NETFLIX — ANIME ORYGINALNE
Mój budynek płonie…
i nagle wpadam na sprawcę.
Nie wiem czy to szczęście, czy pech.
Mów no, młody…
Nie masz dość?
Chcę powiedzieć…
nie wyrównaliście już rachunków?
Nie wiem, o czym mówisz.
Z tego, co słyszałem,
Amerykanin, Oliva,
i ten nasz, Retsu Kaioh…
dali ci niezły wycisk.
Nic nie wyrównaliśmy!
Cóż za brak stylu.
Czemu taki jesteś?
Ty…
mnie obrażasz?
Czy to ja mam wyrównać rachunki?
Z Olivą i Retsu?
Raz, dwa dokończę dzieła.
Obaj nie żyją.
Niemożliwe!
Biedactwa…
Gdy Oliva szedł ulicą, uderzył w niego meteor.
Auć!
Retsu zaskoczyło trzęsienie ziemi, wpadł w szczelinę.
Pomocy!
Wierzysz w ich pecha?
Słuchaj, koleżko.
Rachunki były wyrównane za każdym razem.
Uciekałeś wtedy z podkulonym ogonem.
Mówiłeś, że chcesz poznać smak porażki.
Nie bądź arogancki, głupcze!
Gdzie się wybierasz?
Nie uciekam. Nie jestem tobą.
Niedaleko jest nieco przestrzeni, tam wszystko sobie wyjaśnimy.
Przy okazji, możesz uciec.
Jeśli nie czujesz się na siłach.
Możesz używać ukrytych broni lub walczyć gołymi pięściami.
To samo dotyczy materiałów wybuchowych.
Po co używać broni przeciw starcowi?
Na pewno tak będzie.
Taki już jesteś.
A może będziemy się tłuc na zmianę?
Żadnego karate ani broni.
Dwóch mężczyzn i czysta siła.
Wybacz, stawiam cię w trudnej sytuacji.
Nawet, jeśli mówię, że nie użyję karate, nie możesz być pewien.
Czyż nie?
Ciekawe.
Co mówiłeś?
Powiedziałem, że to zrobię!
W uczciwy sposób.
Nie wydaje mi się.
Użyjesz broni przeciw starcowi.
Nie wierzysz, że nie użyję karate.
Karate… Bez jaj!
Trenuję karate. Czemu miałbym go nie używać?
SIEDZIBA GŁÓWNA SHIN SHIN KAI
Hej.
Jesteś…
Czekałem, aż się obudzisz.
Gdzie jestem?
W sali treningowej szkoły karate.
Ugasiliśmy pożar.
Ale ja?
Poparzenia drugiego stopnia na całym ciele.
Koniec z byciem przystojniakiem.
Budynek…
pogrążony jest w chaosie, pełno tu straży i policji.
Niemal nikt nie wie, że tu jesteśmy.
Nikt nam nie przerwie.
Co powiesz?
Przyznajesz się do porażki?
Póki nie padniesz na kolana, mówiąc „przegrałem”,
będziemy to powtarzać.
SIEDZIBA GŁÓWNA SHIN SHIN KAI
Hej.
Przyznajesz się do porażki?
Wracam do książki.
Gdy spotkamy się następnym razem,
zrobimy to.
Jutro się spotykamy…
CHCĘ CIĘ UJRZEĆ
ZNAJDŹ MNIE
KOZUE
Ne był typem pochopnego człowieka.
Ale wiara w siłę własnego organizmu
nie pozwoliła mu skorzystać z pojazdu.
Spieszy się…
więc biegnie.
Minęły dwa lata.
Odkąd mnie tu przyprowadził.
Z pewnością tu przyjdzie.
Odwiedzi miejsca, w których mógłby mnie znaleźć.
Nie znajdzie mnie…
poczuje frustrację…
będzie wyczerpany…
i w końcu dotrze…
tutaj.
Spóźniłaś się.
Czemu…
Przyszedłbym tu na twoim miejscu
Zmęczony poszukiwaniami, przyszedłem tu odpocząć…
Wiedziałaś, że tak będzie.
Wiedziałem, że tu zaczekasz.
A gdybym nie przyszła?
Musisz o to pytać?
Przyszłaś.
To nie wystarczy?
Czy…
będziemy to robić tutaj?
Uprawiać seks?
Nie chcesz?
Chcesz być najsilniejszym człowiekiem na świecie?
Seks cię wzmocni, prawda?
Kozue.
Nigdy nie chciałem zostać najsilniejszym człowiekiem.
Co?
Muszę tylko…
być nieco silniejszy od ojca, Yujira Hanmy.
Nic więcej mi nie trzeba.
Przygotuję kolację.
Nie trzeba.
Weźmy kąpiel.
Nie trzeba!
Pan wybaczy, doktorze.
Takie życie.
Lekarze leczą ranne ciała.
A zawodnicy je niszczą.
Póki jestem tu lekarzem,
muszę ci pomagać.
Osu!
Mistrzu…
W porządku.
Dzień dobry.
Powiedz no…
Musisz być głodny.
Hej.
Osu!
Jedzmy.
Mnie też przynieś.
Osu!
To niewiele, ale trwa wojna.
Masz nóż, widelec i talerz, a będziesz walczyć gołymi pięściami?
To do ciebie niepodobne!
Chyba zaczynasz rozumieć, że twoje sztuczki nie zadziałają.
Słuchaj.
Mój cios z góry kruszy trzy warstwy betonu.
Naprawdę uderzy go…
ciosem z góry?
Przyznajesz się do porażki?
Czy będziesz zgrywał upartego
aż do śmierci?
Głupcze!
Doktorze…
Zostawiam go panu.
Od dziesięciu lat ćwiczę karate.
Nigdy nie widziałem, jak stosuje cios z góry!
Dzień dobry.
Panie Doyle.
Mistrza tu nie ma.
Kazał coś przekazać.
Wygrał pan…
ten pojedynek.
Pięć godzin wcześniej…
Doktorze…
Mówił pan,
że rolą zawodnika jest niszczyć ciała innych.
Jeśli to prawda,
może tego nie potrafię.
Nie zniszczę go już bardziej.
Mogę przegrać, to nic.
Terada!
Osu!
Gdy się obudzi, powiedz mu.
Że wygrał tę walkę.
Zawsze tak jest.
Zawsze jestem za miękki.
Gratulacje.
Wygrałeś.
Po raz pierwszy w życiu przyjął porażkę.
Myśl, która przeszyła jego umysł…
była, o dziwo…
radosnym poczuciem wyzwolenia.
METODA PRÓŻNI
Proszę wejść.
Dziękuję.
Cudzoziemiec?
Tędy.
Hę?
Skąd tu tylu cudzoziemców?
Pewnie przez mistrza Kunimatsu,
jest dobrze znany poza Japonią.
Zwłaszcza eksperci pokroju
agentów FBI, wojskowych, policjantów, ochroniarzy i innych
znają to nazwisko.
Ci, których minęliśmy, to wojskowi i policjanci.
Certyfikaty z różnych krajów.
Szef FBI, prezydent USA,
rosyjski sekretarz generalny. Wszystkie od przywódców.
Przyprowadziłem go.
Dziękuję, że przebył pan całą tę drogę.
Nazywam się Kunimatsu.
Mam tu herbaciarnię,
ale w sali treningowej czuję się jak w domu.
Co jest z jego dłońmi?
Wyglądają nieludzko!
Jak szpony dinozaura!
Nazywamy to metodą próżni,
ale składa się z różnych stylów.
Ten zapach…
to marihuana!
Metoda pustki, trucizny, reanimacji, zabijania, wiązania.
Innymi słowy, sztuka zabijania.
Zaprezentuje pan?
Ktoś ma czas?
Proszę spojrzeć…
To kula do kręgli.
Gdy pozna pan zasadę, okaże się, że to nic takiego.
W dłoni tworzę próżnię.
Oczywiście to niemożliwe!
Z gładkimi powierzchniami jest łatwiej.
Im coś bardziej miękkie, lżejsze i chropowate, tym jest ciężej.
Miałem kiedyś genialnego ucznia.
Potrafił zassać papier washi.
Papier washi?
Jeśli zablokować usta dłonią…
powstaje problem!
Mistrzu Kunimatsu.
Kto jest pańskim najlepszym uczniem?
Ryuukou Yanagi.
Tak myślałem!
To o nim wcześniej mówiłem.
Zwłaszcza jego zdolność zatruwania…
Zatruwania?
Amator pana pokroju nie powinien o tym wiedzieć.
A, tak. To ramię…
odciął Yanagi.