนนี้แหละ ไอ้สวะ
ตามฉันมา
- จะทำอะไรน่ะ - จะทำอะไร ดร.มกน่ะ
พวกเราเป็นตำรวจครับ
ไปกับพวกเราครับ
ท่าทางจะเข้าใจผิดกันน่ะ
ฉันไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องห่วง
หมวดคิม นี่มันเรื่องอะไรกัน
เข้าใจผิดเหรอ
คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นเหรอ ถ้าคนพวกนี้รู้ว่าแกเป็นใคร
คุณมกจินอู
คุณถูกจับข้อหาฆาตกรรมยุนดายองและนัมจูฮี
คุณมีสิทธิ์ที่จะไม่พูด
และคุณมีสิทธิ์จ้างทนายได้
และทุกอย่างที่คุณพูด
อาจนำไปใช้ปรักปรำคุณในศาลได้
หัวเราะอีกแล้วเหรอ
มานี่เลย ไอ้ชั่ว
ศาสตราจารย์
มันหลบอยู่ท่ามกลางผู้คน ด้วยใบหน้าที่ดูเหมือนบริสุทธิ์
ยังไงเราก็ต้องทำให้ จิตใจมันแตกกระเจิงให้ได้
เข้าไปกันเถอะ
นี่
นายจะไหวใช่ไหม
ฉันจัดการเองได้นะ
ไม่เป็นไร
ฉันอยากฟังจากปากเขา
โอเค เข้าไปกันเถอะ
(ข้อมูลส่วนตัวของมกจินอู)
(ปี 1987 คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยซุนฮวา)
แกอยู่ใกล้เรามากนะ
ซ่อนตัวดีมากอย่างกับหนูมาตลอด
(เหยื่อรายที่ห้า ยุนดายอง) (เหยื่อรายที่เจ็ด นัมจูฮี)
คุณมกจินอู
คุณถูกจับกุมข้อหาฆาตกรรม ยุนดายองและนัมจูฮี
คุณ...
จะยอมรับไหม
นายคิดว่า
ฉันคือคนร้ายจริงๆ เหรอ หมวดคิม
คุณอยู่ที่นี่ในฐานะผู้ต้องสงสัย
และผมอยู่ที่นี่เพื่อไต่สวนคุณ
กรุณาวางตัวให้ดีด้วย
ผมไม่ยอมรับครับ
โนเอล
แกได้ชื่อคาทอลิกนี้มา เพราะเกิดวันที่ 25 ธันวาคมใช่ไหม
นี่ลากฉันมาที่นี่ เพราะอยากรู้ชื่อนักบุญของฉันเหรอ
จะไม่ให้ฉันสงสัยได้ยังไง
นายเล่นสลักชื่อไว้บนปากกาหมึกซึมเลย
ฉันพูดถูกไหม
นายพกปากกาด้ามนั้นเสมอ
แต่วันนี้ไม่ได้พกแฮะ
ทำหายเหรอ ทำหายที่ไหนล่ะ
หรือว่า...
มีใครเอาไป
หลังจากฆ่าผู้หญิงพวกนี้แล้ว แกก็ใช้ปากกาหมึกซึมด้ามนั้น
เพื่อเขียนจุดพวกนั้น ไว้บนศพของเหยื่อ ใช่ไหม
ฉันไม่รู้ว่านายพูดเรื่องอะไรอยู่
แกคงปฏิเสธอยู่แล้วละ
งั้นก็คงจำไม่ได้ด้วยสินะ ว่าเจอฉันในอุโมงค์
แกฆ่า...
ผู้หญิงพวกนั้นทุกคน
ฉันรู้ว่ามีเหยื่อนอกจากสองคนนี้อีก เมื่อ 30 ปีที่แล้ว
อีจองซุก คิมกยองซุน ฮวังชุนฮี ซอฮีซู
คิมยองจา และจินซอนมี
ฉัน...
ไม่รู้เรื่องเลย
ปฏิเสธเสียงแข็งเชียวนะ
เอาละ
ฉันแค่ต้องหาดีเอ็นเอของเหยื่อ บนปากกาของแกเท่านั้นเอง
แล้วแกก็จะจบเห่ตลอดกาล ไอ้สารเลว
อยากทำอะไรก็เชิญเลย
เขาคงพยายามคิดอยู่ว่าพวกเรา
มีหลักฐานอยู่ในมือรึเปล่า
เราต้องปล่อยตัวเขาไปภายใน 48 ชั่วโมง
เราต้องหาอะไรให้ได้ก่อนหมดเวลา
อยากเอาปากกาด้ามนั้นมาได้จริงๆ
นี่ บ้านมกจินอูอยู่ที่ไหน
เราขอหมายค้นไม่ได้หรอกครับ รุ่นพี่
จะมีหมายค้นหรือไม่มี เราก็ต้องหามันให้ได้
คิมซอนแจ ไปกันเถอะ
ยอนโฮ ลูกควรกลับบ้านนะ
ฉันอยากไปกับคุณ
จะดื้อไม่เลิกใช่ไหมเนี่ย
ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับลูก พ่อจะไม่กล้าสู้หน้าแม่นะ
เพราะฉะนั้นกลับบ้านไปซะ เข้าใจที่พ่อพูดใช่ไหม
ซองชิก พายอนโฮไปส่งที่บ้านหน่อย
งั้นฉันจะค้นคว้าเรื่องของมกจินอูเพิ่มเติม
เขาเอาวิธีการฆ่ามาจากไหน
ถ้าเราสามารถหาเบาะแสได้
เราอาจทำให้เขา
เผลอไผลและอกแตกได้
ให้ตายสิ ลูกนี้รั้นชะมัด
ไปเอานิสัยมาจากไหนเนี่ย
ก็พี่อีกนั่นแหละ บอกแล้วไงว่าเธอเหมือนพี่
พี่ทำทุกอย่างจนสุด เวลาที่มุ่งมั่นกับอะไรสักอย่าง
นั่นสิ ลูกคงเหมือนพ่อจริงๆ
ยังไงก็อย่าลืมล็อกประตูล่ะ เข้าใจไหม
ค่ะ
ไปกันเถอะ
อะไรกัน ที่นี่อยู่เข้าไปได้ยังไงเนี่ย
เขาคงอยู่ที่นี่ได้เพราะเขาไม่ปกติ
ฉันจะไปดูทางนั้นนะ
เจออะไรบ้างไหม
ไม่เจอเลย
เขาเคยชินกับการไม่ทิ้งร่องรอยเอาไว้น่ะ
วิธีการฆ่าก็เหมือนกัน
มันไม่เคยทิ้งร่องรอยไว้เลย
อะไรเนี่ย
(คิมพิลซู)
(คิมบ๊กซุน)
นี่รูปถ่ายงานศพหรืออะไรเนี่ย
รูปถ่ายงานศพจริงๆ
- อะไรนะ - เขาคงเก็บ
รูปถ่ายเหยื่อของเขาแบบนี้มาตลอด
เขาไม่เคยหยุดฆ่าคนเลย
ไอ้สารเลวนั่นมันโรคจิตจริงๆ
(ข้อมูลส่วนตัวของมกจินอู)
(แม่: เสียชีวิตปี 1985) (ยาย: เสียชีวิตปี 1987)
ทั้งแม่และยายเสียชีวิตแล้ว
เขาไม่เคยแต่งงาน
แรงจูงใจในการฆ่าเหยื่อของเขาคืออะไรนะ
ฉันเชื่อว่าต้องเกี่ยวกับอดีตของเขาแน่นอน
(ข้อมูลส่วนตัวของมกจินอู)
(แม่: เสียชีวิตปี 1985) (ยาย: เสียชีวิตปี 1987)
(เจ้าหน้าที่พัค)
หมายเลขที่คุณเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้
เกือบลืมว่าเขาทำโทรศัพท์หาย
(สถานีตำรวจฮวายัง)
เมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ศ.มกคือคนร้ายเหรอครับ
แล้วกวังโฮหายไปไหนมา
บอกความจริงพวกเขากันเถอะ
เราจับเขาเข้าคุกกันเองไม่ได้หรอกนะ
รุ่นพี่ครับ
พี่ก็รู้ว่าพวกเขาไว้ใจได้
"รุ่นพี่" เหรอ
หัวหน้าเรียกเขาว่าอะไรนะครับ
มินฮา ฉันได้ยินถูกรึเปล่า เขาข้ามอะไรมานะ
เวลา กวังโฮข้ามเวลามา
น้ำตาลตกเลย
เขียนนิยายกันอยู่เหรอ
ฟังไม่ขึ้นสักนิด
- เอ้า นี่ - อะไรครับ
(สถานีตำรวจฮวายัง)
คืออะไรเนี่ย
ไม่มีทาง ไม่จริงหรอก
ขอโทษที่ไม่ได้บอกพวกนายนะ
เขาดูเหมือนในรูปเป๊ะเลยนะ แต่มัน...
กวังโฮมาจากอดีตจริงๆ
เขาเป็นนักสืบที่ดูแลคดีฆาตกรรมของแม่ฉัน
หมวดคิมจะบอกว่าคุณเชื่อเรื่องนี้เหรอ
ไม่สิ คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดเหรอ
เขามาจากอดีตจริงเหรอ
จริง
ถ้านายเกิดปี 1959 ก็แปลว่า
นายแก่กว่าฉัน 25 ปี
ให้ตายสิ น่าขยะแขยงจริงๆ
ไอ้น้อง ไม่สิ พัคกวังโฮ ไม่สิ
คุณพัคกวังโฮ หรือคุณพัค
มีอีกเรื่องหนึ่งนะ
นายรู้จักศาสตราจารย์ชินใช่ไหม
เธอเป็นลูกสาวเขา
มินฮา จับมือฉันหน่อยสิ
ไม่ คุณจับมือผมสิ
ขอโทษนะคะ ฉันซื้อแซนด์วิชมาฝากค่ะ
ยังไม่ได้กินมื้อเช้าใช่ไหม
อ้าว คุณมาแล้วเหรอ
ไม่เห็นต้องเอามาเลย แล้วลูกกินรึยัง
กินแล้วค่ะ
- กินแล้วจริงเหรอ - จริงค่ะ
ศาสตราจารย์ชินไม่ใช่คนที่ทำตัวแบบนั้น
พวกเขาดูเหมือนพ่อลูกกันจริงๆ
นี่คือเหตุผลที่นายอยู่ที่โรงพยาบาลเหรอ
- พวกนายเข้าใจแล้วสินะ - เดี๋ยว!
แล้วพัคกวังโฮอีกคนที่ควรมาที่นี่อยู่ที่ไหน
เขาโดนมกจิยูฆ่าตายเหมือนกัน
แต่พัคกวังโฮอีกคนรู้เรื่อง
คดีฆาตกรรมเมื่อ 30 ปีก่อนได้ยังไง
จำเอาไว้นะว่าเราไม่ควร ทำเป็นเล่นกับมกจินอู
เขาไม่ได้แค่ฆ่าคนเมื่อ 30 ปีก่อน
แต่ยังฆ่ายุนดายองและนัมจูฮี และพัคกวังโฮด้วย
และเขาพยายามฆ่านักสืบพัคด้วย
และยังทำให้ชองโฮยอง ซึ่งเป็นพยานฆ่าตัวตายด้วย
เราจะปล่อยให้เขาหลุดไปไม่ได้
- มาไต่สวนเขากันเลยดีกว่า - โอเค
ทำไมคุณถึงฆ่าพวกเธอ
นายถามฉันผิดคำถามนะ หมวดคิม
ถ้านายต้องการคำตอบที่ถูกต้อง นายต้องถามให้ถูกคำถาม
ฉันนึกว่านายไปเก็บดีเอ็นเอ จากปากกาหมึกซึมของฉันมาซะอีก
ผลยังไม่ออกเหรอ
อีกไม่นานผลก็ออกแล้ว ไม่ต้องกังวลหรอก
แกมีเวลาเล่นบทใสซื่อบริสุทธิ์แบบนี้ อีกไม่นานแล้วละ
ดูเหมือนว่า
คนที่ไม่มีเวลาคือพวกนายมากกว่า ไม่ใช่ฉัน
ผมควรถามว่าคุณฆ่าพวกเธอยังไง แทนฆ่าทำไมเหรอ
วิธีฆ่าของคุณเหมือนชองโฮยอง
ผมเลยไม่มีอะไรจะถามน่ะ
ทำไม
คุณอยากพูดว่าไม่เหมือนชองโฮยอง
คุณฆ่าโดยทำให้พวกเธอ หายใจไม่ออกแค่ครั้งเดียวใช่ไหม
หมวดคิม ฉันช่วยนาย รักษาชีวิตศาสตราจารย์คิมไว้นะ
แล้วนายมากล่าวหาว่าฉันฆ่าคนเหรอ
หุบปากโสโครกของแกสักทีเถอะ
ฉันรู้แล้วว่าแกเป็นใคร
แล้วนายล่ะ นายเป็นใคร
อะไรนะ
หมวดคิม คนคนนี้คือใครเหรอ
นายเคยบอกว่าจะบอกฉันว่าเขาคือใคร
แต่นายยังไม่ได้บอกอะไรฉันเลยนะ
ฉันชันสูตรศพพัคกวังโฮที่ตายไปแล้วด้วยนะ
นายใช้ตัวตนของคนอื่นเป็นของตัวเอง
นายเป็นใครกันแน่
คิดจะขู่ฉันเหรอ
เปล่านะ พูดอะไรน่ะ
ฉันก็แค่พูดเรื่องจริงเท่านั้นเอง
ฉันควรทำยังไงดีนะ เช้านี้มีนัดชันสูตรศพซะด้วย
คงไปไม่ได้แล้วละ
ขอโทรศัพท์หน่อยได้ไหม
เป็นคนน่าขยะแขยงจริงๆ
คนเราเป็นแบบนั้นได้ยังไงนะ
เขาไม่ใช่คนไงล่ะ
เขาคือปีศาจ
ใช่จ้ะ คนนี้แหละจินอู
คุณรู้จักเขาดีไหมคะ
แน่นอน ฉันรู้จักเขาดี
ฉันยังรู้ด้วยนะว่าพวกเขา เก็บเต้าเจี้ยวกับโคชูจังไว้ที่ไหน
ยายของเขาเลี้ยงเขามาตามลำพัง เธอลำบากมากเลยละ
เธอเลี้ยงเขามาตามลำพังเหรอคะ
แล้วแม่ของเขาล่ะคะ
ตอนที่จินอูอายุประมาณ 11 หรือ 12
เธอเอาจินอูมาทิ้งไว้กับแม่ของเธอ
เธอจะได้ออกไปหาเงินได้
ทุกครั้งที่เธอกลับมาเยี่ยมบ้าน ก็จะเอาของขวัญถุงใหญ่มาด้วย
บางครั้งฉันยังได้ถุงน่องเป็นของขวัญเลย
สมัยนั้นถุงน่องแพงมากเลยละ
- ถุงน่องเหรอคะ - ใช่
ฉันคิดว่าเธอเคยทำงาน อยู่ที่ "ทาวน์" หรืออะไรนี่แหละ
แม่ของเธอบอกฉัน ว่าเธอซักผ้าให้พวกโสเภณีน่ะ
แต่ไม่มีใครเชื่อเธอหรอก
มันชัดเจนมากเลยนะ
ทุกครั้งที่เธอมา ฉันจะได้กลิ่นน้ำหอมแรงมาก
แม่ของเธอชอบตะโกนด่าเธอ ที่พูดจาหยาบคาย
ต่อหน้าจินอู ลูกของเธอน่ะ
แต่โชคดีที่จินอูโตขึ้นเป็นคนหนุ่มที่ดี
แถมยังเรียนหนังสือเก่งอีกด้วย
ในวันที่จัดงานศพให้ยายของเขา
วันนั้นน่าจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันเจอจินอู
แล้วแม่ของเขาเสียเพราะอะไรคะ
เธอตายในโรงพยาบาล
ได้ข่าวว่าเธอเป็นพิษสุราเรื้อรังนะ
ฉันเคยได้ยินยายของเขาพูดน่ะ
เธอคงดื่มเหล้าเข้าไปทั้งหมดเอง แทนที่จะขายมัน
การตายของแม่คือตัวกระตุ้นเขารึเปล่านะ
ว่าแต่...
- อะไร - เรื่องกวังโฮน่ะ...
ถ้าพวกเขารู้เรื่องตัวตน ของกวังโฮขึ้นมาล่ะครับ
ทำเป็นไม่รู้อะไรเลยแล้วกัน
พวกเขาต้องเจออะไรสักอย่าง ถึงจะเล่นเป็นประเด็นนี้ได้
เอาดีเอ็นเอปลอมให้พวกเขาตรวจไหม
เจ้าพวกโง่ คิดว่าตัวเองทำอะไรอยู่เนี่ย
พวกนายจับใครมา จะบอกว่า ศาสตราจารย์มกเป็นคนร้ายงั้นเหรอ
ท่านครับ ผมอธิบายทุกอย่างได้ครับ
ฉันบอกให้เลิกสืบเรื่องนี้ไง
บอกแล้วว่าคดีของชองโฮยองปิดไปแล้ว
แต่นี่นายพยายามจะบอกฉันว่า หมอนิติเวชเป็นคนร้ายเนี่ยนะ
ฉันพยายามพูดกับพวกนายดีๆ แต่พวกนายก็ก่อเรื่องวุ่นวายไม่เลิก
ไม่ใช่นะครับ ท่าน
ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้
อะไรนะ
ยังไม่ครบ 48 ชั่วโมงเลยนะครับ
อะไร
จะขัดคำสั่งฉันเหรอ
เอางั้นเหรอ
ได้ ถ้าพวกนายปฏิเสธ ฉันคงต้องจัดการเอง
ฉันจะปล่อยเขาเอง
ไม่ได้นะ ทำแบบนั้นไม่ได้นะ
- เห็นๆ อยู่ว่าไอ้ชั่วนั่นเป็นคนร้าย - ไหนล่ะหลักฐาน!
แค่ฉันถามก็ฟังดูโง่พอแล้ว
ท่านครับ
คงมีการเข้าใจผิดกันน่ะครับ
ต้องขอโทษด้วยนะครับ พวกเขากระตือรือร้นมากไปหน่อย
แต่พวกเขาไม่ใช่คนไม่ดีหรอกนะครับ
ผมรู้ครับ
แต่ว่า...
เจ้าหน้าที่พัคกวังโฮน่ะ...
พัคกวังโฮเหรอครับ
เขาคงไม่พูดใช่ไหม
เขาจะกลับแล้ว
ท่านครับ มีเรื่องอะไรเหรอครับ
เขาพูดอะไรครับ
หลังจากจับคนบริสุทธิ์มาขัง
นายกลัวเขาจะแจ้งความเหรอ
- เขาบอกว่ากวังโฮ... - ครับ
คงอยากไขคดีมากเกินไป และฉันไม่ควรเอาเรื่อง
ทำงานให้มันดีๆ หน่อยนะ
อะไรนะครับ
ฉันไม่รู้ว่าเขากลับมาได้ยังไง แต่รู้ว่าเขาไม่มี...
หลักฐานมาด้วยแน่นอน
เขาพูดอะไรครับ
เขาบอกว่าไม่อยากกังวลไม่เข้าท่า
หมอนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ
รีบตามมันไปกันเถอะ ซองชิก
พี่ควรพักผ่อนบ้างนะครับ
นายด้วยนะ หมวดคิม
นายสองคนตามไปดูเขาก่อนแล้วกัน
ฉันจะตามดูรอบดึกเอง
ไปกันเถอะ
- ไปก่อนนะครับ - โอเค
กลับบ้านไปสิพี่
พี่จะเป็นลมก่อนจับมันได้นะ
ไปได้แล้ว
ถ้ามีอะไร รีบบอกฉันนะ
จะเป็นเหมือนเขาอีกคนเหรอ
ไปได้แล้ว กลับบ้านไป
นายจะกลับบ้านเลยใช่ไหม เดี๋ยวฉันไปส่ง
ส่งทำไม
บอกแล้วไงว่าฉันไม่ชอบนาย ฉันไม่อนุญาต
รู้แล้วน่า แค่จะไปส่งเฉยๆ ขึ้นรถเถอะ
นายทำตัวแปลกๆ นะ
ส่งฉันแล้วต้องกลับทันทีนะ
ทำอะไรน่ะ
(ศาสตราจารย์ชิน)
ดูนี่สิ
(ลบเบอร์ติดต่อใช่หรือไม่) (ใช่)
ทำอะไรน่ะ
ฉันกำลังปกป้องยอนโฮอยู่
อะไรนะ
บอกว่าพอถึงแล้วให้กลับทันทีไง กลับไปสิ
- ฉันแค่อยากเห็นนายเข้าบ้าน - ยอนโฮ ขึ้นรถ
- คะ - ศาสตราจารย์ชินครับ
หมวดคิม
พ่อมีเรื่องต้องทำ ขึ้นรถสิ นายไปได้แล้ว
เดี๋ยวครับ เปิดประตูก่อน
กวังโฮ
ไม่กลับเหรอ งานไม่ยุ่งเหรอ ไปสิ
- ไปกันเถอะ - ศาสตราจารย์ครับ ศาสตราจารย์
(ชากึมซอง)
ยอนโฮ ที่ที่ลูกนั่งอยู่ตอนนี้
คือที่ที่แม่เคยนั่งนะ
สามสิบปีที่แล้วเหรอคะ
ใช่
ลูกไม่เคยมาที่นี่เลยใช่ไหม
แม่ของลูกชอบเกี๊ยวร้านนี้มาก
ฉันจำร้านนี้ได้ค่ะ
ฉันเคยกินเกี๊ยวที่นี่
ลูกคงมากับยอนซุก
แล้วได้ไปล่องเรือด้วยกันรึเปล่า
คือ...
เคยค่ะ
(ครบรอบหกปี ความสำเร็จของฮังกัง เดเวลอปเมนต์)
- หนึ่ง สอง สาม - ซื้อตั๋วสามใบค่ะ
- แม่คะ - จ๊ะ
เรามีกันแค่สองคนเองนะคะ
รวมพ่อด้วยเป็นสามคนจ้ะ
แม่ฉันเป็นคนแบบไหนเหรอคะ
เธอเป็นคนสวยที่สุดและใจดีที่สุดในโลก
พ่อรู้สึกว่าพ่อสามารถกลายเป็นคนแบบแม่ได้ เวลาที่พ่ออยู่กับแม่
พ่อเชื่อว่าแม่รักลูกหมดหัวใจเลยละ
รักแทนพ่อด้วย
ฉันจำไม่ได้หรอกค่ะ
ตอนที่ได้เห็นรูปถ่ายของแม่ ที่โดนไฟไหม้ครั้งแรก
ฉันแค่รู้สึกได้ถึงมัน
ฉันรู้ว่าฉันเคยได้รับความรักจากแม่มากมาย
กินให้อร่อยนะครับ - ขอบคุณครับ
กินกันเถอะ
ลูกผอมเกินไปนะ
พ่อแทบไม่เห็นลูกทำอาหารกินที่บ้านเลย
ถึงได้ไม่อ้วนไงล่ะ
ลูกควรกินอาหารดีๆ จะได้มีแรงทำงานนะ
เอ้า ลองชิมสิ
กินเยอะๆ นะ
พ่อไม่อยากให้ลูกทำงานที่อันตรายเลยจริงๆ
พ่อเคยเห็นลูกคว้ามีดด้วยมือเปล่าด้วย
ไหนดูซิ ใช่มือนี้รึเปล่า
ดูนี่สิ มีแผลเป็นด้วย
แล้วตอนที่ลูกทำคดีชองโฮยอง...
พ่อคงตายแน่ๆ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับลูก รู้ใช่ไหม
อย่าให้มันเกิดขึ้นอีกนะ
ลูกไปทำอาชีพอื่นไม่ได้เหรอ
อีกอย่าง เรื่องนี้สำคัญสุดเลยนะ
พ่อไม่ชอบเขา
ลืมที่พ่อเคยบอก ให้ลองเดตกับซอนแจได้เลย พ่อผิดเอง
พ่อไม่อนุญาต
ยิ่งคิด พ่อก็ยิ่งแน่ใจนะ
ลูกเลือกผู้ชายไม่ได้เรื่องเลย
ลูกควรเลือกผู้ชายเหมือนที่แม่เลือกนะ
ลูกควรหาผู้ชายที่พึ่งพาได้เหมือนพ่อ
เขาอาจดูดี แต่ลูกไม่รู้หรอก ว่าลึกๆ เขาเป็นยังไง
ผู้ชายก็เหมือนกันหมดแหละ เจ้าเล่ห์จะตาย
ทำไม
อาหารจะเย็นแล้วนะคะ
คุยไปกินไปดีกว่าค่ะ
พ่อแค่รู้สึกว่าพ่อมีเวลาไม่มาก
พ่อมีเรื่องอยากบอกลูกเยอะมาก ก่อนพ่อกลับไป
ไม่ว่ายังไง พ่อก็จะจับมกจินอูให้ได้
จากนั้นก็จะกลับไปหาแม่ของลูก
พ่อให้แม่รอนานเกินไปแล้ว
พ่อควรกลับไป
พ่อจะกลับไป และทำให้ทุกอย่างกลับเป็นปกติ
ฉันอยากให้คุณระวังตัวนะคะ
หืม
คุณเคยบอกว่าจะไปเฝ้าดูคนร้าย
ระวังตัว จะได้กลับมาอย่างปลอดภัย
ได้ พ่อจะระวังตัว
จริงด้วย เกือบลืมแน่ะ
คุณบอกว่าโทรศัพท์มือถือหาย
ฉันเปิดบริการให้แล้ว คุณใช้ได้เลยค่ะ
พ่อไม่เคยทำอะไรเพื่อลูกเลย
ขอบใจนะ
(คิมซอนแจ)
เขารู้เบอร์พ่อได้ไง
ไอ้หมอนี่มันกล้าดีจริงๆ
มันมีอารมณ์อ่านหนังสือ ในเวลาแบบนี้ได้ยังไง
บอกแล้วว่าเขาน่ากลัว... ครับ
คืออะไรเนี่ย นายจะพูดจาสุภาพกับเขาแล้วเหรอ
เขาเกิดปี 1958 นะ แปลว่าปีนี้จะ 60แล้ว
ฉันไม่สนหรอก เขาจะเป็นไอ้น้องสำหรับฉัน ตลอดไป อย่าหักโหมนะ ไอ้น้อง
โชคดีนะครับ
นี่ มันดูแปลกๆ นะ
คุณเป็นใคร มกจินอูไปไหน
เขากลับบ้านไปแล้วครับ
ว่าไงนะ
นี่รถเขาใช่ไหม
ไอ้สารเลวนั่นไปไหนวะ
ไปดูบ้านเขาก่อนดีกว่า
หัวหน้าครับ มกจินอูไม่อยู่บ้านครับ
ช่วยแกะรอยที่อยู่จากโทรศัพท์ของเขาที
ใช่ ใกล้ถึงบ้านแล้ว อยู่ข้างตึกแล้วละ
ฉันเหนื่อยสุดๆ กับการรับมือกับเด็กๆ มาทั้งวัน
ฉันยังเดินแกร่วไปแกร่งมาอยู่ จะได้คุยกับเธอไง
อะไรนะ
จะเที่ยงคืนแล้วเหรอเนี่ย
ที่รัก ฉันจะ...
(ที่รัก)
ฮัลโหล โบมี โบมี
- เกิดอะไรขึ้น - ช่วยด้วย!
(ห้ามเข้า กำลังสืบสวน)
(บันทึกการสอนของครู)
กิลราฮี เป็นนักเรียนที่กระตือรือร้น ที่เข้ากับเพื่อนร่วมชั้นได้ดี
คิมดาจินยินดีช่วยครูเสมอ และร้องเพลงเก่งมาก
คิมกึนบยอล แม่ของเธอเพิ่งเสียชีวิตไม่นานมานี้
แต่เธอเข้มแข็งมาก ฉันภูมิใจจริงๆ
ฉันน่าจะขังมันไว้ถึงแม้ว่ามันจะ...
ทำให้ฉันมีปัญหาหนักก็ตาม
ผมขอโทษนะ
มกจินอู
ไอ้สารเลว
ฉันจะฆ่าแก
ไม่มีรอยจุดเลย
มันเขียนรอยจุดไม่ได้ เพราะไม่มีปากกาไงล่ะ
นี่ พัคกวังโฮ
พัคกวังโฮ!
มีอะไรให้ช่วย...
อ้าว นั่งสิ
นึกแล้วว่าพวกนายต้องมา ฉันเลยเตรียมชาไว้ให้
ว่าไงนะ
แกกล้าเรียกตัวเองว่าคนได้ยังไง ได้ยังไง
แกอาจคิดว่าฉันจะไม่รู้ ถ้าแกไม่ทิ้งรอยจุดไว้
เมื่อคืนนี้แกอยู่ไหน
แกฆ่าคนไปอีกคน หลังจากหนีเราไปได้ใช่ไหม
นี่นายโมโหมาก เพราะฉันเตรียมชาไว้ให้นายเหรอ
ว่าไงนะ
มีผู้หญิงถูกฆ่าตายอีกแล้วสินะ
ไอ้ชาติ...
ไอ้สารเลว
ตายซะ ตายซะเถอะ
ตายซะ แกมันสมควรตาย
- กล้าดียังไง... - ปล่อยนะ ปล่อย
- ปล่อยฉัน! - เฮ้ย ปล่อยเขานะ
- มานี่ - ปล่อย! บอกให้ปล่อยไง!
- ไปกันเถอะ - บ้าเอ๊ย
- แก! มานี่! - ไปกันได้แล้ว
ไม่มีอะไรจะพูดกับผมเหรอครับ
ฉันยังมีอะไรต้องพูดอีกเหรอ
คุณตีสนิทผมทั้งที่รู้ทุกอย่างอยู่แล้วรึเปล่า
ครั้งแรกที่ผมเจอคุณ ในที่เกิดเหตุเมื่อเจ็ดปีที่แล้ว...
ฉันไม่รู้ว่านายพูดเรื่องอะไร
ถ้านายคิดว่าฉันคือคนร้าย
ก็เอาหลักฐานมาสิ
เดี๋ยวก่อน
อย่ายอมแพ้แม้ว่านายจะเดินหมาก อย่างโง่เขลาก็ตาม
เกมจะไม่จบ จนกว่านายจะจับพระราชาได้
(พบศพหญิงสาว อายุราวๆ 20 ปีในสวนสาธารณะ)
(พบศพหญิงสาว อายุราวๆ 20 ปีในสวนสาธารณะในฮวายัง)
ปีศาจยังซ่อนตัวในที่มืด
นั่นคือเหตุผลที่ในคดีอาชญากรรม
ตำรวจจะสืบอดีตนักโทษ ที่คุ้นเคยกับความมืดมิดก่อน
ในหลายๆ คดี คนที่โดดเด่นคือคนร้าย
แต่ปัญหาที่แท้จริงคือคนที่ไม่โดดเด่น
พวกเขาซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางคนทั่วไป
อย่างที่คุณเห็นบนจอนี้
พวกเขาอาจเป็น เพื่อนบ้านของเราที่ดูปกติมากก็ได้
เวลาที่นักข่าวสัมภาษณ์
คนที่อยู่รอบตัวฆาตกร หลังจากเกิดเหตุฆาตกรรมขึ้น
หลายคนพูดว่า "เขาไม่เคย ทำเรื่องแบบนั้นเลย เขาเป็นคนดี"
จริงค่ะ ศาสตราจารย์ คนส่วนใหญ่พูดแบบนั้น
ว่าฆาตกรเป็นคนดี
เป็นเพราะพวกเขาเสแสร้งเก่ง
เป็นคนใจดีและน่าคบหา
คนที่ไม่มีใครจะสงสัย
นั่นยังเป็นเหตุผลที่เราต้องระวังคนพวกนั้น
ที่เราแทบไม่สนใจด้วย
"เอ็น"
"โอ"
"อี"
"แอล"
- ศาสตราจารย์ - เธอจะไปไหนน่ะ
ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนคะ
หมายความว่ายังไง ลูกรู้เรื่องปากกาด้วยเหรอ
ใช่ค่ะ ฉันจำได้แล้ว
นี่คืออีกความทรงจำที่เปลี่ยนไป
"เอ็น โอ อี แอล"
ยอนโฮ
แม่คะ
ตัวหนังสือนี่คื "เอ็น โอ อี แอล" ใช่ไหมคะ
ยอนโฮ
ห้ามแตะต้องของชิ้นนี้ โดยไม่ได้รับอนุญาตนะ
- ทำไมล่ะคะ - มันเป็นของพ่อน่ะ
พ่อเหรอคะ
ใช่จ้ะ
พ่อบอกว่าไม่รู้เมื่อไหร่ แต่สักวันหนึ่งพ่อจะต้องใช้มันแน่นอน
หนูขอไม่ได้เหรอคะ
หนูอยากเก็บไว้
ไม่ได้หรอกจ้ะ แม่สัญญากับพ่อว่าจะดูแลมันเอง
งั้นเรามาซ่อนมัน
ในที่ที่ลูกกับแม่รู้กันดีไหม
แล้วพอพ่อกลับมา เราก็มาเล่นล่าสมบัติกัน
ล่าสมบัติเหรอคะ หนูชอบค่ะ
มันคือปากกาหมึกซึมที่สลักว่า "โนเอล"
ยอนซุกไม่มีทางทิ้งมันแน่ๆ เธอต้องเก็บไว้
แล้วตอนนี้ปากกานั่นอยู่ที่ไหนเหรอ
ฉัน...
จำไม่ได้ค่ะ
ฉันจำได้ว่าเอามันไปซ่อน
ฉันพยายามนึกระหว่างมาที่นี่ แต่...
ถ้าสุดท้ายฉันจำไม่ได้ล่ะคะ
ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวลูกก็นึกออก
ลูกยังจำร้านชากึมซองและเรือสำราญได้
ต่อให้ลูกจำไม่ได้
พ่อก็จะหาทางจับไอ้สารเลวนั่นให้ได้อยู่ดี
ค่ะ
รอเดี๋ยวนะ
(คิมซอนแจ)
ยอนโฮ ลูกไปก่อนนะ ขับรถดีๆ ละ
ได้ค่ะ
เกมจะไม่จบ จนกว่านายจะจับพระราชาได้
โทรหาฉันทำไม
เอ็นไอเอสไอโทรมา
สาเหตุการตายคือขาดอากาศหายใจ จากแรงดันที่คอ
ไม่พบร่องรอยของคนร้ายเลย
ทีมนิติเวชว่าไงบ้าง
พวกเขาไม่เจออะไรเลย
เขาวางแผนไว้ให้เราแกะรอย โทรศัพท์มือถือเมื่อคืนไม่ได้
เขาปิดมือถือ ทิ้งรถไว้ แล้วเดินไป
ฉันเชื่อว่าเขาฆ่าคนอีก เพื่อบอกอะไรบางอย่างกับเรา
เราไม่มีหลักฐาน ไม่มีอะไรเลย
เราอาจหาหลักฐานที่เราต้องการได้นะ
หมายความว่าไง
(มหาวิทยาลัยฮวายัง)
ทำไมอยู่ๆ ถึงอยากได้อัลบั้มรูปเก่าๆ ล่ะจ๊ะ
หนูหาอะไรบางอย่างอยู่ค่ะ
ทำไมเธอไม่เอาของทั้งหมดของเธอไปเลยล่ะ
หรือไม่ก็ย้ายกลับไปอยู่กับฉันเลยสิ
ฉันยังเก็บห้องของเธอไว้เหมือนเดิมนะ
หนูจะลองคิดดูนะคะ
ฉันจะเข้าประชุมสายแล้ว ไปก่อนนะ
ยอนโฮ
ค่ะ
ยอนโฮ
ซ่อนไว้ในนี้ดีไหมจ๊ะ
ค่ะ
ฉันจำได้แล้วค่ะว่าปากกาหมึกซึมอยู่ที่ไหน
ค่ะ ฉันจะไปโรงพักเดี๋ยวนี้เลยค่ะ
ปากกา...
อยู่ไหนเหรอ
ฉันเชื่อว่าเขาฆ่าคนอีก เพื่อบอกอะไรบางอย่างกับเรา
เราอาจหาหลักฐานที่เราต้องการได้นะ
หมายความว่ายังไง
ฉันคิดว่ายอนโฮ
เจอปากกาหมึกซึมแล้ว
(สถานีตำรวจฮวายัง)
ป่านนี้น่าจะมาถึงแล้วนี่นา
แท็กซี่
ยอนโฮ เอ้ย ศาสตราจารย์ชินล่ะครับ
กลับไปแล้วนะคะ
เมื่อไหร่ครับ
สักพักใหญ่ๆ แล้วค่ะ
อะไรนะ
(พ่อ)
หรือว่ามัน...
(ลูกสาว)
เดี๋ยวนะ
ยอนโฮ
ยอนโฮ! ยอนโฮ! ยอนโฮ!
ยอนโฮ!
นั่นทำให้ฉันเป็นฆาตกรต่อเนื่อง
ฉันพบความสงบหลังจากผ่านมา 30 ปี
ฉันนึกว่าจะไม่มีใครรู้ว่าฉันเป็นใคร
คุณมาใหม่ จะไม่แนะนำตัวหน่อยเหรอ
พัคกวังโฮครับ
ฉันไม่เคยคิดเลย ว่าเขาจะตามฉันมาถึงที่นี่
ฉันถึงบอกนายว่าอย่ามายุ่งกับฉันไง
เธอตายเพราะเธอน่ารังเกียจ
เขาเป็นลูกชายของผู้หญิงคนนั้น
เหมือนที่เจ้าหน้าที่พัคทำกับฉัน
ฉันจะพรากสิ่งที่เขา หวงแหนมากที่สุดไปจากเขา
ซึ่งก็คือคุณไง ศาสตราจารย์ชิน
คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล