NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
STRANGER
WSZYSTKIE POSTACIE, ORGANIZACJE, MIEJSCA I SPRAWY SĄ FIKCYJNE.
Ja wierzę.
Wiem, że w prokuraturze są dwa rodzaje ludzi.
Strażnicy i przestępcy. Niektórzy pod togą mają więzienny uniform.
Ale wierzę, że w każdej sytuacji
różnimy się od tych, którym mamy wymierzać sprawiedliwość.
Panie Hwang!
Byung-jun Woo wyjechał wczoraj z kraju.
Udał się do Tajpej na Tajwanie.
Niech Interpol wystosuje czerwony alert.
Powiadom też misję dyplomatyczną w Tajpej.
- Wysyłamy tam śledczych. - Oczywiście.
Zmusiłeś Yeon-jae do wyjazdu, po czym przeniosłeś jej pieniądze,
następnie miałeś czelność wezwać pana Songa i próbować mnie okraść.
Myślałeś, że się nie dowiem?
Nic dziwnego, że się dowiedziałeś.
Co ty, do licha, planujesz?
Śmierć Eun-soo to twoja sprawka, prawda?
Nonsens. Wygadujesz bzdury.
Kazałeś panu Woo wykonać polecenie
i wysłałeś go za granicę, tak?
Jesteś bardziej przebiegły, niż podejrzewałem, Chang-jun.
Zaplanowałeś to?
Powiesz, że doprowadziłem do morderstwa,
by mnie zaszantażować na pokaźną sumkę?
Sprawca został już zatrzymany.
Nigdy go nie spotkałem.
Nie zabił Eun-soo.
Jest na to dowód?
Ja jestem dowodem.
Czyli?
Moo-sung Park, Ga-young Kim.
To byłem ja.
Aresztowano tylko ostrze.
Ja dzierżyłem w dłoni rękojeść.
Dlaczego?
Wkrótce się dowiesz.
Powiedziałem ci wszystko.
Pora, byś ty także był ze mną szczery, ojcze.
Nic o tym nie wiem.
Chang-jun.
Jesteśmy rodziną już dość długo.
Dlaczego się taki stałeś?
PROKURATOR SI-MOK HWANG
Muszę kończyć.
Dbaj o siebie.
ZAKOŃCZ ROZMOWĘ Z: OJCIEC
ROZMOWA ZOSTAŁA NAGRANA
Zamrozić wszystkie konta na nazwisko Chang-juna.
Zablokować wszelkie wypłaty.
O wilku mowa.
Rozmawiał pan o mnie?
Myślałem o tobie.
Może pan przestać tylko myśleć. Spotkajmy się.
Panie Hwang, kogo chce pan wysłać na Tajwan?
- Podkomisarz Han i detektywa Janga. - Dobra.
Byung-jun Woo wyjechał wczoraj na Tajwan.
Poprosiliśmy o współpracę tamtejszy rząd.
Proszę udać się tam z detektywem Jangiem i aresztować Woo.
Chang-jun Lee stał za panem Yoonem.
Wkrótce się z nim spotykam. Wyślę pani adres.
Honje-dong.
Proszę namierzyć lokalizację sekretarza generalnego Lee.
Gdyby zjawili się ludzie z Grupy Hanjo, nie wpuszczaj ich do gabinetu.
Tak jest.
Szczerze przepraszam.
Wpadłem na nią przy domu pana Hwanga.
Nie spodziewałem się spotkać córki pana Younga...
Ty kretynie. Masz natychmiast opuścić kraj!
Nie wracaj, póki ci nie pozwolę.
- Dziękuję panu. - I zabierz to!
Pozbądź się tego. Nie zostawiaj śladów.
Wejdź.
Dowiedziałem się, że pan Lee ma skrytkę w banku Hanil.
Co z tym zrobimy?
Umów spotkanie z prezesem banku.
I natychmiast wezwij tu Chang-juna.
Wygląda na to, że Chang-jun Lee jedzie w stronę Muakjae.
Potem skieruje się do Hongje-dong.
Gdzie pani teraz jest?
Jestem... Zaraz. Wysyłam swoją lokalizację.
Prześlij lokalizację detektywowi Jangowi.
WYŚLIJ LOKALIZACJĘ DO: DETEKTYW JANG
DETEKTYW JANG, NOWA WIADOMOŚĆ, NAMIERZANIE LOKALIZACJI
ADRES: HONGJE-DONG, SEODAEMUN-GU, SEOUL
Odkryliśmy, że to on jest wspólnikiem.
Dlaczego pozwala nam się namierzać?
Co on planuje?
Co się stało?
Jesteśmy w Błękitnym Domu, nie możemy wejść.
Powołujemy się na pana, ale...
Namierzyć jego samochód. Macie to zrobić! Natychmiast ma tu przyjechać.
Nie myślałem, że tak szybko to rozgryziesz.
Przed tobą jednak jeszcze bardzo daleka droga.
Na pewno masz dużo pytań.
Czy to pan stoi za panem Yoonem,
który zabił Moo-sung Parka?
Tak.
Czy za pana sprawą skrzywdzona została Ga-young Kim?
Tak.
A co z Eun-soo Young?
A nie jesteś tu dlatego, że wiesz, kto się do tego przyczynił?
Dlaczego pan to zrobił?
Mówiłeś,
że pan Park na pewno mi groził,
a Ga-young chciałem uciszyć.
Wiem już, że nie o to chodziło.
Powinienem był odmówić.
Pan Park błagał mnie o pomoc w zdobyciu kontraktu.
Nie powinienem był się zgodzić.
Osobiście zapoznał go pan z przedstawicielami
Hanjo Distribution?
Chciał postawić interes na nogi.
Nie miałem powodu, by mu odmówić.
Spośród firm zależnych
to Hanjo Distribution najmniej rzucało się w oczy.
Nie sądziłem, że skontaktowanie z nimi pana Parka może mieć na coś wpływ.
Nie wiedział pan, że firma posłuży do nielegalnego przeniesienia majątku.
Nie miałem pojęcia.
Byli bardzo dyskretni, chcieli uniknąć zbytniego rozgłosu.
Żałuję tego, co się stało. To jedyne, o co mam do siebie żal.
Ta jedna pomyłka.
Czy dlatego...
Ty zrobiłbyś coś,
czego później byś żałował?
Dlaczego chciał się pan tu spotkać?
Mamy piękny dzień, nie sądzisz?
Zostanę aresztowany.
Dostanę numer na uniformie.
Będę poniżany i przesłuchiwany
przez prokuratorów niższych rangą ode mnie.
Widziałem to wiele razy.
To nie dziwne?
Sam sprawiałem, że ci, których przesłuchiwałem,
rwali sobie włosy z głowy.
Skąd wzięła mi się teraz ta myśl?
Niech pan pójdzie ze mną.
Mam dać się pokonać
i zrobić z siebie jeńca?
Nie lepiej paść
na polu bitwy?
Chang-jun.
Chang-jun?
Lubię, gdy się tak do mnie zwracają.
Zwolnij.
Si-mok naprawdę powiedział, że sprawcą jest pan Lee?
Niech pan weźmie się w garść. Ktoś jest na górze.
Sprawdzę. Niech pan tu z nim zostanie.
Da pan radę?
Plac budowy w Hongje-dong.
Za szkołą podstawową Inwang. Wyślijcie karetkę.
Ktoś spadł z wysokości.
Panie sekretarzu!
Proszę pana!
Pan Hwang?
Proszę pana!
- Panie sekretarzu... Proszę się trzymać! - Wciąż...
jeszcze...
masz szansę.
Dong-jae.
Nie idź...
w moje ślady.
Proszę pana...
Panie sekretarzu...
Proszę unieść obie ręce.
I powoli się obrócić.
Zepchnął go pan?
Wkrótce zjadą się tu media. Zróbcie do tego czasu porządek.
- Tak jest. - Do roboty.
Słyszałem, że skoczył, zanim pan Hwang zdążył go powstrzymać.
Przedtem przyznał się do współudziału.
To samobójstwo?
A może na górze doszło do szamotaniny?
Podkomisarz widziała, jak skacze.
Z dołu pewnie było to widać.
Nie byli na górze sami?
Nie twierdzę, że prokurator Hwang pchnął go celowo.
Mógł to zrobić przez przypadek, próbując mu przeszkodzić.
Prokurator Seo też to widział.
Wygląda na to, że odebrał sobie życie.
Kto jest do dyspozycji?
Zespół protokolarny zaczął przygotowania do pogrzebu.
Planiści i zespół PR są gotowi.
Powiadomić zarząd?
Najpierw media.
Jako prokurator Chang-jun dopuścił się wielu haniebnych występków.
W prokuraturze miał swojego giermka, który tuszował jego wyczyny.
Za jego sprawą...
pozbył się Moo-sung Parka, który przekupywał pracowników Seulu-Zachodu.
- Proszę? - Zabił się z wyrzutów sumienia.
Sporządź oświadczenie dla prasy,
zanim dziennikarze popuszczą wodze fantazji.
Naturalnie.
Co za bałwan.
Ponoć lepszy jest żywy pies niż lew nieżywy.
Taki jego los.
Cóż mogę zrobić?
PROKURATURA
Jako prokurator chciałbym, ale...
Si-mok.
Nie chcę stracić tego stanowiska.
Czy to prawda? Czy prokurator...
To znaczy czy sekretarz generalny Chang-jun Lee...
Nie żyje.
Reszta to też prawda?
Że stał za panem Yoonem i popełnił samobójstwo?
Tak.
To wszystko prawda.
Zaczynamy?
Powinniśmy.
Dobrze.
Rozdam dokumenty opisujące nielegalne poczynania Hanjo.
Posortowane są według daty,
do dwóch lat wstecz.
Na pendrive'ach znajdują się
pliki dźwiękowe, nagrania potajemnych spotkań.
Skąd pan to ma?
Moje dokumenty nie dotyczą Grupy Hanjo.
Na nasze oddziały naciskano, by zatrudniały konkretne osoby.
Są też informacje o prokuratorze generalnym.
Kto jeszcze o tym wie?
Jedynie osoby zgromadzone w tym pokoju.
Informacje dopiero zostaną ujawnione.
Naruszenie własności intelektualnej, Ustawy o wymianie międzynarodowej,
nielegalna sprzedaż nieruchomości, bezprawne przekazanie majątku,
oszustwa podatkowe.
Określiłem, czym zajmują się zespoły ze wszystkich wydziałów, od I do V.
Część urzędników pomagała Hanjo uniknąć odpowiedzialności karnej.
Są wśród nich politycy.
Już po nas.
Choć właściwie dlaczego po nas?
To oni mają kłopoty.
Dobra. Wszystko albo nic.
Jeśli chcemy ich zmiażdżyć, włóżmy w to całą energię.
Jeśli zadziałamy pochopnie, sami zostaniemy zmiażdżeni.
Pomóżcie nam.
Pański wspólnik, Chang-jun Lee,
przyznał się do wszystkiego i popełnił samobójstwo.
Chyba pana nie zaskoczyłam.
Rozmawialiście o tym, jak mniemam?
Powiedział panu, że panią Young zabił Byung-jun Woo?
To dlatego pan milczał?
Bo sprzedając Byung-juna, ujawniłby pan swoje źródło?
Powiedział panu coś jeszcze o Woo?
Na przykład, gdzie na Tajwanie się znajduje.
Wiem tylko, że się tam udał. Nic więcej.
Gdy współpracował pan z nami,
musieliśmy się panu wydawać idiotami.
Szukaliśmy sprawcy wszędzie naokoło, a do pana zwracaliśmy się jak do kolegi.
Z perspektywy byliśmy żałośni, zwłaszcza ja i detektyw Jang.
Podczas śledztwa...
po raz pierwszy...
od dwóch lat...
czułem, że mogę odetchnąć.
Mam powiedzieć matce pana Parka, że sukinsyn, który zaszlachtował jej syna,
może wreszcie odetchnąć?
A może matce Ga-young?
W naszym kraju
zbyt wielu rodziców straciło dzieci
w wyniku niesprawiedliwości.
Czy mimo to wymachują nożami?
Ich też pan zabił.
Robili wszystko, by dojść do siebie po stracie, a przez pana
ich wysiłek poszedł na marne.
Wreszcie może pan odetchnąć?
Nie minął szok i niedowierzanie po samobójstwie sekretarza Chang-jun Lee,
który miał zostać aresztowany za zabójstwo, a światło dzienne ujrzały
pozostawione przez niego dokumenty, co także wywołało sensację.
Tajne akta, sporządzone,
by zapobiec zdradzie osób zamieszanych w niejawne pertraktacje,
po śmierci uciekającego przed policją i prokuraturą
sekretarza generalnego Lee, trafiły w ręce śledczych.
Posłużyły im one za dowód,
uzasadniający konfiskatę mienia Hanjo i Bahn przeprowadzoną dziś rano.
Ujawniono także listę wysoko postawionych osób zamieszanych
w nielegalne procedery.
To kolejny głośny skandal.
Detektywie Seo, razem z zespołem numer dwa zajmijcie się bankiem oszczędnościowym.
Geon i Yeo-jin – firma autobusowa.
Sun-chang, razem ze mną udasz się do Komisji Nadzoru Finansowego.
Media były szybsze. Czas nam nie sprzyja, więc pospieszmy się.
- Tak jest. - Tak jest.
Halo? Ministerstwo Spraw Zagranicznych?
Wydano oficjalne dokumenty?
Dziękuję.
Detektywie Jang, złapmy tego mordercę.
Mówiłem, że nic nie wiem.
Dzwonię z biura prokuratora rejonowego. Proszę odtworzyć.
Nigdy nie wydawał pan poleceń
związanych ze sprawą Sepoong Transportation oddziałowi w Inczon?
Hej, Won-chul.
Zależy ci na odejściu z prokuratury zaraz po awansie?
Sprowadź tego Yoona. Porozmawiam z nim twarzą w twarz.
Powinien pan najpierw czegoś wysłuchać.
Kongresmen Bae. Trochę minęło.
- Słyszałem, że schwytano sprawcę. - Tak.
Nie sądziłem, że sprawa z Huam-dong będzie miała na pana wpływ.
O czym pan mówi? Nie mam z tym nic wspólnego.
Nie jest pan chyba w sytuacji, by móc się troszczyć o zachowanie twarzy.
Zabójca pewnie już im wszystko powiedział.
Kwestią czasu jest, kiedy wymieni pańskie nazwisko.
Więc co? Dzwoni pan pewnie, bo ma pan jakiś plan?
Na pewno mogę coś dla pana zrobić.
Będzie miał pan czas?
BIURO PROKURATORA REJONOWEGO
Dzwonili do mnie z MSZ-u.
Dopilnujemy, by ten gnojek Byung-jun Woo wrócił do kraju.
Proszę nam zaufać i czekać. Panu też życzę powodzenia.
Złapcie go.
PODKOMISARZ HAN
Moją zasługą
jest 30 procent PKB Korei.
Zgadza się, 30 procent.
Przez całe życie niestrudzenie służyłem gospodarce kraju.
Jak pewnie państwo wiedzą, zapewniłem pracę
milionom młodych rodaków.
Nastroje antykorporacyjne,
podług których moje działania
to przestępstwo, czym uzasadniana jest wszelka krytyka,
sprawiają, że biznesmeni tacy jak ja są ofiarami.
Boję się pomyśleć, jakie mogą być
ich kolejne skutki.
Nie chciałbym, by moja ojczyzna
ze względu na zbiorową histerię
straciła status kraju wysoko rozwiniętego.
To niepokojące.
Ja, Yun-beom Lee, chciałbym postawić jasno jedną sprawę.
Prokuratorzy mają nade mną władzę, pozwalającą na postawienie mi zarzutów,
ale ja z dumą,
przed wami i minionymi pokoleniami, oznajmiam,
że jestem niewinny.
Nawet dzieci wiedzą, co to wstyd.
Nawet gdy pan zabił, nie zdecydował się pan być przyzwoitym.
Rozumiem, dlaczego były minister nie jest w tej chwili
odpowiedzialny za swoje słowa,
ale nie mam nic wspólnego ze śmiercią jego córki...
Pana zięcia!
Chang-jun.
Zabił go pan.
Czy prosił pan tragicznie zmarłego pana Lee o nagranie rozmów?
Podejrzany o zabójstwo pani Young to pana podwładny. Skomentuje pan?
- Prosimy o parę słów komentarza. - Wypowie się pan?
- Proszę pana! - Prosimy o komentarz!
- Jaka jest prawda? - Komentarz?
Poszerzono zakres śledztwa wobec prezesa Hanjo Yun-beom Lee.
Obecnie nie wyklucza się, że zostanie wydany nakaz aresztowania.
W kwestii córki prezesa Lee
i żony zmarłego sekretarza generalnego, pani Yeon-jae Lee,
która ofiarowała nielegalnie przekazane środki na fundację stypendialną,
prokuratura zapowiada zbadanie,
czy związane to było z próbą uniknięcia kary za oszustwa podatkowe.
Kolejne wiadomości.
Główny podejrzany w sprawie śmierci prokurator Eun-soo Young,
który dwa tygodnie temu uciekł na Tajwan,
został tam aresztowany przez koreańskich funkcjonariuszy.
Obecnie jest sprowadzany do kraju.
Dopytywałam go o to,
ale zaprzeczał udziałowi prezesa Lee.
Upierał się, że działał w pojedynkę.
Cholera.
Jeśli ciągle będzie zaprzeczał, będzie nam ciężko to udowodnić.
Nie pójdzie z nim tak łatwo.
Słowem nie zająknął się o szefie.
Musicie być wyczerpani. Wracajcie do domu i odpocznijcie.
Nie możecie mnie we śnie teleportować do łóżka?
Rany, tęsknię za synkiem.
Ale gdy wrócę do domu, on będzie chciał się bawić, a ja nie mam siły.
Potem jutro... Dzieci mają niespożyte pokłady energii.
Wstawaj.
Hej, wy dwoje. Do domu, pod prysznic i marsz do łóżek.
I tak będę padnięty.
Spytam po raz ostatni.
Jesteście zdania,
że zdrowa na umyśle osoba zleciłaby podwładnemu zabójstwo?
Odstawiacie całą tę szopkę, opierając się na słowach wariata?
Przepraszam. Czyli twierdzi pan...
że pański zięć sfabrykował dowody
i to wszystko pomówienia?
Dokładnie tak.
Moja żona lubi komedie romantyczne.
Ich bohaterowie właśnie tak się zachowują, gdy rodzice
nie zgadzają się na ślub.
„Nie chcemy waszej zgody, tylko błogosławieństwa”.
A potem proszą, by rodzice kupili im dom i opłacili wesele.
Mówią, że niepotrzebna im zgoda rodziców, ale ostatecznie...
„Tak”.
Tak naprawdę tyle chcą usłyszeć. To identyczna sytuacja.
Udajecie przede mną,
że niepotrzebne są moje zeznania, bo macie twarde dowody.
Niemniej fakt, że przesłuchujecie mnie już tak długo,
to dowód,
że możecie mi cokolwiek zrobić tylko, jeśli przyznam się do winy.
Niestety muszę was zawieść.
Ile bym nie wytężał pamięci,
przypominam sobie same szlachetne czyny.
Zrobiłem chyba dość, by pomóc prokuraturze uratować reputację.
Nikt nie skrytykuje metod postępowania ani nie zasugeruje, że byliście pobłażliwi.
Ciężko pracowaliście.
Proszę z nami.
Wydano nakaz?
- Tak, mamy go. - Dobrze.
Ani mi się waż mnie dotykać.
Si-mok.
Razem z nami upadnie cały kraj.
Nie upadnie.
Zostawcie mnie!
Dobra robota.
PODKOMISARZ HAN
Halo?
Kto?
Niech przyjdzie.
Myśli pan, że wygrał?
Wykorzystam wszystkie możliwe środki, by pana zniszczyć.
Do końca życia będzie pan żałował.
Będzie pan bił się w piersi za to, że nas ruszył.
Was?
Panią i prezesa Lee?
Czy panią i pani męża?
Pan go zabił.
W torbie, którą mi dał, było to.
Chang-jun...
panu to dał?
Korea upada.
Upadło poczucie bezpieczeństwa i spokoju wśród obywateli.
Taka jest smutna prawda.
Wkrótce upadnie także społeczeństwo.
Dziewiętnaście lat.
Przez ten czas jako prokurator obserwowałem coraz większe zepsucie.
Widziałem to na własne oczy.
Prokuratorze, błagam.
Bardzo przepraszam. Niech pan przymknie na to oko ten jeden raz.
Panie prokuratorze!
- Przepraszam, błagam o pomoc! - Pewnego razu przyprowadzono do mnie
staruszkę żyjąca o chlebie i wodzie.
Bywało, że musiałem aresztować za kradzież złomiarza,
który miał tylko 3000 wonów.
Zatrzymywałem tego typu „złoczyńców” za dnia,
a wieczorem udawałem się na libacje.
Tam poznawałem ludzi zarabiających miliardy jednym swoim słowem.
Pilnowałem ich, by mogli uciec sprawiedliwości.
PROKURATOR REJONOWY SANG-WOOK BAE
Wiem, jak się czujesz,
ale nie mam wyboru.
To polecenie z góry. Puść go wolno.
Gdy nie spędzałem czasu z nimi,
co do joty strzegłem każdego, nawet najdrobniejszego przepisu.
Gdyby stopień zepsucia narodu był mniejszy, zignorowałbym to.
Cieszyłbym się tym, co miałem, gdyby te występki były umiarkowane.
Jednak w pewnym momencie poczułem, że dalej już tak nie mogę.
Nie mogę zbierać kurzu jak stara księga.
Chcę, by to, co znajduje się w torbie,
zostało określone jako własność odebrana mi podczas ucieczki,
nie jako broń zdrajcy, który wbił nóż w plecy teścia.
Mówcie, że prokuratura skonfiskowała te dowody,
które należały do wiernego sługi
potentata finansowego.
Tylko wtedy będą wiarygodne.
PLIK DŹWIĘKOWY 001
OJCIEC, KONGRESMEN SANG-WOOK BAE
NAGRAJ
Zepsucie społeczeństwa to coś więcej niż apatia.
Przez nie giną ludzie.
Mowa o dziesiątkach, a może i setkach ofiar.
PREZES GRUPY HANJO YUN-BEOM LEE
Powinienem był dobyć miecza już na samym początku.
Jeśli nie wyciągnę go nawet przy ostatnim tchnieniu,
system się zawali.
Niedziałającego systemu nie zresetują ani czas,
ani pieniądze.
Choćby coś się zdarzyło...
Zresetować go może krew.
Wielu ludzi.
Historia jest tego najlepszym świadkiem.
Wciąż składamy krwawe ofiary.
Musimy to zmienić.
Odkryję, co muszę zrobić, by do tego doszło.
SEKRETARZ GENERALNY BŁĘKITNEGO DOMU CHANG-JUN LEE
Dawno przegapiliśmy moment, w którym można było wykorzystać zwykłe środki.
Nie będę dalej zwlekał.
Nie będę czekał, by inni uprzątnęli za mnie brud.
Jeśli zachowam milczenie,
wkrótce pokryje on cały kraj.
Otworzę więc usta,
wskażę winnych...
i ujawnię tajemnice dotąd zamiatane pod dywan.
Mam nadzieję, że będzie to początek zmian.
Czy oskarżony istotnie przyznaje się do winy
i nie chce złożyć żadnego oświadczenia w swojej obronie?
Tak, Wysoki Sądzie.
Jaki jest powód?
Chciałbym przeprosić.
Kogo?
„Działamy w imieniu sprawiedliwości, dociekamy prawdy,
nie godząc się na niesprawiedliwość i niegodne
dumnego funkcjonariusza występki”.
Przepraszam wszystkich funkcjonariuszy policji,
którzy ciężko pracują, także w tej chwili, by wiernie dopełniać
tego przyrzeczenia.
Z całego serca przepraszam.
Przyznaję się do wszystkich zarzutów.
Głęboko żałuję swych czynów.
Mam nadzieję, że ci z was,
którzy wciąż służą, nie zapomną, dlaczego dołączyli do policji.
Ogłaszam wyrok.
Choć oskarżony Woo-gyun Kim był osobą
zaufania publicznego, mającą stanowić wzór dla innych,
przyjmował korzyści majątkowe i płacił nieletniej za usługi seksualne.
Te przestępstwa zasługują na wysoką karę.
Oskarżony przyznaje się jednak do winy i wyraża skruchę.
Tym samym sąd skazuje go na 42 miesiące pozbawienia wolności.
Komendancie.
Dziękuję, sierżancie Kim.
Su-chan.
Niczego się nie nauczył.
Dlaczego nie odetnie się od tej zgnilizny?
Zapytam raz jeszcze.
Z kim jeszcze, poza komisarzem Woo-gyun Kimem, się pani spotykała?
Nie odpowie pani?
Pani Kim, wezwaliśmy panią jako podejrzaną, nie ofiarę.
Prowadzimy śledztwo, podejrzewamy prostytucję.
Jeśli będzie pani milczeć, wyrok będzie surowszy niż grzywna.
Nie czuję się jeszcze dobrze.
Nie pamiętam.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Mogłaś im powiedzieć, że nic nie pamiętam.
Głupia jesteś?
Nie śledź mnie. Zawstydzasz mnie. Idź sobie!
Dlaczego się tak do mnie odzywasz? Boże!
Hej!
Pani detektyw!
- Co pani robi? - Zobacz.
Widzisz, co ona robi?
Chroni cię we własnych ramionach, choć jesteś dla niej taka okropna!
Wiesz, przez co przechodziła mama, gdy byłaś w szpitalu?
Wiesz, ile wysiłku włożył sprawca w utrzymanie cię przy życiu?
- Proszę? - Gdyby zrobił to ktoś inny,
skonałabyś w czyjejś łazience.
Ale odzyskałaś swoje życie. Chcesz je zmarnować?
Wiesz, ile prostytutek ginie?
Doniesienia w mediach to tylko wierzchołek góry lodowej.
Bóg chciał, byś ty przeżyła.
Nie zapominaj o tym.
Pani podkomisarz ma rację.
Weź się za siebie. Co ty masz na sobie?
Na litość boską.
Aż podskoczyłem.
Też mam walnąć w biurko?
Wrócił pan. Co z komendantem?
A jak myślisz? Skazali go na 42 miesiące więzienia.
Jak to się stało?
Nie wiem, od czego zacząć.
Nie miał adwokata, nie chciał się bronić.
Przyznał się do wszystkiego, przepraszał. Boże...
Przynajmniej komendant wyraził skruchę.
„Przynajmniej”? Czyli?
Zastanawiam się, co zamierza sierżant Kim.
O czym mówisz? Nie bądź taka tajemnicza.
Niech pan się zastanowi, co mam na myśli.
Na mnie czas.
Rany...
Co za...
Dostałem pracę. Świętujmy, przyjaciele.
Czemu ona taka jest?
Też już pójdę.
Jeśli się pan zastanowi, pozna pan odpowiedź.
Pani podkomisarz!
Rany.
Masakra.
SIERŻANT KIM
Sierżancie Kim.
Co u ciebie?
Tak się zastanawiałem.
Spotkajmy się i pójdźmy na soju .
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
To duża firma, a nie drobna kancelaria.
Zatrudnili mnie.
Doświadczenie z zespołu dochodzeniowego na pewno było atutem.
Gratulacje.
Na Tajwanie musiało być intensywnie.
Cztery noce to za mało, żeby wszystko opowiedzieć.
Ale w nagrodę jest awans. Ekstra!
Detektywie Jang, również gratulacje.
Jest co świętować.
Mnie już wystarczy.
Nadal bierzesz leki ziołowe?
One w ogóle działają?
Wyglądasz na jeszcze bardziej zmęczonego.
Muszę o siebie dbać.
Na uroczystość wkładam mundur.
Idę po kawę.
Uroczystość, no nieźle.
- Komuś jeszcze? - Napiłabym się latte.
- Ja też. - I ja.
Co z panem Hwangiem?
- Nie mogę go złapać. - Faktycznie.
Wyszedł z pracy dokładnie o czasie, co się nie zdarza.
A to drań. Odpisał mi tylko „gratuluję”,
- a na telefon nie odpowiedział. - Nie mów tak na niego.
- Kolegujemy się. - Co to za wymówka?
- Kawa. - Jest w dobrym nastroju.
Kawa jest pyszna. Hej, muszę obejrzeć baseball.
Dobra.
Przez kilka miesięcy...
- To nie pan Hwang? - Co?
Wróć na tamten kanał.
Prokurator Si-mok Hwang z Prokuratury Rejonowej Seul-Zachód jest naszym gościem.
Był liderem zespołu dochodzeniowego
walczącego z korupcją po wydarzeniach zapoczątkowanych przez sprawę z Huam-dong.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Spotykamy się po raz drugi. - To prawda.
Co może pan powiedzieć o sprawach polityków i urzędników finansowych?
Z tego, co wiem,
odbył się już szereg procesów.
Ja odpowiadam za śledztwo,
więc nie biorę w nich udziału.
Nie zmienił się pan od naszego ostatniego spotkania.
Pamiętam coś jeszcze. Obiecał pan wtedy,
że schwyta sprawcę, nim miną dwa miesiące.
- Tak powiedziałem. - Kilka dni przed obiecaną datą
ujawnił pan prawdę o zabójcy, Se-won Yoonie,
i mózgu operacji Chang-jun Lee.
- Istotnie. - Dotrzymał pan słowa.
Poprosiłem też,
by pojawił się pan w telewizji, jeśli się to panu uda.
- Tę prośbę także pan spełnił. - Tak.
Przyszedłem do państwa,
bo chciałbym coś oznajmić.
Proszę bardzo.
Zmarły Chang-jun Lee
nie nagrywał rozmów, by szantażować osoby
zamieszane w korupcję w razie, gdyby go zdradziły.
Czy nie takie dokumenty ujawniła Prokuratura Rejonowa Seul-Zachód?
Owszem.
Teraz pan temu zaprzecza?
To dawna sprawa,
ale może pamiętają państwo, co wydarzyło się w laboratorium w Pohang?
Jeden z pracowników,
po opuszczeniu placówki, ujawnił poufny dokument wewnętrzny.
Mimo że dokument był szczegółowy,
żadna z osób, których dotyczył,
nie została ukarana.
Z tego, co kojarzę, krytykowano wyłącznie tego pracownika,
nazywając go zdrajcą, oszustem.
Przełożeni twierdzili,
że zdefraudował fundusze na badania
i w ten sposób chciał to zatuszować.
Takie kłamstwa nam wciskano.
Wspomniał pan o tym,
bo uważa pan, że sprawa pana Lee jest podobna?
To było jego ostatnie życzenie.
„Wolę, by zapamiętano mnie jako lojalnego współpracownika korporacji”.
Pan Lee powiedział, że dzięki temu
ujawniane informacje będą wiarygodniejsze.
A więc
dobrowolnie okrył się hańbą,
by dowieść prawdziwości zepsucia, które obserwował?
Tak.
Gdy stajemy w obliczu śmierci, wszyscy pragniemy,
by zostały po nas szczere intencje,
jednak on nawet z tego zrezygnował.
To prawda.
Wiedziałem.
Pan Lee był prawy.
Nie wiedziałam o tym.
W policji też wieszaliśmy na nim psy.
W tym świetle można więc,
zależnie od perspektywy, widzieć go jako przestępcę
lub sprawiedliwego, który zdecydował się poświęcić.
Może się pojawić wiele takich przeciwstawnych opinii.
Jaka jest pańska?
Był potworem.
Dopuścił się morderstwa.
Myślał pewnie, że to dla większego dobra,
ale ja nie uważam,
by można było decydować o tym, które życie jest warte więcej.
Wmawiał sobie, że ma prawo karać grzeszników.
Był potworem, którego stworzyły nasze czasy.
Pewna policjantka powiedziała mi kiedyś, że ludzie stają się źli,
bo są bezkarni.
Wiedzą, że wszyscy przymkną oko.
Powiedziała, że nieprawość bierze się z pobłażliwości.
Że to może się zmienić, jeśli ktoś odważy się
powiedzieć „nie”.
To zadanie prokuratury.
Jak pana zdaniem spisała się jako instytucja?
Zawiedliśmy.
Zawiedliśmy jako organizacja, mająca walczyć
z niesprawiedliwością.
Domniemanie niewinności
dotyczyło wyłącznie możnych i wpływowych.
Chroniliśmy przestępcę, a nie obywateli.
Nie podołaliśmy w swym najważniejszym zadaniu.
Przypadek Chang-jun Lee był wypadkową takiego klimatu.
Każdy prokurator był jego wspólnikiem.
Nie mówię oczywiście w imieniu wszystkich swych kolegów.
Chciałem jednak z tego miejsca przeprosić obywateli.
Jako pracownicy prokuratury
zawiedliśmy państwa.
Wierzę jednak, że nadal mamy szansę odpokutować.
Usłyszałem kiedyś słowa: „Najpotężniejszą bronią, jaką mają
organy ścigania, jest prawo konstytucyjne”.
Tak długo, jak obowiązuje konstytucja, będziemy walczyć.
Nie będziemy kontrolowani przez władzę.
Znów będziemy walczyć.
Z należytą starannością będziemy sporządzać
akty oskarżenia, mając na uwadze, że to naród
jest naszym zwierzchnikiem.
Służymy obywatelom.
Odpowiemy za nasze czyny.
Prokuratura stanie się bardziej uczciwa i transparentna.
Zrobimy wszystko, co w naszej mocy, by te potworności
się nie powtórzyły.
Ostatnimi czasy w moim programie
przedstawiałem tylko niepokojące wieści.
Myślę, że dziś
będą państwo mogli odetchnąć za sprawą tego, co usłyszeliśmy.
Dziękuję. To było News 60 .
Dziękuję panu.
W pewnym sensie rozumiem pana Yoona.
Co? Każdy, kto zabija, jest mordercą.
Ale... stracił małego, kilkuletniego synka.
A te kanalie wiodły dostatnie życie, tak jakby nic się nie stało.
A jednak był to samosąd.
Po co byłoby prawo?
Choć prokuratura i policja mają wiele wad,
są ludzie tacy jak prokurator Hwang, podkomisarz Han czy ja.
Masz całkowitą rację. Zresztą to już przeszłość.
Nie kłóćcie się.
Bo wiecie, pan Hwang
pojawił się w telewizji. Jak zwykle zabójczo przystojny.
Jestem pewien, że tym razem zostanie naczelnikiem.
Słyszałam, że jedzie do USA.
Si-mok jedzie do USA?
Miał wyjechać już jakiś czas temu,
ale z oczywistych względów nie mógł.
Większość podejrzanych aresztowaliśmy,
więc pewnie niedługo opuści Koreę.
Słyszałam, że szef Grupy Bahn szykuje apelację.
Nic dziwnego. Ludzie jak on nie dadzą się łatwo zamknąć.
Jedzie do USA.
Zastanawiam się, jak daje sobie radę pan Yoon.
Dlaczego? Na pewno zapłaci za to, co zrobił.
Jezu.
Mówiłeś, że już ci wystarczy.
No naprawdę.
Widziałem cię w telewizji.
Co cię tu sprowadza?
Si-mok.
Zaufaj mi i daj mi jedną szansę.
Ostatnie życzenie pana Lee.
To, co powiedział mi, konając.
Chciałbym dotrzymać obietnicy.
Wciąż...
jeszcze...
masz szansę.
Nie zrobię już nic bezmyślnego.
Przyrzekam na swoje imię.
Błagam.
Ostatnia szansa.
- Idzie! - Tam jest!
Prosimy o komentarz.
- Jak się pan czuje? - Czego spodziewa się pan po procesie?
- Chciałby pan coś powiedzieć? - Jak się pan czuje?
Nie popychajcie mnie!
- Proszę powiedzieć. - Komentarz?
Nie czuję...
się dobrze. Jestem chory.
- Co panu jest? - Jak się pan czuje?
- Trafi pan do szpitala? - To wszystko?
Czy powie pan coś więcej?
- Prosimy. - Tylko kilka słów.
- Będzie pan hospitalizowany? - Proszę o komentarz.
Przestańcie!
Powie pan coś więcej?
Jestem...
naprawdę chory.
Co panu jest?
Na co czekasz?
- Co panu jest? - Proszę o komentarz!
- Odsuńcie się! - Idzie pan do szpitala?
Panie Yoon, pana procesem zajmować się będzie moja firma.
Powiedział...
że musi się z panem spotkać.
Czy po odebraniu życia mojemu ojcu...
poczułeś się lepiej?
Słyszałem, że w wypadku straciłeś syna.
Ja straciłem ojca, który zginął z twojej ręki.
Jesteś zadowolony?
Osiągnąłeś wszystko, czego pragnąłeś?
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Już dobrze.
Dziękuję za wszystko, co pan dla mnie zrobił.
- Będę zajmować się babcią i pracować. - To dobrze.
- Dostałem pracę na polu golfowym. - Naprawdę?
Chyba los uśmiechnął się do nas obu.
Moje gratulacje.
Dziękuję.
Cieszę się, że wszystko idzie ku dobremu.
Byung-jun Woo nadal twierdzi, że działał sam.
Potrzebujemy czasu, by dowieść, że zabójstwo zlecił mu prezes Lee.
Nawet na nagraniach Yun-beom Lee temu zaprzecza.
Zajmijmy się najpierw sprawą korupcji w Hanjo.
Dobrze.
Mimo to sądzę, że jesteśmy bliżej niż dalej.
Sprawdziliśmy większość tropów, prawda?
Tak.
Zrezygnowaliśmy z pomysłu wysłania cię do Ameryki.
Przenosicie mnie gdzieś indziej?
Tak, do Namhae.
Dobrze. Rozumiem.
Jesteśmy tu dzięki panu Lee.
Prokurator generalny mi powiedział.
W prokuraturze w Cheongju zastanawiali się nad twoim losem. Denerwowałeś ich.
Mnie zwolniono z Wydziału Kryminalnego.
Chang-jun Lee wysłał nas obydwu tutaj.
Myślę, że od samego początku chciał, byś ty zajął się sprawami po jego śmierci.
„Kto uniesie to brzemię?” Długo się nad tym zastanawiałem.
Myślałem, że dał mi tę pozycję, by mnie udobruchać,
ale w rzeczywistości szukał wsparcia dla ciebie.
Ale to ciebie powinni nagrodzić za to, czego dokonałeś.
Cholera.
Wybacz.
W porządku.
Wspierał mnie pan.
Dziękuję za wszystko.
Myślę, że od samego początku chciał, byś ty zajął się sprawami po jego śmierci.
Ty zrobiłbyś coś,
czego później byś żałował?
Dasz radę.
Wiem, że nie ulegniesz naciskom.
Bez litości będziesz ich ścigać do samego końca.
„Kto uniesie to brzemię?”
Długo się nad tym zastanawiałem.
Prokuratorze Si-mok Hwang.
Ty jesteś odpowiedzią.
- Si-mok. - To Si-mok Hwang.
Za lepszą przyszłość.
Nie posadzisz mnie na ławie oskarżonych.
Wykluczone. Nigdy...
nie stanę przed tobą jako oskarżony.
Chang-jun?
Lubię, gdy się tak do mnie zwracają.
Zwolnij.
O co chodzi?
Co jest?
- To chłopak czy co? - Proszę?
Gratulacje.
Niech pani go z nami zapozna. Musimy sprawdzić, czy jest odpowiedni.
O czym wy mówicie?
Tadam!
Kto je przysłał?
Gratuluję. Jung-bon
Nie wiedziałem, że Jung-bon to taki podrywacz.
Nie bądź śmieszny. To na pewno po koleżeńsku.
Jesteśmy tylko przyjaciółmi.
Ja też dostaję awans. Gdzie moje kwiaty? Na bank to coś znaczy.
Jest jeszcze prezent.
Rany!
Wściekle czerwona.
- To jedzenie czy szminka? - Przestań.
Czemu mi ją kupił? Nawet nie używam.
Wracajcie do pracy.
- Tak będzie się malować. - Do roboty.
Jest dopiero rano, a już jesteście rozkojarzeni.
Co jest z nimi? Zachowują się dziecinnie.
Rety.
Dobra, podoba mi się.
Przenoszą pana Hwanga do Namhae.
Co?
Smacznego.
No proszę!
Nie ma to jak drink w samotności?
Zachowuje się pan jak dorosły.
Co pani tu robi tak późno?
Jeśli dalej będzie pan taki sztywny, zostanie pan w Namhae sam jak palec.
To wszystko dzieje się tak szybko. Co zrobi pan z domem?
Wynajmę go.
Dziesięć milionów.
Wynajmie go pan mnie?
Wystawiłem go za 350 milionów.
Nie wydaje się pan taki, ale chyba jest pan
łasy na pieniądze.
Cóż.
Gdyby nie miał pan gdzie mieszkać po powrocie,
może pan spać na mojej werandzie.
Zapamiętam.
Chociaż może panu być chłodno.
Dobrze.
Proszę. Gratuluję awansu.
To nic wielkiego.
Przy okazji, uroczystość odbędzie się
jutro rano.
To co?
Mówił pan, że jutro rano wyjeżdża.
I?
Nieważne.
Jak praca? Udało się panu wszystko dokończyć?
Tak. Została kwestia Dong-jae, ale zostawiam to panu Kangowi.
Dlaczego go nie aresztujecie?
Zapracował sobie na to.
Błagała mnie, bym jej zaufał,
ale do końca nie potrafiłem.
Mówię o Eun-soo.
Więc ufa mu pan?
Akurat jemu?
Będę miał go na oku.
Tadam!
Boże. To...
Właściwie co to jest?
Nikogo mi to nie przypomina.
Powinien pan co jakiś czas na niego zerkać i ćwiczyć uśmiech.
To prezent.
A tak w ogóle,
dlaczego przenoszą pana do Namhae?
Wysokiej rangi urzędnicy i prezes Lee nie są już na wolności, ale wątpię,
by taki stan rzeczy się utrzymał.
Podejrzewam, że wkrótce zostaną ułaskawieni.
Więc to chyba środek zapobiegawczy.
Zatem do widzenia.
Później nie będzie okazji.
Powodzenia na nowym stanowisku.
Przykro mi, że nie będzie mnie jutro.
Zamówił pan jeszcze?
Nie wierzę.
Nic się pan nie zmienił.
Ostatnim razem musieliśmy dodać wody, bo było za słone.
Kazał mi pan wziąć ramen .
Jest teraz nowy właściciel.
I dlatego pan zamówił? Jak smakuje?
Nie za słone?
Co z pani ustami?
Ach, o to chodzi.
A co? Wyglądam ładnie?
- Wyglądają dziwnie. - Co?
Podkomisarz Yeo-jin Han i sierżant Geon Jang.
CEREMONIA NADANIA AWANSÓW
„Podkomisarz Yeo-jin Han w znaczącym stopniu przyczyniła się
do rozwiązania sprawy z Huam-dong, a także zatrzymania i sprowadzenia
do kraju innego groźnego przestępcy.
W uznaniu tych zasług otrzymuje awans o jeden stopień”.
To samo dotyczy sierżanta Geon Janga.
Baczność! Salut!
Wkrótce się zobaczymy, prawda?
W końcu świat jest mały.
Niech pan się trzyma.
I nie opuszcza posiłków.
- Dziękuję wam obojgu za wszystko. - To my dziękujemy panu.
Dziękuję.
- Idźcie. - Dobrze.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Szerokiej drogi.
Proszę jechać ostrożnie.
Jak myślisz, kto za niego przyjdzie?
Któż to wie?
Proszę wejść.
- Gdzie Si-mok? - Pan Hwang właśnie wyszedł.
Już? Czyli spóźniłem się.
- Właściwie... - Mówiliśmy, że nie ma go w biurze.
Teraz to moje biuro.
- Co? - Proszę?
Będziemy zgranym zespołem.
- Jak to? - Zaraz.
Mówi pan, że...
Prokurator Dong-jae Seo z III Wydziału.
Prokurator Dong-jae Seo?
Słucham? Ja?
Chwileczkę.
Tak, proszę pana?
Nie spodziewałem się, że pan zadzwoni.
Tak, wiem. Oczywiście.
Problem? Nie ma już żadnego.
Zapomniał pan, kim jestem? Jestem prokurator Dong-jae Seo.
Oczywiście. Pewnie.
Kiedy? Wspaniale.
MIEJSCE SPOCZYNKU CHANG-JUN LEE
Byłeś ze mną,
gdy po raz pierwszy piłam soju w barze w namiocie.
Czemu mi nie powiedziałeś?
Powinieneś był.
Przy tobie czułam się bezpieczna. Co teraz robisz, głęboko pod ziemią?
Czy...
odnalazłeś spokój?
Przepraszam.
Przepraszam, kochanie.
PREZES GRUPY HANJO YEON-JAE LEE
Proszę przekazać prezesowi, że pracujemy nad zawieszeniem jego aresztowania.
DZIESIĘĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
W sobotę oczekiwane są opady deszczu w południowych regionach,
które następnie mają rozprzestrzenić się nad całym krajem. Życzymy miłego dnia.
Następna piosenka to „Kameliowa pani” w wykonaniu Mi-ja Lee.
O co chodzi, panie prokuratorze?
Cóż za banalna, szkodliwa melodia.
Pewnie dlatego piosenka została zakazana.
Miało to miejsce w 1968 roku,
a powodem były stylistyczne wpływy japońskie.
Było to jeszcze przed moimi narodzinami, wierzcie państwo lub nie.
Mój zmarły ojciec bardzo lubił ten utwór.
Zawsze zastanawiałem się, który konkretnie fragment...
ma cechy japońskie?
Co jest w niej takiego szkodliwego?
„Czy w tym kraju można jeszcze dobrze żyć?
Czy jeszcze pięknym jest?
Nie, to ułuda.
Co dzień udajemy, że tego nie wiemy,
w milczeniu wysłuchując kłamstw.
W milczeniu znosimy jarzmo, pod którym gną się kolana.
Bośmy sługi, niewolnicy i nikt.
To wstyd, to hańba i ból”.
Jeszcze 31 lat temu recytowanie tych słów
byłoby obrazą ducha narodowego.
Jednak dziś
nie muszę obawiać się
przytaczania myśli podmiotu lirycznego. Cieszę się z tego.
Tymczasem
wieszcz musiał porzucić marzenia
o ponownym spełnianiu powołania
jako nauczyciel koreańskiego.
Zastanówmy się wszyscy, co niesie ze sobą
powrót do dawnego życia.
Ten właśnie poeta
usłyszał, że pomimo zmiany nastrojów
nie będzie mógł wrócić do szkoły.
Jako osoba, która wiele nauczyła się
z jego doświadczenia,
chciałbym go przeprosić i mu podziękować.
Chciałbym z nim pracować.
Jest świetny.
Wiadomości południowe.
Podczas gdy opozycja ostro krytykuje
premiera Chang-sik Kima za nadużycie uprawnień,
ten zaprzecza wszelkim oskarżeniom.
Twierdzi, że padł ofiarą zmowy, co rozbudziło dyskusje wśród publicystów.
OCHRONA
Mówi prokurator Si-mok Hwang z II Wydziału Kryminalnego.
PROKURATOR SI-MOK HWANG
Panie Kang.
Zadomowiłeś się już?
Oby nie.
O co chodzi?
Rozpoczyna się śledztwo w sprawie nadużyć premiera Kima.
Członkowie Kongresu jednogłośnie wybrali cię do zespołu.
Rozumiem.
Nie wydajesz się zdziwiony. Będziesz potrzebny za dwa dni.
Gdy już przyjedziesz,
zajmiesz się Dong-jae.
Co zrobił?
Nic się nie zmienił. Dalej jest, jaki był.
Dobrze, nie spóźnię się.
Będę tam.
ZDARZENIA PRZEDSTAWIONE W SERIALU SĄ FIKCYJNE.
STRANGER
Raz, dwa, trzy.
Napisy: Mikołaj Gołębiewski