‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร องค์กร สถานที่ ‪และเหตุการณ์ต่างๆ ในละครเรื่องนี้)
‪(เป็นเพียงเรื่องสมมติ)
‪"สละหนึ่งชีวิต
‪เพื่อช่วยทีมทั้งหมด" ‪คิดแบบนั้นใช่ไหม
‪แล้วผมจะไปทำอะไรอัยการทำไม
‪"ตอนนี้ขอรวบรวมความกล้าให้ข้อมูล
‪วันนั้นอยู่ในที่เกิดเหตุ"
‪ผมเห็นใครบางคนแบกอะไรสักอย่าง ‪ใส่กระโปรงหลังรถ
‪ผมเห็นหน้า
‪เห็นหน้าด้วยแฮะ
‪หมอนี่อะไรเนี่ย
‪หลอกลวงฉ้อโกง ติดพนัน ‪เข้าออกคุกบ่อยๆ เลยนะเนี่ย
‪เหมือนจะเป็นลายนาฬิกานะครับ ‪ดอกไม้หรือเปล่านะ
‪รูป ไม่ใช่แสงจากหลอดไฟ
‪นาฬิกาของตำรวจ
‪นี่หมายความว่ายังไงคะ
‪นี่ล้อเล่นเหรอ
‪เรียกพวกหน่วยลาดตระเวนมาเดี๋ยวนี้ ‪ไปเรียกมาเลย
‪เฮ้อ บ้าจริง
‪มันเรื่องบ้าบออะไรกันเนี่ย
‪อือ
‪- คุณจอนกีฮยอก ‪- ครับ
‪คุณแจ้งข้อมูลสถานที่เกิดเหตุ ‪ใช่ไหมครับ จากสถานียงซานครับ
‪ตอนนี้อยู่ไหนครับ
‪นี่คุณจอนกีฮยอก พวกเรามีหมดครับ
‪ทั้งเลขบัตรประชาชนและที่อยู่คุณ
‪ตอนนี้เรารอไม่ได้แล้ว ‪รีบตอบมาเถอะครับ
‪อยู่ไหนครับ
‪ถ้าไม่พูด ‪เราจะไปที่บ้านคุณเลยนะครับ
‪(สำนักงานตำรวจแห่งชาติ)
‪(ตอน 11)
‪ทางนี้ครับ
‪เชิญเข้ามาครับ
‪เชิญด้านในสุดเลยครับ
‪สวัสดีครับ
‪- อือ ‪- ครับ
‪นี่ แล้วคนของเราล่ะ
‪สายสืบจางไปหาผู้แจ้งเบาะแส
‪โคชูจังไปคุมตัวหัวหน้าทีมครับ
‪- กำลังมาเหรอ ‪- ไม่รู้ครับ
‪หัวหน้าออกไปตรวจท้องที่ ‪ติดต่อไม่ได้
‪- โทรหาที ‪- ครับ
‪หัวหน้าแบค
‪อะไรน่ะ
‪(น้ำยาซักผ้าขาว)
‪(สายสืบซอ)
‪ตายจริง
‪ที่สถานีตำรวจ ‪คงมีตะปูตัวใหญ่ฝังอยู่สินะคะ
‪ครับ
‪ตัวนี้เวลาใช้ต้องผสมน้ำ รู้ใช่ไหมคะ
‪ครับ
‪- ขอบคุณนะคะ ‪- ขอให้ขายดีนะครับ
‪(แดวอนโมเต็ล)
‪คุณเป็นใครครับ
‪สวัสดีครับ
‪มาด้วยเหรอ
‪ไปนั่งตรงนั้นแล้วกัน
‪- คิมซูฮัง ‪- ครับ
‪เป็นอาสาสมัครช่วยอาบน้ำเหรอ
‪ไปอาบน้ำแล้วล้างเลือดออกใช่ไหม
‪เปล่านะครับ
‪วันนั้นผมทำงาน ‪ตั้งแต่เช้ายันดึกเลยครับ
‪ทำงานทั้งวันจริงๆ ครับ ยืนยันแล้ว
‪ตลาดพังซาน ใคร
‪ผมเองครับ
‪เป็นร้านของแม่นี่
‪ต่อให้ลูกหายไปสักสองสามชั่วโมง
‪แม่ก็คงบอกว่าอยู่ด้วยตลอด
‪วันนั้น
‪ผมทำงานที่ร้านถึงดึก ‪ร้านแถวนั้นรู้กันหมดครับ
‪วันไหน
‪วันที่อัยการจากอึยจองบูหายตัวไป ‪ที่เรียกมาก็เพราะเรื่องนั้นนี่ครับ
‪ร้านแถวนั้นน่ะ
‪ถ้าแม่ไปขอร้องให้บอกว่าเห็นลูกชาย ‪ทุกอย่างก็จบ
‪พูดอะไรครับเนี่ย
‪วันนั้นที่ร้านก็มีลูกค้านะครับ
‪เขาจำหน้าเจ้าของร้าน ‪ที่เจอกันหลายวันก่อนได้เหรอ
‪ทำไมฉันจำคุณป้าร้านอาหาร ‪เมื่อวานไม่ได้
‪เป็นลูกค้าประจำครับ
‪ผมไม่เคยเจออัยการที่หายไปด้วยซ้ำ
‪ที่ร้านมีกล้องวงจรปิดป้องกันขโมย
‪เขาทำงานถึงดึกจริงๆ ครับ
‪มาโซลเมื่อไหร่
‪เลิกเป็นตำรวจกลับไปบ้านเกิด ‪แล้วเป็นยังไง
‪ผมทำงานบริษัทรักษาความปลอดภัยครับ
‪คืนวันที่ 26 มีนาคม ผมเข้ากะดึก
‪เพราะสัญญาณเตือนเกิดดังผิดพลาด ‪ผมส่งบันทึกรวมพลไปด้วยครับ
‪ตรวจสอบกับบริษัทแล้วครับ
‪ตอนนี้ผมอาศัยอยู่อุลซาน
‪การที่เรียกคนที่ไม่ได้อยู่ใกล้โซล
‪ซึ่งเป็นที่เกิดเหตุ ‪ในวันเกิดเหตุมาถึงที่นี่
‪ก็ควรจะมีเหตุผลเพียงพอ ‪ไม่ใช่เหรอครับ
‪ผมไม่ได้เป็นตำรวจแล้ว
‪ไม่มีหน้าที่อะไรต้องเชื่อฟังคำสั่ง ‪คนที่อยู่ที่นี่
‪เรียกประชาชนธรรมดาที่ทุ่มเท ‪กับหน้าที่การงานมาถึงที่นี่
‪โดยข้อสงสัยลอยๆ ได้ด้วยเหรอครับ
‪นี่ เจ้าบ้า ดูสถานการณ์ไม่ออกเหรอ
‪มาโซลเมื่อไหร่
‪มารวมตัวประชุมกันเหรอ
‪- คุณสั่งให้มานี่ครับ ‪- คือ…
‪เราเรียกมาสอบปากคำ ‪ที่สถานีเราวันนี้ครับ
‪ถ้างั้นทีมลาดตระเวนมีทั้งหมดหกคน
‪อยู่นี่สาม
‪หนึ่งคนยังอยู่ในคุก
‪คนที่ย้ายไปที่อื่น ไปแล้วไปลับเหรอ
‪ครับ หลังจากไปแล้ว ‪เขาไม่กลับมาเลยครับ
‪หัวหน้าพวกนายไปไหน
‪เรื่องนั้น…
‪สายสืบของเราว่าจะไปพาตัวมา
‪เดี๋ยวผมออกไปโทรตามให้ไหมครับ
‪อายุปูนนั้นแล้วยังตาดีนะ
‪ไม่พลาดอะไรเลยเนอะ
‪เอาอัยการไปซ่อนไว้ไหน
‪ผู้ต้องสงสัยสี่คน ‪คนเดียวที่ไม่มีหลักฐานยืนยันที่อยู่
‪ก็ต้องเป็นคนร้ายสิ
‪ร้านที่ย่านโบกวังเป็นชื่อนายนี่
‪อัยการมาหาแล้วเค้นถามเหรอ
‪ก็เลยของขึ้น
‪ได้ยินว่าทำร้าย ‪หลานชายผอ.มูลนิธิด้วยนี่
‪เพราะว่าเขาขับรถไม่ได้เรื่อง ‪จนทำให้เป็นตะคริว
‪เป็นคนหัวร้อนเลยฟาดหัวอัยการแตก ‪แบบนั้นใช่ไหม
‪ซาวน่า
‪ไปซาวน่าครับ
‪ซาวน่าไหน
‪ซาวน่าที่ไหน
‪ฮวังกึมซาวน่า
‪- ไปเช็กมา ‪- ครับ
‪บันทึกทำงานล่วงเวลา ‪เป็นเอกสารปลอมเหรอครับ
‪รู้เมื่อไหร่ครับ
‪เราก็เพิ่งรู้ไม่นานมานี้ค่ะ
‪ร้านที่ย่านโบกวังล่ะ
‪เรื่องนั้น…
‪เรื่องนั้น ‪ก็รู้พร้อมเรื่องทำงานล่วงเวลา
‪ตรวจค้นร้านแล้วค่ะ
‪การที่ตรวจค้นเสร็จแล้ว
‪ก็น่าจะมีเวลาพอที่จะบอก ‪สำนักอัยการที่รับผิดชอบคดีนะครับ
‪ยังมีอะไรที่ผมควรรู้อีกใช่ไหมครับ
‪นาฬิกา นาฬิกาตำรวจ
‪ฉันทำผิดอะไรขนาดนั้น
‪คราวนี้โกงเบี้ยเลี้ยง ‪มันผิดมากเลยเหรอ
‪ถ้าจะพูดเรื่องนั้น
‪ฉันใช้เงินตัวเอง ‪ในการสืบสวนไปตั้งเท่าไร
‪ฉันขับรถตัวเองตามจับคนร้าย ‪พอเกิดอุบัติเหตุก็จ่ายค่าซ่อมเอง
‪สำหรับทีมสืบสวน ‪ต้องทำงานโต้รุ่งแทบทุกวัน
‪แล้วพวกนายจ่ายเบี้ยเลี้ยงให้ไหม
‪- อาครับ ‪- เงียบไปเลย
‪ลาออกก็จบ
‪จะอยู่ต่อให้บัญชีพวกเรา ‪ต้องติดลบเพราะค่าสืบสวนเหรอ
‪หน้าไม่อายจริงๆ
‪ไอ้บ้านี่
‪ขอโทษครับที่มาช้า
‪ขัดขืนเหรอ
‪ไม่ใช่แบบนั้นครับ
‪หมายความว่าไง "กะทันหัน"
‪ต้องใช้เงินด่วนจริงๆ ครับ
‪ขอโทษครับ
‪(แหล่งท่องเที่ยวดงดูชอน ‪สำหรับชาวต่างชาติ)
‪แม่ของจ่าสิบอีป่วยหนักมากครับ
‪จ่าสิบอี คนที่ยังอยู่ในคุกน่ะเหรอ
‪เพราะถ้าหยุดกินยาขึ้นมา ‪จะเสียชีวิตทันที
‪จ่าเลยถอนเงินค้ำประกันออก ‪แล้วกัดฟันสู้มาห้าปี
‪- เฮ้ย ‪- แต่เงินนั้นก็ร่อยหรอไปจนหมด
‪- พอๆ ‪- แยก
‪จ่ามาร้องไห้ต่อหน้าพวกผม ‪บอกว่าเขาทนต่อไปไม่ไหวแล้ว
‪- นี่ ‪- ถอยไป
‪ดูไร้หนทางสุดๆ
‪ปัดโธ่ พูดอะไรน่ะ
‪แต่ยานั่น ‪กำลังจะเข้าสิทธิ์ใช้ประกันได้
‪ถ้ากฎหมายผ่าน อีกแค่ไม่นาน
‪แล้วยาก็จะลดราคาลง 99 เปอร์เซ็นต์
‪- สวัสดีครับ ‪- โธ่
‪เลยบอกให้ทนกันจนกว่าจะถึงตอนนั้น
‪ทนยังไง
‪ผมบอกพวกเขาแบบนั้นครับ
‪แค่จนกว่าจะเปลี่ยนเข้าสิทธิ์ประกัน…
‪รับสินบนกัน
‪แค่จนกว่าจะเปลี่ยนเข้าสิทธิ์ประกัน
‪ให้รับเงินกัน
‪รับเงินจากพวกเจ้าของร้านเหล้าเหรอ
‪แต่ก็รับมาเรื่อยๆ นี่
‪เลิกไม่ได้ครับ
‪แล้วจ่าแบคจุงกิล่ะ
‪หัวหน้าไม่ได้รับจริงๆ นะครับ
‪หลังจากไม่จำเป็นต้องหาค่ายาแล้ว
‪หัวหน้าไม่ได้แตะต้องเงินเลย
‪ไม่รู้ด้วยครับว่าพวกเรารับเงินต่อ
‪ในฐานะหัวหน้า
‪รู้ใช่ไหมคะ ว่ามีการปล่อยข้อมูล ‪การตรวจตราให้แหล่งสถานบันเทิง
‪จะไม่รู้ได้ยังไงครับ
‪ห้ามไม่ได้ต่างหาก
‪ห้ามแล้วนี่ครับ
‪ทั้งด่าพวกผมแล้วก็ร้องไห้คร่ำครวญ
‪เพราะผมเป็นคนชักนำพวกเขาเข้าไป
‪เพราะคนที่ปลูกฝังเมล็ดพันธุ์เลวร้าย ‪ใส่หัวพวกเขา…
‪ก็คือผม
‪วันที่ 26 มีนาคม ‪ตั้งแต่เวลาหนึ่งทุ่มถึงห้าทุ่ม
‪จ่าแบคจุงกิอยู่ที่ไหนคะ
‪ไม่ใช่ผมจริงๆ นะครับ
‪วันนั้นเลิกงานผมก็กลับบ้านเลย
‪คนที่บอกว่าอยู่บ้าน ‪คือภรรยาคุณใช่ไหมคะ
‪ไม่ให้คนที่บ้านยืนยันว่าอยู่บ้าน ‪แล้วจะให้ใครบอกครับ
‪เฮ้อ ให้ตายสิ
‪อะไร
‪- คือว่า… ‪- ไอ้หมอนี่ คิดว่าคนอื่นโง่เหรอ
‪เงียบมาจนถึงตอนนี้ ‪แล้วเพิ่งเอาของแบบนี้มาให้
‪"ตายจริง มีจดหมายลาตายนี่ ‪ฆ่าตัวตายจริงๆ ด้วย" แบบนี้เหรอ
‪ผมเจอบนโต๊ะจ่าซง
‪หลังเขาจากไปจริงๆ ครับ
‪ก็เขียนอยู่นี่ว่าพวกนายรับสินบน
‪ตัวเขาเองโดนรังแก โดนคว่ำบาตร
‪แต่นายกลับไม่ทิ้ง เก็บไว้จนป่านนี้ ‪คิดว่าใครจะเชื่อ
‪- ทิ้งไม่ลงครับ ‪- ทำไม
‪กลัวครับ
‪ถ้าผมเผามันทิ้งไป
‪จ่าซงจะกลายเป็นวิญญาณอาฆาต
‪มาปรากฏตัว
‪ผมไม่ได้เก็บไว้กับตัว
‪แค่วางทิ้งไว้ในที่ที่คนไม่เห็น…
‪นี่แก เก็บไว้มาโดยตลอดเหรอ
‪แล้วปล่อยให้ฉันโดนดูถูกไปด้วย
‪คือว่า ตอนนี้…
‪ถ้าพวกผมไม่ได้ฆ่าจ่าซง
‪การที่อัยการหายไป ‪ก็ไม่เกี่ยวกับพวกผม ถูกไหมครับ
‪เป็นการฆ่าตัวตายจริงๆ ‪แล้วพวกผมจะมีอะไรต้องซ่อน
‪ไม่ว่าอัยการจะว่ายังไง ‪จะไปรู้สึกกลัวอะไรครับ
‪การตรวจสอบจดหมายนี่ ‪ทางผมจะจัดการเองครับ
‪ก็เอาสิคะ
‪พยานมาแล้วครับ
‪ถ้าที่พูดกันมานี่เป็นความจริง ‪คงไม่ต้องกลัวอะไรใช่ไหม
‪ไปพิสูจน์ความจริงกัน
‪- มีพยานด้วยเหรอ ‪- ไม่รู้สิ
‪มี
‪รู้ได้ยังไงครับ
‪ผมเจอบนโต๊ะจ่าซง
‪หลังเขาจากไปจริงๆ ครับ
‪เชิญเข้าไปเลยค่ะ
‪ยืนเรียงกัน ‪แล้วมองไปข้างหน้าด้วยครับ
‪เอ่อคือ เชิญทางนี้ครับ
‪ฉันตำแหน่งสูงกว่าพวกนายนะ ‪ไอ้พวกนี้นี่
‪เชิญทางนี้ครับ
‪ต้องทำขนาดนี้เหรอครับ
‪รีบยืนให้มันจบๆ เถอะ
‪ใครกันนะ
‪ที่จะจบ
‪มองมาข้างหน้าค่ะ
‪พาพยานมาแล้วครับ
‪เชิญเข้ามาเลยครับ
‪มีไหมครับ
‪ครับ
‪คนไหนครับ
‪คนนั้นครับ
‪ไปได้แล้วค่ะ
‪ไปกัน
‪คุณแบคจุงกิ
‪คุณถูกจับข้อหาลักพาตัวและกักขัง ‪อัยการซอดงแจ
‪- อะไรเนี่ย ‪- คุณมีสิทธิ์ที่จะไม่พูด
‪- มีสิทธิ์ตั้งทนาย เพื่อแก้ต่างได้ ‪- ไม่ใช่ผม
‪คุณมีสิทธิ์ยื่นคำร้องให้ศาลพิจารณา ‪ว่าสมควรถูกคุมขังหรือไม่
‪- ไม่ใช่ผม ไม่ใช่ ‪- อย่าดิ้น
‪พาพยานมานี่
‪หลบหน่อย
‪ช่วยเล่าเหตุการณ์ที่เห็น ‪เพิ่มเติมหน่อยได้ไหมครับ
‪ไม่มีอะไรบอกเพิ่มหรอกครับ
‪ทั้งหมดตามที่แสดงความเห็นไปครับ
‪ผมเดินขึ้นบันไดแล้วรู้สึกแปลกๆ ‪ก็เลยหันไปมอง
‪แล้วก็เห็นหน้าเขาคนนั้นครับ
‪จากบันไดไปถึงรถผู้ต้องสงสัย ‪เป็นระยะทางเท่าไรครับ
‪เอ่อ เรื่องนั้นผมไม่แน่ใจครับ
‪คุณจอนกีฮยอก ค่าสายตาเท่าไรคะ
‪มันมืดนะ เห็นหน้าคนร้ายจริงๆ เหรอ
‪ผมสายตาดีครับ
‪แล้วก็ไม่ได้ไกลขนาดนั้น
‪แล้วทำไมเพิ่งออกมาพูดตอนนี้ ‪มัวทำอะไรอยู่
‪คือว่า…
‪เหมือนที่ผมเห็นจะใช่
‪ผมเลยหาดูข่าวบ้าง
‪แล้วทุกครั้ง ‪ที่เห็นวิดีโอภรรยาอัยการ
‪ขอให้ช่วยหาสามีตัวเอง
‪ผมรู้สึกผิดน่ะครับ
‪ถ้าเห็นข่าว
‪ก็น่าจะเห็นข่าว ‪ตำรวจถูกสืบสวนด้วยสิคะ
‪ครับ
‪ไม่ใช่เพราะได้ยินว่า ‪คนร้ายอาจจะเป็นตำรวจ
‪แล้วพอมีคนที่สวมชุดตำรวจจริงๆ ‪มาปรากฏตัวตรงหน้า
‪เลยชี้เขาเลยหรือเปล่า
‪โธ่ เปล่าครับ
‪ผมเองก็ตกใจ ‪ที่คนที่ผมเห็นสวมชุดตำรวจครับ
‪- มีไหมครับ ‪- ครับ
‪วันนั้นไปที่เกิดเหตุทำไมครับ
‪ไปเที่ยวบ้านเพื่อนครับ
‪ช่วยบอกที่อยู่บ้านเพื่อนหน่อยครับ
‪ทำไมครับ
‪ถ้าถามแบบนี้เพราะไม่เชื่อที่ผมพูด ‪ก็ช่างเถอะครับ
‪อะไรเนี่ย ให้ตาย ‪ผมไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย
‪ผมไม่เห็นอะไรครับ พอใจหรือยัง
‪ถ่ายที่บ้านนายเหรอ
‪ผมบอกว่าไม่ได้ทำไงครับ ‪ผมจะทำแบบนี้ทำไม
‪ไม่สิ
‪พูดตรงๆ ถ้าผมเป็นคนร้าย
‪ยังไงผมก็ได้ชื่อว่าเป็นตำรวจ
‪จะเผยหลักฐานแบบนี้ไปเพื่ออะไรครับ
‪เพราะเป็นตำรวจไง
‪เลยรู้ดีว่าจะทำยังไง ‪เพื่อรบกวนการสอบสวน
‪ท่านผอ.ครับ
‪นี่มันเป็นการใส่ร้ายนะครับ
‪นี่มันเหลวไหลชัดๆ
‪พยานปรักปรำว่าเห็นนายงั้นเหรอ
‪อัยการอยู่ที่ไหน
‪อย่างน้อยก็รีบบอกมา
‪ขุดหลุมฝังไปแล้วเหรอ ก็เลยบอกไม่ได้
‪จำพื้นห้องเช่าที่ไปมาได้ไหม ‪เหมือนที่อยู่ในรูปหรือเปล่า
‪ไม่ครับ คนละลาย
‪เอาอัยการ ‪ซ่อนไว้ในห้องเช่าที่นั่นเหรอครับ
‪ไม่ครับ ที่แคบแค่ฝ่ามือ ‪มีผ้าห่มกางอยู่ผืนเดียว
‪นายค้นทั่วตึกแล้วเหรอ
‪ดูแค่ห้องเดียวจะรู้ได้ยังไง
‪หรือว่า…
‪จ่าซง ‪เห็นจดหมายลาตายจ่าซงแล้วนี่ครับ
‪ผมมีเหตุจูงใจอะไร ‪จะไปทำร้ายอัยการครับ
‪เพราะเขาเทียวไปหา ถามว่าฆ่าใช่ไหมๆ
‪ทั้งที่ไม่ได้ฆ่า มันน่าโมโหขนาดไหน
‪ก็เลยทะเลาะกันใช่ไหม ‪ฟาดด้วยอิฐงั้นเหรอ
‪นี่ นายร้องไห้ทำไม
‪ตอนนี้ใครกันแน่ที่อยากร้องไห้ที่สุด
‪ให้ตายสิ
‪บ่อนใช่ไหมคะ ‪สถานที่ที่เห็นเหตุการณ์
‪เจ้าของทำบ้านเป็นบ่อน ‪แล้วก็เล่นพนันกันใช่ไหมคะ
‪นี่คุณ ถ้าบอกไป ผมจะตายจริงๆ นะ
‪ตำรวจควรจะปกป้องพยานสิ
‪เพราะมีคดี แถวนั้นเลยถูกค้นหมด
‪แต่บ่อนยังเปิดอยู่อีกเหรอ
‪ตอนนี้เรื่องนั้นไม่สำคัญนี่ครับ ‪ก็บอกแล้วไงว่าเขาคือคนร้าย
‪คุณจอนกีฮยอก
‪นี่ต่างจากคดีต้มตุ๋นนะ ‪เป็นโทษหนักได้
‪เดี๋ยวสิ ปกติให้ข้อมูลแล้ว ‪ทำกันแบบนี้เหรอครับ
‪หรือเพราะเงิน
‪เงินเหรอ
‪ไม่อยากให้เงินรางวัล ก็เลยหาว่าโกหก
‪จะได้ไม่ต้องให้เงินสิบล้านวอนสินะ
‪มาที่นี่เพราะเงินงั้นเหรอ
‪ครับ แล้วมันผิดเหรอ
‪งั้นก็ไม่ควรบอกว่าจะให้เงินแต่แรกสิ
‪ถ้าคิดว่าทำเหมือนผมเป็นนักต้มตุ๋น
‪เอาแต่ข่มขู่ แล้วผมจะไม่ต้องการเงิน
‪จะกลับไปเฉยๆ ไม่มีทางหรอกครับ
‪หลังจากวันนั้นที่ผมเห็นขาคน ‪ผมฝันร้ายทุกวัน นอนไม่หลับ
‪คนเราเวลานอนไม่หลับ ‪มันทรมานขนาดไหนรู้ไหมครับ
‪เงินนั่นเป็นสิทธิ์อันชอบธรรมของผม
‪ต่อให้เอามีดมาจ่อคอผม ‪มันก็เป็นสิทธิ์ของผม
‪ที่เห็นภาพในวันนั้นด้วยสองตานี่
‪ที่อยู่ครับ
‪ให้ตายสิ ได้ฟังที่พูดไหมเนี่ย
‪ถ้าอยากได้เงิน ‪ก็บอกที่ที่เห็นเหตุการณ์มาครับ
‪บอกทีมหนึ่งกับทีมสอง ‪ให้ไปที่ห้องเช่า
‪- ส่วนพวกนายไปค้นที่บ้าน ‪- ครับ
‪ถ้าไปบ้านหมอนี่ เอาเสื้อมาด้วย
‪- อย่าให้ใส่ชุดนี้ ‪- ครับ งั้นผมไปก่อนนะครับ
‪ผอ.ครับ อย่างน้อยให้ผม ‪โทรหาที่บ้านหน่อยนะครับ
‪จะได้ทำลายหลักฐานเหรอ
‪เดี๋ยวภรรยาผมจะตกใจครับ
‪ถ้าจะอ้างเรื่องตกใจน่ะ ‪ภรรยาอัยการซอน่าจะตกใจที่สุด
‪นี่ นายก็เป็นตำรวจ น่าจะเคยโดน ‪พวกเหลี่ยมจัดหลอกเหมือนกันนี่
‪เพราะสิ่งที่นายทำ ‪ดูสิตอนนี้ฉันเหมือนอะไร
‪ฉันได้โดนเอาหินปาจนตายแน่ ‪เพราะนาย ตำรวจเรา…
‪คนที่จะซวยจริงๆ ‪ไม่ใช่ผู้หมวดฮันเหรอ
‪นั่นสิ
‪คนที่จะโดนปาหิน ‪คือคนโผล่หน้าออกทีวีสิ
‪ไม่ใช่ผอ.สักหน่อย
‪ถ้าต้องรับผิดชอบทุกอย่าง ‪เพราะเป็นคนนำสืบสวนจะทำยังไง
‪จากนี้ไม่มีอะไรปิดบังแล้วนะคะ
‪(ถนนหมายเลข 11 บีชางโร ย่านโบกวัง)
‪แล้วซอดงแจล่ะ
‪เข้าใจแล้ว ทำได้ดีมาก อัยการฮวัง
‪รับเร็วอะไรขนาดนี้ แค่วิเดียว
‪เป็นนักข่าวไม่เขียนข่าว ‪เอาแต่รอโทรศัพท์แฟนหรือไง
‪รู้ได้ไงว่าฉันโทรหา
‪อือ ได้ตัวแล้ว ผู้ต้องสงสัยตอนนั้น
‪อือ พยานบอกว่าเห็น ณ จุดเกิดเหตุนี่
‪ใช่
‪เดี๋ยวครับ สักครู่
‪โอ๊ะ อะไรเนี่ย
‪เฮ้อ ตกใจหมดเลย
‪โอ๊ย ใจหายใจคว่ำ
‪คิดจะเอานั่นมาฟาดหัวฉันเหรอคะ
‪ผมนึกว่าคนที่มาบ่อนครับ
‪ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นบ่อนนะคะ
‪ข้างในไม่มีคนเลยครับ
‪เห็นอยู่นะคะ
‪เพราะเป็นคนรู้จักหรือเปล่าคะ ‪ถึงได้เห็นชัด
‪หมายเลขทะเบียนล่ะครับ
‪อ๋อ ตอนนี้บังอยู่น่ะค่ะ
‪ก็เขาบอกว่าเห็นถึงตอนออกรถไป
‪แต่ยังไงก็ไม่เห็นเลขค่ะ
‪ถึงจะมองเห็นป้ายทะเบียนก็เถอะ
‪พยานก็บอกว่ามองไม่เห็นเลขครับ
‪ไปถามตอนไหนคะ
‪คุณครับ
‪ไม่ทราบว่า ‪จำรองเท้าผู้สูญหายได้ไหมครับ
‪อะไรนะครับ
‪ครับ รองเท้าหนังผู้ชายครับ
‪ที่ใส่กันปกติ
‪รถสีอะไรครับ
‪สีรถของตำรวจที่ชี้ตัวเมื่อกี้
‪สีเข้มหรือเปล่านะ
‪เหมือนจะเป็นแบบนั้นครับ
‪เห็นเลขทะเบียนรถไหมครับ
‪ถ้าถึงขั้นเห็นหน้าคนไม่รู้จัก ‪ก็น่าจะ…
‪อ๋อ ตอนนั้นตอนกลางคืน
‪แล้วก็มีคนยืนบังอยู่ข้างหน้าแบบนี้
‪เลยไม่เห็นครับ
‪แบบนี้เหรอครับ
‪แต่ยังไงป้ายทะเบียนก็ยาวมาก
‪อย่างน้อยก็น่าจะเห็น ‪เลขตรงขอบทั้งสองด้านไม่ใช่เหรอครับ
‪ถ้าเห็นก็คงจะยืนยันได้มากกว่านี้
‪เขาบอกว่าเขาเองก็เสียดายครับ
‪ตอนออก ออกทางประตูก็ได้นี่ครับ
‪อ้อ ข้อความนั้น
‪ไม่ได้ถ่ายที่บ้านหัวหน้าแบคค่ะ
‪นาฬิกาน่ะ ต่อให้เคยมีแล้วเอาทิ้งไป
‪แต่พื้นห้อง ‪คงเปลี่ยนภายในไม่กี่วันไม่ได้
‪เราค้นทุกห้องพักหมดแล้ว
‪เอ่อ เราต้องการหมายศาลเพิ่มค่ะ
‪ขอติดตามตำแหน่งโทรศัพท์ของพยาน
‪- ผมขอไปแล้วครับ ‪- อ้อ
‪ขณะนี้ยังทำการตรวจค้นบ้าน ‪หัวหน้าแบคอยู่ค่ะ
‪ฉันกำลังจะกลับไปที่สถานียงซาน ‪ไปคุยกับหัวหน้าแบคอีกครั้งค่ะ
‪บอกหมดแล้วนะคะ
‪โอ้ มาด้วยเหรอครับ
‪ครับ
‪- ครับ ‪- ได้ยินว่าได้ตัวคนร้ายแล้ว
‪แล้วซอดงแจล่ะ
‪ยังหาไม่เจอครับ
‪ทำไมล่ะ จับคนร้ายได้แล้วนี่
‪คนร้ายไม่ยอมบอกเหรอ
‪เขาปฏิเสธเสียงแข็งเลยครับ
‪ปฏิเสธแล้วยังไง ‪ในเมื่อถูกเห็นตอนเกิดเหตุ
‪พยานบอกเห็นทุกอย่างไม่ใช่เหรอ
‪กำลังตรวจสอบอยู่ครับ
‪ถ้าหาพบจะรีบติดต่อนะครับ
‪ถ้าหาเจอก็คงเป็นข่าว
‪เรื่องจับได้ก็เป็นข่าวแล้วเนี่ย
‪ไม่ต้องสนฉันหรอก ทำงานไปเถอะ
‪ครับ
‪มีชายปรากฏตัว อ้างว่าเป็นพยาน ‪เห็นเหตุการณ์ลักพาตัวอัยการ
‪เมื่อวันที่ 26 มีนาคม ที่ยงซาน
‪พยานชี้ตัวว่าผู้ต้องสงสัย
‪คือเจ้าหน้าที่ตำรวจ ‪ทำให้สังคมตกใจกันเป็นอย่างมาก
‪ทางตำรวจยังไม่มีการแถลง ‪อย่างเป็นทางการ…
‪คำให้การของพยาน ‪ไม่ตรงกับแถลงการณ์ของตำรวจ
‪ซึ่งคาดว่าคนร้ายอาจลักพาตัวอัยการ ‪ด้วยความแค้นส่วนตัว…
‪- ไม่อยากจะเชื่อ ‪- เป็นไปได้เหรอ
‪- ได้ยินเรื่องนั้นไหม ‪- ค่ะ
‪รมต.กระทรวงยุติธรรม ‪และกระทรวงการพัฒนาความมั่นคง
‪เป็นฝ่ายขอพบอธิบดีเราก่อน
‪แม้จะมีโอกาสไม่มาก ‪ถึงสถานการณ์จะเป็นแบบนี้
‪แต่ก็อาจบอกให้เรา ‪ยกสิทธิ์การสอบสวนให้ตำรวจก็ได้
‪หัวหน้าคิม อัยการฮวัง
‪- ครับ ‪- เขียนจดหมายลาออกทิ้งไว้เลย
‪ครับ
‪เริ่มจากเรา…
‪นายไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอ
‪ได้ยินครับ
‪แต่ว่าจะไปถึงขั้นนั้นเลยเหรอครับ
‪ถ้าทำได้ดี ‪เราก็จบด้วยเรื่องนี้ได้เลยนะ
‪ตอนนี้พวกอัยการทั่วไป ‪พากันคุยให้แซ่ด
‪ว่าอัยการ ‪โดนตำรวจฆ่าตายจริงหรือเปล่า
‪พวกเบื้องบนก็ไม่ได้โง่สักหน่อย ‪จะพูดเรื่องสิทธิ์สอบสวนเหรอ
‪ถ้าพูดก็ประท้วงหยุดงานให้หมด
‪ถ้าสำนักอัยการทั้งประเทศหยุดงานหมด ‪ก็ทำอะไรไม่ได้
‪ถ้าอัยการสองพันคนหยุดงาน ‪ทีเดียวพร้อมกัน
‪คงไม่กล้าพูดแม้แต่คำว่าสิทธิ์ ‪พูดไม่ได้หรอก
‪ไม่ว่าจะรัฐบาลนี้ หรือรัฐบาลหน้า
‪ก็คงแบบนั้นแหละครับ
‪สิ่งที่ยากที่สุด ‪ดันคลี่คลายได้อย่างเหนือคาด
‪ว่าแต่จับคนร้ายได้แล้ว
‪ทำไมไม่เจอคนที่ถูกลักพาตัว
‪เรื่องนั้นไม่มีอะไรต้องถาม ‪เด็กนี่แล้ว
‪จะให้ตำรวจดูแลต่อไปก็ไม่ได้
‪เพราะสำนักอัยการกลาง ‪จะสอบสวนผู้ต้องสงสัยต่อเอง
‪เตรียมส่งต่อเอกสารเลย
‪- ค่ะ ‪- ครับ
‪นายก็ส่งเอกสารไปด้วย
‪เข้าใจแล้วครับ
‪- จะได้เวลาแล้วนี่ ‪- อือ
‪โชคดีกับการออกรายการนะคะ
‪ขอบใจ
‪ให้ผมอยู่ด้วยไหม
‪ผู้ฟังคงจะทราบเรื่องกันแล้วนะครับ
‪- เริ่มแล้วเหรอ ‪- เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่
‪ตำรวจในราชการ ‪ลักพาตัวอัยการสำนักอัยการในพื้นที่
‪เราจะต่อสายหาอัยการอูแทฮา ‪จากสำนักอัยการสูงสุด
‪และฟังเรื่องราวอย่างละเอียดกันครับ
‪หัวหน้าอูครับ
‪ครับ ‪อูแทฮาจากหน่วยงานกฎหมายคดีอาญาครับ
‪ตอนนี้ผู้คนมากมาย รวมทั้งผมด้วย ‪ต่างก็สงสัยอย่างมากว่ามันจริงไหม
‪ที่ว่ากันว่าพยานชี้ตัวตำรวจ ‪เป็นเรื่องจริงไหมครับ
‪เรื่องนี้ ตามที่มีการออกข่าว
‪ถึงแม้คำให้การของพยาน ‪จะเป็นเช่นนั้นก็จริง
‪แต่ยังสืบสวนกันอยู่
‪ยังไม่สามารถตัดสินได้ ‪ว่าเป็นคนร้ายจริงครับ
‪ไม่ว่าใครจะเป็นเหยื่อ
‪จะอัยการ หรือประชาชนทั่วไป ‪ก็คงไม่ต่างกัน
‪แต่ว่าถ้าตำรวจเป็นคนร้ายจริงๆ ‪จะกลายเป็นเรื่องใหญ่เลยใช่ไหมครับ
‪ตอนนี้บรรยากาศในหมู่อัยการ ‪น่าจะโมโหกันมาก เป็นยังไงครับ
‪(ตำรวจปฏิเสธความเป็นไปได้ ‪ที่คนร้ายอาจเป็นคนในองค์กร)
‪ก่อนอื่นผมคิดว่า ‪แค่ตำรวจแตกแถวคนเดียว
‪เราไม่ควรประณามรวมทั้งหมดครับ
‪ไม่ใช่แค่ผม แต่คนอื่นก็คิดแบบนั้น
‪ที่น่าตกใจยิ่งกว่าก็คือ ‪มีข่าวลือว่า
‪เรื่องนี้มีสาเหตุมาจากการทุจริต ‪ของตำรวจที่เป็นผู้ต้องสงสัย
‪นี่เป็นเรื่องจริงไหมครับ
‪ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ‪ผู้ฟังของเราก็น่าจะมีเรื่องกังวลกัน
‪ถ้าหากว่าอัยการไม่ได้รับ ‪สิทธิ์สอบสวน หรือพูดอีกอย่างก็คือ
‪คนต่างสงสัยกันว่า ‪เรื่องการทุจริตนี้จะถูกเปิดโปงไหม
‪ถ้าหากตำรวจ ‪มีสิทธิ์ปิดคดีนี้ด้วยตัวเอง
‪ตำรวจ…
‪ผมเองก็ไม่ได้อยู่ในฐานะ ‪ที่จะไปชี้หน้าใคร
‪ตำรวจไม่สามารถปิดคดีเองได้
‪โดยที่อัยการไม่รู้หรอกครับ
‪ไม่ว่าฝ่ายไหนเป็นผู้มีสิทธิ์ปิดคดี
‪ยังไงอัยการก็มีหน้าที่สอดส่องดูแล ‪สำนวนคดีต่างๆ อย่างใกล้ชิด
‪เพื่อไม่ให้ประชาชนคนไหน ‪ถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม
‪แต่ถ้าหากทางเราไม่มีสิทธิ์ล่ะก็…
‪ลองดูคดีคราวนี้เป็นตัวอย่าง
‪ผมคิดว่ามีความเป็นไปได้อย่างมาก
‪ที่สิ่งที่ประชาชนกังวลกัน ‪จะเกิดขึ้นได้จริงครับ
‪อ๋อครับ
‪คดีคราวนี้ต่างจากปกติ
‪เพราะสำนักอัยการสูงสุด ‪นำทีมสืบสวนเอง ทำให้ไขคดีได้สำเร็จ
‪หัวหน้าอูลำบากเป็นพิเศษเลยนะครับ
‪ไม่รู้สิครับ ถ้าจะว่างั้น…
‪เรายังหาเพื่อนร่วมงานไม่เจอ
‪ยังต้องพยายามอีกเยอะครับ
‪ครับ ขอให้ผู้สูญหาย ‪กลับมาอย่างปลอดภัยในเร็ววันนะครับ
‪ขอบคุณที่ร่วมพูดคุยนะครับ อัยการอู
‪ครับ ขอบคุณครับ
‪อือ เข้ามา
‪ห้องรองอธิบดี ‪ชวนไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันค่ะ
‪บอกว่ายินดีด้วย
‪ยินดีอะไร
‪ยังหาไม่เจอเลย ‪แต่มาแสดงความยินดีซะแล้ว
‪หาข้าวเที่ยงกินกันเองนะ
‪คุณแบคจุงกิ
‪พอสักทีเถอะ พอ
‪เขาอยู่ที่ไหนคะ
‪พ่อของลูกๆ ฉัน
‪ลูกๆ ฉันยังเล็ก
‪ลูกคนเล็กยังเด็กมาก
‪เขาไม่ค่อยได้เจอพ่อด้วย
‪เขาอยู่ที่ไหนคะ
‪ผมไม่ได้ทำครับ
‪ต่อให้เขาตายแล้ว
‪ก็คืนเขามาเถอะค่ะ
‪แค่ร่างกายก็ได้ ฉันขอร้อง
‪เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ‪ทำไมยังไม่พูดอีกคะ
‪จะให้ทำยังไงอีก…
‪ได้โปรด
‪ขอร้องล่ะค่ะ
‪ไม่รู้ว่าเขาเป็นตายร้ายดียังไง ‪พวกเราจะอยู่ยังไงคะ
‪ไม่รู้ครับ
‪ผมไม่ได้ทำจริงๆ
‪ผมก็จะบ้าตายอยู่แล้ว
‪ผมก็อยากจะพูดให้หมด
‪อยากจะบอกมากกว่านี้ ‪ให้ทุกอย่างจบสิ้นสักที
‪แต่ผมไม่รู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ผมไม่ได้ทำอะไรอัยการคนนั้น
‪ผมเองก็มีลูกเหมือนกัน
‪เชื่อผมเถอะครับ ไม่ใช่ผมจริงๆ ครับ
‪ได้โปรด บอกแค่ฉันก็ได้ค่ะ
‪ฉันจะไม่บอกตำรวจเด็ดขาด
‪บอกแค่ฉัน บอกฉันคนเดียวก็ได้ค่ะ ‪ว่าเขาอยู่ที่ไหน
‪- ไม่ใช่ผมครับ ‪- ได้โปรด
‪ผมไม่ได้ทำครับ
‪ไม่ได้ทำ
‪ไม่ใช่ผมครับ
‪ผมไม่ได้ทำครับ ไม่ได้ทำ
‪เพิ่งมาใช่ไหมคะ
‪เชิญค่ะ นั่งทางนี้ก่อน
‪เขา ใช่คนร้ายใช่ไหมคะ
‪กลับไปรอที่บ้านเถอะค่ะ
‪เราจะติดต่อไปทันทีค่ะ
‪จากนี้ไปสำนักอัยการกลาง ‪จะเป็นผู้รับผิดชอบ
‪เพราะเป็นเพื่อนร่วมงานของคุณอัยการ ‪คงช่วยตั้งใจหาแน่ค่ะ
‪พวกเราก็จะตามหาต่อไปค่ะ
‪พยานเห็นจริงๆ ใช่ไหมคะ แน่ใจนะคะ
‪ค่ะ
‪พ่อเด็กๆ บอกเอาไว้ค่ะ
‪ปกติพวกคนร้าย
‪ไม่มีทางยอมรับว่าตัวเองทำ
‪ต่อให้ตายก็ไม่มีทางยอมรับ
‪แต่พอมารู้ทีหลัง
‪ทุกอย่างกลับเป็นเรื่องโกหก ‪จนน่าตกใจ
‪ตอนอยู่ข้างใน ได้ยินอะไรมาเหรอคะ
‪ถ้ายังยืนกรานว่าไม่ใช่ ‪จะเป็นยังไงคะ
‪ก็ต้องคุยต่อไปค่ะ
‪แล้วก็สืบค้น ตามหาความจริงต่อไป
‪คงจะเหนื่อยแย่เลยค่ะ
‪ได้เวลาลูกคนเล็กกลับบ้านแล้วค่ะ
‪ค่ะ
‪มีใครมาด้วยหรือเปล่าคะ
‪ขับรถไหวไหม
‪เดินทางกลับปลอดภัยนะคะ
‪(แผนกอาชญากรรมร้ายแรงสาม)
‪ค่ะ
‪ใช่ค่ะ ฉันเป็นคนขอหมายศาล ‪เรื่องโทรศัพท์จอนกีฮยอกค่ะ
‪ค่ะ วันที่ 26 ค่ะ
‪อ๋อ สัญญาณแสดงว่า ‪อยู่ที่นั่นใช่ไหมคะ
‪ค่ะ ถ้างั้นก็อยู่ที่เกิดเหตุสินะคะ
‪เข้าใจแล้วค่ะ
‪ไม่ใช่อะไรกัน
‪เงียบไปเถอะ
‪(อัยการฮวังชีมก)
‪บ่อนปิดไปแล้วนะคะ
‪ไม่ต้องห่วงนะ ไม่มีคนอยู่
‪ที่ไหนคะ
‪ได้หรือยังคะ บอกได้ไหมตรงไหน
‪- ครับ ตรงนั้น ‪- อือ
‪เดี๋ยวสิ บอกจะให้เงินนี่ครับ
‪ให้เอาสำเนาบัตรประชาชน ‪กับบัญชีธนาคารมา
‪แล้วจะให้เมื่อไหร่
‪ต้องตรวจสถานที่เกิดเหตุเสร็จ ‪ถึงจะให้สิ
‪เพิ่งเคยได้เงินรางวัลครั้งแรกสินะ
‪ปกติทำแบบนี้กันเหรอครับ
‪แป๊บเดียวก็เสร็จค่ะ
‪ยังไงก็ต้องตรวจดีเอ็นเอ ‪ในรถคนร้ายอยู่แล้ว
‪รถคันนั้นใช่ไหมคะ
‪นั่นรถตำรวจเมื่อวานใช่ไหมครับ
‪ค่ะ ต้องรีบเอาไปคืน รีบพูดมาเลยค่ะ
‪โอ๊ย หนาว
‪เหมือนจะใช่นะครับ
‪สีด้วยใช่ไหม
‪ครับ สีดำ
‪เหมือนจะมีคน ‪ยืนอยู่ประมาณนั้นด้วยครับ
‪แล้วเลขทะเบียนล่ะคะ
‪โธ่ ก็บอกแล้วไงครับว่าผมไม่เห็น
‪ตอนนี้ก็ไม่เห็นเหรอคะ
‪แล้วคุณสายสืบเห็นไหมล่ะครับ
‪ก็คงเห็นแค่พื้นขาวตัวเลขสีดำ
‪ไม่เห็นแฮะ
‪แต่วันนั้นน่าจะสว่างกว่านี้นิดหน่อย ‪ไม่ใช่แบบนั้นเหรอคะ
‪ไม่ครับ
‪แต่บอกว่า ‪เห็นถึงตอนคนร้ายขับรถไปนี่คะ
‪ถ้าอย่างนั้นไฟน่าจะเปิดอยู่นะ ‪แล้วยังไม่เห็นสักตัวเลยเหรอ
‪ใครจะไปมีสติขนาดนั้นครับ ‪ผมดันไปเตะขยะอะไรตรงนี้
‪ตกใจแทบตาย กลัวจะโดนจับได้
‪ผมซ่อนอยู่แบบนี้
‪- อ๋อ แบบนี้เหรอคะ ‪- ครับ
‪ไม่เห็นจริงด้วย
‪พื้นสีขาว ตัวหนังสือสีดำสินะคะ
‪รายงานแบบนี้ได้ใช่ไหมคะ
‪- ครับ ‪- อือ
‪จะให้เงินแล้วใช่ไหมครับ
‪ตาบอดสีไหมคะ
‪อะไรนะครับ
‪ไม่สิ ต่อให้เป็นคนตาบอดสี ‪ก็ยังสามารถแยกแยะได้นะ
‪เรียบร้อยแล้วค่ะ
‪ไม่ว่าจะมืดขนาดไหน ‪ก็บอกว่ามองไม่เห็นนั่นเหรอคะ
‪นั่นสิครับ
‪ทำไมถึงไม่เห็นนะ
‪เพราะเห็นคนเลยไม่ทันมองหรือเปล่านะ
‪ผมคงจะตกใจกว่าที่คิดน่ะครับ
‪ทำไมทำแบบนี้คะ
‪อะไรครับ
‪แบบนี้ไม่ใช่ตรวจสถานที่เกิดเหตุ ‪แต่เป็นใส่ร้ายในที่เกิดเหตุมากกว่า
‪ยังไม่เชื่อผมสินะ
‪จะมาอะไรกันเยอะแยะ…
‪อ๋อ เข้าใจแล้ว
‪ไม่ใช่เพราะจะไม่ให้เงิน ‪แต่เป็นเพราะผมชี้ตัวตำรวจสินะ
‪วันนี้เป็นที่ฮือฮาทั้งวันเลยนี่
‪จะให้ทำยังไงครับ
‪ให้ผมบอกว่าผมตาฝาด ‪บอกว่าไม่ใช่ตำรวจดีไหม
‪เอาโทรศัพท์มาดูหน่อย
‪ต้องมีหมายศาล ‪ถึงจะขอดูได้ไม่ใช่เหรอครับ
‪นั่นไง คนที่ขอหมายศาลให้มาแล้ว
‪มีจริงๆ ด้วย เจ้าหมอนี่
‪วันที่ 26 นายไม่ได้อยู่ที่นี่ใช่ไหม
‪- ไม่เห็นอะไรใช่ไหม ‪- ผมอยู่ที่นี่นะ
‪แอปเปลี่ยนตำแหน่งจีพีเอส
‪นายใช้แอปทำเหมือนว่านายอยู่ที่นี่
‪แค่เช็กนาทีเดียวก็รู้ทุกอย่างแล้ว
‪ว่านายใช้แอปนี่เมื่อไหร่
‪จริงๆ แล้ววันนั้นเวลานั้น ‪อยู่ที่ไหน รู้หมด
‪ผมไม่ได้ติดตั้งเพราะเรื่องนั้นครับ
‪ผมใช้อยู่แล้ว
‪ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ครับ
‪บ้าเอ๊ย
‪ทำไมอะไรล่ะ
‪ถ้าคนร้ายเป็นตำรวจจริงๆ ‪จะเป็นอีกเรื่องเลยนะ
‪ทุกอย่างกำลังไปได้สวย ‪ถ้าจะมาขุดคุ้ยเอาตอนนี้
‪อาจทำให้ได้รับความสนใจ ‪อันไม่พึงประสงค์ครับ
‪เห็นบอกว่าจะประชุมรอบสองนะครับ
‪- หา ‪- ยังอยู่กับอัยการฮวังเหรอ
‪ทำไมถึงยุติการสืบสวนล่ะคะ
‪ยังไม่รู้เลยว่าเป็นตายร้ายดียังไง ‪ถ้ายุติ…
‪ดูจากที่ทั้งสองคนทำ
‪ถ้าคนหนึ่งรู้ อีกไม่นานอีกฝ่ายก็รู้
‪งั้นเริ่มประชุมหารืออีกครั้งดีไหมคะ
‪ที่เหลืออยู่บนคลาวด์
‪หัวหน้าชเวบิทนัดพบ
‪ไม่มีทางที่ตำรวจจะนัดใครก่อน ‪โดยไม่มีเหตุผล
‪ผมไม่ได้จะให้ไม่เชื่อใจตำรวจนะครับ
‪คำบรรยายโดย: ‪รติจุฑาภา เกตุทิวากังสดาล