NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROZDZIAŁ 3: WIEDŹMA
BIBLIOTEKA
Gdzie ona?
Czekamy na nią całe wieki.
Wiem, zwykle siedzi tutaj.
Albo wyskakuje
z nową książką o rodzinie Ahlbergów.
Może przekłada książki.
Jej wózek.
Nigdy nie ma tylu książek.
Dzieje się tu coś podejrzanego.
Chodź.
ZAKLINACZ TRUPÓW
Pewnie to upuściła. Gdzie się podziała?
Ciekawe.
Kolejny sekretny pokój?
Jak widać.
RZUĆ ŚWIATŁO
Te księgi czarów są naprawdę stare.
Szkoda, że nie ma tu Davida.
Zawróciłby pięć sekretnych przejść temu.
Kto to?
To oczywiste. Wiedźmy.
To pewnie Wieża Wiedźm.
Ale super!
Legendy mówiły, że jest w Lesie Huldr,
ale nikt jej nie znalazł.
A była pod biblioteką!
Wieża Wiedźm.
A więc bibliotekarka musi być wiedźmą.
Wiedźma jak nic.
Po twoim przybyciu wnioskuję, że w końcu
odzyskasz zaginionego Zaklinacza trupów Petry Pakulski.
Prawie.
Jeszcze nie mam książki.
Kończy ci się czas.
Minęło 29 lat, 364 dni…
I 22 godziny. Niedopuszczalne wypożyczenie.
- Wiem, ale… - Dość.
Czy to nie wypożyczający ponosi za to odpowiedzialność?
Jesteś strażniczką książek?
Owszem, jestem.
Nie chciałyśmy tego,
ale niestety
po 30 latach wypożyczenia
to strażnik przejmuje odpowiedzialność.
I za zapodzianie wrażliwych, potencjalnie groźnych tekstów…
Zostanie wrzucony w bezkresną otchłań.
Dajcie spokój, już tego nie robimy.
Lloyd.
Owszem, robimy to.
Odzyskasz książkę w dwie godziny…
Dwie? Myślałam…
Czas nie kłamie. Zegar tyka.
Wiesz, kto ma tę książkę.
Tak. Muszę…
Miałam gdzieś kartę.
- Ale… - Pilkvist!
Niejaka M. Pilkvist!
- Dzięki. - Znasz te urwisy?
Tak jakby.
Tylko wiedźmy mogą przebywać w naszych świętych salach!
W sumie jestem wiedźmą. Wezwałam Przybrzeżne Myszy…
I niemal ukradłaś dusze.
Pamiętam.
Nieudolne zaklęcie to za mało.
Wiedźmy długo uczą się, ćwiczą,
są drobiazgowe i stale się rozwijają.
O ile pamiętam,
nie rozgryzłaś swojego błędu.
Nie, Frida mi pomogła.
Dość.
Wrzućmy je wszystkie w otchłań.
Nikogo nie wrzucicie.
Odzyskam tę książkę z pomocą dziewczynek.
- Prawda? - Tak.
Świetnie.
Dwie godziny!
- Powodzenia. - Dzięki.
Przyda się wam.
Po co przyszłyście? To było głupie.
Znalazłyśmy kartę. Pomogłyśmy.
Niepotrzebnie.
Dobrze wiem, kto ma książkę.
Jak to?
Spójrz.
To zdjęcia wiedźm z pomocnikami.
Pasowałabyś tu z Rożkiem.
Jesteśmy.
„Arcywróżka Matilda Pilkvist.
Zaklinaczka bytów.
Alchemiczka Wspólnoty Halgaru.
Siostra zakonu Czarnej Świecy.
Kat…”
Jasne. Zrobiła dużo strasznych rzeczy.
Arcywróżka Pilkvist nie lubi gości.
By z nią pomówić, trzeba pokonać labirynt.
Super! Labirynt wiedźmy.
- Przeszła go pani? - Nie.
Zna pani kogoś, kto przeszedł?
Nie.
Co za miejsce.
Musimy je otworzyć.
Uwaga!
Dzięki!
Z drogi. Zajmę się tym.
Skąd to masz?
Będzie ciekawie.
Spokojnie.
Super.
Hilda.
Roślina ma klucz!
Pokonajmy ją.
Wątpię, by…
- Mogę? - Co robisz?
Frida!
Chodźcie!
Skąd wiedziałaś?
Po kluczach na rękojeści.
Spójrz. Poza tym cięcie łodyg nic nie dawało.
Świetna obserwacja. Chodźmy dalej.
Ale miecz zostawmy.
Czemu nas nie zjadł?
Po pierwsze
mięsożerca zjadałby inne ryby.
Udało nam się przedostać.
Dzięki.
Jest pani wiedźmą.
Nie może pani użyć magii?
- Hilda! - Co?
Bycie wiedźmą to wiedza
i zrozumienie świata wokół, a nie zaklęcia oraz moce.
Ale przydatne.
Jesteśmy.
Zaraz zaatakuje nas jakiś bałwan lub lodowy stwór.
Prawie zgadłam.
- Frida? - Rzucajmy śnieżkami?
Nie ma czasu.
Idźcie po książkę, a ja go odciągnę.
- Same? - Dacie radę.
- A pani? - Tylko się pospieszcie.
Poradzę sobie.
A to niespodzianka.
Mamy gości, Cornelius.
Arcywróżka Matilda Pilkvist?
Mówcie mi Tildy.
Herbatki?
Szukajmy książki.
Nie wiem, czy mamy czas.
Zawsze się znajdzie. Jak wam na imię?
Hilda i Frida.
Znamy się skądś, Hilda?
Kiedyś u pani byłam.
Pamiętam tego zwierza.
To nie tylko zwierz,
ale też pomocnik.
- Co pani… - Szukam czajnika.
Jest mi dużo łatwiej,
gdy spoglądam przez ulubioną kuszę.
Mogłaby pani przy okazji poszukać pewnej książki
wypożyczonej 29 lat, 364 dni, 23 godziny i 41 minut temu?
To te trzy kołtuniary was tu przysłały?
Zgłosiłyśmy się same,
ale tak, chodzi o Zaklinacza trupów.
Nie widziałam jej od lat.
Przekażcie, że oddam ją, kiedy będę gotowa.
Mam swoje nawyki.
Jeśli jej nie zwrócimy,
wrzucą bibliotekarkę w otchłań!
A może i nas.
Gdzie jest ta bibliotekarka?
Walczy z ognistym stworem.
Mówicie o Eldridzie? Czemu z nim walczy?
Bo to ostatni strażnik labiryntu, prawda?
To tylko ogrodnik.
Najęłam go do ogrodu zimowego.
Kaisa?
Tildy.
Znacie się?
Kaisa była moją uczennicą.
Z wielkim potencjałem.
Czemu się nie przywitasz?
Bo…
Nie chcę psuć chwili, ale czas się kończy.
- Znajdźmy książkę! - Jest jakieś zaklęcie?
Świetny pomysł. Kaisa?
Niech pani to zrobi.
Twój czar będzie skuteczniejszy.
W końcu to twój problem.
Nie mogę.
Dlatego nie weszłam
i zwlekałam z odzyskaniem książki.
By nie wydało się…
że nie zostałam wiedźmą.
Tylko…
zwykłą…
Bibliotekarką?
Kochana.
Życie zawsze nas zaskakuje.
Jesteś strażniczką książek.
To cudowna niespodzianka.
Czy to możliwe, że twój pomocnik ma książkę?
Cornelius?
Co masz w ustach?
To Zaklinacz trupów!
Została minuta!
Zwróćmy ją.
O rany!
Mamy książkę!
Przykro mi.
Spóźniłyście się minutę i 52 sekundy.
- Co? - Wybaczcie.
Teleportacja miesza w czasie.
Otwórz otchłań, Lloyd!
Nie!
Dajcie spokój.
Otchłań za niezwrócenie książki to absurd.
Nie imponuje wam,
że przeszły mój labirynt,
w którym poległo tyle czarownic?
Przyznaję, to imponujące.
Rozwiązały zagadki, ominęły potwory, odzyskały książkę
i chcą ją oddać.
Czy dwie minuty spóźnienia to taka różnica?
Zostają czy spadają? Otchłań nie może być tyle otwarta.
Nie, to nic nie zmienia.
Abigail, proszę.
Nie bądź taka uparta.
Nie chodzi o upór czy poszanowanie zasad.
Minęło już zbyt wiele czasu.
Musimy ujarzmić mroczne moce pod nami.
Wiecie o tym!
Słucham?
Trzeba nakarmić otchłań!
Głodna jest marudna.
Niech pani użyje magii!
- Nie mogę! - Jako wiedźma?
Musi być jakiś sposób!
Proszę!
Dobrze, ale wciąż spadamy.
Jest jedno zaklęcie, ale nie pamiętam go.
Jest w książce.
Wie pani, gdzie wszystkie są.
Znajdźmy ją!
„Wizje astralne”?
„Fizjonomika, wróżenie…”
„Moda”?
„Krew i ofiara, medycyna boska, rzucanie…”
Ta!
Jest za daleko!
Która to książka?
„759,94. Niebiańskie struktury i ich zastosowanie”?
Świetnie!
Widzę ją! Łapcie!
- Udało się! - Tak, ale…
Działa tylko wtedy, gdy mówię zaklęcie!
Myślmy dalej.
Wiem!
Chodźcie!
Nie da rady!
Zostań z nią. Zaraz wrócę.
Dobrze.
Kaisa!
Frida!
Łap!
Zaszalej!
- Sprytne. - Dzięki.
Szukamy innej książki, by wrócić na górę?
Nie, poradzę sobie. Trzymajcie się.
Co za piękny pokaz czarów.
Uratowałyście się. Dzięki Bogu.
Tak. A ten potwór powinien być najedzony.
O ile lubi warzywa.
Mimo to,
weszłyście na teren tylko dla wiedźm.
Nieznośne z was zrzędy.
Wycofuję zarzuty.
Zresztą jedna z nich to naturalna wiedźma.
Albo nią zostanie,
o ile jej nie zrazicie.
Co powiesz, Frida?
Co? Ja? Przecież ja nie czaruję.
Nie, ale masz wielki potencjał.
A ty masz ducha, by być nieocenionym pomocnikiem Fridy.
Z chęcią.
Super! Nauczę się magii!
Kto będzie ją uczył?
Ja!
Świetnie. Psorka Tildy.
Słyszałam. Ale najpierw herbatka i planszówki u mnie.
Eldrid czeka na rewanż!
Napisy: Krzysztof Zając