เหมือนที่เจ้าหน้าที่พัคทำกับฉัน
ฉันจะพรากสิ่งที่เขา หวงแหนมากที่สุดไปจากเขา
ซึ่งก็คือคุณไง ศาสตราจารย์ชิน
ลูกสาวของพัคกวังโฮ
แต่คุณคิดว่าเพราะอะไร
มกจินอูถึงหมกมุ่น กับปากกาหมึกซึมด้ามนี้ขนาดนั้นคะ
แล้วคิดว่าเพราะอะไร เขาถึงไม่ฆ่าฉันทันทีคะ
ถ้าเขาฆ่าฉัน
ก็จะไม่มีใครเจอปากกาด้ามนี้แน่นอน
คุณคิดว่าปากกาหมึกซึมด้ามนี้
มีความหมายพิเศษกับเขารึเปล่าคะ
วันที่ 1 ตุลาคม ปี 1985
แม่ผมตาย
แต่ผมไม่เสียใจเลย
แม่ตายก็เพราะแม่โสโครก
(วันที่ 1 ปี 1985 แม่ผมตาย)
วันที่ 3 พฤศจิกายน ปี 1986
ผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งโทรศัพท์อยู่ ในตู้โทรศัพท์สาธารณะ
เธอใส่กระโปรงและถุงน่อง
เธอเดินผ่านผมไป
หลังจากที่เธอโทรศัพท์เสร็จ
ในตอนนั้น ผมห้ามตัวเองไม่ได้เลย เพราะเธอโสโครก
ผมเลยใช้ถุงน่องรัดคอเธอซะ
ผมทำให้เธอตายโดยไม่รู้สึกเจ็บปวด
และผมใช้ปากกาหมึกซึม วาดจุดหนึ่งจุดที่ส้นเท้าของเธอ
ปากกาที่แม่ให้ผมมา
ผมอยากให้พวกเธอเกิดใหม่ เหมือนกับชื่อนักบุญโนเอล
ปากกาหมึกซึม
แม่ของเขาเป็นคนให้เขานี่เอง
มิน่าเขาถึงอยากได้คืน
เขาทำของมีค่าหาย เขาเลยอยากได้คืน
(พ่อ)
ยอนโฮ ลูกอยู่ไหน เป็นอะไรรึเปล่า
ฉันคิดว่าเป้าหมายต่อไปของมกจินอู
คือตัวฉันเองค่ะ
(มหาวิทยาลัยฮวายัง)
มกจินอูรู้ว่าฉันเป็นลูกคุณ
อะไรนะ
เขาจะไม่หาเหยื่ออีกราย ที่เขาชอบหรอกค่ะ
เขาจะตามล่าฉันอีกครั้ง
อันที่จริง...
เป้าหมายของมันคือกวังโฮ
เขาเป็นคนเอาปากกาหมึกซึมไปตั้งแต่แรก
ใช่ค่ะ
เขาต้องการให้คุณได้รับประสบการณ์เดียวกัน
ไม่เหมือนการฆาตกรรมก่อนหน้า
อารมณ์ของเขาคือตัวกระตุ้นให้เขาทำ
เขาต้องการทำให้กวังโฮรู้สึก
ถึงความทุกข์ทรมานที่เขารู้สึก
ไอ้บ้าสารเลว
ยอนโฮ
ฟังพ่อให้ดีนะ
มันจะตามล่าลูก
คิดว่ามันจะตามไปที่ไหนคะ
ที่บ้าน
บ้านเหรอ
ลูกจำวันนั้นได้ไหม
เราได้ยินเสียงกริ่งประตู แต่ไม่มีใครอยู่ที่ประตูบ้านเลย
ทำไม เกิดอะไรขึ้น
ใครมาเล่นอะไรพิเรนทร์ กลางดึกแบบนี้เนี่ย
พ่อคิดว่าต้องเป็นมกจินอูแน่ๆ
มันจะไปหาลูก ตอนที่เรามัวแต่สนใจเรื่องอื่นอยู่
จากนี้ไป ห้ามอยู่ห่างพ่อเด็ดขาดนะ
เข้าใจไหม
ไม่ได้ค่ะ แบบนั้นจะดูน่าสงสัย
เราต้องทำเหมือนทุกอย่างปกติ
เราถึงจะจับเขาได้
- ไม่นะ ยอนโฮ ลูกอาจจะ... - คราวนี้
คุณจะปกป้องฉันใช่ไหมคะ
ใช่
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พ่อจะปกป้องลูกเอง
คิมซอนแจ ไปเฝ้าดูคนร้ายกันดีกว่า
หัวหน้าครับ
เรารู้แล้วครับว่ามกจินอูจะทำอะไรต่อไป
ไอ้ชาติชั่ว!
ไม่นะ ไอ้ชาติชั่ว!
ศาสตราจารย์ชิน
มานี่เลย ไอ้ชาติชั่ว มานี่
ยอนโฮ!
ตายซะเถอะ
ซอนแจ
นายมาใส่กุญแจมือเถอะ
ยอนโฮ ไม่เป็นไรใช่ไหม
คุณถูกจับแล้ว มกจินอู
ข้อหาฆาตกรรม
คุณมีสิทธิ์ที่จะไม่พูด และปฏิเสธที่จะตอบคำถาม
มันไม่มีสิทธิ์จะรู้เรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ
คุณมีสิทธิ์ปรึกษาทนายได้
และทุกอย่างที่คุณพูด
อาจถูกใช้ปรักปรำคุณในศาลได้
เอาตัวเขาไป
ในที่สุดเราก็จับมันได้
ใช่ ในที่สุดเราก็จับมันได้
เก่งมาก ซอนแจ
ขอบใจนะ
ข่าวล่าสุดครับ
คดีฆาตกรรมต่อเนื่องหญิงสาวหลายคน ที่เกิดขึ้นเมื่อ 30 ปีก่อน
เป็นคดีที่ไม่ค่อยมีใครรู้
ผู้ต้องสงสัยในคดีเหล่านี้ถูกจับได้แล้ว หลังจากผ่านไป 30 ปี
ตำรวจสันนิษฐานว่า การฆาตกรรมที่แม่น้ำแฮอินและยอนจีดง
ที่เคยคิดว่าเป็นฝีมือของชองโฮยอง
- ก็เป็นฝีมือของเขาเช่นกัน - ฆาตกรต่อเนื่องเหรอ
- เธอว่าเขาฆ่าทั้งสิบคนเลยไหม - ข่าวนี้เป็นที่ตกใจมาก
- อะไรนะ - ฆาตกรต่อเนื่องก็แบบนี้แหละ
เธอว่าเขาฆ่าพวกเขายังไง
อยากรู้ไปทำไม
มีคนตายนะ ตาบ้า
ไม่ใช่เรื่องที่เราควรเม้าท์นะ
เพื่อนฉันถูกฆ่าตายนะ
นี่คือข่าวล่าสุด
คดีฆาตกรรมต่อเนื่องหญิงสาว...
เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อไหร่ ฉันไม่เคยรู้เรื่องมาก่อนเลย
เมื่อ 30 ปีก่อนครับ
ยังมีคดีที่ถูกลืมแบบนี้อีกนะครับ
(ท่านผู้กำกับ)
ครับ ท่าน
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหมอ ที่ชันสูตรศพให้เราเป็นคนร้าย
เขาอยู่ข้างๆ เรามาตลอดเลยนะ
บ้าชะมัด
ฉันทำให้พวกนายลำบากในช่วงสืบสวน
ฉันขอโทษนะ
อย่าเลยครับ
ฉันขอโทษ
เก่งมาก พวกนายควรเชื่อฟังหัวหน้าให้ดี
ถ้าเห็นว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล จงสืบสวนให้สมกับเป็นนักสืบ
มันเป็นสิ่งที่ผมเรียนรู้ มาจากท่านนั่นแหละครับ
- อย่าไปฟังคนอื่น - อะไรนะ
เหมือนใครบางคนในอดีต
ฉันได้คุยกับท่านผู้กำกับแล้ว
ฉันจะสนับสนุนพวกนายอย่างดี ปิดคดีให้เรียบร้อยแล้วกันนะ
เข้าใจไหม
เอาละ โชคดีนะ
แล้วก็...
- กินอาหารดีๆ นะ - ครับ
ให้ตายสิ
เราจับคนร้ายได้แล้ว
เราต้องพิสูจน์ว่ามันมีความผิด
ถึงแม้ว่าคดีนี้จะหมดอายุความไปแล้ว
เราจะทำให้มันรับสารภาพให้ได้
เราคงตั้งข้อกล่าวหาคดีพวกนั้นกับมันไม่ได้
แต่ฉันอยากได้ยินมกจินอูยอมรับมัน
เพราะมัน...
คือสิ่งเดียวที่เราทำได้ เพื่อให้เหยื่อไปสู่สคติ
แทฮี มินฮา ไปบ้านคนร้ายกับฉันนะ
เราได้หมายค้นมาแล้ว
เราควรค้นหาทุกอย่าง ที่จะพิสูจน์ความผิดของมันได้
กวังโฮกับซอนแจ เริ่มไต่สวนมันได้เลย
นายไหวไหม
ฉันก็อยากได้ยินเหมือนกัน
ฉันอยากได้ยินมันยอมรับผิด
งั้นมาไต่สวนกันให้มากที่สุด เท่าที่จะทำได้ไปอีกสิบวันกันดีกว่า
เราต้องทำให้สำเร็จ
ใช่ คราวนี้มันหนีพวกเราไปไม่รอดแน่
มาเริ่มกันเลย
เธอไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหม
ฉันรีบกลับมาทันทีที่สัมมนาเสร็จเลย
ตายจริง
ฉันไม่น่าพาเธอไปมหาวิทยาลัยฮวายังเลย
อย่าพูดอย่างนั้นสิคะ
เป็นเพราะคุณ หนูถึงได้เจอคนที่หนูต้องเจอ
- คนที่เธอต้องเจอเหรอ - ใช่ค่ะ
คนที่ฟ้ากำหนดมาให้หนูต้องเจอ
แต่เธอก็ต้องเจอคนที่ไม่ควรเจอด้วยนะ
ฉันกำลังพูดถึงฆาตกรที่เพิ่งโดนจับน่ะ
มกจินอู
เหมือนที่เธอเคยบอกเลย ฆาตกรต่อเนื่องอีกคนอยู่ใกล้ตัวเรามากจริงๆ
เขาหลบซ่อนอยู่ท่ามกลางทุกคนเหมือนคนปกติ
ชองโฮยองเป็นโรคจิต
แต่มกจินอูเป็นพวกต้านสังคมมากกว่า
เขาไม่เหมือนชองโฮยอง
ที่มีปัญหาการเข้าสังคม หลังจากออกมาจากโรงพยาบาลจิตเวช
มกจินอูเป็นหมอชันสูตรศพที่มีความสามารถ
ที่ได้รับการยอมรับจากสังคมมากพอ
คนแบบนี้น่ากลัวกว่าอีก
เพราะพวกเขาดูเหมือนเพื่อนบ้านที่ดี
เธอคิดว่า
เขาจะรับสารภาพไหม
ก็เป็นไปได้ทั้งสองอย่างค่ะ
เขาอาจจะรับสารภาพง่ายๆ เลยก็ได้
หรืออาจปิดปากเงียบเลยก็ได้
ดูให้ดี แกฆ่าผู้หญิงพวกนี้
ไม่ใช่แค่นั้นนะ
อีจองซุก คิมกยองซุน ฮวังชุนฮี
ซอฮีซู คิมยองจา จินซอนมี
คิดจะปิดปากเงียบใช่ไหม
นี่คือหลักฐาน
ที่แกขอให้เราเอามา
เราพบดีเอ็นเอของเหยื่อ จากปากกาหมึกซึมของแก
และยังพบดีเอ็นเอของแกด้วย
แกจะยอมรับข้อกล่าวหาไหม
เฮ้ย ตอบคำถามสิ
อย่าเอาแต่จ้องหน้าฉัน ตอบคำถามสิ ไอ้บ้านี่
เกมจบแล้ว ยอมรับซะเถอะ
(ผลตรวจดีเอ็นเอ)
ตอบฉันมา
แกฆ่าพวกเธอ
ไม่รู้สึกสงสารคนพวกนี้บ้างเลยเหรอ
พวกเธอตายชั่วข้ามคืนเพราะแกนะ
ดูรูปซะ ดูให้ดีๆ
พูดอะไรสักอย่างสิ ตอบมา!
อย่างที่คิดเลย เขาไม่ยอมพูด
ในไดอารีของมัน เขียนอะไรเอาไว้อีกรึเปล่า
ฉันยังอ่านอยู่เลยค่ะ ถ้าเจออะไรจะรีบบอกนะคะ
โอเค แล้วก็อย่าลืมล็อกประตูบ้านละ
มีอะไรก็โทรหาพ่อนะ
ค่ะ แล้วนี่กินข้าวรึยังคะ
ควรกินแล้วละ ขอบใจนะ
(ห้ามเข้า พื้นที่ตำรวจ)
- ให้ตายสิ หัวหน้าครับ - ว่าไง
อะไรเนี่ย
นี่คือ...
นี่สินะที่กวังโฮพูดถึง
มาระบุตัวคนพวกนี้กันก่อนเถอะ
ครับ
(เสียชีวิตแล้ว)
นี่เท่ากับมีเหยื่อ 25 รายใช่ไหม
รวมพัคกวังโฮที่ตายไปแล้วด้วย ก็เป็น 26 ราย
ให้ตายสิ
อันที่จริง
เรามีหลักฐานมากเกินพอ ที่จะฟ้องร้องมันข้อหาฆาตกรรม แต่...
อย่างที่คุณบอก เราจะจบแบบนี้ ไม่ได้ใช่ไหมครับ หัวหน้า
ผมรู้ว่าเราต้องไขทุกคดีให้ได้ แต่มันไม่ยอมปริปากพูดเลย
มกจินอูก่อเหตุฆาตกรรมครั้งแรก
หลังจากแม่ของมันตาย
หลังจากลักพาตัว ศ.ชิน มันก็พาเธอไปบ้านเก่ามัน
ที่มันเคยอยู่กับแม่
และยังจ้องเล่นงาน ศ.ชินอีกครั้ง
เพราะปากกาหมึกซึมที่แม่มันให้ไว้หายไป
ผมคิดว่าเราต้อง...
กระตุ้นมันว่าทำไมเรื่องทั้งหมด ถึงเกิดขึ้นตั้งแต่แรก
อย่างที่ยอนโฮบอก
มกจินอูทั้งรักทั้งเกลียดแม่ของมัน
ฉันเชื่อว่า มันต้องมีปฏิกิริยาอะไรสักอย่างแน่นอน
เอาตัวมกจินอูมาเลย
แกหน้าเหมือนแม่แกมากนะ
ฉันรู้
ว่าจริงๆ แล้วแกอยากฆ่าแม่แกมาก
ฉันเชื่อว่าแกไม่ได้เกลียดเธอตั้งแต่แรกหรอก
แกแวะไปเยี่ยมบ้านที่เคยอยู่กับแม่แก
เมื่อ 30 ปีก่อนเป็นครั้งคราว
แปลว่าแกมีความทรงจำดีๆ ที่นั่นเหมือนกัน
เธอมักจะยิ้มให้แกแบบนี้
ใช่ไหม
แต่วันหนึ่ง เธอคงเริ่มยิ้มแบบนี้กับคนอื่น
กับลูกค้าผู้ชาย
ที่เธอพากลับมาด้วย
นั่นคือตอนที่นายคงคิดว่า
"ทำไมแม่ถึงทำมาหากินแบบนี้"
พอเธอส่งแกไปอยู่บ้านยาย
ฉันว่าแกคงคิดว่าเธอรำคาญ
ที่มีแกอยู่ใกล้ๆ เพราะลูกค้าพวกนั้น
เวลาที่แม่แกไปเยี่ยมแกที่บ้านยาย
เพื่อนบ้านทุกคนก็จะซุบซิบกันว่า
แม่แกทำงานที่ "ทาวน์"
ฉันเชื่อว่าแกโกรธ
"แม่ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น
ทำไมพวกเขาพูดถึงแม่แบบนั้น"
แต่ต่อมา แกคงเริ่มรู้สึกโกรธแม่แก
แถมยังไปฟังผู้ชายคนนั้น ที่เคยไปสงครามเวียดนาม
เราต้องกำจัดคนโสโครกทุกคนนะ
ความเกลียดชังของแกคงค่อยๆ เพิ่มมากขึ้น
แล้ววันหนึ่ง แม่แกก็เลิกไปหาแก
เพราะอยู่ที่โรงพยาบาล เพราะเป็นพิษสุราเรื้อรัง
พอแกไปเยี่ยมเธอ
เธอก็ตายแล้ว
ตอนนั้นแหละที่ความโกรธแค้นของแกระเบิด
แม่
เพราะเธอตาย
กะทันหันเหลือเกิน
แม่ตาย
เพราะโสโครกเหมือนกันรึเปล่าครับ
"แม่ตาย
แต่ผมไม่เสียใจเลย
แม่ตายก็เพราะแม่โสโครก"
แกถึงได้ฆ่าแต่ผู้หญิงที่ใส่กระโปรง
แกไม่รัดคอพวกเธอหลายๆ ครั้ง แกรัดคอครั้งเดียว
เพราะความเกลียดชังของแก ไปถึงจุดสูงสุดแล้ว
พวกเธอดูเหมือนแม่ของแก แกก็เลยฆ่าพวกเธอ
นี่
ตอบเขาสิ ไอ้ชั่ว
ยิ้มเหรอ
เฮ้ย มกจินอู
กล้าเรียกตัวเองว่าคนเหรอ
(วันที่ 25 มีนาคม ปี 1986)
(วันที่ 1 ธันวาคม ปี 1985)
(ฮวังชุนฮี ฆาตกรรมวันที่ 1 ธันวาคม ปี 1985)
(ซอฮีซู ฆาตกรรมวันที่ 25 มีนาคม ปี 1986)
(คิมยองจา ฆาตกรรมวันที่ 15 เมษายน ปี 1986)
(จินซอนมี ฆาตกรรมวันที่ 9 กันยายน ปี 1986)
เขาเขียนไดอารีเล่มนี้ เพื่อบันทึกการฆาตกรรมของเขา
พระเจ้าเห็นผมฆ่าผู้หญิงไปหลายคนแล้ว
แต่ยังไม่เกิดอะไรขึ้นกับผมเลย
เพราะอะไร
นั่นก็เพราะผมทำสิ่งที่ถูกต้องอยู่
ผมฆ่าคนด้วยภารกิจ
ผมจำกัดคนที่มีบาป
สิ่งที่ผมทำคือสิ่งที่ต้องทำ
ไม่มีใครวิพากษ์วิจารณ์ผมได้
ไม่มีใครควรวิพากษ์วิจารณ์ผม
เขาฆ่าคนด้วยภารกิจเหรอ
เขาคงมั่นใจว่าเขาทำสิ่งที่ถูกต้องจริงๆ
ในขณะที่เขาฆ่าผู้หญิงไปเรื่อย
ผู้หญิงที่คล้ายกับแม่ของเขา
จุดอ่อนของเขาไม่ใช่แม่ของเขา
จุดอ่อนของมกจินอู
คือตัวเขาเอง ไม่ใช่แม่ของเขา
เขาเริ่มฆ่าคนเพราะแม่ของเขา
แต่เขาทำแบบนั้นเพราะรู้สึกว่ามีหน้าที่ ต้องกำจัดความชั่วร้ายออกจากสังคม
เขาทำสงครามด้วยตัวเอง
บ้าชะมัด
เขาคิด
ว่าเขาต่อสู้เพื่อความยุติธรรม
คุณต้องทลาย
ความเชื่อที่แข็งแกร่งของเขา
ฉันเชื่อว่าเขาจะพูด ถ้าคุณกระตุ้นเขาด้วยเรื่องนี้
ไอ้ชั่วโรคจิต
แกคิดว่าตัวเองพิเศษงั้นเหรอ
แกเป็นหมอชันสูตรศพ ที่ประสบความสำเร็จแล้ว
แถมยังเป็นอาจารย์ที่น่ารักของนักศึกษา
เงินทองก็ไม่ขัดสน และแกก็ไม่ได้บ้าด้วย
แกคงเชื่อว่า
มีเหตุผลที่ดีในการฆ่าคน
ไม่ได้มีเหตุผลเฉพาะเจาะจง
สำหรับผู้ชายอย่างแกในการฆ่าใครหรอก
แกอาจคิดว่าแกแตกต่างจากชองโฮยอง
แกฆ่าและทิ้งผู้หญิงไว้ในที่โล่งแจ้ง เพราะแก...
ไม่อยากถูกเอาไปเปรียบกับ พวกปลายแถวแบบนั้น
แต่เห็นไหม
ก่อนที่ฉันจะรู้ว่าแกคือฆาตกรตัวจริง
ฉันเคยคิดว่าแกเป็นคนน่าทึ่งมาก
แต่ฉันเข้าใจผิด
ฉันคิดผิด
นายไม่ต่างจากชองโฮยองเลย นายมันก็แค่เศษสวะ
นายมันก็แค่ฆาตกรขี้ขลาด
ที่ฆ่าคนที่อ่อนแอกว่าแก
แต่ทำไมฉันถึงโง่พอ
ที่จะคิดว่าแกแตกต่างจากคนอื่นนะ
แกมันก็แค่หนึ่งในฆาตกรพวกนั้น
ที่ฆ่าคนบริสุทธิ์ แกไม่ได้พิเศษอะไรเลย
ใช่ไหม
"บริสุทธิ์" งั้นเหรอ
อะไร
อีจองซุก
เธอพูดทางตู้โทรศัพท์แบบนี้
แม่คะ หนูต้องทำโอทีอีกแล้วละ
หนูจะกลับดึก แม่นอนไปก่อนเลยนะ
แต่วันนั้นเธอไม่ได้ทำโอทีหรอก
เธอไปหาผู้ชาย
ในขณะที่แม่เธอรอเธออยู่ที่บ้าน
ผู้หญิงแบบนั้นดูออกง่ายมาก
คิมกยองซุนก็มัวแต่อวดเพื่อนว่า
เพื่อนผู้ชายของแฟนเธอ ส่งจดหมายรักมาให้เธอ
เธอบอกว่าอยากเดตกับทุกคนเลย
ที่น่าสนใจที่สุดคือฮวังชุนฮี
มีผู้ชายคนหนึ่งที่อายุน้อยกว่าเธอ บอกว่าเธอใส่กระโปรงแล้วสวย
เธอก็เลยเริ่มใส่กระโปรงทันที
เธอบอกว่าเธอชอบผู้ชายคนหนึ่ง ที่ทำงานอยู่ที่โรงพิมพ์
คิมยองจา
คนนี้ก็พูดถึงโซลตลอดเวลา
เธอบอกว่าเธอคงหาเงินได้เยอะในโซล
แต่ว่า...
นายคิดว่าเธอจะหาเงินด้วยวิธีไหนเหรอ
ตอนนั้นเธออายุ 18 เองนะ
แล้วก็จินซอนมี
เธอค้างคืนอยู่กับผู้ชาย
ไอ้จิตวิปริต
แกฆ่าพวกเธอ ด้วยเหตุผลเล็กน้อยแค่นี้เนี่ยนะ
เล็กน้อยตรงไหน
ผู้หญิงที่ฉันฆ่าเป็นผู้หญิงร่านทุกคน
ผู้หญิงแบบนั้น
เป็นแม่ที่ดีไม่ได้หรอก เจ้าหน้าที่พัค
ซอฮีซู
แกฆ่าแม่ฉันทำไม
อยากรู้เหรอ
ฉันอุตส่าห์ไม่บอกนายนะ
หุบปากไปเลยนะถ้าไม่อยากตาย
บอกฉันมา แกฆ่าเธอทำไม
คิมซอนแจ ไม่มีประโยชน์หรอก
มันจะให้เหตุผลไร้สาระกับนายอีกน่ะสิ
บอกมานะ ไอ้ชาติชั่ว!
เธอยิ้มให้ผู้ชายคนหนึ่งบนรถเมล์
อะไรนะ
คุณไปไหนมารึเปล่าครับ
ค่ะ ฉันไปซูเปอร์มาร์เก็ตมา
ซื้ออะไรดีๆ มารึเปล่าครับ
ค่ะ ซื้อเนคไทมา
ทำไม
ฉันต้องอธิบายเพิ่มอีกเหรอ
แกว่าไงนะ
แกฆ่าเธอเพราะเธอยิ้มเหรอ
พ่อฉันใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมานมาก
ฉันใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมานมาก
แกควรเจ็บปวดแบบเดียวกัน
แกสมควรตาย
ตายซะ ไอ้ชาติชั่ว
นี่ คิมซอนแจ
แกมันสมควรตาย ไอ้ชั่ว!
ซอนแจ หยุดนะ
เราจับมันได้แล้วนะ เราจะทำให้มันต้องชดใช้สิ่งที่มันทำ
ซอนแจ ใจเย็นๆ นะ
ใจเย็นๆ
ดีมาก
ไม่เป็นไรนะ
ดีมาก
เจ็บนะเนี่ย
เพราะอย่างนี้ไง ฉันถึงไม่บอกนาย
เพื่อตัวนายเองนะ หมวดคิม
หุบปากได้แล้ว
ไร้สาระชะมัดยาด
นั่นเหตุผลเหรอ
เรื่องแบบนั้นไม่เคยมีจริง
ไม่ว่าพวกเธอจะทำงานอะไร จะกลับบ้านดึกดื่นแค่ไหน
และไม่ว่าพวกเธอจะใส่อะไร
พวกเธอก็ยังไม่ควรถูกฆ่าตายอยู่ดี
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ไม่ควรถูกฆ่าโดย...
เศษสวะอย่างแก
เข้าใจไหม
พวกนายทุกคนควรจะขอบคุณฉันนะ
ฉัน...
แค่ทำสิ่งที่ต้องทำเท่านั้นเอง!
ฉันก็แค่โมโหที่...
จากนี้ไปฉันจะฆ่าใครไม่ได้อีกแล้ว
โลกนี้ยังมีคนอีกมากมาย
ที่สมควรได้รับโทษ
นายไม่เห็นด้วยเหรอ นักสืบพัค
ไอ้บ้าโรคจิต
รับโทษงั้นเหรอ
นายต่างหากที่สมควรได้รับโทษ ไอ้เศษสวะ
นายควรชดใช้สิ่งที่นายทำไว้ตลอดชีวิต
คุณรู้ใช่ไหมครับ
ที่เขาฆ่าแม่ผมด้วยเหตุผลไร้สาระนั่น
ค่ะ
ตอนที่เขาจับตัวฉันไป
ฉันถามเขาแล้วค่ะ
ผมเคยคิดว่าการรู้เหตุผล...
จะทำให้ผมรู้สึกโล่งอกบ้าง
มันไม่มีเหตุผลมาตั้งแต่แรกแล้วล่ะค่ะ
ผมรู้ครับ
ผมแค่แอบหวังว่ามันอาจจะมี เหตุผลสักข้อ
ผมจะได้ทำใจยอมรับได้สักที
ผมอยากวิ่งหนีไปเลย
คุณอยู่อย่างเข้มแข็งมาตลอดเลยนะคะ
คุณควรชื่นชมตัวเองบ้างนะคะ หมวดคิม
(เหยื่อรายที่หนึ่ง: อีจองซุก เหยื่อรายที่สอง: คิมกยองซุน)
(เหยื่อรายที่สาม: ฮวังชุนฮี)
คราวนี้คงจบแล้วจริงๆ นะ
ฆาตกรถูกจับไปแล้ว
ยังไม่จบหรอก
นายจับฆาตกรเพื่ออะไรล่ะ
เราทำไม่ได้ทั้งรักษาชีวิตพวกเขาไว้
หรือทำให้พวกเขาฟื้นขึ้นมาได้
แต่อย่างน้อยเรา
เราต้องบอกพวกเขาว่าเรา...
จับฆาตกรได้แล้ว และ...
เราไม่เคยลืมพวกเขาเลย
ฉันไม่เหมือนฆาตกรคนอื่นๆ
ฉันแตกต่าง
ฉันกำลังบอกว่าฉันมีเหตุผล
ในการฆ่าคนพวกนั้น
ข่าวด่วน เมื่อวันก่อน มีข่าวว่าฆาตกรต่อเนื่องคนหนึ่ง
ถูกจับกุมหลังจากหลบซ่อนอยู่นาน 30 ปี
ตามรายงานของสถานีตำรวจฮวายัง เขายอมรับทุกอย่างแล้ว
ตัวตนของเขาได้ถูกเปิดเผยออกมาแล้วเช่นกัน
น่าตกใจมาก เพราะเขาเป็นนิติพยาธิวิทยา
ข่าวนี้ทำให้ผู้คนจำนวนมากตกใจ
นักข่าวของเราที่สถานีตำรวจฮวายัง จะรายงานข่าวเพิ่มเติมครับ
(สำนักงานตำรวจประจำจังหวัดคยองกี)
ก่อนที่เราจะประกาศผลการสืบสวน
เราอยากจะขอโทษเหยื่อ
และครอบครัวของพวกเธอจากใจ
ในฐานะสมาชิกของกองกำลังตำรวจครับ
ไปไหนกันหมดเนี่ย
คุณคือคุณแม่ของคุณอีจองซุกใช่ไหมครับ
คนที่ฆ่าลูกสาวคุณ
ถูกจับแล้วนะครับ
พระเจ้า ขอบคุณค่ะ...
ผมอยากให้คุณมาเร็วกว่านี้นะ
แม่ครับ...
ไอ้สารเลวที่ฆ่ากยองซุน ถูกจับแล้วนะครับ
เธออยู่นี่ค่ะ
คุณคือคุณแม่ของคุณฮวังชุนฮีใช่ไหมครับ
มันใช้เวลาตั้ง 30 ปี
ผมอยากให้...
ตอนนั้นผมเป็นตำรวจที่เก่งกว่านั้นครับ
เราจับฆาตกรที่ฆ่าลูกสาวคุณได้แล้วนะครับ
ขอบคุณครับ
ที่ไม่ลืม...
พี่สาวผม
ขอบคุณมาก
พ่อครับ
ซอนแจ
พ่อไม่รู้ว่าลูกจะมา
ลูกรู้ว่าพ่อพยายามเลิกสูบมาตลอด พ่อจะเลิกนะ
อะไร มีเรื่องอะไรรึเปล่า
นานมาแล้ว นักสืบคนนั้น
สัญญากับพ่อว่าจะจับคนร้ายให้ได้
แล้วลูกก็จับมันได้
ขอบใจมากนะ ซอนแจ
ผู้ชายคนนั้น
เขารักษาสัญญานะครับ พ่อ
ไปกันเถอะ เราควรไปหาแม่นายกัน
ดอกไม้ช่อนี้
มาจากนักสืบคนที่...
ดูแลคดีของแม่นะครับ
ใช้เวลานานมากครับ
ผมขอโทษ
สู่สุคตินะครับ
"พบศพผู้หญิงอายุประมาณ 20 ปี
เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ถูกฆ่าโดยการโจมตีแบบสุ่ม"
เราพบเห็นพาดหัวข่าวแบบนี้ ในชีวิตประจำวัน
เราไม่ค่อยสนใจมัน เพราะเราเห็นมันอยู่ทุกวัน
แต่เหยื่อรายใหม่ กำลังเกิดขึ้นในขณะที่เราคุยกันอยู่นี้
ด้วยฆาตกรแบบที่เรา ศึกษากันมาตลอดหนึ่งเทอม
คุณคิดว่าเพราะอะไร เราถึงศึกษาเกี่ยวกับฆาตกรคะ
เพราะอาชญากรรมสุดสยองเป็นเรื่องสนุกเหรอ หรือเพื่อเป็นอาชญากร
เป็นเพราะมันช่วยให้เรา ป้องกันอาชญากรรมแบบนั้นได้ค่ะ
ฉันเชื่อว่าคุณเห็นในข่าวแล้ว
ฆาตกรต่อเนื่อง ที่หลบซ่อนมา 30 ปีถูกจับแล้ว
ฆาตกรคนนั้นจะถูกแยก จากสังคมไปตลอดกาล
แต่การขังเขาไว้
จะจบทุกอย่างได้จริงรึเปล่า
จะไม่มีฆาตกรอีกแล้วรึเปล่า
มีอดีตนักโทษที่กลับเข้าสู่สังคม
หลังจากก่อเหตุฆาตกรรมหนึ่งหรือสองครั้ง
และยังมีคนที่กำลังจะกลายเป็นปีศาจด้วย
เราต้องรู้ให้ได้ว่าพวกเขาคือใคร เพื่อป้องกันอาชญากรรม
และช่วยเหลือผู้ที่ตกเป็นเหยื่อ อาชญากรรมแบบนั้น
สุดท้ายแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือ
การรักษาชีวิตผู้คนไว้ให้ได้
คิดว่าเรามีหน้าที่แค่จับคนร้ายเหรอ
หน้าที่ของเราคือรักษาชีวิตผู้คนไว้ให้ได้!
ขอบคุณสำหรับเทอมนี้ที่ดีมากนะคะ
- ขอบคุณครับ - ขอบคุณค่ะ ศาสตราจารย์
ขอบคุณที่ช่วยทุกอย่าง มาตลอดทั้งเทอมนะคะ
ขอบคุณที่ตั้งใจทำงานค่ะ คุณคิม
ต้องทนนักศึกษาบ่นคงเหนื่อยน่าดู
ไม่หรอกค่ะ
ฉันได้เรียนรู้อะไรมากมายเพราะคุณ
ยังไงก็ช่วยงานฉันต่อไปนะคะ
หมดเทอมแล้ว
หนูรู้สึกว่าเทอมนี้ผ่านไปเร็วผิดปกติค่ะ
การพูดว่าผ่านไปเร็ว ยังไม่เพียงพอกับสิ่งที่เกิดขึ้นเลย
เกิดเรื่องขึ้นกับเธอเยอะมากเลยนะ
คุณคิดอย่างนั้นเหรอคะ
เวลาเธอยิ้มแล้วสวยนะ
ดูดีมาก
เดี๋ยวนี้ เธอดูมีความสุขขึ้นนิดหน่อยนะ แจอี
อ้อ ศาสตราจารย์คะ
หนูจะแวะไปเอาของทั้งหมดของหนู ที่บ้านศาสตราจารย์นะคะ
อ้าว
เดี๋ยวนะ
นึกว่าเธอจะย้ายกลับอังกฤษซะอีก เปลี่ยนใจแล้วเหรอ
ใช่ค่ะ
หนูตัดสินใจอยู่ที่นี่ต่อค่ะ
(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยฮวายัง)
(ไม่สามารถระบุตัวตน เพศชาย)
กวังโฮ
เป็นเพราะนาย พวกเราถึึงจับคนร้ายได้
เป็นเพราะนายตามล่ามกจินอู
เราแกะรอยเขาได้ก็เพราะนาย
ขอบใจนะ
และขอโทษด้วย
เด็กที่ควรจะได้มาร่วมทีมกับเรา
สู่สุคตินะ
ขอให้ไปสู่สุคตินะ พัคกวังโฮ
หวังว่านายจะอยู่ในภพภูมิที่ดีนะ
ขอบใจนะ
(ไม่สามารถระบุตัวตน เพศชาย)
(พัคกวังโฮ)
กวังโฮ
ได้ยินมาว่าอัฐิของยายนาย เก็บอยู่ในช่องเก็บอัฐิ
นายคงอยากอยู่ข้างๆ เธอ
ไปกันเถอะ
(คิมบ๊กซุน พัคกวังโฮ)
(ไม่พบการฉีดอินซูลินในการชันสูตรศพ)
พระเจ้า หลักฐานทั้งหมด อยู่ในโทรศัพท์มือถือของเขา
เขาเกิดมาเพื่อเป็นนักสืบจริงๆ
ใช่ไหมล่ะ รุ่นพี่
คนชื่อกวังโฮทุกคนเป็นนักสืบโดยกำเนิด
เพิ่งรู้หรือไง
คิมซอนแจ
เรามีเรื่องต้องคุยกัน
เรื่องอะไร
นายจะกลับไปแล้วเหรอ
ฉันคิดว่าฉันทำทุกอย่าง ที่ต้องทำที่นี่เสร็จหมดแล้ว
ฉันควรกลับได้แล้ว ยอนซุกรอฉันอยู่
ศาสตราจารย์ชินรู้ไหม
ไม่ ฉันยังไม่กล้าบอกเธอ
นายจะกลับไปโดยไม่บอกเธองั้นเหรอ
ฉันควรบอกเธอ ฉันรู้ว่าฉันควรบอก
แต่ฉันรู้สึกแย่มากที่ต้องทิ้งเธอไว้คนเดียว
คิมซอนแจ ขอบใจสำหรับทุกอย่างนะ
และฉันดีใจที่ได้เจอนายอีกครั้ง
เป็นอะไรเนี่ย
รู้นะว่าพอฉันไปแล้ว นายจะดีใจมาก
ถ้านายไม่อยู่ แล้วฉันจะ...
ใช่
ฉันดีใจ
อย่าโง่ไปหน่อยเลย
แล้วก็...
ขอบใจที่เติบโต เป็นคนที่ดีมากๆ นะ ซอนแจ
เฮ้ย นึกว่าเก๋าซะอีก ร้องไห้จริงเหรอ
ผงเข้าตาน่ะ
ฉันเคยพูดว่าคิมซอนแจคือไอ้งั่ง
แต่ตอนนี้ควรเรียกนายว่าไอ้ขี้แยมากกว่า
บอกว่าไม่ได้ร้องไง
ก็ร้องอยู่เห็นๆ
นี่ ไอ้ขี้แย ไอ้ขี้แย!
ใครขี้แยเหรอคะ
อ้าว ยอนโฮ มาตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ
ได้ยินพวกเราคุยกันรึเปล่า
ได้ยินคุณพูดว่า "ไอ้ขี้แย" ค่ะ
ใครขี้แยเหรอคะ
ไม่ใช่ผมนะ ศาสตราจารย์ชิน
ยอนโฮ แล้วมาที่นี่ทำไมเหรอ มีอะไรรึเปล่า
ไม่มีค่ะ พอดีอยู่แถวนี้
อ๋อ
คิดว่าเราควรกลับบ้านด้วยกันค่ะ
อ๋อ แต่เย็นนี้เรามีกินข้าวเย็นกับทีมน่ะสิ
อ้าว จริงเหรอคะ
เสร็จแล้วพ่อจะรีบกลับบ้านนะ
ค่ะ
ผมขับรถไปส่งนะครับ
เฮ้ย
นายเป็นใคร ถึงอาสาไปส่งลูกสาวฉันที่บ้านเนี่ย
ยังเหลือเวลาอีกตั้งนานกว่าจะไปกินข้าว
และนายก็ไม่มีใบขับขี่ด้วย
ยอนโฮ ลูกไม่ได้เอารถมาเหรอ
แท็กซี่มีเยอะแยะไป เรียกแท็กซี่สิ
รอเดี๋ยวนะ
บ้าจริง น่าจะเอามา จากซองชิกสัก 50,000 วอน
แท็กซี่สมัยนี้อาจอันตรายกว่าอีกนะ
ไปกันเถอะครับ
ให้ตายสิ
ไปก่อนนะคะ
อะไรเนี่ย จะไปไหนกัน
ยอนโฮ
ฉันจะกลับได้จริงเหรอเนี่ย ถ้าสองคนนี้เป็นแบบนี้
อันที่จริง
ฉันเอารถมาค่ะ
ผมรู้ครับ
คุณไม่ต้องบอกเรื่องพวกนั้นกับผมก็ได้
ฉันไม่อยากให้มันกลายเป็นนิสัยค่ะ
ผมชอบนะครับ
นี่ อาชญากรรมรุนแรงหน่วยหนึ่ง
ครับ ท่าน
ได้ข่าวว่าเย็นนี้จะไปกินข้าวกันทั้งทีม
ใช่ครับ
รับไปสิ ท่านผู้กำกับฝากมาให้
และซองนี้จากฉันเอง
ขอบคุณครับ
อีกอย่าง เราให้รางวัลพวกนาย ไปพักร้อนสามวัน
ขอบใจที่ตั้งใจทำงานนะ
สามวันเองเหรอครับ น่าจะสักหนึ่งอาทิตย์
ทีมผมทำงานหนักมากนะครับ
คราวหน้านะ ฉันจะดูแลนายเอง
เอาละ
ฉันไปด้วยดีไหม
บายครับ
- ไปละ - ครับ ท่าน
- กินให้เต็มที่นะ - ขอบคุณครับ
หัวหน้า ในซองมีเท่าไหร่ครับ
เราจะกินหมูสามชั้นกันได้ไหม
ดูก่อนนะ เราจะได้กินเนื้อไก่ เนื้อวัว หรือเนื้อหมู
วันนี้กินเนื้อวัวได้
นี่ จองโต๊ะเลย
ประเด็นคือ
ผมจองเรียบร้อยแล้ว
ไอ้น้อง เราไม่ได้ดื่ม โซจูกับเบียร์กันนานแล้วนะ
บอกว่าอย่าเรียกไอ้น้องไง
พวกนายบอกเองว่าฉันจะ 60...
- ไอ้น้องๆๆ... - พอเถอะน่า พอแล้ว
คุณพ่อครับ
อยากโดนต่อยเหรอ
ผมว่านี่คงเป็น...
การกินข้าวทีมมื้อสุดท้ายของเราแล้ว
แล้ว...
นายจะกลับไปจริงเหรอ
จะกลับไปอดีตของนายได้จริงเหรอ
จับคนร้ายได้แล้ว ฉันก็ควรกลับบ้านสิ
ขอโทษที่มาช้าครับ
รู้หรือยังว่ากวังโฮจะกลับอดีตแล้ว
รู้แล้วครับ
ผมรู้อยู่แล้วละ
รู้ว่าพี่ต้องทิ้งไปแบบนี้อีก
รุ่นพี่
พี่ทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะ
ไอ้น้อง ฉันว่านายดื่มมากไปแล้วละ
ทำไม
ผมเมาไม่ได้เหรอ
ผมโคตรเบื่อหน่ายการเป็นไอ้น้องเลย ผมจะโล่งอกมากเลยละ
อายุปูนนี้แล้ว
มันเหนื่อยมากที่ต้องเป็นไอ้น้องของพี่
นี่เป็นข่าวดีมากๆ
ผมจะไม่ต้องกังวลว่าต้องพกเงิน
ไว้ในกระเป๋า 50,000 วอน เผื่อพี่มาขออีก
แล้วก็ไม่ต้องพร้อมรับคำสั่งพี่ โดยอัตโนมัติด้วย
เป็นข่าวดีมาก ดีสุดๆ
- ขอบใจสำหรับทุกอย่างนะ ซองชิก - ขอบคุณผมเหรอ
เจ้าบื้อ ร้องไห้เหรอ
ใครร้อง ผมจะร้องไปทำไม
ฉันไม่ได้จะไปตายซะหน่อย ฉันแค่กลับบ้านนะ
แต่ถ้านายกลับไปอดีต
มันจะเปลี่ยนแปลงปัจจุบันที่นี่รึเปล่า
เราจับคนร้ายได้ที่นี่ แบบนี้จะเกิดอะไรขึ้นล่ะ
ไม่รู้สิ กลับไปแล้วคงจะรู้
ต่อให้เราจับหมอนั่นไม่ได้
ฉันก็จะจับในอดีตให้ได้
อะไรนักหนาเนี่ย
ฉันแค่อยากกลับบ้านก็แค่นั้นเอง
มินฮา ผสมโซจูกับเบียร์ให้เราคนละแก้วซิ
ในปี 1986 เราไม่มีอะไรแบบนี้นะ
โอเค นี่คือเหตุผล
ที่ผมพาเจ้าพ่อ แห่งการผสมโซจูกับเบียร์มาด้วย
ช่วยแสดงฝีมือหน่อยสิครับ
เรื่องผสมเครื่องดื่ม ไม่มีใครสู้ฉันได้หรอก
- อัตราส่วนสำคัญมากนะ - ใช่แล้ว
แบบนี้ไอ้น้องจะกลายเป็น ผู้ริเริ่มการผสมโซจูกับเบียร์รึเปล่านะ
บอกว่าอย่าเรียกว่าไอ้น้องไง
- กวังโฮก็ได้ - กวังโฮเหรอ
วันแบบนี้อย่าผสมโซจูกับเบียร์เลย ดื่มโซจูเพียวๆ ไปเลยดีกว่า
ได้ งั้นมาดื่มโซจูกัน
- ชนแก้ว! - ชนแก้ว!
ฉันไปก่อนนะ
ฉันอยากขอบคุณสำหรับทุกอย่างจริงๆ นะ
เพราะนาย ฉันถึงจับคนร้ายได้
ฉันไม่รู้ว่าเราจะได้พบกันอีกรึเปล่า
แต่ฉันรู้ว่าฉันจะไม่ลืมนายเลย
บ้าเอ๊ย
รุ่นพี่
อย่าไปเลยนะ
ขอร้องละ
ซองชิก
ไอ้น้องของทีมเรา
ขอบใจสำหรับทุกอย่างนะ
ถ้านายกลับไปแบบนี้
พวกเขาคงเสียใจมาก
ถ้าฉันอยู่ต่อนานกว่านี้
ฉันจะยิ่งทำใจกลับไปยากนะ
ก็ได้
ฉันจะขับรถไปส่งนะ
คราวนี้ฉันจะไปจริงๆ แล้วนะ
ทำไมไม่พูดอะไรสักคำเลยละ
ไม่มีอะไรจะพูดเหรอ
ก็ไม่มีน่ะสิ
การลาจากควรสั้นที่สุด
นายเป็นตำรวจเหรอ
นายคิดว่าการจับคนร้าย คือสิ่งเดียวที่นักสืบ...
วันนี้ฉันจะสั่งสอนนาย
ฉันขอโทษ
ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าทำไมนายถึงได้หมกมุ่น
กับการจับคนร้ายมาก
ฉันจับนายข้อหาฆาตกรรม จนท.พัคกวังโฮ
นายถามว่าฉันเป็นใครใช่ไหม
นายจะเชื่อไหม ถ้าฉันบอกว่าฉันมาจากอดีต
อะไรนะ
คุณพูดว่าซอฮีซูเหรอครับ
อะไรเล่า
ช่างเถอะ ไม่มีอะไรหรอก
แค่อยากจำหน้านายไว้น่ะ
มีอะไร
ถ้านายกำลังคิดว่าจะเข้าบ้านยอนโฮอีก...
เดี๋ยวฉันค่อยกลับมาอีกที
เป็นอะไรของเขานะ เป็นห่วงนะเนี่ย
ยอนโฮ พ่ออยู่หน้าบ้าน ออกมาหน่อยได้ไหม
- พ่อมีเรื่องจะบอก - กำลังรออยู่เลยค่ะ
- เข้ามาในบ้านสิคะ - อะไรนะ
ยังไม่ได้กินข้าวเลยใช่ไหมคะ
ทีมเรากินข้าว...
นี่ลูกทำเองหมดเลยเหรอ
ฉันไม่เคยทำอาหารมาก่อนเลย
รีบกินก่อนจะเย็นสิคะ
โอเค กินกันเถอะ
อืม อร่อยนะเนี่ย
แล้วคุณมีอะไรจะบอกเหรอคะ
อ๋อ คืออย่างนี้...
ฉันคิดว่า...
นี่คงเป็นอาหารมื้อสุดท้ายของเราแล้ว
คุณจะกลับไปเมื่อไหร่คะ
ทันทีหลังจากกินข้าวมื้อนี้เสร็จ
พ่อ...
ให้แม่รอนานเกินไปแล้ว
ไม่มีทางอยู่ต่อได้เลยใช่ไหมคะ
ยอนโฮ
กินต่อเถอะค่ะ
ยอนโฮ พ่อบอกลูกว่ายังไง
ต้องกินอาหารวันละสามมื้อ
อย่านอนดึกเกินไป
ล็อกประตูบ้านให้แน่นหนา เข้าใจไหม
แล้วก็ถ้าเกิดอะไรขึ้น...
ถ้าเกิดอะไรขึ้นแล้วไงคะ
ให้ตายสิ คือ...
ก็โทรหาคิมซอนแจแล้วกัน
จำไว้นะว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นเท่านั้น
พ่อไม่เคยอนุญาตให้เดตกับเขานะ
เข้าใจแล้วค่ะ
แค่เพราะพ่อไม่อยู่ที่นี่ อย่าเจอเขาบ่อยเกินไปล่ะ ตกลงไหม
ค่ะ
งั้นก็เรียบร้อย
เรามาถ่ายรูปคู่กันดีไหมคะ
รูปเหรอ
ตรงนี้นะคะ
- มองตรงนี้นะคะ - โอเค
นับสามนะคะ
หนึ่ง สอง สาม
เดี๋ยวนะ เอามาให้พ่อก่อน
พ่ออยากอวดรูปนี้ให้คิมซอนแจดู
ส่งรูปนี้ให้คิมซอนแจ
พร้อมข้อความว่า ฉันจะปกป้องยอนโฮ
(ส่งรูปถ่ายและข้อความแล้ว)
(ข้อความจากพัคกวังโฮ)
(ฉันจะปกป้องยอนโฮ)
ฉันจะปกป้องยอนโฮ
กลับไปกันได้แล้วละ
ฉันจะไปแล้ว
กวังโฮ
นายจะกลับไปได้จริงเหรอ
แน่ใจเหรอว่าจะกลับไป โดยที่มกจินอูไม่อยู่ที่นี่ได้
เราจับคนร้ายได้แล้วนี่
ฉันต้องกลับได้สิ ยังไงฉันก็จะกลับไปให้ได้
แต่ไม่มีทางที่นายจะกลับไป
ก่อนคดีทั้งหมดเกิดขึ้นได้ใช่ไหม
ช่างเถอะ
เดินทางปลอดภัยนะ ระวังตัวด้วย
อย่างที่นายเคยบอก พอกลับไปแล้ว
ทำให้ทุกอย่างกลับเป็นปกตินะ
ขอบใจนะ
กลับไปหาแม่
อย่างปลอดภัยนะคะ
จ้ะ
แน่นอน ยอนโฮ
พ่อ
ขอบใจนะ ซอนแจ
ดูแลเธอดีๆ นะ
ฉันจะไปจริงๆ แล้วนะ
มันจะมีทางกลับไปใช่ไหม
เราจับคนร้ายและช่วยยอนโฮได้แล้ว
ทีนี้ฉันก็แค่ต้องกลับไปหายอนซุก
กลับบ้านให้ได้นะ ไม่ว่าจะช้าแค่ไหนก็ตาม
ได้โปรด
ได้โปรดช่วยให้ฉันกลับไปได้ด้วย
ช่วยให้ฉันกลับไปหายอนซุกได้ทีเถอะ
หยุดไล่ตามฉันสักที
(ปี 1988)
มานี่นะ
วันนี้ฉันจะจับแกให้ได้
แกกำลังลองดีกับพัคกวังโฮนะ
ฉันข้ามเวลาไปจับคนร้ายมาแล้วนะ
พูดจาไร้สาระอะไรเนี่ย ไร้สาระชะมัด
ทำอะไรน่ะ แน่จริงก็จับให้ได้สิ
เฮ้ย ระวัง
เป็นอะไรรึเปล่าครับ
รุ่นพี่ครับ มันหนีไปแล้ว
สิ่งที่สำคัญกว่าคือเกือบมีคนบาดเจ็บ
เด็กในท้องปลอดภัยไหมครับ
เป็นอะไรครับ
ฉันคิดว่าฉันกำลังจะคลอดค่ะ
อะไรนะ ซองชิก มาช่วยเธอเร็ว
- โอเค - เร็วเข้า
(คลินิกนรีเวชฮวายัง)
ถ้ามาช้ากว่านี้ อาจจะลำบากนะครับ
เขาใจร้อนจริงๆ
อีกตั้งนานกว่าจะถึงกำหนดคลอด
ฉันติดหนี้คุณนะคะ คุณนักสืบ ขอบคุณค่ะ
ผมแค่ทำสิ่งที่ต้องทำน่ะครับ
เด็กดูแข็งแรงและสุขภาพดีมากเลยนะครับ
แล้วคุณพ่อล่ะครับ
เขาไปทำงานที่โซลค่ะ
จะกลับมาคืนนี้
เขาต้องตกใจแน่ๆ
คุณมีลูกไหมคะ คุณนักสืบ
มีครับ ผมมีลูกสาวอายุห้าเดือน
ดูแลตัวเองดีๆ นะครับ
ซองชิก ไปกันเถอะ เราต้องไปจับไอ้หมอนั่นกัน
- ครับ - เดี๋ยวก่อนค่ะ
คุณช่วยพวกเราไว้
อย่างน้อยฉันก็อยากรู้ชื่อคุณค่ะ
อ๋อ ผมชื่อ...
กวังโฮครับ พัคกวังโฮ
โชคดีนะครับ
พัคกวังโฮเหรอ
สามีฉันก็นามสกุลพัคเหมือนกัน
กวังโฮจ๋า
ชอบชื่อนี้ไหม
ลูกอาจเป็นยอดนักสืบ
เหมือนเขาก็ได้นะ
กวังโฮน้อยของแม่
เลอะเทอะไปหมด ยอนซุกต้องบ่นอีกแน่ๆ เลย
ซอนแจ ยอนโฮน่ารักไหมจ๊ะ
- ครับ - ซอนแจมาหาเหรอ
ยอนซุก ยอนโฮ พ่อกลับมาแล้ว
กลับมาแล้วเหรอ
พ่อกลับมาแล้ว ยอนโฮ
ยอนโฮ เป็นยังไงบ้าง
พ่อกลับมาแล้ว
- ยอนโฮหลับแล้ว - ใช่ หลับแล้ว
ซอนแจ มาตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ
ลูกตื่นแล้ว
(ขอขอบคุณคุณผู้ชม ที่รักและให้การสนับสนุนอุโมงค์ลับซ่อนมิติ)
คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล