NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
STRANGER
- Gratuluję, panie sekretarzu. - Dziękuję.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Gratuluję.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Gratuluję.
Dziękuję.
SEKRETARZ GENERALNY BŁĘKITNEGO DOMU CHANG-JUN LEE
Ja to zrobię.
Nie mogę dużo wypić, muszę wracać do pracy.
Ten z was, kto pracował najciężej, powinien się ze mną napić.
Oglądałem konferencję prasową.
Nic nie jest w stanie cię powstrzymać.
Oby tak dalej, a może dotrze pan aż tutaj.
Miejcie się na baczności.
Si-mok może niespodziewanie wtargnąć także do waszego biura.
Prawda?
Żaden przestępca nie powinien czuć się bezpieczny.
Proszę wybaczyć, mam tylko dwie ręce.
Dużo gratulacji pan ostatnio od nas usłyszał.
Za lepszą przyszłość.
Przyjechałem samochodem.
Usiądźmy.
Naczelnik I Wydziału przeprasza, ale wezwały go sprawy rodzinne.
Musimy porozmawiać.
Pielęgniarka doskonale panią zapamiętała.
Powiedziała, że tamtego dnia widziała na oddziale przepiękną kobietę.
Kobietę?
Po co poszła pani do Ga-young Kim?
Kto to?
Dotykała pani urządzenia z tlenem?
Co robiła pani z jej poduszką?
Słucham?
Wygląda inaczej niż na oddziale, prawda?
Taka młoda i ładna.
Widoczne takie dziewczyny podobają się dziś ludziom.
Muszę przyznać,
że to dość dziecinne jak na kogoś, kto skrytykował moją uwagę
o największym wrogu kobiety.
Przyniosłam to, bo myślałam, że może być pani ciekawa.
Zabrzmiało niegrzecznie?
Policja w tym kraju jest doprawdy zadziwiająca.
Rozumiem, że nie sprawdziła pani nagrań z monitoringu.
Sprawdziłam.
Nie mogła pani sprawdzić.
Na pewno by o tym nie zapomniał.
Nie jest amatorem.
Myślałam, że spędzi pani u córki trochę czasu,
ale szybko pani wróciła.
Każda dobra żona chciałaby być przy mężu,
kiedy ten otrzymuje nominację od prezydenta.
Ale niedługo znów wyjadę.
Gratulacje z okazji awansu.
A jeśli
nie chodziło o nominację?
Może chodziło o to, że nie chciała pani pozwolić,
by wrócił sam, wiedząc, że Ga-young żyje?
Może pojechała pani za nim, zaniepokojona, że zrobi mu się szkoda
dziewczyny, która otarła się o śmierć?
Mój mąż nie jest filantropem.
Nie przejąłby się
krzywdą dziewczyny, której nie zna.
Nie musi pani dziękować, mam dużo wolnego czasu.
Na razie nie będzie pani mogła opuścić kraju.
Wydaliśmy zakaz upuszczania kraju przez wzgląd na pani udział w sprawie.
Zabawę czas zacząć.
Czy ma pan jakiegoś kandydata na stanowisko
prokuratora rejonowego?
Wybór następcy nie leży w moich kompetencjach.
- O tym zadecyduje prezydent. - Rozumiem.
Za dziesięć minut ma pan kolejne spotkanie.
Boże.
Już jest pan rozchwytywany.
W rzeczy samej.
W takim razie my już pójdziemy.
Zorganizujemy wkrótce spotkanie.
Oczywiście.
Nie wypadnij za burtę.
Wracasz do biura?
Możesz jechać ze mną.
Przepraszam?
Oczywiście.
SEKRETARZ GENERALNY BŁĘKITNEGO DOMU CHANG-JUN LEE
KOMENDANT WOO-GYUN KIM ODBLOKUJ NUMER
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE KOMENDANT WOO-GYUN KIM
Nareszcie odebrałeś.
Kwestia odpowiedniego prezentu.
Co ty wyrabiasz?
Trzeba było odebrać telefon.
Jestem na parkingu podziemnym. Mam wejść na górę?
- Nie możesz tu przyjść. - To ty zejdź do mnie.
Nikt nie dowie się o prezencie, jeśli przyjdziesz i porozmawiamy.
Czekaj tam.
Mam ujawnić, że to ty byłeś w pokoju, z którego wyszła?
- Dyrektor Izby Skarbowej... - Niech zaczeka.
O co chodzi z komendantem?
Twierdził pan, że Ga-young Kim widywała się z panem Lee.
Skąd nagle komendant Kim?
Dowody wskazują na niego.
A co z panem Lee?
Dziewczyna odzyskała przytomność, dlatego pan ją przeniósł.
Byłaś w szpitalu?
Jak mogłabym nie pójść? Jej zeznania mogłyby...
Zadzwonię.
PAN YOON
Za dziesięć minut ma pan kolejne spotkanie.
Jestem trędowaty?
Jak możesz mnie tak ignorować?
Przyjaźnimy się od 40 at.
Jak śmiesz mówić o przyjaźni po tym, co zrobiłeś?
Jestem zdesperowany.
Jak możesz mi to robić?
- Ty mnie z nią poznałeś. - Czy zmuszałem cię
- do czegokolwiek? - Jak...
Pomóż mi.
Tylko ty możesz to zrobić.
Sam jesteś sobie winien.
Cześć. Tak, jestem w biurze.
Co to ma być?
Tak, dobrze.
- Żona? - Nie mieszaj jej w to.
Hej!
Jakiś problem?
Trzymaj gębę na kłódkę i odejdź z policji.
Zajmę się wszystkim, jak tylko sprawa trochę przycichnie.
Dziękuję, Chang-jun.
Naprawdę nie chciałem ci tego zrobić.
Dziewczyna ma milczeć.
Jeśli powie choć słowo, nikt nie będzie w stanie ci pomóc.
W porządku.
Dopilnuję tego.
Podkomisarz Han? Gdzie pani teraz jest?
Muszę jechać na komisariat.
Pewnie dostanę reprymendę za akcję z komendantem.
Zadzwonię, jeśli przeżyję.
Musi pani coś zrobić.
Komendant Kim się wywinie, jeśli go teraz nie złapiemy.
Co?
Wiesz?
Daj mi od razu znać, gdyby zaczął się przy niej kręcić.
Nie może opuścić kraju?
Na pewno chodzi o moją córkę?
Zażądał tego zespół dochodzeniowy.
Ministerstwo Sprawiedliwości chciało...
Co?
Nie ma mowy.
Uznali, że powinien pan wiedzieć.
Ten gnojek Si-mok Hwang
powinien dostać nauczkę.
- Skontaktuj się z Dong-jae. - Tak jest.
Jak on śmie?
Nie uważacie, że to nie w porządku?
Mogliście nas przynajmniej uprzedzić.
Myśleliście, że pomożemy mu w ucieczce, czy co?
Nie, proszę pana.
Jesteśmy jak rodzina, dużo wspólnie przeszliśmy.
Podobało wam się robienie z nas durniów?
- Przepraszamy. - Służę w policji od 30 lat
i jeszcze nigdy nie zostałem tak oszukany i poniżony.
Jak mogliście to zrobić komendantowi?
Kim ty jesteś, żeby go przesłuchiwać?
Co ludzie powiedzą?
Powiedzą, że nie wiemy, czym jest lojalność.
Nawet psy nie gryzą swoich właścicieli, zdrajcy!
Przepraszam, ale muszę już iść.
Słucham?
- Co pani robi? - Przepraszam.
Dobrze, idźcie sobie.
I pomyślcie, kogo z nas aresztujecie w następnej kolejności.
Chodź na słówko.
Jasne. Już się boję.
Pani podkomisarz, dlaczego pani to robi?
Zdobądź nagrania z monitoringu.
- Przyciśnij go. - Pani podkomisarz!
- Co wy wyrabiacie? - Chwileczkę.
Pani podkomisarz.
Co pani robi? Niech sama pani z nim porozmawia.
Muszę jechać do szpitala.
Coś się stało z Ga-young.
Co?
Boże.
Sierżancie, te nagrania...
Są w moim biurku. Proszę je sobie wziąć.
Komendancie, Yeo-jin jedzie do szpitala.
Zobaczyć, co z Ga-young Kim.
GRUPA HANJO
Słucham?
Cześć, Si-mok. Pogratulowałeś panu Lee osobiście?
- Jestem zajęty. Muszę kończyć. - Hej!
Hej.
W kwestii żony pana Lee...
Czemu wydaliście zakaz opuszczania kraju?
To twoja pierwsze zadanie dla Grupy Hanjo?
Jeśli przekażę im tę informację, zdobędę ich zaufanie.
Jest podejrzana o morderstwo.
- Morderstwo? - Muszę kończyć.
Morderstwo...
Kto by pomyślał, że mi tak pomoże?
Morderstwo?
On ma w sobie coś z psychopaty.
A psychopaci są nieprzewidywalni.
To nie są żarty.
Właśnie dlatego szaleńcy są tak przerażający.
Wydaje mi się,
że powinienem dalej ciągnąć go za język.
Dowiem się, dlaczego pani Lee jest podejrzana...
Dzień dobry, panie sekretarzu.
To ja go tu zaprosiłem.
Widzę, że ucieszył cię widok dawnego podwładnego?
Tak.
Oczywiście.
Przez wiele lat współpracowaliśmy w prokuraturze.
Miło pana widzieć.
Dziękuję ci za twoją pracę. Do zobaczenia wkrótce.
Jestem do pańskiej dyspozycji.
Zaczekaj na mnie na dole.
Jak spotkanie z dyrektorem Izby Skarbowej?
Nie będzie śledztwa w sprawie oszustw podatkowych.
Świetnie.
Od kiedy jesteś na tym stanowisku, wszystko idzie jak z płatka.
- Zaprasza cię na kolację. - Dziękuję.
Masz kilka żon czy jak?
Nawet nie wiesz,
przez co przechodzi teraz twoja ukochana żona,
a chcesz opiekować się całym krajem?
ZAKAZ OPUSZCZANIA KRAJU
Zakaz opuszczania kraju? Dlaczego jej to robią?
O co w tym chodzi?
O morderstwo.
Ten prokurator, Si-mok Hwang, jest bardzo zdeterminowany.
Nie tak bym to określił.
On nie zna swojego miejsca w szeregu.
Przygotowałem wiele rzeczy dla uczczenia twojego awansu.
Choćby to spotkanie, które masz za chwilę.
W grę wchodzi bilion wonów.
Dopilnuj, żeby nikt się nie zorientował.
Muszę zadzwonić.
Powiedziałem, że jego żona jest oskarżona o morderstwo,
a on nawet nie spytał o ofiarę...
ani czemu podejrzewają żonę.
GRUPA HANJO
- Pracuj dla mnie. - Dziękuję, proszę pana.
Ale pod warunkiem, że nigdy więcej cię tu nie zobaczę,
ani w pobliżu mojego teścia.
Dziękuję.
A teraz odejdź.
- Tak jest. - Idź.
Czyżby mieli coś ważnego do załatwienia?
ODDZIAŁ RATUNKOWY
Tak, na drugim piętrze. Zaprowadzę pana.
Ga-young, znowu musimy cię przenieść.
W porządku?
To tu ją chowałaś.
Jak się dowiedziałeś?
- Nie. - Pożyczę ją sobie na chwilę.
- Nie możesz! - Daj spokój.
- Puść! - Boże!
Cholera.
- Puść ją. - Nie należy do ciebie!
- Zostaw ją! - Boże!
Muszę z nią porozmawiać. Wy – za drzwi.
Komendancie.
Proszę zostawić Ga-young.
Proszę ją zabrać. Szybko!
Uspokój się.
Proszę ją stąd zabrać!
- Hej! - Na litość boską!
Wiedziałem,
że kiedyś do tego dojdzie.
Hej.
Tak, na dach.
Czekaj!
Hej!
Nie chcę cię skrzywdzić.
Zapłacę ci, ile będziesz chciała.
Tylko nie mów im, że mnie znasz.
Min-ah, pomyśl o naszych wspólnie spędzonych chwilach.
Wystarczy, że powiesz im, że mnie nie znasz.
Ty...
Oszalałaś?
Mam ci dać nauczkę?
Komendancie!
Znalazłem ofiarę, którą zgubiliście.
Mieliście jej pilnować. Przez was musiałem się tym zająć.
Ja po nich zadzwoniłam.
Powinni poznać prawdę.
Jaką prawdę?
Miał kontakty seksualne z nieletnią
i jest podejrzany o porwanie ofiary.
Proszę go natychmiast aresztować.
Tak.
Kapitanie.
Co mamy robić?
Proszę pana?
Aresztujcie komendanta.
Zabierzcie też świadka.
Nikt...
nigdzie nie idzie.
Możesz wstać.
Boże.
To nie było przyjemne.
Pani Kim, słyszy mnie pani?
Co poniedziałek spotykała się pani z pewnym mężczyzną, tak?
W porządku, Ga-young.
Wszyscy są tutaj, by ci pomóc.
To dobrzy ludzie...
możesz powiedzieć nam prawdę.
Czy ten mężczyzna tu jest?
Powiesz nam?
Co wy robicie?
Dlaczego tak stoicie? Bierzcie ją i złapcie tego mordercę.
Kim on jest?
Za kontakty seksualne z nieletnią i porwanie...
- Yun-soo. - ...aresztuję pana.
Ma pan prawo zachować milczenie.
Ma pan prawo do adwokata.
Wszystko, co pan powie, może być użyte przeciwko panu.
- Hej! - Komendancie, proszę.
Pani podkomisarz
nalegała, by nie umieszczać pana
w areszcie na komisariacie w Yongsan.
Trafi pan do Prokuratury Rejonowej Seul-Zachód.
Odpowiada to panu?
- Są panowie wcześniej. - Proszę pana.
Wejdźmy do środka.
Najpiękniejszym kwiatem jest kwiat wiśni.
- Najdzielniejszym człowiekiem – wojownik. - Najdzielniejszym człowiekiem – wojownik.
Dyrektor Departamentu Obrony Narodowej musi być bardzo zajęty.
Zaraz tu będzie. Korki.
To poważny problem w Seulu.
Jest zbyt dużo samochodów.
Czy to nie dlatego, że pan ich tyle sprzedaje?
Tak?
Tak pan uważa?
Tato.
Tato, złożyłam dziś wniosek o ponowny proces.
Dokładnie opisałam całą sprawę.
Dołączyłam też dowody.
Udowodnię, że podczas procesu trzy lata temu
sąd się pomylił.
Niełatwo wygrać ponowny proces.
Ministerstwo Sprawiedliwości
może stwierdzić, że dowody są niewystarczające,
i odrzucić sprawę.
Gdybym wygrał, byliby skończeni.
Myślisz, że tak łatwo przyznają się do błędu?
Dziewięć na dziesięć wniosków o ponowny proces zostaje odrzuconych.
Ale twój przypadek jest wyjątkowy.
Opinia publiczna jest za tobą.
Mamy zeznanie Tae-gyun Kima.
Zespół dochodzeniowy praktycznie cię uniewinnił na konferencji prasowej.
Tato, nie martw się.
Musimy wykorzystać tę szansę i spróbować.
Ufasz mi, prawda?
Słodkich snów, tato.
Oczywiście, że ci ufam.
Tak bardzo w ciebie wierzę,
że martwię się, by nic ci się nie stało.
Boże, gdzie to jest?
KOMENDANT KOMISARIATU POLICJI W YONGSAN WOO-GYUN KIM
Jesteś z inspekcji?
Nie sądzisz, że trochę przesadzasz?
Hej.
Wracaj do pracy.
Nie masz co robić?
Czego szukasz?
Dysku twardego z nagraniami z monitoringu.
Nie ma go? Dziwne.
Pewnie ty jesteś na nagraniach, nie sądzę, by było tam coś więcej.
Przepraszam.
Nie sądziłem, że komendant mógłby to zrobić.
Nikt tego nie podejrzewał.
Zdążył go już wyrzucić?
Jest komendantem. Naprawdę musiałeś to zrobić?
W innym wypadku pewnie uniknąłby kary.
Jego znajomości sięgają osób, które mogłyby go uchronić przed oskarżeniem.
Mimo to...
Jak można było wykraść świadka i ukryć przed policją?
Policja też ma prawo prowadzić dochodzenie.
Jak będziesz tak robił, odwrócą się od nas.
A gdyby
to pan utrzymywał intymne stosunki z ofiarą
i policja miałaby na to dowody,
czy pozwoliliby nam zabrać świadka?
- Zrobiliby to samo. - Coś ty powiedział?
Ty... Jakim prawem mówisz coś takiego? Jak śmiesz?
Powinieneś był mi to przynajmniej zgłosić.
Czy muszę...
Boże, doprowadzasz mnie do szału. Świetne wyczucie czasu.
Co się tak na mnie patrzysz? Odbierz.
Tak, podkomisarz Han.
W porządku.
Dobrze, spotkamy się w szpitalu. Tak.
Przepraszam.
Sam zajmę się komendantem.
Nie wykorzystuj tej sprawy, by dobrać się do każdego.
Poprosiłeś o nakaz aresztowania naczelnika I Wydziału?
Czy powinienem dowiadywać się o tym od sędziego?
Przyjaźni się pan z nim.
Czy musicie go aresztować?
Przyjmował łapówki
od wielu osób.
Tylko spokojnie.
Tak jest.
Dlaczego musiał tu sprowadzić komendanta i stawiać mnie w takiej sytuacji?
Przepraszam. Mogę skorzystać z pańskiego telefonu?
Chang-jun, to ja.
Wiem, gdzie teraz jesteś.
Posłuchaj mnie uważnie.
Jesteś skończony.
Gęba na kłódkę. Sam pójdziesz na dno.
Jeśli coś powiesz, twojej rodzinie stanie się krzywda.
Mamo?
Rozmawia z lekarzem.
Chcesz pić? Dam ci wody. Chwileczkę.
Co powiedział lekarz?
Ciągle mówi to samo.
Co z komendantem?
Został aresztowany.
Musieliście mieć z tym mnóstwo pracy.
Gdybym wiedział, tobym wam pomógł.
W porządku.
Niedługo ktoś panią zmieni, ale proszę, żeby dziś jeszcze pani została.
Oczywiście.
Powinniśmy już iść.
Ga-young i jej mama dużo dziś przeszły.
To musiał być stresujący dzień.
Pewnie byłaś przerażona.
Musisz szybko odzyskać pamięć,
by nie przechodzić już przez coś takiego.
Możesz mi powiedzieć,
czy znasz tego mężczyznę?
Rozpoznałaś komendanta Kima.
Jego też powinnaś pamiętać.
Spróbuj sobie przypomnieć.
Tylko wtedy będziemy mogli zapewnić ci bezpieczeństwo.
Spróbuj przypomnieć sobie cokolwiek.
Wszystko może pomóc.
Proszę przestać.
Miała dziś poważny atak.
Miała atak?
Kiedy ukrywaliśmy się na parkingu podziemnym.
To chyba przez to, że nigdy nie opuszczała oddziału.
Miała atak.
Odpocznij. Dziękujemy za to, co dziś zrobiłaś.
Zero.
Co powiedziałaś?
Zero.
Siedem.
Zero i siedem? Mówisz o liczbach?
Ga-young.
Przepraszam, że proszę, ale mogłabyś to zapisać?
Zostaję tu na noc,
więc podpytam ją o to, kiedy się obudzi.
Dobrze.
Maglowanie jej teraz nic nam nie da.
- Do widzenia. - Zimno mi.
Zimno ci?
Przykryję cię.
Zero i siedem. Co to może znaczyć?
Może numer telefonu albo adres?
Zero i siedem. Dlaczego pomyślała o tych liczbach?
Co oznaczają?
Musiało się wydarzyć coś dobrego.
Dobrego?
Nie wiesz, że mężczyźni piją po to, by zapomnieć o problemach i troskach?
Coś się stało? Coś złego?
Posłuchaj, Yeon-jae.
Jeśli zrobiłaś coś, o czym nie wiem, lepiej mi o tym powiedz.
Mogę ci pomóc tylko, jeśli znam prawdę.
Nie musisz mieć z tego powodu tak poważnej miny.
Więc wiesz, o czym mówię?
Musiało cię to dręczyć.
Powiedziałeś Chang-junowi, dlaczego nie wolno mi opuszczać kraju?
Na pewno wiesz.
Ponoć próbowałaś zabić tamtą dziewczynę
w ataku zazdrości.
Dostałam już kiedyś nauczkę. Czemu miałabym być zazdrosna?
Gdyby ktoś to usłyszał, pomyślałby, że faktycznie coś zrobiłam.
Tato, wszystko w porządku?
- Ze mną? - Wiem, że też
martwisz się o tę dziewczynę.
Oczywiście.
Jeśli przez nią reputacja twojego męża legnie w gruzach,
szkody będą niewyobrażalne.
Przed nim długa droga, by mi się odwdzięczyć.
On też tego chce.
Myślisz, że twój mąż nie ma ambicji?
Dobranoc.
W ogóle nie zna swojego męża.
Dlatego on zabawiał się...
Boże.
Wygląda inaczej niż na oddziale, prawda?
Taka młoda i ładna.
Yeon-jae.
Yeon-jae...
Przepraszam.
Powiedz mi.
Za co przepraszasz?
Co takiego mi zrobiłeś?
Nie mów mi.
Pielęgniarka nic nie mówiła, bo bała się, że zostanie obwiniona o niedopatrzenie,
ale stwierdziła, że powinniśmy wiedzieć.
Zastanówcie się. Urządzenie z tlenem nie mogło odłączyć się samo.
To pasuje również do zeznań Yeon-jae Lee.
Twierdzisz, że ktoś próbował zabić Ga-young?
Ale kto? Kto jeszcze był wtedy w szpitalu poza tą „przepiękną kobietą"?
Jestem pewna, że Yeon-jae Lee zobaczyła kogoś na oddziale.
To trzeba było spytać, kogo tam widziała.
Zapytałam ją, czy dotykała maszyny z tlenem.
Potem ona wspomniała o tym monitoringu,
więc nie mogłam już tego drążyć.
Racja. Pewnie chciała ci powiedzieć,
że nie ona to zrobiła, ale ktoś inny.
Chciała, żebyś tak pomyślała.
Dokładnie. Wtedy uważałabym ją
za świadka, a nie za podejrzanego.
Mogła to wymyślić.
Mówiłaś, że wiedziała, że nie mogliśmy sprawdzić monitoringu.
Nad czym się pani zastanawia?
Nie mogła pani sprawdzić.
Powiedziała tak, bo wiedziała, kto pozbył się tych nagrań.
Na pewno by o tym nie zapomniał. Nie jest amatorem.
Nie jest amatorem?
Myślałam, że sierżant Kim zabrał dysk,
by odnaleźć Ga-young.
Do czego zmierzasz?
Myślisz, że pani Lee widziała sierżanta Kima?
Nie.
Myślę, że widziała komendanta.
Boże, może faktycznie nie jest święty,
- ale nie próbowałby zabić... - Na pewno nie jest amatorem,
a na jego miejscu chciałbym się jej pozbyć.
Więc zabrali twardy dysk
nie dlatego, że chcieli odnaleźć Ga-young,
ale dlatego, że musiał się pozbyć obciążających go nagrań.
Dokładnie. Na salach na OIOM-ie nie ma kamer.
Nie byłoby widać, co tam robił, ale wiedzielibyśmy, że wchodził na oddział.
Musiał się ich pozbyć.
Gdyby Ga-young nie mogła zeznawać,
nagrania byłyby wystarczającym dowodem.
Ale tak samo byłoby w przypadku pani Lee.
Ale gdyby chodziło o nią, czy sierżant Kim zabierałby dysk z nagraniami?
Boże, to niedorzeczne.
Dlaczego tak bardzo chcecie pogrążyć policję?
Powinniśmy się byli najpierw zająć Dong-jae Seo.
To, że ukrył telefon Ga-young, jest bardziej podejrzane.
To prokuratorów przekupywano.
Czemu tylko nas chcecie pogrążyć?
Dziś twój komendant...
To nie znaczy, że chciał ją zabić.
Wymyśliliście też, żeby powiedzieć mediom
o pobiciu Kyung-wana na komisariacie.
To ja.
Ja im powiedziałam.
Niewiarygodne.
Pani podkomisarz, tego już za wiele.
Może i na mnie czegoś pani poszuka. Zobaczymy, co pani znajdzie.
Detektywie Jang, proszę zaczekać.
To logiczne, że podejrzewamy kogoś, komu zależałoby na uciszeniu jej.
Dlaczego się tak oburza?
Muszę prosić cię o pomoc.
Nie proszę o kradzież dysku czy skasowanie pliku.
Tylko o kopię.
WIADOMOŚĆ E-MAIL WYSŁANA
Tak, proszę pana.
Właśnie wysłałem panu mailem.
Świetnie. To nie będzie miało na nic wpływu.
Dziękuję, Geon.
O co w tym wszystkim chodzi?
Zero, siedem.
GA-YOUNG
Czy mówiła coś jeszcze po naszym wyjściu?
Od razu zasnęła.
Mówiła, że wszystko jest wilgotne, bo strasznie się poci.
To wszystko.
W porządku. Dziękuję za przypilnowanie jej.
Wilgotne? Mówiła, że jej zimno.
Wilgotne?
Zimno mi.
Zimno ci?
Przykryję cię.
Czemu nie chciała, by przykryto ją kocem, skoro było jej zimno?
Naprawdę było jej zimno przy takiej temperaturze?
PROKURATOR DONG-JAE SEO
Słucham?
Dobrze. Widzimy się jutro w pracy.
Zimno mi.
Zimno.
Mówiła, że wszystko jest wilgotne...
Wilgotne.
Wilgotne?
ZGODA NA WYMIANĘ SAMOCHODU
Dziękujemy za udział w naszym programie wymiany samochodów.
To używane auto. Na pewno mogę wymienić je na nowe?
Oczywiście. Wymienimy je. Proszę.
Nie ma z nim żadnego problemu.
Dostałem nową pracę.
Naprawdę? Gratulacje.
- Muszę już iść. - W porządku.
Do widzenia.
Ponoć nieźle ci wczoraj poszło.
Co z dziewczyną? Jest już w pełni świadoma?
- Kto jest sprawcą? - Wieści szybko się rozchodzą.
Pracuję w Prokuraturze Rejonowej Seul-Zachód.
To chyba oczywiste, że wiem, co się u nas dzieje.
Ale dziś jest mój ostatni dzień.
Wybierasz się gdzieś?
- Nie możesz zbytnio się oddalać. - Przykro mi.
Wybieram się do bardzo odległego miejsca.
Do samego Błękitnego Domu.
Pan Lee zatrudnił mnie u siebie.
Czemu chciałeś się spotkać?
Prezes Lee coś szykuje.
Spotkanie na szczycie w pałacu.
Pan Lee i Yun-beom Lee.
Są panowie wcześniej.
Kim byli pozostali dwaj?
Jeden z nich to pan Cho, prezes Grupy Bahn.
A ten drugi...
Boże, że też na to nie wpadłem.
Po pierwsze,
cofnij wniosek o moje aresztowanie.
Nie masz nic do stracenia.
Nie sądzisz, że w Hanjo zaczęliby coś podejrzewać, gdyby wniosek cofnięto?
- Jeśli ciągle będziesz tak... - Cóż,
skoro jesteś im tak potrzebny, to nie pozwolą cię aresztować.
Tak po prostu odejdziesz?
Będziesz tego żałował.
Minister obrony narodowej?
Co to za jeden?
Grupa Hanjo i minister obrony narodowej dogadali się.
Prezes Cho z Grupy Bahn też.
Tego jeszcze nie było, nie?
Hanjo i Bahn?
Pewnie o to chodziło.
ZŁUPIONE DOBRA KULTURY PO DŁUGICH NEGOCJACJACH NARESZCIE ZWRÓCONE
I Matsuyama bierze w tym udział. Ktoś jeszcze był na spotkaniu.
MATSUYAMA ZWRÓCI DOBRA KULTURY DZIĘKI MEDIACJOM SEKRETARZA GENERALNEGO
Właśnie do mnie dotarło, że byłem świadkiem ważnych wydarzeń.
Bądź też przy reszcie.
Dowiedz się czegoś o panu Lee i Moo-sung Parku.
Wiesz, że nie mogę tak po prostu porozmawiać z nim o Parku.
Już go nie podejrzewasz?
Myślałeś, że twój były szef jest zabójcą.
Teraz znów musisz dla niego pracować.
Nie chcesz poznać prawdy?
SEKRETARZ GENERALNY BŁĘKITNEGO DOMU CHANG-JUN LEE
To zaszczyt znów dla pana pracować.
Myślałeś, że twój były szef jest zabójcą.
Teraz znów musisz dla niego pracować.
Proszę pana, przy okazji...
Ga-young Kim odzyskała przytomność.
Przepraszam. Powinienem był się szybciej dowiedzieć i panu powiedzieć.
Co mam zrobić?
- Czy to w porządku? - Słucham?
Mówiłeś, że chciałeś ją chronić, bo bałeś się, że coś jej zrobię.
Czy nie narażasz jej teraz, mówiąc mi, że się ocknęła?
Si-mok wszystko zmyślił.
Choć to moja wina, że pozwoliłem mu pana tak okłamać.
Bardzo przepraszam.
To było bez sensu.
Prokurator Eun-soo Young jest przy głównym wejściu.
Mówi, że była z panem umówiona.
Eun-soo Young?
Niech zaczeka w holu.
Proszę ją wpuścić. Niech pójdzie do holu.
- Słucham? - Co może ją sprowadzać?
Hej! Zaczekaj.
Eun-soo!
Chodź ze mną. Nie możesz tu wchodzić.
To pańska sprawka, prawda?
Trochę szacunku.
Kazał pan odrzucić mój wniosek,
prawda?
Prośba o ponowną rozprawę w sprawie mojego ojca
została odrzucona.
Dlaczego tutaj z tym przychodzisz? Idź do sądu.
Nic na ten temat nie wiedziałem.
Uważam, że sąd
zrezygnował z szansy przeproszenia za to,
co trzy lata temu zrobił byłemu ministrowi sprawiedliwości,
zasłużonemu przedstawicielowi wymiaru sprawiedliwości,
na prośbę kogoś u władzy.
Posiadanie władzy,
by zniszczyć komuś życie kilkoma słowami,
daje panu złudne uczucie, że stał się pan wszechmocny.
Ale nie wygra pan.
Tak myślisz?
Wyjdź, Eun-soo.
Tak, proszę pana.
Mówi, że jest tu za głośno.
Przyszedł prezes Lee.
Ja to wezmę.
Ładnie tu.
Nie jesteś tu po raz pierwszy.
To co innego, teraz należy do nas.
Wiesz, ile mnie kosztowało, by ten gabinet stał się nasz?
- To teraz niemal twój dom. - Tak.
Co on tu robi?
Ja...
Przepraszam. Jeszcze się nie wdrożyłem w nowe obowiązki.
- Dokładnie sprawdziłeś cały gabinet? - Tak.
Słyszałem o szczurach, które podkładają podsłuchy.
- Regularnie sprawdzaj całe biuro. - Dobrze.
Ojcze.
Nie trzeba, panie sekretarzu generalny.
Siadaj.
Dobrze.
Po ostatnich postępach na rynku broni
kolej na rynek finansów.
Zakładam, że załatwiłeś wszystko z Ukrainą.
Wiesz, że zawsze dotrzymuję słowa. Teraz musimy tylko to zaimportować.
Po wszystkim zamienimy dokumenty z tymi z Ukrainy.
Minister obrony narodowej wie, którą firmę ma wybrać.
To błogosławieństwo, że import broni jest tajemnicą wojskową.
Automatycznie staje się sprawą poufną.
Wiesz, co jest prawdziwym błogosławieństwem?
To, że Korea jest krajem podzielonym.
W kwestii broni, i każdej innej, ludzie w tym kraju
chcą tego, co najdroższe i najbardziej zaawansowane.
Nie chcą solidnych produktów w rozsądnych cenach.
Spójrz na Matsuyamę.
Znają nasz przemysł zbrojeniowy jak własną kieszeń.
Nie mogliśmy kupować broni od Japończyków, póki nie zmienił się rząd.
Kiedy zaczęli się do tego przygotowywać?
Boże, ci Japończycy...
Wspaniały naród.
Fakt, że firma taka jak ta,
zwróciła się najpierw do ciebie,
dowodzi, jak wielkie masz wpływy.
To nic nie znaczy.
Weźmy takiego dyrektora Departamentu Obrony Narodowej.
Nikt się nawet nie sprzeciwia temu, żeby japońska broń
udawała europejską.
Broń, którą kupili za miliardy wonów, nawet nie działa.
I nie ma się co dziwić.
Dokonałeś czegoś wielkiego.
Nie zrobiłem nic poza siedzeniem na swoim miejscu.
Sama twoja obecność musiała być sporą presją
dla Ministerstwa Obrony Narodowej.
Matsuyama jest najlepsze nawet w Japonii.
Nikt nie powstrzyma korupcji w przemyśle zbrojeniowym.
W takim wypadku
pozostaje nam zapewnić jak najlepsze wyniki
dla dobra narodu.
Ty i ja umożliwiliśmy
systemowi obrony tegu kraju
ogromny krok naprzód.
Dziękuję ci za tę szansę, ojcze.
To twoja zasługa.
Ja nic takiego nie zrobiłem.
Twarz ci się zaokrągliła od przesiadywania w szpitalu.
Co? Mnie się wydaje, że schudła.
Naprawdę? Zaokrągliłam się?
- Jung-bon. - Tak?
Te dobra kultury, o których mówili w wiadomościach...
Sprawdź, czy któraś z organizacji pozarządowych wie coś na ten temat.
Czy ma to jakiś związek z naszym dochodzeniem?
Poszukaj też jakichś informacji
na temat Grupy Matsuyama.
- Pani Choi – tłumaczenie dokumentów. - Oczywiście.
Musi pani dobrze znać japoński.
Moo-sung Park udawał brokera tych firm
i był ich łącznikiem z urzędnikami.
Dziś odwiedzę wszystkie firmy z tej listy.
- Oczywiście, proszę. - Świetnie.
Dziś odbiorę nakaz aresztowania.
- Dobrze. Proszę go pilnować. - Do zobaczenia później.
- Na razie. - Na razie.
- Do widzenia. - Miłego dnia.
Najpierw pojadę do Huam-dong, potem do Hannam-dong.
Huam-dong? Jedzie pan do domu Moo-sung Parka? Po co?
Jak wychodziliśmy wczoraj ze szpitala, Ga-young powiedziała,
że jest jej zimno. Pamięta pani może?
Zimno mi.
Zimno ci?
Ale kiedy pani Choi chciała ją przykryć,
ona się opierała.
Możliwe, że nie chodziło jej o to, że w tej chwili jest jej zimno.
Tak pan myśli?
A kiedy mówiła, że wszystko jest wilgotne,
wspominałam panu... Czy to możliwe, że...
Czy faktycznie jej łóżko było wilgotne?
Sprawdzałam je, myślałam, że może trzeba zmienić prześcieradło,
ale było suche.
Zimno i wilgotno.
Ukrywała się na parkingu podziemnym szpitala, prawda?
- Tak. - Zgadza się, tam miała atak.
Do zobaczenia.
To gdzie pan teraz jedzie?
W zimne i wilgotne miejsce.
STRANGER
Dlaczego nie zrobił tego w dniu jej porwania?
- Bo Ga-young by umarła. - Więc chciał, żeby żyła?
Musisz tu być, żeby ją zapytać, czy to Chang-jun Lee jest sprawcą.
Musisz tu być i się upewnić, że nie jest. To dla niego pracujesz.
Poznajesz tego mężczyznę?
Czy z osobą, którą spotkała pani na OIOM-ie, obiecaliście udawać,
że się nie spotkaliście?
Nie muszę zawierać układów.
Muszę wezwać pana jako podejrzanego.
Młodzi ludzie są dziś nieustraszeni.
Nigdy nie stanę przed tobą jako oskarżony.
To oznacza, że idę w dobrym kierunku.
Napisy: Magdalena Kowalewska