NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
STRANGER
Wchodzimy.
- Próba mikrofonu za trzy, dwa, jeden. - Zaczynamy.
W domu za moimi plecami
w styczniu tego roku zamordowano pana Parka.
Jak się dowiedzieliśmy, miała tu miejsce kolejna zbrodnia.
Znowu kogoś zabito.
- Boże. - Zdjęcie ofiary
zostało opublikowane w Internecie przez pewnego ucznia.
Od śmierci pana Parka w jego pustym domu spotykała się grupka nastolatków.
Po odkryciu ciała, zamiast poinformować policję,
wrzucili do Internetu zdjęcie zwłok,
- co samo w sobie jest szokujące. - Dzieciaki wychodzą!
- Wychodzą! - Tam!
- Powiedzcie kilka słów. - Co się wydarzyło?
- Zasłońcie kamery! - Prosimy o komentarz!
- Chwileczkę! - Żadnych zdjęć!
Nie! Proszę nie nagrywać!
- Powiedzcie coś! - Co się dokładnie stało?
- Spójrzcie do kamery! - Co się wydarzyło?
- Co się stało? - Jak weszliście do domu?
- Panie władzo! - Chcemy zadać pytanie!
- Parę słów! - Co się stało?
Komentarz!
Co pana tu sprowadza?
Czy jest to powiązane z poprzednim morderstwem? To naśladowca?
Pomimo pana obietnicy zginęła kolejna osoba.
- Powie pan kilka słów? - Prosimy o komentarz.
- To seryjny morderca? - Czy to prawda, panie prokuratorze?
- Prokuratorze Hwang! - Co pan o tym sądzi?
- Prokuratorze Hwang! - Niech pan powie kilka słów.
TECHNIK KRYMINALISTYKI
Hej.
Poszukaj jej rzeczy.
Weź, co tylko znajdziesz.
Tak jest.
Gdzie się podział właściciel domu?
Jest częściowo rozebrana, ale nigdzie nie ma jej ubrań.
Proszę?
Niczego. Żadnych ubrań, torebki.
Wiem, gdzie jest właściciel.
Trudno byłoby związać ją w ten sposób, nawet jeśli była nieprzytomna.
Na ścianie nie ma krwi.
- Boże! - Ona żyje!
- Co? Jak to?
Żyje!
- Żyje? - Hej!
Pomóżmy jej wstać!
- Szybko, rozwiążmy ją! - Nie żyła!
Rozwiąż!
Nożyczkami!
Podajcie je!
- Szybko! - Rozwiążcie ją!
- Złapcie ją! - Do góry!
Raz, dwa, trzy. Boże!
Ostrożnie!
- Gdzie ją zanieść? - Na zewnątrz!
Ona żyje!
- Żyje? - Zróbcie miejsce!
Ocknij się!
- Wiesz, kto ci to zrobił? - Boże!
Otworzyła oczy, żyje, nie każ jej łapać za nas sprawcy.
Natychmiast dzwońcie na pogotowie!
Dlaczego jej nie zabił?
Po co ta szopka?
I dlaczego akurat tutaj?
Jaki ma w tym cel?
Raz i dwa.
Otwórzcie drzwi!
- Chyba żyje! - Żyje?
- Czy ona żyje? - Powiedzcie!
- Czy ona żyje? - Naprawdę?
- Czy ona żyje? - Prosimy o komentarz!
Dziewczyna żyje, zostanie przewieziona do szpitala w Namsan.
Mamy tłum reporterów. Sprawca wkrótce to zauważy.
Potrzebne nam wsparcie. Tak jest.
Trochę ostrożniej, dobrze?
- Detektywie Kim. - Tak?
Komendant.
Nic jeszcze nie wiemy. Po co dzwoni?
Nazywa się Min-ah Kwon. Powiedz mu, że ma około 25 lat.
Kto? Ofiara?
Zna ją pan?
Nie, ale wiem, gdzie mieszka.
- Proszę? - Komendant czeka.
Wymyśl coś.
Panie Hwang, chwileczkę.
Skąd wie pan, gdzie mieszka, jeśli nie zna jej pan osobiście?
Pracowała w agencji, która została zamknięta
podczas akcji antyprostytucyjnej.
To dziewczyna do towarzystwa?
Złapaliśmy ją kolejny raz podczas wczorajszego nalotu.
Gdy odkryłem, gdzie mieszka, już jej tam nie było.
Przepraszam, to było przedwczoraj.
Skąd w tym domu wzięła się dziewczyna do towarzystwa?
Sam chciałbym wiedzieć.
I co to oznacza.
Na pewno widziała sprawcę.
Nie może umrzeć.
Panie prokuratorze!
- Panie prokuratorze! - Niech pan powie kilka słów!
Ma pan już głównego podejrzanego?
Co pan sądzi o tym zajściu?
- Czy będzie kolejne... - Prosimy o komentarz.
Proszę się wypowiedzieć.
- Co pan sądzi o sprawie? - Prosimy!
Czy na pewno złapie pan sprawcę?
- Założę dojście. - Przewieźmy ją.
- Weź jeszcze sześć worków. I płyny. - Dobrze.
- Miała już wstrząs? - Tak.
- Jest dojście. - Przewieźmy ją.
- Będzie żyła, prawda? - Wstrząs krwotoczny,
niedotlenienie, niskie ciśnienie krwi.
Przeżyje, prawda?
W wyniku przebicia płuca straciła dużo krwi,
wystąpiła odma. Mogło być groźnie.
Widziała seryjnego zabójcę. Jest jedynym świadkiem.
Musi przeżyć.
Nawet gdyby nie była świadkiem, zrobiłbym, co w mojej mocy.
SALE OPERACYJNE
Nawet gdyby nie była świadkiem...
Żyj. Nie daj mu się zniszczyć.
Byłaś przerażona. Musiałaś przejść przez piekło.
Nie pozwól, by to było twoje ostatnie wspomnienie z tego świata.
Walcz!
Pani Han!
- Proszę pana! - Hej.
Co się stało?
Jest na sali operacyjnej. Lekarz nic nie obiecuje.
Mamy jej dane.
Prokurator zna jej adres.
Jedzie tam z sierżantem Kimem.
- Prokurator Hwang? - Tak.
Skąd zna adres?
Prokuratura obserwowała ją ze względu na akcję antyprostytucyjną.
Panie Park, zostanie pan tu pod moją nieobecność?
Proszę mieć na nią oko.
Pani Han. Yeo-jin!
SPRAWA JEST KUREWSKO STRASZNA.
Kochanie.
Coś się stało?
Dlaczego pytasz?
Nic się nie stało.
Nic.
Rany.
Boże.
Przecież otworzyłbym drzwi. Czemu wchodzi pan przez okno?
Fakt.
Są ślady walki?
Czy sprawca
przeglądał jej rzeczy?
Niech pan niczego nie dotyka!
Możliwe, że stąd ją porwano.
To ja.
Przyślijcie techników.
Perfumy.
Termos.
Pędzel do makijażu.
Dobrze, kiedy skończą tam.
Proszę?
Panie Hwang, jaki tu jest adres?
Mówił pan, że pracuje w barze.
Coś się stało tej dziewczynie?
Nie wiem. Musiało się wydarzyć coś strasznego.
Widzę, że praca wre, dziękuję.
Udało się pani. Co z dziewczyną?
Operują ją. Jest z nią pan Park.
Gdzie technicy?
Nie mogą jeszcze przyjechać, bo w Huam-dong jest masakra.
Za dużo odcisków.
Prokurator Hwang nie wiedział, że porwano ją stąd,
i wszystkiego dotykał.
Gdzie on jest?
- Właśnie wyszedł. - Co?
Masz jego odciski palców?
Pewnie zostawiliśmy odciski wszędzie, bo wchodziliśmy oknem.
Dlaczego wchodziliście przez okno?
Mieliśmy zapukać do drzwi?
Powiedziałeś, że została porwana. Drzwi były zamknięte?
Porywacz był tak uprzejmy, że zamknął je za sobą?
Nie ma zamka elektronicznego, więc nie mogły się same zatrzasnąć.
Gdyby wyszedł drzwiami, świadkowie by go widzieli.
Nieważne.
I tak jest masakra. Myślisz,
że była nagabywana?
Boże.
I na co to wszystko?
Nie było kremu nawilżającego.
Na jej toaletce nie znalazłem żadnych kosmetyków ani akcesoriów.
Pomyślałem, że może to nie przypadek,
że spakowała się i chciała się gdzieś ukryć.
Ale napadł ją ledwie kilka kroków od jej domu.
Znów się spóźniłem.
To nie pana wina.
Kto mógł wiedzieć, że zostanie porwana?
Zaplanował to.
Jak to?
Zostawił laptopa.
Specjalnie zostawił tam ślady krwi,
a pod spodem zakopał psa.
Wszystko było zaplanowane od samego początku.
Może to wiadomość dla mnie?
Też rozważałam możliwość,
że ktoś świadomie nie zaciera śladów.
Ale dlaczego miałaby to być wiadomość dla pana?
Mogłem złapać sprawcę,
ale znów się spóźniłem. Dlaczego?
Kto wiedział, że pan tu będzie?
Jeśli ktoś krzywdzi ludzi w pana otoczeniu,
to musi chcieć się na panu zemścić lub pana wrobić.
Panie Hwang, czy...
miał pan styczność z tą dziewczyną?
Z ofiarą. Sam pan mi mówił,
że Moo-sung był jak sponsor oferujący pieniądze i kobiety.
Ją także wykorzystał, prawda?
Tak chciał pana przekupić?
Jeśli sprawca
jest zakochany w ofierze,
być może pragnie zemsty na panu
i Moo-sungu.
Dlaczego pan milczy?
Zgadłam?
Nie.
Niech pani spojrzy.
Widziałam to w jej domu.
Z danych operatora jej sieci wynika, że urodziła się w 1993 roku.
Niektórych mężczyzn to kręci,
więc może i rzeczywiście data jest prawdziwa.
Co, jeśli to nie kostium?
Tylko faktycznie jej mundurek.
Zatem jest jak bomba zegarowa z opóźnionym zapłonem.
Przynajmniej dla niektórych.
Coś tu nie pasuje.
Jeśli chciał ją uciszyć, powinien był zabić ją po cichu.
Tymczasem wygląda to tak, jakby chciał wszystko rozreklamować.
Mając wybór, związał ją akurat tutaj.
Po prostu go złapmy.
Chcę się dowiedzieć, jak wygląda ta kanalia.
Zajmę się tym.
Boże.
Dlaczego myśli pan, że jest na celowniku?
Raczej czyim?
I dlaczego?
Tak. Ustaliliśmy, gdzie ją porwano.
KWATERA GŁÓWNA ZESPOŁU DOCHODZENIOWEGO
Rażące zachowanie nastolatków samo w sobie szokuje,
jednak fakt, że osoby z zewnątrz mogły z łatwością
trafić na miejsce nierozwiązanej od miesięcy zbrodni
pozwala mieć coraz większe wątpliwości co do kompetencji policji.
W sprawie nie poczyniono żadnych postępów, mimo że pojawiła się nowa ofiara.
Chcielibyśmy uzyskać od funkcjonariuszy odpowiedź,
czy mają wolę schwytania sprawcy.
Czy dla odmiany zapobiegną jakiejś tragedii?
Ile niewinnych istnień trzeba jeszcze poświęcić,
by kraj stał się bezpieczny?
Jak długo jeszcze Korea będzie utożsamiana z państwem,
w którym każdego dnia obywatele sami na siebie podnoszą rękę?
To były Wiadomości dnia,
dziękuję za uwagę i życzę miłego dnia.
To twoja sprawka, prawda?
Upozorowałaś zabójstwo, bo nie wiedziałaś, co zrobić,
jak już ją porwiesz?
To nie byłam ja.
Nie? To kto był mózgiem operacji?
Mamy was wszystkich w salach przesłuchań.
Przyznaj się pierwsza, a dostaniesz lżejszy wyrok.
Już panu powiedziałam, że jej nie zabiliśmy.
Nie wrzucalibyśmy przecież zdjęcia do sieci.
Zrobiliście to, by mieć linię obrony.
Myślisz, że jesteś sprytna, tak?
I tak nic mi nie zrobicie, bo nie skończyłam jeszcze 14 lat.
Bezczelna. Słuchaj, może cię to zainteresuje.
Nie obejmują cię postanowienia kodeksu karnego,
ale prawo rodzinne owszem. Zresztą, kim będziesz, gdy dorośniesz?
Proszę pana,
- nie jestem dzieckiem. - Ty mała...
Ciszej.
- Boże! - Nie ruszaj się.
Co pan zrobił? To boli.
- Dzień dobry. - Kim pani jest?
YEO-JIN HAN POLICJA
Jest pani matką Min-ah?
Nie ma jej w domu. O co chodzi?
Pani córka trafiła do szpitala.
Słucham?
Do szpitala?
Mówiła mi, że jest w Japonii. Co się stało?
- W Japonii? - Tak.
To nie pani córka?
Nie, ta dziewczyna to nie ona.
Przestraszyła mnie pani.
PROKURATOR YOUNG
- Co? - Gdzie pan jest?
Zwołano nagłe spotkanie w biurze pana Kanga.
Teraz?
Dobrze.
Znacie sytuację. Mamy dużo pracy.
Przejdźmy do rzeczy.
Nie ma jeszcze pana Seo.
Musiał zajechać na komisariat w Yongsan.
Pan Seo zajmie się drugą sprawą z Huam-dong?
Dlaczego miałby?
Dlaczego?
Myślisz, że masz prawo kwestionować moje decyzje?
Słuchajcie.
Guzik mnie obchodzi, czy macie znajomych wśród reporterów.
Ani słowa o tej sprawie.
Sprawcy zależy na tym, by nas ośmieszyć.
Nie dawajcie ludziom powodów do plotek.
- Tak jest. - Tak jest.
Si-mok.
Rodzina Jin-seoba zdecydowała się wnieść oskarżenie
wobec rządu, administracji więzienia i prokuratury.
Chcą odszkodowania za urazy psychiczne i fizyczne.
Prawdopodobnie nie wytoczą procesu,
ale pamiętaj, że to twoja wina. Nie wychylaj się.
Znów pojawisz się w telewizji?
Nie, proszę pana.
Dobra odpowiedź.
Mamy portret pamięciowy sprawcy.
Nazywa się Hyung-jun Yoo. Członek gangu Yeongnam.
Pierwotnie działał w Mokpo.
Po odsiadce znów zaczął rozrabiać.
Ci, którzy znaleźli Min-ah Kwon
Niewinni?
Pan Seo.
Nie znaleźliśmy na ich ubraniach śladów krwi.
Gdyby to byli oni, sprawa by się rozwiązała.
Czyli mamy seryjnego zabójcę?
60 000 V
O co chodzi z 60 000 V?
Na takie napięcie potrzeba zezwolenia.
Sprawdzamy tę poszlakę, ale...
Przepraszam na chwilę.
Tak.
Proszę? To nie ona?
To kto to jest Min-ah?
Cholera, już opublikowaliśmy oświadczenie.
Muszę kończyć. Albo czekaj.
Napisz na czacie grupowym.
- Więc to nie ona? - Cóż.
Okazuje się, że numer ubezpieczenia na umowie najmu i z operatorem
nie należy do niej.
Właśnie dlatego mieliśmy oko na tę dziewczynę.
Musi mieć dostęp do osób dostarczających młodocianym fałszywe dokumenty.
Ale to...
Sprawy nabierają dziwnego obrotu. Nie wiem, co o tym myśleć.
Kto jest w szpitalu?
A tak. Posłaliśmy tam jedną osobę.
Jest sama, ale na pewno
będzie mieć oko na dziewczynę.
Stale brakuje nam ludzi, prawda?
A niech to.
PROKURATOR KANG
Nie ma pan spraw, gdzie ofiarą zabójstwa padła kobieta?
Chyba potrzebował kogoś wyższego rangą, bo to medialna sprawa.
Nie ma znaczenia to,
kto był na miejscu pierwszy ani kto zna najwięcej szczegółów.
Próbujesz mnie pocieszyć czy ironizujesz?
Sypać sól na ranę można tylko,
jeśli rana faktycznie powstała.
Pan ma grubą skórę.
Chyba faktycznie nie będzie się pan wychylał.
SŁUŻBA PROKURATORSKA
SALA KONFERENCYJNA
Proszę wejść.
Odkryli,
że Min-ah to alias.
Dlaczego?
- Słucham? - Dlaczego akurat wczoraj?
W tę noc. Nagle za nią ruszasz.
Dlaczego akurat tej nocy przytrafia nam się nowa ofiara?
Dlaczego pyta pan mnie?
Sądzi pan,
że mam z tym coś wspólnego?
Skąd taki wniosek?
Czyżbyś miał coś na sumieniu?
Udałeś się do tego baru.
Zauważyłeś coś podejrzanego?
Ktoś cię śledził?
Cóż...
Si-mok.
To on przekazał policji informacje o sprawcy.
Śledził mnie, na pewno też
poszedł za nią do jej domu.
Czy to nie dziwne?
Moo-sung Park zginął pod okiem Si-moka. Sytuacja się powtarza.
To nie może być przypadek.
Powiedziałeś, że cię śledził.
Jak odkrył, gdzie ona mieszka, skoro tobie się nie udało?
Ty tylko poszedłeś do baru.
Bardziej od zbiegu w czasie
zastanawia mnie, dlaczego sprawca za cel obrał sobie Min-ah.
Gdy zginął pan Park,
pomyślałem, że musiała to być jedna z wielu zamieszanych osób.
Jednak w przypadku Min-ah
wygląda to tak,
jakby za każdym razem, gdy mogą pojawić się kłopoty,
ktoś wyciągał niewidzialną pomocną dłoń.
Zapomniałeś, jaki miała pseudonim?
Zapomniałeś, jak pan Park na nią mówił?
Dlaczego sprawca jedynie ją związał?
Dlaczego?
Dlaczego jej nie zabił?
Nie spodziewał się, że tak szybko ją znajdą.
Nie mógł wiedzieć, że w miejscu zbrodni zabaluje paczka nastolatków.
Gdyby nie oni, już by nie żyła.
Tak, to było ich miejsce spotkań.
Sądzę, że przychodzili tam dosyć często.
Sprawca dobrze znał miejsce zbrodni i musiał być tego świadomy.
To mógł być ktoś inny.
Albo zależało mu na wymierzeniu surowszej kary.
By nie była w stanie samodzielnie funkcjonować.
To niewykluczone.
Dlaczego akurat wczoraj?
W tę noc. Nagle za nią ruszasz.
Dlaczego akurat tej nocy przytrafia nam się nowa ofiara?
Zbieg okoliczności?
Zaatakowano ją w dniu, gdy Dong-jae za nią ruszył.
Udałeś się do tego baru. Zauważyłeś coś podejrzanego?
Ktoś cię śledził?
Śledził mnie?
A może ja naprowadziłem jego?
I co mi zrobisz?
Adres i numer.
Garwol-dong...
- To chyba wtedy sprawca... - Za podstawówką w Suwol.
Budynek nazywa się Daejun Villa.
Prawdopodobnie był ode mnie szybszy.
Nie.
- Taxi! - Hej!
Min-ah Kwon
Mnie trasa zajęła 46 minut.
Jeśli poznał jej adres, śledząc mnie,
musiał przyjechać tu
około 40 minut po niej.
Zwlekałaby 40 minut, mimo że chciała uciec?
Wiedziała, że Dong-jae ją goni.
Zmarnowałaby w domu...
aż 40 minut?
To mniej niż 20 metrów.
Musiał tam na nią czekać.
Gdyby był 40 minut za nią, byłoby to niewykonalne.
A więc nie śledził mnie. Pojechał inną trasą.
Jeśli był to ktoś, kogo zna, i mieli się spotkać,
nie musiałby używać paralizatora.
Każdy mógł ich tam zobaczyć.
Najpierw zaciągnąłby ją do auta, by uciec.
Musiał wiedzieć wcześniej.
Musiał tam czekać.
Wiedział, gdzie mieszka i że wkrótce przyjedzie.
Ale...
Ale wiedział też, że i nam udało się ją namierzyć.
Czekał, aż my ją znajdziemy.
Wywabił nas wszystkich i ściągnął
na miejsce zbrodni tuż przed planowanym zabójstwem.
Tylko skąd wiedział, że ją obserwujemy?
Dwa dni temu?
Sprawdźmy. Jeśli to był wieczór...
Mam.
Ktoś z wewnątrz.
Wiedział, że prokuratura chce ją dopaść.
Musi mieć jakieś powiązanie.
Możliwe, że nas nie zauważył, czekając na nią dzień i noc.
Pracuje u nas
albo ma jakieś dojścia.
Dlaczego jest tak pusto?
Zwykle...
Racja. O tej porze dwa dni temu
pan Lee przemawiał w auli.
Dlaczego akurat pod koniec dnia?
Dong-jae, śledczy będący w jego biurze,
pan Lee – który na pewno dostał o tym raport – i ja.
Z nas wszystkich ta czwórka wiedziała o...
Nie, piątka.
Nikt nie zamierza odebrać?
Już ja ich nauczę.
Komisariat policji w Yongsan.
Halo? Tak, słucham.
Cóż,
w porządku.
Dlaczego pan dzwoni?
I skąd?
Sierżancie Kim, mamy duży problem.
Co się stało? Kolejny trup?
Musi pan zobaczyć, co znaleźliśmy na broni.
ANALIZA ODCISKÓW PALCÓW
WYNIKI
Nie ma mowy o pomyłce?
Sam pan widzi odciski. Jestem pewien, że nie.
Halo?
Halo.
Proszę posłuchać.
Już dobrze.
Niech pan powie, dlaczego pan dzwoni.
Utrzymam to w tajemnicy.
Cóż, chyba...
widziałem sprawcę.
Co jest?
NAGRYWANIE
Widział pan sprawcę?
Proszę mówić.
Co zrobimy, Chang-jun?
Dostałem telefon od szefa.
Zadzwonił do ciebie? W czym jest problem?
Pytał, jak radzimy sobie ze sprawą z Huam-dong,
a ja nie mogłem powiedzieć,
że nie mamy jeszcze nawet podejrzanych.
Więc co odpowiedziałeś?
Akurat dostałem raport.
Pierwszy miałeś to usłyszeć, ale...
Do rzeczy.
Co?
Co powiedziałeś?
Wszystkie?
- Zabierz je do archiwum. - Ja mogę iść.
Daj spokój.
O co chodziło?
Dzień dobry.
Idę na pocztę.
Napięcie rośnie tu z każdym dniem.
Ty jesteś nożownikiem?
Została zaatakowana przez ciebie?
Nie.
Na broni
znaleziono twoje odciski palców. Jak to wyjaśnisz?
Dotykałem jej.
Powiedz mi.
Zawarłeś z kimś sojusz, by powstrzymać mój awans?
Przepraszam,
ale w życiu nie poznałem nikogo, kto chciałby być moim sojusznikiem.
Nie czas na żarty!
Twoje odciski są na broni. I na co drugiej rzeczy w jej domu.
Co więcej, zgłosił się do nas świadek, który twierdzi, że sprawcą jesteś ty.
Każdego dnia nowe problemy, a wszystkie związane są z tobą!
Wszystko wskazuje na mnie.
Więc czemu nie uważa pan, że to ja?
- Ty gnoju... - Jestem przecież wariatem,
materiał dowodowy wskazuje na mnie.
Więc dlaczego mnie pan nie podejrzewa?
Bo wie pan, kto naprawdę jest winny?
- Jak śmiesz, sukin... - Min-ah.
Czy pan to zrobił?
Nieważne, jak bardzo
czujesz się osaczony,
niektórych rzeczy nie masz prawa robić.
W październiku
pan Park przysłał panu nieletnią.
Następnie zastraszył pana, mówiąc, że jeśli mu pan nie pomoże,
on wyjawi tę tajemnicę,
ale został uciszony na zawsze.
Akurat dziś
znaleziono ową nieletnią.
Dziewczyna, której pan tak intensywnie szukał,
otarła się o śmierć.
Czy to wszystko może być zbiegiem okoliczności?
Niech pan powie prawdę.
Do niczego nie doszło.
Do niczego. Nie dlatego,
że jestem wybredny do tego stopnia, że podaje się w wątpliwość moją orientację.
Pan Park był wówczas w dołku.
Otworzyłem mu drzwi, by nie robił scen.
Ale wszedł nie on, lecz kobieta.
Nikt nie potrafiłby stwierdzić, czy jest pełnoletnia.
Miałem chwilę zwątpienia, przyznaję.
Ale kazałem jej odejść. Dlaczego?
Bo wiedziałem, że to pułapka.
Że to prosta droga do nieprzyjemności.
Uważasz, że jesteś mądrzejszy od reszty. Wiem.
Ale ja jestem ponad tobą, Si-mok.
Odkąd jej sponsor, pan Park, nie żyje, Min-ah z pewnością pana szantażowała.
Przekonywała pana, że ludzie uwierzą jej, a nie panu, bez względu na to,
jak rozpaczliwie by się pan nie bronił.
Pan Park mówił na nią Dzwoneczek.
Dlaczego?
Bo była na każde zawołanie.
Tak jak dzwonkiem wzywa się recepcjonistę.
Myślisz, że wezwał ją tylko dla mnie?
Jesteśmy prokuratorami.
Niektórzy z nas przyjmują tego rodzaju łapówki.
Dawne szychy oczekują specjalnego traktowania w sądzie.
To nieuniknione, zważywszy że część wybiera ten zawód dla wpływów i splendoru.
Niektórzy działają pochopnie, ale to wciąż prokuratorzy.
Broniący prawa i walczący o sprawiedliwość.
Ja wierzę.
Wiem, że w prokuraturze są dwa rodzaje ludzi.
Strażnicy i przestępcy. Niektórzy pod togą mają więzienny uniform.
Ale wierzę, że w każdej sytuacji
różnimy się od tych, którym wymierzamy sprawiedliwość.
Ufam, że nikogo nigdy przez swoją pobłażliwość nie skrzywdzimy.
O co mnie oskarżasz?
Nie odpowiedział pan na moje pytanie.
Nikogo nie zabiłem.
Przepraszam, to było haniebne z mojej strony.
Panie prokuratorze. Prokuratorze Hwang.
Panie Hwang, jest pan tam?
Twoja kolej.
Co się dzieje?
O to samo chciałem spytać. Co u...
Proszę pana.
Chciałbym na potrzeby dochodzenia zadać panu Hwangowi kilka pytań.
Panie Hwang, gdzie był pan zeszłej nocy
między 23 a 1?
Pana współpracownicy na pewno też tu byli?
Nie, tego dnia nie było nikogo.
Więc był pan tu sam? Rety.
Nigdy nie spotkaliśmy się z czymś takim.
Dziesięć dni temu dotknąłem noża,
którego użyto na Min-ah.
Jak to się stało?
Próbowałem odwzorować zajście,
by zobaczyć, czy to, co mówił Jin-seob, mogło być prawdą.
Wziąłem do ręki nóż znaleziony w kuchni, który przypominał narzędzie zbrodni,
choć był nieco mniejszy.
Ma pan coś
na poparcie swoich słów?
Czy na nożu nie znaleziono odcisków innej osoby?
Nie, tylko pańskie.
Sposób, w jaki sformułował pan pytanie,
sugeruje, że chciał mi pan powiedzieć, że odciski palców sprawcy
powinny różnić się od pańskich.
Powiem panu coś.
To nie jest dla nas łatwe.
A odciski to nie jedyny problem.
Dostaliśmy telefon od osoby twierdzącej, że jest pan sprawcą.
Mówi pan o taksówkarzu bez licencji?
Dał mi adres Min-ah.
Dong-jae.
Nie podejrzewałem pana.
Ale świadek skarżył się, że był pan wobec niego agresywny.
Nie chciał podawać panu adresu, bo jest lojalny wobec tych dziewczyn,
ale myślał, że go pan zabije, jeśli będzie odmawiał.
Rzecz jasna nie uwierzyłem mu.
Miałem swój powód.
Możliwe, że z perspektywy taksówkarza
byłem kandydatem na sprawcę,
bo atak na Min-ah miał miejsce tego samego dnia.
Ale później wydarzyło się
wyłącznie to, co opowiedziałem panu
w domu ofiary.
Przybyłem na miejsce,
- ale jej już nie było. - Zabrałeś go tam?
Pomogliśmy policji określić tożsamość ofiary?
Komisarz o niczym mi nie wspominał.
Widocznie chcieli przypisać to sobie.
Proszę pamiętać,
że też analizowałem sprawę.
Zastanawiałem się, dlaczego pan nas tam zabrał,
jeśli miał pan coś na sumieniu.
Do głowy przyszła mi pewna myśl.
Jeśli kłamał pan, mówiąc, że nie widział Min-ah po przybyciu na miejsce,
i jeśli faktycznie śledził ją pan
aż do jej domu,
to musiał pan zastanawiać się, co zrobić ze śladami,
które pan zostawił.
Właśnie dlatego wrócił pan na miejsce zbrodni z policją.
Znaleźliśmy odciski palców. Jest świadek.
Prawdopodobnie to pan jako ostatni widział Min-ah.
Co by pan zrobił przy takiej ilości dowodów?
Chyba już wszystko sobie wyjaśniliśmy.
Nie tak dawno inna osoba twardo obstawała przy swojej niewinności.
I co z nią zrobiliście?
Aresztowałem ją.
Co tu robicie?
Chcąc aresztować jednego z moich ludzi, potrzebujecie mocniejszych dowodów.
Na litość boską.
Jakie dowody mogą być mocniejsze od odcisków palców?
Cholera. Jak on śmie...
Są żałośni.
Gdyby byli na moim miejscu, dawno by go zapuszkowali.
To prawda. Wsadzilibyśmy go za kratki.
Chodziło mi o to, że...
Właśnie dlatego...
tym razem potrzeba dokładności.
Oczywiście.
Proszę.
To mundurek z liceum Yangkang.
W zeszłym roku zmienili wzór. Już takich nie produkujemy.
Do czego to pani?
Liceum Yangkang?
Dobrze. Dziękuję.
Zejdźcie już.
LICEUM YANGKANG
Nie chodź za mną.
Hej, czekaj.
Hej.
Też powinnaś była taka być.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Miała pani prywatne lekcje z tą uczennicą, prawda?
Boże, to Ga-young.
Gdzie ją pani znalazła?
Gdzie teraz jest?
Uciekła z domu?
Zgłosiliśmy to na policję.
Pani nie w tej sprawie?
Znaleziono ją dziś rano
nieprzytomną w Huam-dong.
Słucham?
Kiedy uciekła z domu?
Ile miała wtedy lat?
Huam-dong...
Widziałam w telewizji. To się wydarzyło u Kyung-wana.
O tę sprawę chodzi?
Kyung-wan? Kim jest Kyung-wan...
To mój wnuk.
Słyszałam, że służy pan w wojsku?
Przepraszam.
Do końca zeszłego roku pan Park wysyłał Min-ah
pięć milionów wonów miesięcznie.
Min-ah. To znaczy Ga-young Kim.
Kiedy się urodziła?
Była w 12. klasie, więc...
W zeszłym roku 12-klasiści...
Urodziła się w 1998 roku.
Dobrze.
Dziękuję.
Proszę.
Nie miałam pojęcia.
Mówiła, że urodziła się w 1993 roku, i pokazała mi dowód.
Skąd miałam wiedzieć?
Kiedy ostatni raz ją pani widziała?
Trzy dni temu w pracy.
Ostatnie dwa dni nie pracowała?
Ten prokurator wywołał totalny chaos. Nie mogła przyjść.
Dlatego dała mu pani jej adres?
Komu jeszcze?
Nie wiem, gdzie mieszka Min-ah.
Jak miałabym podać informację, której nie mam?
Nawet gdybym znała adres,
nikomu bym go nie podała.
Lokal podupadłby, gdyby klienci umawiali się z dziewczynami gdzie indziej.
Na pewno go pani zna.
Nigdy wcześniej go nie widziałam.
Niech się pani przyjrzy!
- Zna go pani, prawda? - Nigdy go nie widziałam.
Nazwy lokali, w których pracowała.
- Dopiero zaczęła... - Proszę mi je napisać!
Udało się nie dopuścić do uszkodzenia organów, ale nastąpił wylew krwi do mózgu.
Być może uderzyła się mocno w głowę albo to wynik napaści.
W środku jest kałuża krwi.
Konieczne będzie otworzenie czaszki, by usunąć krew.
Jej organizm sobie z tym nie poradzi.
Najlepiej będzie użyć do tego drenu, ale...
Ale?
W najgorszym przypadku
jej mózg może potem nie funkcjonować.
Zauważył pan jeszcze inne ślady użycia siły?
Nie, niczego więcej.
Dziękuję, doktorze.
Przestraszył mnie pan.
- Przepraszam. - W porządku.
Dlaczego się odczepiła?
Mogłam mieć przez to kłopoty.
Mój Boże, Ga-young, córeczko.
Boże.
Ga-young.
Co zrobimy?
- Jest w szoku. - Cicho.
Ja wierzę.
Wiem, że w prokuraturze są dwa rodzaje ludzi.
Strażnicy i przestępcy. Niektórzy pod togą mają więzienny uniform.
Ale wierzę, że w każdej sytuacji
różnimy się od tych, którym wymierzamy sprawiedliwość.
Ufam,
że nikogo nigdy przez swoją pobłażliwość nie skrzywdzimy.
Do niczego nie doszło. Miałem chwilę zwątpienia, przyznaję.
Ale kazałem jej odejść. Dlaczego?
Bo wiedziałem, że to pułapka.
Co robimy?
HANSUNG
OŚRODEK HANSUNG SEORAK
RADOŚĆ NATURY OŚRODEK HANSUNG SEORAK
Dzień dobry.
Mówi Si-mok Hwang z Prokuratury Rejonowej Seul-Zachód.
Jak długo przechowują państwo nagrania z monitoringu?
Tak, wiem. Ale czy nie tworzą państwo kopii zapasowych
do użytku wewnętrznego?
Dobrze.
Tak.
To był 27 października ubiegłego roku.
Godzina 14, piętro 10.
Chodzi o korytarz zachodni.
Tak, z zeszłego roku.
Proszę spróbować. Od razu wysyłam również oficjalny wniosek.
Dziękuję.
Jesteś już.
Tato.
Jestem.
- Późno. - Wiem.
Jak tak dalej pójdzie,
moja córka dostanie nagrodę za cierpliwość.
Mama powinna była ją dostać już dawno.
Rozpieszczaj swojego męża, ale nie dogaduj mi przy okazji.
Zgłodniałem.
- Idź umyć ręce. - Dobrze.
Ty i twój ojciec rozmawialiście o mnie. Zabawnie było?
Mamy ciekawsze tematy do rozmowy.
- On jest niemożliwy. - Słucham?
Nie słyszałeś?
Aktor sam tam przyszedł. Na scenę.
Mówisz o Si-moku?
Gdy usłyszałem o tym od Woo-gyuna, zaniemówiłem.
Pomyślałem: „Przez jakiś czas będzie afera”.
Ale...
wszystko zaczyna układać się w spójną całość.
Sprawcą jest człowiek, który w telewizji poprzysiągł złapać mordercę.
To będzie tak szokujące, że zbledną przy tym inne wiadomości i skandale.
Jeśli potwierdzi się, że jest winny, opinia publiczna będzie wstrząśnięta.
Był na miejscu zbrodni i wtedy, i teraz...
Zgadza się.
Gdy tylko pojawia się ofiara, on tam jest.
Ludzie pomyślą, że spieszył się z aresztowaniem Jin-seoba,
bo chciał zatuszować to, co zrobił.
- Trafiliśmy w dziesiątkę. - Ale...
Ciało dziewczyny było dziwnie ułożone.
Fakt.
Jeśli to zabójca pana Parka ją skrzywdził,
to nie będzie typowo seryjna sprawa.
Sprawca ma jakiś cel.
Zabójstwo nim nie jest.
Jeśli sprawimy, że podejrzenie spadnie na przykład na Si-moka,
to co zrobimy, gdy nadal...
Nawet gdyby było więcej ofiar, nie obchodzi mnie to.
Musimy odciąć się od pana Parka. Im mniej mamy
z nim wspólnego, tym lepiej.
W tamtym domu już nic się nie wydarzy.
Ale załóżmy, że jednak.
Powie się, że to naśladowca.
Ktoś pozbył się niewygodnej dla siebie osoby
i zostawił ciało w domu, który jest znany z mediów.
Przejmując się takimi detalami, daleko nie zajdziesz.
Możliwe.
Nie pracujesz nawet w Prokuraturze Krajowej.
Jesteś z Wydziału Kryminalnego.
Powinieneś działać szybko. Kiedy powiedziałem ci, byś się tym zajął?
Od tego czasu ciągle się martwisz?
Przepraszam.
Kwestią czasu pozostaje, kiedy opinia publiczna
dowie się, jak zginął pan Park.
- Działaj. - Tak, ojcze.
Podano w idealnej temperaturze.
Jedzmy.
Tato.
Gdy się na coś nastawi, potrafi działać błyskawicznie.
Groził mi. Mówił, że mnie zabije, i dusił mnie.
Musiałem zdradzić mu adres.
Spisałem jego numer rejestracyjny.
Nie sądziłem, że mi się to przydarzy.
Ten wariat jest sprawcą.
Ostrzegł pan Min-ah?
„Jedzie do ciebie ktoś niebezpieczny”. Powiadomił ją pan?
Wtedy musiałbym przyznać, że podałem mu jej adres.
Dziewczyny nie chciałyby już, bym je woził.
Woził? Samochodem?
Halo? Jest pan tam? Halo?
Co za dupek, nie wierzę.
Gdyby do niej zadzwonił, nic by się nie stało.
Ryzykować życie dziewczyny
dla nielegalnego źródła dochodów?
Mamy numery. Na pewno wiemy, kto to?
Wiemy? Co to za wariat, o którym mówił?
Prokurator Hwang.
Co?
Mamy siedzieć i nic nie robić?
Nie powinniśmy bronić go dlatego, że jest z prokuratury.
Komendant kazał czekać.
Pan Hwang powiedział nam już, że próbował śledzić ją
z lokalu do mieszkania.
Kłamał.
Mówił, że wydedukował, gdzie mieszka,
ale to niemożliwe.
Musiał ją spotkać tamtego wieczora.
Jestem pewien, że dlatego nas tam zabrał.
Chciał, żeby nasze ślady
nałożyły się na te pozostawione przez niego.
Jak...
Ga-young Kim Lat 20
60 000 V
Niech pani spojrzy.
Widziałam w jej domu.
Z danych operatora jej sieci wynika, że urodziła się w 1993 roku.
To byłam ja.
Spotkałam się
z Moo-sung Parkiem w noc przed jego śmiercią.
Sama.
Mówię wam, prokurator Hwang na pewno
znał tę dziewczynę osobiście.
Kiedy on miał czas wydrukować te zdjęcia?
Nie wziął ich, gdy poszedł tam z sierżantem Kimem. Musiał je mieć
jeszcze przed zajściem.
Znalazł Ga-young,
gdy wkradł się do jej domu?
Co, jeśli to nie kostium?
Tylko faktycznie jej mundurek.
Zatem jest jak bomba zegarowa z opóźnionym zapłonem.
Przynajmniej dla niektórych.
Mówił o sobie?
STRANGER
Prokurator Seo będzie tu niedługo, by przesłuchać Kyung-wana.
Chodził do liceum z Ga-young.
- Zapomniałeś, jaki miała pseudonim? - Dzwoneczek.
Myślisz, że wezwał ją tylko dla mnie?
Ta piosenka leciała, gdy do niej dzwoniłem.
Mężczyzna w pokoju na końcu korytarza w hotelu...
- Dong-jae Seo. - To jego dzwonek.
Perfumy.
To chyba pani perfumy wyczułem od prokuratora Dong-jae Seo.
Dlaczego znów się z panią spotkał?
- Puszczaj. - Najpierw ty.
Napisy: Mikołaj Gołębiewski