ศาสตราจารย์ ได้ข่าวว่าจะไปพักร้อนเหรอคะ
ผมเปลี่ยนใจกะทันหันน่ะ
เสียใจด้วยกับเรื่องที่เกิดขึ้นนะคะ คุณควรพักผ่อนจริงๆ
ว่าแต่จะไปที่ไหนเหรอคะ
ยังไม่รู้เลย
นั่นทำให้ฉัน
เป็นฆาตกรต่อเนื่อง
ฉันไปที่อุโมงค์
หลังจากไม่ได้ไปมานาน
ฉันพบความสงบหลังจากผ่านมา 30 ปี
ฉันนึกว่าไม่มีใครรู้ว่าฉันเป็นใคร
การเก็บความลับ
ช่างน่าตื่นเต้นจนทำให้ฉันหัวเราะ
ฉันไม่เคยคิดเลย ว่าเขาจะตามฉันมาถึงที่นี่
- ขอบคุณครับ - สวัสดีค่ะ เจ้าหน้าที่พัค
คุณป้าครับ
มีอะไรเหรอคะ
รู้ไหมครับว่าแถวนี้มีอุโมงค์
- อุโมงค์เหรอ - ใช่ครับ
ผมทำงานอยู่ที่นี่สามปีแต่ยังไม่รู้เลย
มันดูเก่ามากๆ น่ะครับ
ฉันรู้จักอุโมงค์นั่น มันเก่ามาก
เคยมีผู้หญิงถูกฆ่าตายที่นั่นด้วย
- อะไรนะครับ - มันผ่านมา 30 กว่าปีแล้วละ
ฉันเรียนโรงเรียนเดียวกับเธอ
น่าสงสารเธอจริงๆ
ถามทำไมเหรอ
เป็นเพราะชาวบ้านที่พูดถึงและจดจำ การตายของคนอื่นได้อยู่เสมอ
ที่ทำให้ฉันมีปัญหา
นี่คือเหตุผล
ที่ฉันบอกว่าอย่ามายุ่งกับฉันไง
จนกระทั่งตอนนั้นแหละ
ที่ฉันคิดว่าความสงบของฉันถูกทำลายแล้ว
แต่ฉันได้รู้ในวันนี้
ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น
ถูกกำหนดมาเพื่อฉัน
คุณมาใหม่นี่ จะไม่แนะนำตัวหน่อยเหรอ
ผมจ่าพัคกวังโฮ ไม่สิ
- พัคกวังโฮ จนท.ลาดตระเวนอาวุโสครับ - ผมมกจินอู
อันที่จริง แม่ผมเป็นเหยื่อ ของฆาตกรต่อเนื่องมื่อ 30 ปีที่แล้ว
เป็นไปได้ยังไงเนี่ย
ฉันว่าฉันรู้สึกโล่งอกที่ได้รู้
ว่าเจ้าหน้าที่พัคเป็นพ่อฉัน ถึงมันจะสายเกินไปก็ตาม
โชคชะตาพาพวกเขาสามคนมาหาฉัน
ยอนโฮ
ยอนโฮ ยอนโฮ!
ยอนโฮ!
นายหมายความว่าไง
ศาสตราจารย์ชินหายไปเหรอ
เธอบอกฉันว่าจะมาหาฉันที่โรงพัก
เธอ...
เธอบอกฉัน...
โทรศัพท์ของเธออยู่บนพื้น
เราไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้นนะ
เธอบอกว่าอีกไม่นานจะมาถึง
ซอนแจ
เธอไม่เคยทำของหล่น หรือทิ้งของไว้บนพื้นนะ
โอเค ฉันเข้าใจที่นายพูดแล้ว
ไปดูกล้องวงจรปิดกันก่อนดีกว่า
หยุดก่อน กลับไปตรงช่วงนี้
ไอ้ชั่วนั่น
ฉันจะฆ่ามัน
แล้วกล้องวงจรปิดตัวอื่นล่ะ เราดูไม่ได้เหรอว่ารถมันไปไหน
สักครู่นะครับ
โอเค ไปกันเถอะ
แต่กวังโฮ
ศาสตราจารย์ชินไม่อยู่ในรถนะ
- ไม่มีทาง - เป็นไปไม่ได้
ไอ้สารเลว
เธอไม่ได้หายตัวไป เธอถูกลักพาตัว
กระจายข้อมูลตามหารถไปให้ทั่ว
และแกะรอยที่อยู่จากโทรศัพท์ของเขาด้วย
เรื่องหมายค้นไปถึงไหนแล้ว
อะไรนะ ทำยังไงก็ได้ เอามาให้ได้
บ้าเอ๊ย
- ได้เรื่องบ้างไหม - เขาคงลากเธอไปครับ
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ พี่กวังโฮจะเป็นยังไงนะ
- หัวหน้าครับ - ว่าไง
ผู้ช่วยของเธอบอกว่า เธอออกจากออฟฟิศตอนหนึ่งทุ่ม 27 นาที
โทรศัพท์สายสุดท้าย เธอโทรหากวังโฮตอนหนึ่งทุ่ม 35 นาที
กล้องวงจรปิดบันทึกภาพรถของมัน ที่ประตูใหญ่ไว้ได้ตอนหนึ่งทุ่ม 42 นาที
ไอ้ชาติชั่ว
ผ่านมาชั่วโมงกว่าแล้ว
- มีพยานไหม - ไม่มีครับ และมีกล้องวงจรปิดตัวนั้นตัวเดียว
แล้วรุ่นพี่กวังโฮกับซอนแจล่ะ
พวกเขาไปที่ศูนย์ควบคุม เพื่อแกะรอยการเคลื่อนไหวของรถมันครับ
งานนี้แข่งกับเวลา เราต้องรีบแล้ว
- ครับ - ครับ
ต่อไป
ไม่ๆ อันต่อไป
ต่อไป
หยุดตรงนั้นแหละ
(เวลา 20.40 น.)
มันผ่านด่านเก็บค่าผ่านทางฮวายังไป เมื่อ 40 นาทีที่แล้ว
รถจอดตรงนี้
- รถจอดเหรอ - ใช่ครับ
แต่หลังจากลักพาตัวเธอไป
มันก็ออกจากลานจอดรถ ตรงไปที่ด่านเก็บค่าผ่านทางฮวายัง
จากเวลาที่กล้องวงจรปิดบันทึกไว้
ใช้เวลา 20 นาที แปลว่ามันไม่ได้หยุดเลย
แปลว่ามันมีเป้าหมาย
เขาพูดถูก มันไม่พาเธอ ตะลอนไปทั่วในรถของมันหรอก
มันจะเสี่ยงมาก
การที่ร่องรอยหยุดที่ด่านเก็บค่าผ่านทาง
มันอาจใช้ทางหลวงแห่งชาติ เพื่อปกปิดเป้าหมายของมัน
งั้นสิ่งแรกที่เราต้องคิดให้ออก คือเป้าหมายของมัน
เราควรดูกล้องทุกตัว บนทางหลวงแห่งชาติด้วย
และควรยกระดับการตรวจจับด้วย
ได้
(ลานจอดรถมหาวิทยาลัยฮวายัง)
หัวหน้าครับ ทำไมเราไม่สืบสวน แบบเปิดเผยไปเลยล่ะครับ
ไม่ได้ ถ้าออกสื่อเมื่อไหร่ ทุกอย่างที่เราทำจะถูกเปิดเผย
ไม่มีใครรู้เลย ว่ามันจะทำอะไรศาสตราจารย์ชิน
ปากกาหมึกซึมด้ามนั้นอยู่ที่ไหนนะ
มีแค่ศาสตราจารย์ชินที่รู้
เราต้องรีบตามหาเธอให้เจอ
มกจินอูเกิดในโซล
บ้านยายของมันไม่อยู่นานแล้ว
มีอสังหาริมทรัพย์ที่เป็นชื่อของมันไหม
มีที่ที่มันอาศัยอยู่นั่นแหละ
ฉันไม่เจอเบาะแสอะไรที่นั่นเลย
ไปบ้านที่มันเคยอยู่ก่อนหน้านั้นกันดีกว่า
มันต้องไปที่ที่มันคุ้นเคยแน่นอน
เราควรสืบพื้นที่ ที่มันเคยให้บริการแพทย์อาสา
ส่วนใหญ่เป็นเกาะ
และมีบ้านร้างเหมาะแก่การหลบซ่อนอยู่มาก
หัวหน้าครับ กวังโฮกับผม จะไปหาเป้าหมายของมันก่อนนะครับ
โอเค ไปเลย
แทฮี มินฮา เช็กประวัติโทรศัพท์
รายการเดินบัญชี รายละเอียดบัตรเครดิต
และประวัติการค้นอินเทอร์เน็ตของมันด้วย
ฉันจะเช็กกล้องวงจรปิดถนนแห่งชาติเอง
สิ่งสำคัญที่สุดคือตามมันให้ทัน
เร็วเข้า ลุยกันเลย
เรียบร้อยแล้วครับ
ขอบคุณครับ
ครับ
คุณครับ ท้ายรถมีปัญหาอะไรรึเปล่าครับ
ไม่นี่ มีอะไรเหรอครับ
ผมได้ยินเสียงจากท้ายรถครับ
ฮัลโหล
อ๋อ ครับ
อีกแป๊บเดียวผมไปถึงครับ
ช่วยบอกพิกัดให้ชัดๆ อีกทีได้ไหมครับ
โอเค เข้าใจแล้วครับ
ต้องขอโทษด้วยนะครับ ขับรถปลอดภัยนะครับ
ครับ
(ข้อมูลส่วนตัวของมกจินอู)
(บ้านเลขที่ 33 ชินฮยอนดง ฮวายัง คยองกีโด ไม่มีเบาะแส ไม่มีโอกาส)
(บันทึกการให้บริการแพทย์อาสา)
(บริการแพทย์อาสา)
(บริการแพทย์อาสาสอง)
(รายการเดินบัญชี)
(ประวัติการใช้โทรศัพท์)
ประวัติการโทรในหนึ่งเดือนของมันทำให้เห็นว่า
มันโทรหาแค่ครอบครัวกับออฟฟิศ
ไม่มีบันทึกการโทรแปลกๆ เลย
มันแทบไม่ใช้บัตรเครดิตเลย
หมอนี่มันเหนือกว่าชองโฮยองจริงๆ
- ถ้ามันใช้บัตร เราก็... - จริงเหรอ
มีพยานแล้ว
หมายถึงลูกค้าคนนั้นเหรอครับ
ยางรถโดนตะปูเจาะ ผมก็ปะยางให้ครับ
ตอนนั้นรถอยู่ที่ไหนครับ
ยองยองครับ บนทางหลวงแห่งชาติ 43
ทางหลวงแห่งชาติ 43 ยองยองเหรอ
มันไม่เคยอยู่ที่ยองยองเลยนะ
นี่ครับ
มันเคยให้บริการแพทย์อาสาในยองยอง
อะไรนะ
มีอะไรจะพูดเกี่ยวกับเขาอีกไหมครับ
คุณไม่เห็นผู้หญิงเหรอครับ
ไม่มีผู้หญิงนะครับ เขาอยู่คนเดียว
อ๋อ ใช่ มีเสียงอะไรก็ไม่รู้ มาจากท้ายรถครับ
อะไรนะ
อะไรเนี่ย บ้าเอ๊ย
- แค่นี้เหรอ - เหมือนจะไม่มีกล้องวงจรปิดเลย
มาทางนี้
คงไม่ใช่ที่ที่หาเจอได้ง่ายๆ หรอก
มกจินอูคงพาเธอไปในที่ที่มีแต่มันที่รู้จัก
แล้วที่นั่นมันคือที่ไหนวะ
ฉันจะถามว่าปากกาหมึกซึมอยู่ที่ไหน
แค่สามครั้งเท่านั้นนะ
ถ้าเธอไม่ตอบคำถาม
เธอต้องตาย
เธอมีโอกาสสามครั้งเท่านั้น
จำไว้นะ
เอาละ คำถามครั้งที่หนึ่ง
ปากกาหมึกซึมอยู่ที่ไหน
เธอยังเหลือโอกาสอีกสองครั้ง
นี่คือครั้งที่สอง
และครั้งที่สาม
ปากกาหมึกซึมอยู่ไหน
ปากกาอยู่ไหน
จะตอบไหม
อังกฤษ
ปากกาอยู่ที่อังกฤษ
อะไรนะ
คิดว่าฉันจะเชื่อเหรอ
คุณก็รู้ว่ามีคนรับฉันเป็นลูกบุญธรรม
ทุกอย่างของฉันตอนเด็กๆ อยู่ที่อังกฤษ
ฉันแค่ต้องโทรศัพท์
เธอจะต้องชดใช้
ถ้าเธอพยายามจะหลอกฉัน
ตอบฉันมาดีๆ นะ
อยู่ที่อังกฤษจริงเหรอ
(โทรทางไกลต่างประเทศ)
ฮัลโหล
นี่ฉันเองนะ
เธอได้ดูเวลาก่อนโทรมารึเปล่าเนี่ย
ฟังนะ ฉันมีเรื่องอยากให้เธอช่วยหน่อย
จำปากกาหมึกซึม ที่ฉันเก็บเอาไว้ตลอดเวลาได้ไหม
ช่วยส่งมาที่นี่หน่อยได้ไหม
ปากกาหมึกซึมเหรอ
ใช่ น่าจะอยู่ในไบเบิล ที่อยู่ในลิ้นชักที่สามของโต๊ะฉัน
ที่อยู่คือ...
ส่งไปที่มหาวิทยาลัย
ส่งไปที่ออฟฟิศฉันที่มหาวิทยาลัยก็ได้
และช่วยรีบหน่อยนะ
ใช้เวลานานแค่ไหน
น่าจะมาถึงภายใน
ภายในสามวัน
สามวัน
ระหว่างนี้เราจะทำอะไรกันดี
ว่าไง
เกิดอะไรขึ้นกับศาสตราจารย์ชินรึเปล่า
นายรู้ได้ยังไง
เกิดอะไรขึ้นจริงๆ ใช่ไหม
เธอโทรไปหาเพื่อนที่อังกฤษ
อะไรนะ
เธอโทรศัพท์ไปเหรอ
นี่มันเรื่องอะไรกัน
เพื่อนเธอโทรมาหาฉัน บอกว่ามีอะไรแปลกๆ
และเธอก็ปิดมือถือด้วย
เธออยากให้เพื่อนส่งปากกาหมึกซึมมาให้
ปากกาหมึกซึมเหรอ
อะไรนะ
(สถานีตำรวจฮวายัง)
ฉันคิดว่ามันดูแปลกๆ
โต๊ะที่เจใช้ไม่มีลิ้นชักเลย
และเธอไม่ได้เก็บของอะไรไว้ที่นี่ด้วย
คุณไม่คิดว่ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับเธอใช่ไหม
ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะดูแลไม่ให้มีอะไรไม่ดีเกิดขึ้น
ขั้นแรก ผมอยากให้คุณ เอาปากกาอะไรก็ได้ใส่ไว้ในไบเบิล
แล้วส่งมาที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้
ได้ค่ะ ฉันจะจัดการให้
มันน่าจะไปถึงภายในสามวัน
พอคุณส่งของแล้ว รบกวนติดต่อผมมาอีกทีนะครับ
- ได้ค่ะ - ขอบคุณ สวัสดีครับ
- เธอว่าไงบ้าง - ของจะมาถึงภายในสามวัน
ผมคิดว่าศาสตราจารย์ชินพยายามซื้อเวลาให้เรา
เธอคงคิดว่าถ้าเธอโทรหาเพื่อนที่อังกฤษ
ผมน่าจะได้ข่าว
เราควรซ่อนตัวอยู่ในมหาวิทยาลัยฮวายัง และดักจับมกจินอู
ถ้าเขาจับได้ว่าเธอโกหกล่ะ
เราต้องจับมันให้ได้ก่อนสิ
ยอนโฮโกหกโดยเอาชีวิตตัวเองเข้าเสี่ยง
เธอรู้ดีกว่าทุกคน
ว่ามันคือหลักฐานชิ้นเดียว
ไม่ต้องห่วงนะครับ คราวนี้เราจะจับมันให้ได้
มันจะไม่ทำอะไร จนกว่าจะได้ตรวจสอบปากกา
ด้วยตาตัวเอง อย่างที่ศาสตราจารย์ชินเคยบอกพวกเรา
มันคือสิ่งที่มกจินอูอยากได้คืนมากที่สุด
เราต้องเตรียมตัวไปเฝ้าดูมัน ในช่วงสามวันนี้
ใช่แล้ว ไอ้น้อง มันจะต้องจบภายในสามวันนี้แหละ
สามวันนี้
เหมือน 30 ปีสำหรับฉันเลย
ฉันมีเรื่องจะถามค่ะ
รูปนั้น
คุณเป็นคนวาดใช่ไหม
คุณเคยอยู่ที่นี่กับแม่คุณ
นี่อยากสัมภาษณ์หรืออะไรเนี่ย
หรือเป็นการรวบรวมข้อมูล
เรามีเวลาสามวันก่อนปากกาจะมาถึง
คงไม่ใช่ความคิดที่ไม่ดี
ที่ระหว่างนี้จะคุยกัน
ฉันเคยถามชองโฮยองอยู่ครั้งหนึ่ง
ว่าทำไมเขาถึงหมกมุ่นกับกระโปรงมาก
และแม่เขาชอบใส่กระโปรงรึเปล่า
แต่มัน...
คือสิ่งที่คุณหมกมุ่นต่างหาก
ไม่ใช่แม่ของชองโฮยอง แต่เป็นแม่คุณ
อันที่จริง
ชองโฮยองไม่ได้มีประเภทที่ชอบ
แต่...
คุณมี
เพราะคุณเห็นแม่คุณใส่กระโปรง
แม่คุณเป็นคนยังไงเหรอคะ
อย่าโกหกนะ แกไม่ได้จับชายสวมหน้ากากหรอก!
(หน้ากากปีศาจ)
แกคือผู้บุกรุก เหล่านักเลงที่เหยียบย่ำประเทศนี้
นี่แน่ะ!
แม่ครับ ผมอ่านการ์ตูนจบแล้ว
- ได้ สาบานได้ว่าถ้าเธอไม่... - กลับมาก่อน เข้ามาข้างใน
- แม่ครับ แม่! - รอเดี๋ยว
อะไร มีปัญหาอะไรเนี่ย
ผมก็แค่...
แม่บอกให้ผมเรียกแม่ ถ้าอ่านการ์ตูนจบแล้ว
ผมขอโทษครับ แม่
ลงมา กินข้าวกัน
ครับ
(หน้ากากปีศาจ)
เธอใส่กระโปรงและถุงน่อง
และออกไปหาผู้ชายใช่ไหมคะ
อะไรนะ
คุณคงเห็นมันทุกวันจนกระทั่ง...
คุณถูกส่งไปอยู่บ้านยาย
คุณคงรู้ว่าถ้าแม่คุณใส่กระโปรงและถุงน่อง
แปลว่าเธอจะไปทำงาน
คุณคงรออยู่คนเดียวในบ้านหลังนี้ จนเธอกลับบ้าน
มันคงจะนานหลายวัน คุณหลับไประหว่างรอ
จากนั้นอยู่ๆ...
คุณก็เริ่มแค้นใจที่แม่ทิ้งคุณให้อยู่คนเดียว
เกลียดชังใครบางคนอยู่ลึกๆ มากพอๆ กับที่รักพวกเขา
คุณคงเกลียดที่เห็นแม่ออกไปข้างนอก
ฉันเข้าใจผิดรึเปล่าคะ
แม่ ดูนี่สิ
อ่านการ์ตูนและเล่นคนเดียวไปนะ
ที่รักจ๋า
ที่ร่ัก หยุดเถอะค่ะ
อะไรเนี่ย
นี่มันเสื้อผ้าที่ผมซื้อให้คุณเมื่อวาน คุณทำแบบนี้เหรอ ทิฟฟานี
อะไรวะเนี่ย
คุณถึงได้ฆ่าผู้หญิงที่สวมกระโปรงใช่ไหมคะ
พวกเธอทำให้คุณนึกถึงแม่คุณ
เป็นคุณต่างหากที่ฆ่าแม่คุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไม่ใช่ชองโฮยอง แต่เป็นคุณ
เธอไม่รู้อะไรหรอก
ผู้หญิงพวกนั้นมีเหตุผลที่สมควรตาย
คุณฆ่าพวกเธอเพราะมีเหตุผลเหรอคะ
อย่าไร้สาระเลยค่ะ
คุณคิดว่าคุณแตกต่าง จากชองโฮยองที่ฆ่าผู้หญิงเล่นๆ
คุณคิดผิดแล้วค่ะ
คุณก็เหมือนเขานั่นแหละ
ฉันไม่เหมือนมัน!
ฉันแตกต่าง
ผู้หญิงพวกนั้นมีความผิดทุกคน
ยุนดายองมีความผิดเรื่องอะไรคะ
แล้วนัมจูฮีล่ะ
พวกเธอไม่ควรเดินเล่นกลางดึก
พวกเธอไม่ควรทำแบบนั้น
แล้วแม่ของหมวดคิม
ที่ออกไปซื้อเนคไทให้สามีล่ะคะ
ฉันเห็นหล่อนบนรถเมล์
หล่อนยิ้มให้ผู้ชายอีกคน
แม่แบบนั้นจะเลี้ยงลูกให้ดีได้ยังไง
ชีวิตเขาจะดีกว่าถ้าไม่มีแม่แบบนั้น
คุณคิดผิดแล้ว
คุณฆ่าผู้หญิงพวกนั้นแค่เพราะคุณอยากฆ่า
คุณฆ่าพวกเธอแทนการฆ่าแม่คุณ
ไม่ว่าพวกเธอจะปกติหรือไม่ก็ตาม
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณบอกว่า คนคนหนึ่งปกติหรือไม่ปกติยังไง
คุณก็แค่
สนุกกับการฆ่าพวกเธอ
เหมือนชองโฮยองนั่นแหละ
อะไรคะ
จะบีบคอฉันอีกเหรอ
เห็นไหมล่ะ คุณก็แค่อยากฆ่าใครสักคน
บีบคอฉันสิ
ฆ่าฉันเลย
ฆ่าฉันสิ ไอ้ฆาตกร!
- แป๊บเดียวเอง - ให้ตายสิ
คืนนี้ไปกับผมได้ไหม
- โอเค หาที่ไปกัน - อยากสนุกไหม
- คุณเซ็กซี่จัง - ที่รัก
- มานี่เร็ว - ผมชอบมาก
รับผู้ชายสามคนไหวไหม
- ที่รัก ไม่เป็นไร - ฉันไม่คิดแพงหรอก
- เลือกคนสวยสุดไปได้เลย - เหมือนกัน
- ไม่ต้องห่วง - มีเพียบ
ของขวัญที่เข้ามัธยมได้
- เป็นไงบ้าง - มานี่สิ
คืนนี้สวยเชียวนะ
ชื่อนักบุญของผมนี่
ผมชอบ
รับผู้ชายสามคนไหวไหม
ดีกับยายของแกให้มากๆ นะ
ผมมีเพียบเลย
- ลุยกันเถอะ - ดูสาวๆ พวกนี้สิ
แท็กซี่
ไปกันเถอะ
ไอ้หนู นายไม่ควรมาที่นี่นะ
สวัสดีค่า
- ไง - หวัดดี
ผู้หญิงโสโครกพวกนั้น
เฮ้ย!
แม่ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น เธอไม่ใช่คนแบบนั้น
- เธอไม่ใช่คนแบบนั้น - เฮ้ย!
แม่ฉัน
ไม่ใช่คนแบบนั้น
เธอไม่ใช่คนแบบนั้น
(แผนที่ภาพถ่ายดาวเทียม มหาวิทยาลัยฮวายัง)
ครับ คิมซอนแจพูดครับ
นี่เคทนะคะ
ฉันโทรมาเพราะคิดว่าพัสดุ
น่าจะไปถึงพรุ่งนี้เช้าค่ะ
ออฟฟิศของศาสตราจารย์ชินอยู่ตรงนี้
นี่คือทางเข้าตึกที่มีอยู่แค่สองทาง
หน่วยสองจะเฝ้าดูใกล้ทางเข้าพวกนี้
- ครับ - ครับ
ประตูหน้าของ ม.อยู่ไหน
นี่คือประตูหน้าและหลังครับ
ห้องแล็บของเธออยู่ใกล้ประตูหน้ามากกว่า
มกจินอูน่าจะใช้ประตูหน้าเพื่อย่นระยะทาง
แทฮี มินฮา รอมันที่ประตูกับฉันนะ
เราต้องจับมันในตึก
ไม่งั้นมันอาจหนีไปได้
นายกับฉันจะรอมัน ใกล้ออฟฟิศศาสตราจารย์ชินแล้วโจมตี
คิดว่ามันจะมาด้วยตัวเองเหรอ
ฉันคิดว่าใช่นะ
มันเสี่ยงเกินกว่า จะพาศาสตราจารย์ชินมาในฐานะตัวประกัน
จับมันให้ได้ก่อนเถอะ
คิมซอนแจ ของจะมาถึงเมื่อไหร่นะ
จะมาถึงช่วงสิบโมงถึง 11 โมงครับ
รีบไปกันเถอะ
ไปประจำที่ทางเข้าตึกที่ตั้งออฟฟิศเธอ
ครับ
ไปกันเลย
เตรียมพร้อมประจำที่เอาไว้นะ
เราจะไปแทนที่ตอนเช้ามืด
อย่าส่งเสียงนะ
เตรียมพร้อมนะ
รถส่งของด่วนเพิ่งเข้าไป
รถเพิ่งเข้าไป
(ห้องวิจัยระบบปฏิบัติการ)
ใครน่ะ
อะไรน่ะ
ขอโทษนะครับ สักครู่นะครับ
มีพัสดุส่งถึงศาสตราจารย์ชินแจอีไหมครับ
คุณชินแจอีเหรอครับ
อ๋อ นึกออกแล้ว มีคนมารับแทนเธอแล้วครับ
อะไรนะ
ขอบคุณครับ
หัวหน้าครับ มกจินอูไม่อยู่ที่นี่ครับ
บ้าเอ๊ย
นี่คือประตูหน้าและหลังครับ
ห้องแล็บของเธออยู่ใกล้ประตูหน้ามากกว่า
มกจินอูน่าจะใช้ประตูหน้าเพื่อย่นระยะทาง
เราต้องจับมันในตึก
นายกับฉันจะรอมัน ใกล้ออฟฟิศศาสตราจารย์ชินแล้วโจมตี
อยากจะบ้าตาย
มันคงรู้สึกได้น่ะ
เราซ่อนตัวอยู่ตั้งแต่เมื่อคืน มันไม่มีทางรู้ได้อยู่แล้ว
มันรู้ได้ยังไงเนี่ย
อีกอย่าง มันรู้ได้ยังไง ว่าปากกาหมึกซึมอยู่ที่ยอนโฮ
เรื่องนั้นฉันคุยกับคิมซอนแจคนเดียวเองนะ
เดี๋ยวก่อน
จงอย่ายอมแพ้แม้นายจะเดินหมาก อย่างโง่เขลาก็ตาม
ทำไม มีอะไรเหรอ
อะไรน่ะ ไม่จริงใช่ไหม
ให้ตายสิ บ้าเอ๊ย!
ไอ้สารเลว
มันได้ยินเราทุกอย่าง
ถ้ามันกล้าแตะต้องยอนโฮแม้แต่ปลายก้อยล่ะก็
ฉันจะฆ่ามัน
พัคกวังโฮ พัคกวังโฮ
เธอหลอกฉันเหรอ
ทำไม
คิดว่าเธอจะซื้อเวลาได้เหรอ
มันไม่ได้อยู่ที่อังกฤษใช่ไหม
มันอยู่ไหน
ปากกาหมึกซึมน่ะ
บอกฉันมาว่าปากกาอยู่ไหน!
ยอนซุก
ยกโทษให้ฉันด้วยนะ
ฉันสัญญาว่าฉันจะ...
ฉันจะ...
ปกป้องลูกของเราให้ได้
ไม่ว่าต้องทำยังไงก็ตาม
ฉันจะช่วยลูกให้ได้
งั้นฉันจะค้นคว้าเรื่องของมกจินอูเพิ่มเติม
เขาเอาวิธีการฆ่ามาจากไหน
ถ้าเราสามารถหาเบาะแสได้
ตอนที่จินอูอายุประมาณ 11 หรือ 12
เธอเอาจินอูมาทิ้งไว้กับแม่ของเธอ
เธอจะได้ออกไปหาเงินได้
ทุกครั้งที่เธอกลับมาเยี่ยมบ้าน ก็จะเอาของขวัญถุงใหญ่มาด้วย
บางครั้งฉันยังได้ถุงน่องเป็นของขวัญเลย
สมัยนั้นถุงน่องแพงมากเลยละ
- ถุงน่องเหรอคะ - ใช่
ฉันคิดว่าเธอเคยทำงาน อยู่ที่ "ทาวน์" หรืออะไรนี่แหละ
แล้วแม่ของเขาเสียเพราะอะไรคะ
เธอตายในโรงพยาบาล ได้ข่าวว่าเธอพิษสุราเรื้อรังนะ
อาจจะอยู่ที่ไหนสักแห่ง ที่เกี่ยวกับแม่ของมัน
คุณกำลังหาคิมจีฮเยจากปี 1985 ใช่ไหมครับ
มันบอกว่าเธอเสียชีวิตเพราะพิษสุราเรื้อรัง
คุณอยากรู้เรื่องอะไรครับ
ที่อยู่ของเธอ มีที่อยู่บ้านเธอในตอนนั้นไหมครับ
ไม่แน่ใจว่าที่นั่นยังอยู่รึเปล่านะ
บ้านเลขที่ 58 "นิวยอร์กทาวน์" ในมีจูชอน
หญิงชราในเทปของยอนโฮก็พูดถึง "ทาวน์"
ขอบคุณที่ช่วยครับ
หัวหน้าครับ เรารู้แล้วว่ามกจินอูซ่อนตัวอยู่ที่ไหน
เข้าใจแล้ว เธอจะไม่ยอมตอบคำถามสินะ
แปลว่าถึงตาฉันแล้วใช่ไหม
คนที่เธอตามหา
คือพัคกวังโฮใช่ไหม
รู้สึกยังไงบ้างที่ได้เจอพ่อที่เด็กกว่าตัวเอง
ในเมื่อเธอเปิดเผยความลับ ที่ฉันเก็บมานาน 30 ปี
มันจะยุติธรรมก็ต่อเมื่อ ฉันได้อะไรจากสิ่งนี้ไม่ใช่เหรอ
เขาฆ่าพัคกวังโฮตัวจริงตาย
และเขาใช้ตัวตนของพัคกวังโฮตัวจริง และทำตัวเป็นตำรวจ
ฉันควรบอกเรื่องนี้กับใครดีนะ
หัวหน้าหน่วยอาชญากรรมเหรอ
ท่านผู้กำกับเหรอ
หรือสื่อมวลชน
อย่านะ
บอกฉันมาสิ
ปากกาหมึกซึมอยู่ไหน
ยอนโฮ
เราซ่อนมันไว้ในนี้ดีไหม
ดีค่ะ
พี่หมีคงเจ็บท้องมากเลย
พ่อจะกลับมาเอาปากกาออกจากท้องพี่หมีเอง
จริงเหรอคะ
จริงสิ
ลูกต้องไม่บอกใครจนกว่าพ่อจะกลับมานะ
เพราะนี่คือเกมล่าสมบัติ
ค่ะ
ให้ตายสิ
ฉันน่าจะฆ่าเธอตั้งแต่แรกจริงๆ
เฝ้าทุกทางออกไว้
ซอนแจ
ไอ้สารเลว!
เฮ้ย!
เฮ้ย
ยอนโฮ
ยอนโฮๆๆๆ
เป็นอะไรรึเปล่า
ยอนโฮ
ศาสตราจารย์ชิน เป็นอะไรรึเปล่าครับ
ไม่เป็นไรใช่ไหม
ค่ะ
(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยฮวายัง)
อะไร ทำไมออกมาแล้วล่ะ
ลูกควรให้หมอตรวจก่อนนะ
หมอว่ายังไงบ้างครับ
เขาบอกว่าฉันไม่เป็นอะไร แค่ขาเคล็ดค่ะ
มกจินอูเป็นยังไงบ้างคะ
อะไรเนี่ย
เอาจริงดิ
จับไม่ได้เหรอคะ
ฉันมีหลักฐาน เราแค่ต้องหาเขาให้เจออีกครั้ง
ไปกันเถอะ
ให้ตายสิ
เอ๊ะ ตุ๊กตาหมีเหรอ
ลูกซ่อนมันไว้ในนี้เหรอ
ใช่ค่ะ
ขอบใจนะ ยอนโฮ
ขอบใจนะ ยอนซุก
แต่...
คิดว่าเพราะอะไรมกจินอูถึงหมกมุ่น กับปากกาหมึกซึมด้ามนี้ขนาดนั้นคะ
แล้วคิดว่าเพราะอะไรเขาถึงไม่ฆ่าฉันทันทีคะ
ถ้าเขาฆ่าฉัน
ก็จะไม่มีใครเจอปากกาด้ามนี้แน่นอน
คุณคิดว่าปากกาหมึกซึมด้ามนี้
มีความหมายพิเศษกับเขารึเปล่าคะ
(สถาบันสืบสวนทางวิทยาศาสตร์แห่งชาติ)
ผลออกแล้วเหรอ
ใช่ ผลดีเอ็นเอออกแล้ว
คราบเลือดตรงกับ
ดีเอ็นเอของยุนดายองและนัมจูฮี
มีดีเอ็นเอและรอยนิ้วมือ ของมกจินอูมาด้วย
ไอ้สารเลว
แล้วมีอะไรอีก
แล้วเหยื่อเมื่อ 30 ปีก่อนล่ะ
มันผ่านมานานเกินไปแล้วครับ
เราตั้งข้อกล่าวหามันไม่ได้อยู่แล้วละ
เพราะคดีหมดอายุความไปแล้ว
เราเคยไม่มีหลักฐานตอนที่มีผู้ต้องสงสัย
ตอนนี้เรามีหลักฐานแต่ไม่มีผู้ต้องสงสัย
ไอ้สารเลวนั่นมันไปหลบอยู่ที่ไหนนะ
(ห้ามเข้า กำลังสืบสวน)
(หน้ากากปีศาจ)
นี่คือจำนวนคนที่ฉันเคยฆ่า
ตอนนี้ฉันอาจจะขาเป๋นะ
แต่สมัยสงครามเวียดนาม ไม่มีใครสู้ฉันได้สักคน
ฉันควรฆ่าไอ้พวกเวียดนามโสโครก ให้มากกว่านั้นอีก
จินอู
เราต้องกำจัด
คนโสโครกทุกคนนะ
คนโสโครก
แม่
แม่ตาย
เพราะโสโครกเหมือนกันรึเปล่าครับ
พวกแก
ไม่สามารถจับหน้ากากปีศาจได้
พวกแกคือผู้บุกรุก
นักเลงที่เหยียบย่ำประเทศนี้
(การฆาตกรรมโดยมกจินอูในเขตฮวายัง)
มกจินอูพูดถึงเรื่องนี้ ในช่วงที่มีคดีชองโฮยอง
ในกรณีแบบนี้ เราต้องดู ว่าเคยเกิดอะไรขึ้นก่อน ไม่ใช่หลัง
หาตัวตนของเขาให้เจอ
แล้วเราจะรู้ว่าเขาจะไปที่ไหน
ถ้าเขาหมายความอย่างที่พูด
มกจินอูต้องกำลังตามล่าผู้หญิงอีกแน่นอน
เขาจะไม่ยอมหยุดฆาตกรรมแน่
สาเหตุที่เขาฆ่าคนแก่ ตอนที่ให้บริการแพทย์อาสา
ก็คือวิธีการเชิงรับ เพื่อลดแนวโน้มปัจจัยเสี่ยงครับ
เดี๋ยวนะ นายจะบอกว่า มันจะฆ่าคนอีกเหรอ
ตอนที่มันถูกปล่อยออกไป จากโรงพักคราวที่แล้ว
มันกล้ามากพอที่จะฆ่าผู้หญิงอีกคนทันที
ตามที่ยอนโฮบอก
มกจินอูมีแนวโน้มที่จะตามล่าผู้หญิง ที่ทำให้มันนึกถึงแม่ของมัน
มันจะเดินเท้าเหมือนเมื่อก่อน
เพียงแต่ครั้งนี้ สถานนี้จะเป็นที่ที่หาง่ายขึ้น
เหยื่อที่มกจินอูตามล่า
มักจะพบได้ตามย่านใจกลางเมือง
งั้นก็เป็นไปได้ว่ามันจะก่อเหตุ ในเมืองอื่นใช่ไหม
ไม่ มันจะยังอยู่ในฮวายังนี่แหละ
ความเคยชินมันเปลี่ยนกันยาก
เหมือนที่มันย้อนกลับไปที่เกิดเหตุ
มันไม่มีทางออกจากเมืองนี้ ที่มันก่ออาชญากรรมไปได้หรอก
มันต้องอยู่แถวๆ นี้แหละ
เราต้องรู้ว่าเป้าหมายต่อไปของมันคือที่ไหน
เราถึงจะไปรอมันที่นั่นได้
(แม่น้ำแฮอิน สนามเด็กเล่น)
ยุนดายองถูกฆ่าที่แม่น้ำแฮอิน
นัมจูฮีถูกฆ่าที่สนามเด็กเล่น
และซอนโบมีที่สวนสาธารณะ ใกล้อะพาร์ตเมนต์ของเธอ
(สถานีตำรวจฮวายัง แผนที่เขต)
มกจินอูเจอเหยื่อทั้งหมดครั้งแรกที่ไหนนะ
ที่แรกที่มันเจอพวกเธอเหรอ
ในอดีต มันฆ่าเหยื่อ ที่เดียวกับที่มันฉุดพวกเธอไป
แต่มันทำแบบนั้นในฮวายังไม่ได้
มันเจริญขึ้นและมีกล้องวงจรปิดมากขึ้น
ถ้าเรารู้ว่าสถานที่สุดท้ายที่เหยื่ออยู่คือที่ไหน
ฉันเชื่อว่าเราจะเจอ จุดที่พวกเธอมาบรรจบกันได้
บาร์ที่ยุนดายองทำงานอยู่ตรงนี้
นี่คือร้านขายเสื้อผ้าที่นัมจูฮีไปกับเพื่อนๆ
ร้านอาหารที่ซอนโบมีไปกินข้าวคือที่นี่
ที่นี่แหละ นี่คือพื้นที่ล่าเหยื่อของมัน
ทุกที่อยู่ใกล้มหาวิทยาลัยฮวายัง
ผู้ต้องสงสัยปรากฏตัวแล้ว
อะไรนะครับ ที่ไหน
ใกล้สวนสาธารณะ
อะไรเนี่ย
แต่...
คิดว่าเพราะอะไร
มกจินอูถึงหมกมุ่น กับปากกาหมึกซึมด้ามนี้ขนาดนั้นคะ
แล้วคิดว่าเพราะอะไร เขาถึงไม่ฆ่าฉันทันทีคะ
ถ้าเขาฆ่าฉัน
ก็จะไม่มีใครเจอปากกาด้ามนี้แน่นอน
คุณคิดว่าปากกาหมึกซึมด้ามนี้ มีความหมายพิเศษกับเขารึเปล่าคะ
เหมือนที่เจ้าหน้าที่พัคทำกับฉัน
ฉันจะพรากสิ่งที่เขา หวงแหนมากที่สุดไปจากเขา
ซึ่งก็คือคุณไง ศาสตราจารย์ชิน
ลูกสาวของพัคกวังโฮ
ยอนโฮ ลูกอยู่ไหน เป็นอะไรรึเปล่า
โลกนี้ยังมีคนอีกมากมายที่สมควรได้รับโทษ
ทั้งหมดเป็นเพราะนายตามล่ามกจินอู
เพราะนาย เราถึงจับคนร้ายได้
ขอบคุณนะ และขอโทษด้วย
แกมันสมควรตาย ไอ้ชาติชั่ว!
เราอยากขอโทษจากใจครับ
นายจะกลับไปเหรอ
ฉันคิดว่าฉันทำทุกอย่าง ที่ควรทำที่นี่เสร็จหมดแล้ว
คราวนี้จะไปจริงๆ แล้วนะ
คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล