‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร องค์กร สถานที่ ‪และเหตุการณ์ต่างๆ ในละครเรื่องนี้)
‪(เป็นเพียงเรื่องสมมติ)
‪ป้ายบอกว่าห้ามเข้าไป ‪ก็น่าจะฟังกันหน่อย
‪อยู่นั่นไง
‪พอเข้ามหาวิทยาลัยได้ ‪นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มา…
‪- เพราะเมามาก ‪- เฮ้ย
‪ผมเลยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาออกมา
‪ทงยองเหรอครับ
‪อัยการซอโทรไปหา ‪ผู้รอดชีวิตตอนนั้นเหรอครับ
‪เด็กบอกว่า
‪นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ‪ที่อัยการซอโทรมาครับ
‪คุณคิมฮูจอง
‪รู้จักอัยการซอดงแจใช่ไหมคะ
‪(ตอน 14)
‪เพื่อน
‪เปิดประตูหน่อยสิ หา
‪เรารู้นะว่านายอยู่นี่
‪ให้ตายสิ ช้าชะมัด คลานเป็นเต่า
‪นี่ๆ เพิ่มเสียงหน่อย
‪เฮ้ย หลบไป ฉันเพิ่มให้เอง
‪นี่ ปล่อยๆ
‪โอ๊ย หนาว หนาวจะตายอยู่แล้ว
‪- เฮ้ย ไหนบอกจะถึงแล้ว ‪- ปล่อยเว้ย
‪เพื่อนๆ ผม
‪บอกว่าจะออกมาดูทะเล
‪แล้วก็หายไปเลยครับ
‪คงตกลงไปในทะเล
‪เหล้า ดื่มเหล้าไปครับ
‪พวกเขาหายไป
‪ช่วยด้วยครับ
‪ช่วยด้วย
‪อยู่ไหน อยู่ที่ไหน
‪นี่ ยังไม่บอกอีกเหรอ หา
‪เด็กบ้านี่
‪บอกมาเดี๋ยวนี้
‪(กวังจินกู กูอึยดง ซอแดมุนกู)
‪ร้านขายเครื่องดนตรี สถานีคังนัม
‪(สไตรก์ มัลติแพ็ด)
‪(กังดงกู กิลดง)
‪กลิ่นน้ำยาฟอกขาว ‪คลุ้งไปทั้งห้องเลยครับ
‪หมายความว่าเพิ่งทำความสะอาดไป ‪ได้แค่วันสองวัน
‪งั้นก็อาจจะเคลื่อนย้าย ‪อัยการซอเมื่อไม่นานมานี้ครับ
‪เส้นทางเดินรถที่บันทึกไว้ก่อนวันนี้ ‪มีที่ใช้เคลื่อนย้ายอัยการซอครับ
‪ช่วยตรวจสอบย้อนหลังให้ด้วยครับ
‪พอกลับมาบ้าน
‪สังเกตเห็นพื้นที่ตรงไหน ‪ที่ดินเปลี่ยนสีไหมครับ
‪ไม่ค่ะ
‪ตายจริง หรือว่าตอนที่เราไม่อยู่ ‪เขาจะเอามาฝังไว้ที่นี่เหรอคะ
‪ไม่ได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ เหรอครับ
‪หรือมีกลิ่นเน่า ‪ลอยขึ้นมาจากชั้นล่างบ้างไหม
‪ไม่ค่ะ
‪แต่ว่าได้กลิ่นน้ำยาฟอกขาว ‪ลอยขึ้นมา ฉุนมากจนแทบปวดหัวเลยค่ะ
‪เมื่อไหร่ครับ
‪เช้าเมื่อวานนี้มั้งคะ
‪พอตื่นเช้าออกมา กลิ่นฉุนมาก…
‪ตายจริง ถ้าอย่างนั้น ‪คุณพระ น่ากลัวจังเลย
‪แล้วไม่ได้ถามนักศึกษา ‪ข้างล่างเหรอครับ ว่ากลิ่นอะไร
‪นี่ เขาบอกเป็นชั้นกึ่งใต้ดิน ‪เลยฉีดฆ่าเชื้อรา
‪ถ้าฆ่าเชื้อเช้ามืดเมื่อวาน
‪ก็น่าจะจัดการย้ายคน ‪ก่อนหน้านั้นไม่นาน
‪แต่ว่าขึ้นอยู่กับรถด้วยนี่ บางคัน ‪พอสักพักก็ลบความจำภายในทิ้งเอง
‪ก็ไปขอบันทึกเส้นทางเดินรถ ‪บริษัทเครื่องนำทาง
‪พวกเขามีบันทึกไว้
‪โอ๊ย แบบนั้นใช้เวลานานนี่ครับ
‪ถ้าเอาคนใกล้ตายไปทิ้งจะทำยังไง
‪อาจจะเอาไปทิ้ง ‪เพราะเลยขั้นใกล้ตายไปแล้วก็ได้
‪ครับ ไปก่อนนะครับ
‪- ตั้งใจทำงานล่ะ ‪- ครับ
‪ลายพื้นไม่ตรงกันแฮะ
‪ไม่ใช่แบบที่เราเห็น ‪ในรูปที่คนร้ายส่งมานี่
‪โต๊ะกระจกก็ไม่มี
‪ข้อความรูปนั่น ‪เหมือนจะไม่ได้ถ่ายที่นี่นะครับ
‪ยังไงก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรอก
‪นายไปจากที่นี่ไม่ได้หรอก
‪ที่ห้องพักของนายมีรอยเลือด ‪ที่รถของนายด้วย
‪รถรุ่นใหม่มากเลยนะครับ
‪เดี๋ยวนี้ต่อให้ปิดเครื่องนำทางไว้ ‪ก็ส่งสัญญาณหาบริษัทอยู่ดี
‪รู้หมดทั้งตำแหน่งรถ ‪ระยะเวลาในการขับขี่
‪และปล่อยไอเสียไปกี่ชั่วโมง
‪หมายความว่าคุณคิมฮูจองไปไหนมาบ้าง ‪เราสามารถรู้ได้หมด
‪ต่อให้ปิดปากเงียบไม่พูด
‪ถ้าเจอผู้สูญหาย ‪ตามบันทึกเส้นทางเดินรถนาย
‪ตอนนั้นนายดิ้นไม่หลุดแน่
‪พูดมาก่อนหน้านั้นเถอะ
‪อัยการซออยู่ที่ไหน
‪- สวัสดีครับ ‪- คุณคิมฮูจองใช่ไหม
‪จากสำนักอัยการอึยจองบูนะครับ
‪ผมไม่สนใจครับ
‪ไม่ใช่โทรต้มตุ๋นครับ ผมอัยการซอดงแจ
‪จำได้ใช่ไหม ก่อนหน้านี้ ‪เราเคยโทรคุยกันเรื่องคดีที่ทงยองไง
‪งั้นฉันถามแค่เรื่องนี้ ‪เรื่องนี้ต้องตอบเลยนะ หือ
‪อัยการซอดงแจ ยังมีชีวิตอยู่ไหม
‪ตายแล้วเหรอ
‪เลยจัดการย้ายศพเขาเหรอ ‪ทำลายหลักฐานด้วย
‪นี่
‪เพราะไม่รู้ว่าตายแล้ว ‪หรือยังรอดงั้นเหรอ
‪ครับ ‪ตอนนี้ผมเลยยังกลับสำนักงานไม่ได้
‪ผมขอลาครึ่งวันได้ไหมครับ
‪- ตอนนี้อยู่ไหน ‪- ย่านโบกวังครับ
‪ไปบ้านที่ผู้ต้องสงสัยเคยอยู่ครับ
‪จะลาครึ่งวันทำไม
‪ให้เขารับสารภาพก่อนค่อยกลับมา
‪อยากจะขู่ฆ่าจริงๆ เลย
‪อัยการฮวังเหรอครับ
‪เพราะสั่งให้วางมือแล้ว ‪แต่ก็ยังเสนอหน้าไปจับอีก
‪คนร้าย
‪คนร้าย ไม่คิดเลยนะว่าจะเป็นคนนี้
‪นั่นสิ
‪ยังไงก็จบสักที
‪เพราะจับได้แล้ว
‪ค่ะ ใช่แล้วค่ะ เด็กคนนี้
‪เขาเคยเช่าอยู่ห้องบนสุดที่นี่ ‪เพิ่งย้ายออกเมื่อไม่นานนี้ค่ะ
‪เคยเจอนักศึกษาพวกนี้ไหมครับ
‪พวกเขามาเที่ยวที่นี่บ่อยๆ หรือเปล่า
‪ไม่รู้สิคะ
‪ฉันเองในฐานะที่มาเช่าอยู่เหมือนกัน
‪ไม่มีเหตุอะไร ‪ที่จะต้องขึ้นไปห้องคนอื่นด้วย
‪แถมเขาอยู่ได้ไม่นาน ‪จู่ๆ ก็ย้ายออกไป
‪ตัวนักศึกษาคนนั้นเอง ‪ฉันยังไม่ค่อยได้เจอเลยค่ะ
‪- จู่ๆ ก็ย้ายออกไปเหรอครับ ‪- ค่ะ
‪อยู่ได้เดือนสองเดือนหรือเปล่านะ
‪วันหนึ่งเจ้าของบ้านแวะมา ‪บอกว่าเขาย้ายไปแล้วค่ะ
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาย้ายออก
‪รู้ไหมครับ จู่ๆ เขาย้ายออกเพราะอะไร
‪ช่วงที่เขาทำสัญญา ‪ดันเป็นวันที่อากาศหนาวที่สุดค่ะ
‪เขาพูดว่าหนาวจนอยู่ไม่ได้มั้งนะ
‪เจ้าของบ้านก็เลยบอกว่ากลางฤดูหนาว ‪ก็ต้องหนาวสิ จะร้อนได้ยังไง
‪เห็นว่าแบบนั้นค่ะ
‪คนบอกว่าหนาว ‪ก็ยังไม่คิดจะซ่อมบ้านให้อีก
‪แถวนี้มีร้านอร่อยดังๆ ‪ที่บริการส่งถึงบ้านไหมครับ
‪ร้านที่เอามาส่งเอง ‪ไม่ได้ใช้บริการขนส่ง
‪มีสิคะ
‪ร้านไก่ที่ลูกๆ ฉันสั่งกินมานมนานค่ะ
‪หิวเหรอคะ
‪(คนรู้จักของคิมฮูจอง)
‪เด็กที่เสียชีวิตที่ทงยอง ‪คือพวกนั้นเหรอคะ
‪ฮูจองเป็นคนค่อนข้างเงียบ
‪แม้ว่าจะเรียนเก่ง และบ้านมีฐานะ
‪เพราะงั้นเลยเป็นเป้าหมาย ‪ที่เหมาะมากไงคะ
‪พวกเขาสามคนสนิทกัน ‪ตั้งแต่ม.ต้นเหรอคะ
‪จริงๆ ฉันตกใจที่เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ‪พวกเขายังติดต่อกันอยู่ค่ะ
‪- คิมฮูจอง ‪- ตอนม.สอง ฮูจอง…
‪คิมฮูจองอยู่ไหน
‪ผู้ปกครองเหรอคะ
‪กลางวันแสกๆ จับกุมลูกคนอื่น ‪โดยไม่มีหมายจับด้วยข้อหาอะไรครับ
‪ที่ต้องจับแบบไม่มีหมายจับ ‪เพราะหลบหนีกลางวันแสกๆ ค่ะ
‪ตั้งข้อกล่าวหา ลักพาตัว ‪ฆาตกรรม และทิ้งศพค่ะ
‪ถึงจะมองคนผิดก็ควรมีขอบเขต
‪จะใส่ความทั้งที ‪ก็พูดอะไรที่เข้าท่าหน่อย คนพวกนี้
‪เขาเพิ่งอายุแค่ 20 ‪มาบอกว่าฆาตกรรม ทิ้งศพเหรอ
‪เด็กคนนี้ปฏิเสธมหาวิทยาลัยโซล
‪เข้าคณะวิศวะ มหาวิทยาลัยยอนเซ ‪โดยได้รับทุนการศึกษาเต็มจำนวน
‪ขอโทษนะครับ ‪ตอนนี้เรากำลังสอบสวนอยู่
‪ผู้ต้องสงสัยที่บรรลุนิติภาวะแล้ว
‪ไม่มีมาตราไหนที่ระบุว่าผู้ปกครอง ‪ต้องนั่งอยู่ด้วยนะครับ
‪เรียกใครว่าผู้ต้องสงสัยครับ ‪ใครเห็นชอบ
‪- ใครเป็นคนสั่งให้สืบสวน ‪- ผมครับ
‪(สำนักงานอัยการสูงสุด)
‪คิดว่าคนอื่น ‪ไม่เคยอยู่สำนักอัยการสูงสุดเหรอ
‪นายรุ่นไหน
‪นอกจากจะเป็นพ่อ ‪ฉันก็เป็นทนายของเด็กคนนี้ด้วย
‪ตอนม.สอง
‪นักเรียนคิมฮูจอง ‪สารภาพกับอาจารย์ประจำชั้นแล้ว
‪ว่าโดนคว่ำบาตร โดนเพื่อนๆ รังแก ‪โดยเฉพาะเจ้าสองคนนั้น
‪แต่สิ่งที่ได้กลับมาคืออะไร
‪อาจารย์กลับจับพวกนายสามคนมารวมกัน
‪ให้นั่งด้วยกัน เพื่อจะได้สนิทกัน
‪คิมฮูจองที่อายุได้แค่ 15 ปี
‪ต้องทนนั่งอยู่กับสองคนนี้ทั้งวัน
‪ทั้งที่พวกนั้นชอบตี ‪ใช้งานหนัก และรังแกตลอด
‪สัปดาห์นี้คนนี้แกล้ง ‪สัปดาห์ต่อไปก็อีกคนแกล้ง
‪นี่ กล้าดียังไงมาใส่ร้ายเด็กปกติ
‪ใครโดนคว่ำบาตรกัน
‪พอมาคิดดูอีกที เหมือนว่าตอนนั้น
‪อาจารย์เตือนพวกเขานะคะ ‪สองคนที่เสียชีวิตที่ทงยองน่ะค่ะ
‪ว่า "อาจารย์รู้ทุกอย่างนะ ‪จับตาดูอยู่ตลอด"
‪เรื่องที่ฮูจองบอกอาจารย์ ‪ว่าโดนคว่ำบาตร เขารู้กันทั่วเลยค่ะ
‪ไม่รู้ว่าเป็นแผนการแก้ไขหรือเปล่า
‪ส่วนคนที่โดนรังแกน่ะเหรอคะ ‪จะไปสนิทได้ยังไง
‪ไม่มีทางสนิทได้หรอก
‪ต่อให้เข้ามหาวิทยาลัย ‪ต่อให้ไปทะเลกัน ก็สนิทกันไม่ลงหรอก
‪เดี๋ยวสิ พูดเรื่องนี้ขึ้นมาทำไม
‪ต่อให้มีจริงๆ
‪ก็ได้
‪สมมติว่ามีการคว่ำบาตรจริง ‪แต่ไหนบอกว่าลักพาตัว ฆาตกรรม
‪แล้วทำไมพูดเรื่องเด็กที่จมน้ำตาย
‪เพราะอาจไม่ใช่จมน้ำตาย ‪มีความเป็นไปได้ว่าโดนผลักจมน้ำตาย
‪ไม่ใช่เพื่อนกัน ‪แต่เป็นศัตรูคู่แค้นมากกว่า
‪ไหนลูกพูดมาซิ
‪เป็นเพื่อนหรือศัตรู
‪พูดมา
‪เพื่อนครับ
‪สนิท สนิทกันแล้วครับ
‪ม.ต้นมันตั้งแต่สมัยไหน
‪เวลาผ่านมาตั้งนานแล้ว ‪ไม่แปลกที่จะมาสนิทกัน
‪ทำไมถึงเช่าห้องที่ย่านโบกวังให้คะ
‪ทั้งที่อาศัยอยู่อพาร์ตเมนต์ดีๆ ‪ในเขตกวังจิน
‪อ๋อ ที่สำคัญ ทำไมถึงย้ายออกล่ะ หือ
‪ทั้งที่อยู่ไม่ถึงเดือนเลยนี่
‪นี่ คุณสายสืบ เด็กเขาไม่รู้อะไร ‪บอกว่าอยากอยู่ย่านโบกวัง
‪แต่พอไปอยู่จริงอยู่ไม่ได้ ‪เลยต้องย้าย
‪ผิดด้วยเหรอครับ เกิดมาเพิ่งเคยเห็น
‪สายสืบอะไร ‪มาถามเรื่องอยู่ไม่ครบสัญญาเช่า
‪สั่งกินบ่อยนี่ ไก่ซอสกระเทียม
‪นี่ถามบ้าอะไรเนี่ย
‪ไก่ซอสกระเทียมอะไร ‪พูดถึงไก่ซอสกระเทียมทำไม
‪อยู่ด้วยกันกับเพื่อนเหรอครับ ‪มีผู้หญิงด้วยเหรอ
‪พูดเรื่องบ้าอะไร…
‪มีน้อยมากที่จะดื่มเหล้า ‪สํามะเลเทเมาทุกวันเหมือนที่นั่น
‪- อาทิตย์หนึ่งสั่งไก่กินหลายครั้ง ‪- นี่ ไก่มาแล้ว
‪- อือ ‪- บางทีเจอแต่พวกผู้ชายอยู่
‪ส่วนใหญ่นักศึกษาคนนั้น ‪จะออกมารับไก่ครับ
‪แต่มีหลายครั้งที่เขาไม่อยู่ ‪คนอื่นอยู่ มีพวกเด็กผู้หญิงด้วย
‪ผมบอกให้มาเองครับ
‪- นักศึกษาหญิงด้วยเหรอ ‪- ครับ
‪เหมือนห้องทำเพลงเลยนะ
‪ย้ายห้องทำเพลงจากย่านโบกวัง ‪มากูอึยที่อยู่ตอนนี้
‪ได้บอกพวกนั้นไหม ว่าย้ายมาแล้ว
‪เปล่าครับ ไม่ได้บอก…
‪ไหนบอกว่าเป็นเพื่อนกัน สนิทกันแล้ว
‪ผู้ชายสามคน ‪สนิทกันถึงขั้นไปเที่ยวด้วยกัน
‪อยู่ๆ ย้ายห้องทำเพลง ‪ทำไมไม่บอกเพื่อนนะ
‪พวกเขาสามคนจะเป็นเพื่อนกันไหม
‪เด็กทำอะไรผิด ‪ต้องรับผิดชอบอะไรมิทราบ
‪ไม่ใช่รับผิดชอบ แต่เป็นแรงจูงใจครับ
‪เรากำลังถามแรงจูงใจอยู่
‪คุณคิมฮูจอง
‪วันที่ 26 มีนาคม เวลาหนึ่งทุ่ม ‪ถึงห้าทุ่ม อยู่ที่ไหนครับ
‪นี่คุณ
‪พาอัยการซอดงแจไปที่ห้องทำเพลงใช่ไหม ‪ตอนนี้เขาอยู่ไหน
‪อัยการซอดงแจเหรอ
‪เดี๋ยว เจอศพแล้วหรือไง
‪หรือมีอาวุธที่ใช้ก่อเหตุเหรอ
‪อัยการหายไป ‪แล้วจับเด็กที่ไม่รู้เรื่องอะไรมา
‪แบบนี้มันกดขี่ข่มเหงให้รับผิด ‪เพราะอยากปิดคดีให้เร็วที่สุดนี่
‪ขนาดผม ที่เป็นทั้งพ่อเด็ก ‪เป็นรุ่นพี่อัยการ
‪และทนาย นั่งอยู่ข้างๆ ‪ยังกล้าทำแบบนี้
‪จะมีคนอีกมากแค่ไหนนะ ‪ที่โดนใส่ความแล้วถูกส่งเข้าคุก
‪ปิดกล่องดำรถทำไม ถอดออกทำไม
‪ให้ตายสิ พอกันเลยจริงๆ
‪พวกคุณสายสืบทั้งหลาย ‪กล่องดำเป็นทรัพย์สินส่วนบุคคล
‪การเผยแพร่วิดีโอไม่ใช่หน้าที่ ‪และสามารถที่จะปฏิเสธการส่งมอบได้
‪พื้นห้องนั่งเล่นกับตู้เสื้อผ้า ‪มีรอยเลือดเต็มไปหมดครับ
‪ในกระโปรงหลังรถด้วย ‪พวกเราใส่ความอะไรมิทราบ
‪เลือดหมาครับ
‪ผมขับรถชนหมา
‪แค่นั้นครับ
‪ถ้าขับรถชนหมา ก็พาไปหาหมอสิ
‪เอาไปไว้ในตู้เสื้อผ้าทำไม
‪ที่พูดมา ‪นายฟังแล้วคิดว่ามันเข้าท่าไหม
‪ผมพาไปหาหมอแล้ว
‪แต่หมอบอกว่าคงไม่รอด
‪ผมเลยพากลับมาครับ
‪หมาอยู่ที่ไหนครับ
‪ตายแล้วครับ
‪- ศพล่ะ ‪- ฝังไปแล้วครับ
‪ฝังไว้ที่ไหน
‪คิดดูอีกที ผมทิ้งไปครับ
‪ไปหาหมอที่ไหน
‪- จำไม่ได้ ‪- ให้ตายเถอะ
‪นี่นาย ตรวจดีเอ็นเอก็รู้หมดว่า ‪เลือดสัตว์หรือเลือดคนกันแน่
‪ยังมีหน้ามาเล่นลิ้นอีกเหรอ ‪ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาล้อเล่นนะ
‪ซอดงแจอยู่ที่ไหน
‪คงขัดแบบไม่คิดชีวิตเลยล่ะครับ
‪เอาน้ำยาฟอกขาวทุกประเภทมาผสมกัน
‪ยังพอมีปฏิกิริยาของเลือด ‪แต่ว่ามีการปนเปื้อนเยอะมากครับ
‪ตรวจดีเอ็นเอก็ไม่น่าจะยืนยันได้ครับ
‪ถ้างั้น ‪ไม่ใช่ว่าเช็กไม่ได้ว่าเลือดใคร
‪แต่ยืนยันไม่ได้ ‪ว่าใช่เลือดคนหรือเปล่าเหรอคะ
‪เพราะแบบนั้นไง ‪เด็กนั่นถึงพูดได้มั่นหน้าขนาดนั้น
‪เราแยกผู้ปกครองกับผู้ต้องสงสัย ‪ออกจากกันก่อนเถอะครับ
‪ถ้าปล่อยให้เกาะติดกันแบบนั้น ‪เขาไม่บอกอะไรเราแน่ๆ
‪จับได้แล้วแท้ๆ ‪แต่ยังหาอะไรไม่เจออีก
‪ให้ตายสิ ‪เหมือนจะอยู่แค่เอื้อมแล้วนะคะ
‪พวกนั้นบอกลูกไหมว่าจับทำไม
‪- ครับ ‪- สิทธิ์ในการจ้างทนายล่ะ
‪โอกาสในการแก้ต่าง แจ้งทุกอย่างไหม
‪- ครับ ‪- มองหน้าพ่อ ฮูจอง
‪บอกให้มองพ่อ
‪ห้ามเปิดปากพูดเลยนะ
‪ไม่ว่าทางนั้นจะว่าอะไร ก็ห้าม
‪เดี๋ยวพ่อจัดการให้เอง ‪ลูกอยู่เฉยๆ ก็พอ เข้าใจไหม
‪ครับ
‪ต่อให้อัยการขอหมายจับ
‪แต่ไม่มีหลักฐานเอาผิดชัดเจน
‪อาจได้รับการปล่อยตัวให้เป็นอิสระ ‪ตอนพิจารณาหมายศาล
‪ไม่สิ ‪เดี๋ยวพ่อทำให้อนุมัติหมายไม่ได้เอง
‪ลูกโดนจับไม่ได้
‪เพราะงั้นห้ามพูดแม้แต่คำเดียว
‪นั่นคือสิทธิ์ของลูก
‪- เข้าใจไหม ‪- ครับ
‪ไม่ว่าจะพูดอะไร ไม่ต้องสนใจ
‪ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
‪เชิญ
‪เชื่อเหรอคะ ว่าเป็นเลือดสุนัข
‪คำพูดลูกผม ทำไมจะไม่เชื่อล่ะครับ
‪ว่าโดนคว่ำบาตร…
‪พื้นห้องนั่งเล่นกับตู้เสื้อผ้า ‪มีรอยเลือดเต็มไปหมดครับ
‪ในกระโปรงหลังรถด้วย
‪ฉันเคยโทรหาด้วยเรื่องแบบนี้เหรอคะ ‪ถ้าไม่สุดแล้วจริงๆ
‪การหายไปของอัยการไม่ได้สำคัญอะไร
‪เราจับโดยไม่มีหมายศาล ‪แล้วทนายออกตัวแรงมาก
‪อาจต้องปล่อยตัวไป
‪ไม่ คนนี้ต้องใช่แน่ๆ
‪ถ้าปล่อยไป หลังจากนี้เรื่องใหญ่แน่
‪ฉันไม่อยากได้ยินว่าตำรวจ
‪ปล่อยตัวคนร้าย ‪เพราะผลดีเอ็นเอออกมาไม่ชัดเจน
‪รบกวนหน่อยนะคะ
‪ขอบคุณค่ะ ฝากด้วยนะ
‪คือว่า รองอธิบดีครับ
‪เมื่อกี้ผมทราบเรื่องจากอัยการฮวัง
‪นี่ไม่ใช่การใช้อำนาจในทางมิชอบ…
‪ครับ แต่ว่า…
‪ครับๆ
‪ผมจะบอกให้รอบคอบครับ
‪ครับ รองอธิบดี
‪ขอโทษที่ทำให้กังวลครับ ครับ
‪เจ้าพวกนี้กล้าดียังไง
‪ใครที่ไหน สร้างเรื่องอะไรอีกล่ะ
‪นายรู้จักผู้พิพากษาคิมกยูมัน ‪ที่ศาลสูงไหม
‪ไม่ครับ
‪พ่อของผู้ต้องสงสัยไปกดดันคิมกยูมัน
‪คิมกยูมันเลยโทรหาคนที่รับผิดชอบ ‪เรื่องหมายศาล
‪ทางนั้นก็เลยโทรหารองอธิบดี ‪ถามว่าจะทำยังไงดี
‪พ่อผู้ต้องสงสัยคดีไหน
‪ซอดงแจ
‪เขาอ้างว่าอัยการที่รับผิดชอบ ‪สนิทกับผู้สูญหาย
‪เลยเอาเรื่องส่วนตัวมาเกี่ยวกับงาน ‪ห้ามออกหมายศาลให้
‪โวยวายหาว่าไม่เป็นธรรม ‪จงใจใส่ความลูกเขา
‪คนรับผิดชอบ ฮวังชีมกน่ะเหรอ
‪คนที่ไม่เป็นธรรม ลำเอียง ‪คือเขาเองต่างหาก
‪ถึงจะเป็นลูก…
‪กล้าดียังไง
‪ไม่ใช่หัวหน้าฉันสักหน่อย ‪เป็นรุ่นพี่ทำอะไรก็ได้เหรอ
‪ยังไงก็ต้องออกหมายศาลอยู่ดี
‪แค่เบื้องบนโทรมาจิก ‪แล้วคิดว่าฉันจะยอมสยบให้งั้นเหรอ
‪เห็นฉันเป็นอะไรวะ บ้าจริง
‪เดี๋ยวสิ ตอนนี้หมายศาลที่สำคัญ ‪ไม่ใช่เรื่องนั้น
‪เขาคงไม่สั่งให้ปล่อยตัวหรอก
‪- อาจจะสั่งก็ได้ ‪- หา
‪ผู้พิพากษาที่ไปประจำที่รัฐสภา ‪ชื่ออะไรนะ
‪คนนั้น อาวุโสกว่าคิมกยูมันใช่ไหม
‪คิมกยูมันรุ่นไหนล่ะ
‪ไม่รู้เหมือนกัน
‪เหมือนจะรุ่นพี่เรา ‪แต่ไม่กี่รุ่นหรอก
‪ถ้าอย่างนั้น…
‪ชินจองโฮอาวุโสกว่าแน่
‪ให้ปฏิเสธหมายศาลไม่ได้สิ
‪- ชินจองโฮ ผู้พิพากษาที่รัฐสภาเหรอ ‪- อือ
‪ครับ กรรมการชิน สะดวกคุยไหมครับ
‪อ๋อ ครับ งั้นผมจะรีบพูดนะครับ
‪ไม่ทราบว่ารู้จัก ‪ผู้พิพากษาคิมกยูมันไหมครับ
‪อ๋อ เคยทำงานด้วยกันเหรอครับ
‪ถ้างั้น เขาก็เป็นรุ่นน้องสินะครับ
‪ครับ
‪บริเวณรอบๆ ห้องทำเพลงนี่ ‪เป็นวิลล่าหมดเลย
‪รอบๆ มีทั้งภูเขาแล้วก็แม่น้ำ
‪บ้าจริง เอาไปซ่อนไว้หรือเปล่านะ
‪ถ้าฆาตกรรมโดยไม่มีศพแบบนี้…
‪ไปที่ไหนนะ
‪ค่ะ
‪บันทึกเส้นทางเดินรถค่ะ
‪ค่ะ ค่ะ
‪ตีสามวันนี้ เขาไปย่านซองซู ‪ถนนหมายเลขหนึ่งค่ะ
‪เป็นบันทึกที่ใหม่ที่สุด
‪นอกจากร้านเครื่องดนตรี ‪ที่คิมฮูจองไปตอนกลางวัน
‪ถ้าตีสามล่ะก็ เหมาะจะเคลื่อนย้าย ‪โดยไม่มีใครเห็นนะคะ
‪งั้นก็น่าจะใช่แล้วล่ะ หือ
‪กลับมาตอนนั้นแล้วทำความสะอาด ‪กลิ่นเลยฉุนมาถึงเช้าไง
‪แต่ว่าบ้านพ่อแม่ของผู้ต้องสงสัย
‪พื้นห้องก็ไม่ใช่พื้นในรูปถ่ายนะ ‪เพิ่งส่งข้อความมาบอก
‪ริมแม่น้ำฮันนี่ ย่านซองซูไหม
‪เฮ้อ หรือว่าจะเป็นแม่น้ำฮัน
‪เอ๊ะ มีภูเขาด้วยแฮะ
‪โอ๊ะ มีป่าโซลกับลำธารด้วย
‪โอ๊ย อยากจะบ้าตายจริงๆ
‪ที่นั่นไม่น่าจะ ‪หาอัยการซอเจอง่ายๆ นะ
‪นี่มันอะไรกันเนี่ย ให้ตายเถอะ
‪อือ
‪ใช่ที่นี่เหรอ
‪ถึงจะเป็นตีสาม ‪แต่มาทิ้งศพที่นี่เนี่ยนะ
‪จอดรถที่นี่ประมาณสองนาทีจริงๆ
‪เดินไปทางนั้นประมาณสิบนาที ‪จะเป็นป่าโซล
‪แต่ไม่น่าจะลำบากลำบน ‪แบกไปจากตรงนี้นะ
‪แต่ว่าการจอดรถแค่สองนาที
‪ก็คือโยนทิ้งแล้วหนีไปไม่ใช่เหรอครับ
‪ลองหาดูเถอะ ‪อาจจะซ่อนไว้ที่บันไดบ้านคนอื่นก็ได้
‪เราตรวจดูหมดแล้ว แต่ไม่มี
‪เมื่อกี้ผมดูแล้ว ไม่มีครับ
‪(ตู้บริจาคเสื้อผ้า)
‪ให้ตายสิ เดี๋ยวก่อนครับ
‪นี่ ไปเอาอะไรมาก็ได้
‪เดี๋ยวผมเองครับ
‪โอ๊ย บ้าเอ๊ย
‪- เอามาแล้วครับ ‪- มา ตัดเลย
‪ตัดๆ
‪เฮ้อ ช่วยหน่อย
‪หนึ่ง สอง สาม
‪เอาออกมา ค้นดู ค้น
‪- โอ๊ย ฉุน ‪- กลิ่นน้ำยาฟอกขาว
‪แกะออกมา แกะเร็ว
‪- โอ๊ย ‪- ให้ตาย
‪นี่น่าจะตรวจดีเอ็นเอไม่ได้นะ
‪ไม่ได้มาทิ้งคนนี่เอง
‪งั้นต้องเป็นก่อนจะมาที่นี่
‪เริ่มจากย้ายอัยการซอ ‪พอทำความสะอาดทั้งหมดเสร็จ
‪ก็เอาเสื้อผ้ามาทิ้ง
‪นี่ ตอนทำความสะอาด ‪อาจจะถอดเสื้อผ้าก็ได้
‪บอกให้รีบไปเอาบันทึกก่อนหน้านี้ ‪ทั้งหมดมาเร็วเข้า
‪ครับ
‪กว่าจะได้แค่อันนี้มา ‪ใช้เวลาไปตั้งเท่าไร
‪บอกไปว่าชีวิตคนขึ้นอยู่กับมัน
‪อัยการซอได้บอกไหม
‪ว่าเริ่มสงสัยคุณตั้งแต่เมื่อไหร่
‪ผมมีเรื่องจะถาม
‪วันนี้สะดวกไหม
‪วันนี้ผมยุ่งครับ
‪และตอนนั้นผมก็บอกไปหมดแล้ว
‪ไม่ใช่เรื่องนั้น ‪ผมมีอะไรอยากเช็กหน่อย
‪เช็กอะไรครับ
‪พรุ่งนี้สะดวกไหมครับ ‪เจอกันแล้วค่อยคุย
‪ให้ไปเจอที่ไหนดี
‪ให้ผมไปหาที่บ้านไหม
‪ไม่ครับ
‪ไม่เอา
‪งั้นให้ไปที่ไหน
‪รู้จักแถวอีแทวอนไหมครับ
‪เคสที่โดนข่มเหงต่อเนื่อง ‪เป็นเวลานาน อย่างการรังแกหมู่
‪แล้วบานปลายเป็นการใช้กำลังโต้กลับ ‪มีไม่เยอะนัก
‪ส่วนใหญ่คนที่โดนกลั่นแกล้ง ‪จะทำร้ายตัวเองมากกว่า
‪ถึงจะมีบางคน ‪ที่คิดว่าเป็นเพราะจิตใจยอมพ่ายแพ้
‪ไม่รู้สิ สำหรับผม…
‪คิดว่าทำแบบนั้น ‪เพื่อรอปราการสุดท้ายมากกว่า
‪เวลา
‪พอเรียนจบ ทุกอย่างก็คงจบ ‪"พอหลุดพ้นจากพวกนี้ได
‪ความทรมานก็จะจบลงเหมือนกัน""
‪ถึงเป็นการทำร้ายตัวเอง
‪แต่ก็ยังรอวันนั้น
‪นี่เพื่อน เราน้อยใจจริงๆ นะเนี่ย
‪น้อยใจสิ
‪หนีมาแล้วคิดว่าเราจะหาไม่เจอเหรอ
‪ว้าว กว้างกว่าที่เก่าอีก
‪ให้ตายสิ ‪กว้างกว่าห้องดาดฟ้าตั้งเยอะ
‪เรียนรู้คำว่าคว่ำบาตร ‪จากตัวหนังสือสินะครับ
‪ผมเองก็มีในความทรงจำครับ ‪แม้จะลืมความรู้สึกนั้นไปแล้วก็ตาม
‪ตอนนี้คุณคิมฮูจอง ‪กลายเป็นผู้ใหญ่แล้วนะครับ
‪ผู้ใหญ่ที่ได้รับทุนเต็มจำนวน ‪จากมหาวิทยาลัยที่คุณพ่อสามารถ
‪พูดชื่อได้เต็มปากเต็มคำ
‪เรียกว่า ผู้ใหญ่ที่ดูดีได้ไหมนะ
‪แต่มีอะไรต่างไปบ้างครับ
‪จากตอนเป็นวัยรุ่นหัวเลี้ยวหัวต่อ ‪ที่โดนดูถูก โดนรีดไถ
‪คุณก้าวออกมาไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว
‪สำหรับคุณคิมฮูจอง
‪ไม่มีวันที่รอคอยแล้ว
‪เพราะงั้นก็เลยคิดว่าจะไม่รอแล้วสินะ
‪นี่ เพื่อน
‪ทำไมเพิ่งมา หา รอตั้งนานแล้วนะ
‪กุญแจรถ
‪เอาคอมพิวเตอร์ ‪กับอุปกรณ์ฉันไปขายจริงๆ เหรอ
‪เพื่อน นี่นายจับมือฉันเหรอ หา
‪ขอโทษนะเพื่อน
‪เอาไปเปลี่ยนเป็นเงินนิดหน่อย ‪โกรธเหรอ
‪ขอโทษนะเพื่อน
‪งั้นก็น่าจะให้ยืมเงินดีๆ สิ
‪ฉันซื้อรองเท้าผ้าใบให้แล้วไง
‪ก็ใช่ไง ‪ฉันไม่มีเสื้อที่ใส่เข้าชุดกัน
‪ช่วยบอกทีว่าขายให้ใครไป
‪ในนั้นมีเพลงที่ฉันทำไว้ ‪ตั้งแต่ปีที่แล้ว
‪ฉันจะไปซื้อกลับมาเอง
‪สุดยอดเลย ‪ไม่ได้แบ็กอัปไว้ในคลาวด์เหรอ
‪โธ่ เพื่อนเอ๋ย
‪นายเรียนเก่งอย่างเดียว ‪จะไปทำอะไรได้ ทำไมโง่แบบนี้
‪ขายเว็บมือสองไป จะลองดูแล้วกัน
‪- เอามาคืนภายในวันพฤหัสนะ ‪- เวรเอ๊ย ก็บอกขายไปแล้วไง
‪ไม่ ฉันหมายถึงรถ ฉันจะใช้หน่อย
‪จะเอาไปทำอะไร
‪ฉันจะไปทะเล อยากเห็นทะเลหน่อย
‪นี่ พวกเราก็ไปด้วยสิ
‪- เรียกสาวๆ ไปด้วยดีไหม ‪- ไม่ได้
‪คือ ฉันยังขับรถไม่เก่ง ไม่ได้หรอก
‪จะพาสาวๆ ที่รู้จักไปทำไม ‪สาวๆ มีเกลื่อนเต็มชายหาด
‪- ตลก ‪- จริงด้วย
‪นี่ เพื่อน จองโรงแรมดีๆ ไว้ล่ะ
‪เฮ้ย โรงแรมอะไร
‪เดี๋ยวนี้ต้องเพนชั่นสิ ‪ย่างบาร์บีคิวกินด้วย
‪นี่ เพนชั่นนะ
‪พวกนายจะไปจริงเหรอ
‪ถ้าไม่อยากไป ไม่ต้องไปก็ได้นะ
‪ได้
‪ฉันจะพาไปด้วย
‪รู้สึกยังไงครับ
‪ทำให้ทุกอย่างจบด้วยมือตัวเอง
‪ห้ามเปิดปากพูดเลยนะ ‪ลูกอยู่เฉยๆ ก็พอ
‪ผม…
‪ผมไม่รู้ครับ
‪ไม่ได้ทำครับ
‪อัยการซอดงแจล่ะ
‪เสียชีวิตหรือยังครับ
‪ไม่รู้ครับ
‪คิมฮูจอง
‪ทำยังไง
‪หือ
‪แทงเหรอ
‪หรือบีบคอ
‪หั่นเป็นชิ้นๆ
‪ถึงจะหาศพไม่เจอ ‪และจำเลยให้การปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา
‪แต่ก็มีกรณีตัวอย่างที่คนร้ายถูกจับ
‪เพียงเพราะหลักฐานทางอ้อม ‪กับหลักฐานแวดล้อม
‪ในห้องของคุณมีรอยเลือด
‪พอคุณเห็นเจ้าหน้าที่สืบสวนก็หลบหนี
‪ใช่ เจอเสื้อคุณแล้วด้วย
‪เสื้อผ้าที่คุณขับรถไปแปดกิโล
‪เพื่อไปเอาทิ้งไว้ในย่าน ‪ที่ไม่มีความเกี่ยวข้องตอนตีสาม
‪ดูซะ
‪มีร่องรอย ‪ว่าพยายามจะล้างคราบเลือดด้วย
‪ทำยังไง
‪หือ ทำยังไงกับอัยการซอ
‪ทำยังไง ไอ้เด็กบ้านี่
‪นายจะโดนฟ้องคดีอาญา ‪และจะถูกตัดสินให้เข้าคุกแน่
‪ไม่ว่าพ่อนายจะพูดยังไง
‪ต่อให้นายปิดปากเงียบไปตลอดชีวิต ‪นายก็หนีไม่พ้น
‪ตอนนี้เหลือแค่อย่างเดียว ‪นายจะโดนฟ้องด้วยข้อหาอะไร
‪ขึ้นอยู่กับนาย
‪ฆาตกรรมสามข้อหา ‪หรือหนึ่งข้อหาเป็นพยายามฆ่า
‪ถ้าเช้ามืดเมื่อวาน ‪อัยการซอยังมีชีวิตอยู่
‪อาจจะเป็นข้อหาพยายามฆ่า
‪นายทำยังไง
‪ฆ่าเขาเหรอ
‪หรือตายก่อนหน้านั้นแล้ว
‪ทิ้งคนที่ยังมีสติไปเหรอ
‪ผมไม่รู้เรื่องครับ
‪เจอบันทึกท่องเว็บของหมอนี่แล้วค่ะ
‪เขาเข้าไปดูวิดีโอ ‪การสืบสวนหลายสิบครั้ง
‪คอมเมนต์เรื่อง ‪คำให้การของพยานด้วยค่ะ
‪จะพาไปไหน
‪อย่าพูดอะไรมั่วๆ
‪ถ้านายเห็นจริง ‪เบอร์โทรสายสืบก็มี ไม่โทรไปบอกล่ะ
‪ทำไมต้องมาบอกสาธารณะแบบนี้
‪นายมันก็แค่พวกเรียกร้องความสนใจ ‪นายเป็นคนเขียน
‪ใต้คำให้การของพยาน ‪นายเป็นคนเขียนข้อความเอง
‪- ไม่ใช่นะครับ ‪- คนที่เรียกร้องความสนใจคือนาย
‪เดี๋ยวเถอะ
‪ถ้าเข้ามาขวางอีกครั้ง ‪คุณจะโดนข้อหาขัดขวางเจ้าพนักงาน
‪เป็นรุ่นพี่อัยการ ‪ไม่ใช่รุ่นพี่ฉันสักหน่อย
‪(อยู่ระหว่างปฏิบัติหน้าที่)
‪แถวๆ ห้องทำเพลงนายใช่ไหม
‪ทิ้งเสื้อผ้าใกล้ๆ ‪อัยการซอก็อยู่แถวนั้นใช่ไหม
‪ที่ไหน
‪ผมอยากทำเพลงครับ
‪ตั้งแต่สมัยก่อนแล้ว
‪พ่อบอกว่า
‪ถ้าเข้าหนึ่งในมหาวิทยาลัยสกายได้
‪พ่อจะให้ผมทำทุกอย่าง
‪ผมเลยตั้งใจเรียนแทบตาย
‪แต่มันไม่มีจุดจบครับ
‪ต่อให้เปลี่ยนโรงเรียนม.ปลาย
‪เข้ามหาวิทยาลัยแล้วก็ยังตามมา
‪ตอนแรกที่ผมได้ห้องทำเพลง ‪ผมดีใจแทบบ้า
‪มันเหมือนกับ ผมได้รับรางวัลตอบแทน ‪ทุกอย่างที่ลำบากมา
‪แต่ว่า…
‪พวกนั้นก็มาปรากฏตัว
‪ที่ห้องทำเพลงของผม
‪ทีนี้ผมควรไปไหนครับ
‪ต้องมีจุดหมายต่อไปนี่ครับ
‪ต้องฆ่าถึงจะจบเหรอ
‪เลยนึกถึงทะเลเหรอ
‪นายทำยังไงกับอัยการซอ
‪แม่น้ำหรือภูเขา
‪ภูเขาครับ
‪ผมแค่…
‪แค่โยนทิ้งที่ภูเขา
‪เพราะบอกว่ามีจดหมายมา
‪มีคนที่เห็นโผล่มา
‪ผมกลัวมาก
‪ผมแค่เอาเขาไว้ในตู้เสื้อผ้า
‪ผมกลัวมากเลยเอาไว้ในตู้เฉยๆ แท้ๆ
‪พอบอกว่ามีพยานเห็นเหตุการณ์
‪ผมคิดว่าต้องทำอะไรสักอย่าง ‪ก็เลยลองไปเขย่าเขาดู
‪แต่เขาไม่ขยับครับ
‪เขาตายแล้ว
‪เอาคนที่เลือดออกและสลบไป ‪ทิ้งไว้ในที่แคบๆ เหรอ
‪ของกินล่ะ น้ำ
‪ให้เขาดื่มน้ำไหม
‪ที่ไหน
‪ผมไม่รู้ครับ
‪คนเอามาทิ้งไม่รู้แล้วใครจะรู้
‪เพราะเป็นตอนกลางคืน
‪เลยดูเหมือนกันหมดครับ
‪ผมไม่ได้เลือกที่แล้วมา
‪แค่สุ่มไปที่ที่ไม่มีคน
‪ที่ไหนนะ
‪น่าจะแถวนี้ครับ
‪ดูให้ดีๆ
‪ที่นี่ใช่ไหม มั่นใจนะ
‪ดูให้ดีๆ สิ
‪ฮูจอง
‪ทำไม ทำไมไม่บอก ทำไม
‪ทำไมไม่บอกพ่อ
‪ทราบตำแหน่งแล้วค่ะ ‪ไหล่เขาอาชาซานค่ะ
‪ช่วยส่งสุนัขค้นหา จนท. ‪ส่งมาให้หมดเลยค่ะ
‪ขอบเขตในการค้นหากว้างมากค่ะ
‪- ค้นดูให้ทั่ว ‪- ทางนี้
‪ทางนั้นๆ
‪- หาให้ดีๆ นะ ‪- ดูให้ทั่ว
‪หาให้ทั่ว
‪- ดูให้ดีๆ ‪- ไม่เจอครับ
‪ไปกัน
‪มา
‪รีบมาเร็ว
‪- ดูบนเขา ‪- ตรงนี้คือเขตค้นหารอบแรกใช่ไหมครับ
‪เหมือนไม่ใช่รองเท้าเหยื่อ ‪แค่รองเท้าที่โยนทิ้งเฉยๆ
‪ต้นไม้หนาแน่นมาก
‪อาจจะติดอยู่ตามกิ่งไม้ก็ได้
‪- ค่ะ มาถึงแล้วเหรอคะ ‪- ถอยไปครับ
‪ค่ะ
‪เดี๋ยวนะคะ ให้รถคันนั้นเข้ามาหน่อย
‪รถอุปกรณ์ค่ะ
‪- มาจากไหนเนี่ย ‪- เอาออกไป
‪ทั้งหมดกี่เครื่องคะ
‪เพราะเป็นตอนกลางคืน เป็นเครื่องแบบ ‪ตรวจจับความร้อนสองเครื่องครับ
‪ถ้าพรุ่งนี้พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว ‪ยังหาต่อ
‪มีแบบปกติอีกครับ
‪หลบหน่อยครับ
‪เข้ามาไม่ได้นะครับ เข้าไม่ได้
‪ผอ.คะ
‪- อือ ‪- ไปไหนมาเหรอคะ
‪ยังไม่มีร่องรอยค่ะ
‪มั่นใจนะว่าที่นี่
‪คนร้ายยังไม่แน่ใจเลยค่ะ
‪ไอ้เฮงซวยเอ๊ย
‪ทางขวาค่ะ
‪เลยเขตนี้เข้าไปไม่ได้ ‪เพราะพุ่มไม้สูงมาก
‪- ครับ ‪- ไปตรงนี้ทีค่ะ
‪โอ๊ะ
‪นั่นอะไรน่ะ
‪กล้องจากสถานีโทรทัศน์เหรอ
‪โอ๊ย ปัดโธ่ เสียงดังชะมัด
‪มันรบกวนการค้นหากู้ภัยของเรานะ
‪หมดแล้วใช่ไหมคะ
‪ครับ ขอบคุณมากครับ
‪ตอนนี้ออกข่าวด่วนอยู่ ‪สถานการณ์การช่วยเหลือ
‪ครับ ทราบแล้วครับ ‪ส่งไฟล์นี้ให้ผมหน่อยนะครับ
‪ค่ะ
‪นายโอเคไหม
‪อะไรครับ
‪คนขี้ลืมอย่างนาย คงขอยืมเงินไม่ได้
‪อย่าดันครับ เข้าไม่ได้
‪ระวังหน่อย
‪ลูกอายุเท่าไรแล้ว ต้องให้แม่ ‪สั่งให้ทำการบ้านอีกเหรอ
‪งั้นไปกินสักนิด ‪แล้วทำการบ้านให้เสร็จ
‪แม่กลับไปจะดูทั้งหมดเลย ‪ถึงจะกลับดึก
‪อือ
‪กลับเถอะค่ะ ‪เดี๋ยวฉันคอยรายงานให้เอง
‪- ไม่เป็นไรแน่เหรอ ‪- ค่ะ
‪กลับเถอะค่ะ ‪ผอ.ไม่จำเป็นต้องอยู่หรอกค่ะ
‪เรื่องความเป็นความตายของคน ‪จะพูดแบบนี้ก็ยังไงๆ อยู่
‪แต่ว่าเมื่อก่อนฉันก็ทำแบบนี้จนเบื่อ
‪มีคำพูดแบบนั้นนี่
‪"คดีเกิดที่ที่เกิดเหตุ ‪ไม่ใช่ที่โต๊ะทำงาน"
‪ฉันไม่น่าปล่อยให้…
‪ยืดเยื้อมาถึงที่เกิดเหตุเลย
‪พ่อของเด็กที่เสียชีวิตที่ทงยอง
‪บอกว่าแค่รองเท้าคู่เดียว ‪ก็ซื้อให้ลูกไม่ได้
‪แต่ลูกชายที่เสียชีวิตไป ‪ก็บอกว่าจะไปหางานพิเศษทำ
‪ฉันได้ยินคำพูดนั้นชัดเจน
‪ก็น่าจะคิดสักหน่อย
‪การที่บอกว่าจะหางานพิเศษทำ ‪หมายความว่ายังไม่มีงานทำ
‪แล้วเด็กนั่น ‪ไปเอารองเท้าแพงๆ มาจากไหน
‪ตอนนั้น ถ้าเอะใจเรื่องนั้นสักหน่อย…
‪ไม่มีปัญญาซื้อนี่ให้หรอกครับ
‪แต่เขาก็บอกว่าไม่เป็นไร ‪เดี๋ยวเขาจะหางานพาร์ตไทม์ทำเอง
‪ทำไมถึงปล่อยผ่านไปนะ
‪ได้ยินเสียงเหมือนอะไรไหลเลยนะ
‪- บาดเจ็บไหม ‪- จากทางนี้เหรอ
‪โอ๊ะ ทางนี้มีอะไรบางอย่างครับ ‪ทางนี้
‪ทางนี้ ทางนี้ครับ
‪เจอแล้วเหรอ
‪เจอหรือยัง
‪- อยู่ไหน ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪- ไหน ‪- ใช่หรือเปล่า
‪ครับ ตอนนี้ผมรายงานจากจุดเกิดเหตุ
‪ตอนนี้กำลังมีการค้นหา ‪อัยการซอที่ถูกลักพาตัวไป…
‪คยองจุน…
‪แม่คะ
‪คยองจุน…
‪อย่าให้แกดูข่าวนะคะ
‪อย่าให้แกดูข่าวนะ
‪อย่าให้…
‪เกี่ยวข้องกับคดีจมน้ำที่ทงยอง…
‪- บ้าจริง ต้องมองเห็นอะไรบ้างสิ ‪- นี่
‪เจอไหม
‪เฮ้อ บ้าจริง
‪- เอาไฟเข้ามา ‪- ไฟๆ
‪ไฟครับ
‪ค่อยๆ ครับ
‪- อยู่นี่ครับ ‪- ไหนๆ
‪- เจอแล้ว ‪- ไหนๆ
‪เห็น เห็นอยู่
‪เหมือนจะทางนั้นนะ
‪ขณะนี้ทีมกู้ภัยกำลังกู้ร่าง
‪คนที่คาดว่าน่าจะเป็นอัยการซอ ‪ขึ้นมาจากด้านล่างเนินครับ
‪ยังไม่ทราบแน่ว่า ‪เขายังมีชีวิตหรือไม่
‪ตำรวจจะออกแถลงการณ์ในเร็วๆ นี้ครับ
‪(ไม่ทราบว่าเป็นหรือตาย)
‪มาๆ
‪ช่วยส่องแฟลชเรื่อยๆ ‪จนกว่าจะขึ้นมาได้นะคะ
‪ทางนี้ๆ
‪หลบหน่อยครับ
‪ช้าๆ นะ ช้าๆ
‪ระวังนะๆ
‪ขอทางหน่อยครับ
‪ระวังครับ
‪- ระวังๆ ‪- ขอทางหน่อยครับ
‪ให้นักข่าวกับรถตรงนี้ ‪ถอยออกไปให้หมด
‪ช่วยเปิดทางให้ด้วยครับ เปิดทางหน่อย
‪ถอยหน่อยครับ
‪เป็นยังไงครับ
‪- หน้ากากออกซิเจน ‪- ครับ
‪- ค่อยๆ ครับ ให้แกะออกได้ ‪- ครับ
‪อย่าค่ะ
‪- ให้นอนลงช้าๆ ‪- ครับ
‪มัดอยู่ที่ข้อมืออัยการซอค่ะ
‪ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ครับ
‪บ้าเอ๊ย
‪ทำไมอะไรล่ะ
‪(กู้ชีพอัยการที่หายตัวไป ‪จากอาชาซาน)
‪(เจ้าหน้าที่ฮัน)
‪อือ ทำไม
‪เดี๋ยวนะ
‪ไปจับพยานมาเดี๋ยวนี้
‪ทั้งจดหมายปลอม เบาะแสจากพยานปลอม
‪ปลอมทั้งสองอย่างในคราวเดียว ‪นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่
‪ช่วยจอดให้ฉันลง…
‪ให้จอดเหรอครับ
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪(อธิบดีอัยการคังวอนชอล)
‪ครับ อธิบดี
‪เป็นยังไง
‪ยังมีชีวิตไหม
‪ครับ
‪สภาพล่ะ
‪ตอนนี้ยังไม่ฟื้นครับ
‪อุณหภูมิต่ำจนหมดสติเพราะเสียเลือด
‪- แล้วก็ขาดน้ำ… ‪- แต่จะฟื้นใช่ไหม
‪ถึงจะฟื้น แต่ตอนตกลงไป ‪คาดว่ามีการกระแทกครับ
‪น่าจะหมดสติเพราะกระดูกหัก
‪ไม่เป็นไร พอแล้ว อือ
‪ทำได้ดีมาก ดีแล้ว
‪ครับ
‪ใครครับ
‪ผมอยู่ห้องข้างล่างครับ
‪เหมือนจะมีน้ำรั่วนะครับ
‪ไม่ใช่ห้องผมครับ
‪ตอนนี้มีน้ำซึมลงไปห้องผมเยอะมากครับ
‪ขอเช็กพวกเครื่องซักผ้าหน่อย ‪ได้ไหมครับ
‪ดึกดื่นป่านนี้แล้ว…
‪คุณจอนกีฮยอก คุยกันหน่อยครับ
‪นั่นอะไรน่ะ
‪อะไรเหรอครับ
‪(ฉันล้างจานเรียบร้อยแล้ว ‪สายเกินไปแล้ว)
‪ผมแค่ โยนทิ้งที่ภูเขา
‪เพราะบอกว่ามีจดหมายมา
‪เขาดวงไม่ดีครับ
‪ผมว่าจะปล่อยไปแล้ว
‪ตอนแรกผมขอไปเจอ ‪แต่ก็ว่าจะเปลี่ยนใจแล้ว
‪นี่ คิมฮูจอง
‪ถ้าเขามาช้ากว่านี้สักนิด ‪คงไม่เป็นแบบนั้นครับ
‪นี่ไม่ใช่ฝีมือนายจริงๆ เหรอ
‪นี่
‪มานี่เลย ไอ้นี่
‪มานี่
‪ฉันคิดว่าเป็นแค่พวกต้มตุ๋น ‪หลอกเอาเงิน
‪ไม่นึกว่าจะขนาดนี้
‪ทำไมไอ้นี่อยู่ที่บ้านนาย
‪แล้วนาฬิกาตำรวจล่ะ ‪เอามาถ่ายรูปแล้วก็ทิ้งไปเหรอ
‪แล้วเน็กไทล่ะ เอาเงินตัวเองซื้อเหรอ
‪เน็กไทอะไรครับ
‪ทั้งพื้นห้องนั่งเล่นกับโต๊ะ ‪อยู่ที่บ้านนายหมด
‪นายถ่ายที่บ้านตัวเอง แล้วก็ส่งมา
‪นี่อะไรครับ
‪ไม่ต้องมาทำเป็นใสซื่อ
‪นายเป็นคนพูดเองว่าเห็นตอนเกิดเหตุ
‪แล้วมีจิตสำนึกขึ้นมาเลยไปหาข่าวดู
‪พอแถลงข่าวว่าคนร้ายส่งมา ‪กลายเป็นเรื่องใหญ่โตจะตาย
‪จะบอกว่าเพิ่งเห็นเป็นครั้งแรกเหรอ
‪นี่ จะโกหกทั้งที ‪สิ่งที่หลุดจากปากตัวเองน่ะ
‪หัดจำไว้ซะบ้างนะ จำหน่อย
‪เดี๋ยวสิ พื้นห้องนั่งเล่นแบบนี้ ‪ทั่วประเทศมีแค่ที่สองที่เหรอครับ
‪ถ้าไม่อยากโดนจับได้ ‪ก็น่าจะไปถ่ายนอกบ้านสิ
‪กลัวว่าไปถ่ายข้างนอกจะมีคนเห็น
‪แต่ไม่กลัวโดนจับได้เหรอ
‪ห้องอื่นในวิลล่าผม ‪ก็พื้นห้องแบบนี้นะ
‪คนในวิลล่าผม ‪อาจจะเป็นคนร้ายล่ะมั้งครับ
‪แล้วทุกคนในวิลล่านาย ‪โกหกว่าเห็นคนร้ายเหรอ
‪นายเป็นอะไรกับจ่าแบค
‪โธ่ ผมไม่รู้จักเขาเลยสักนิดครับ
‪ถ้างั้นใคร
‪ใครสั่งให้ชี้ตัวคนที่ไม่รู้จัก ‪ว่าเป็นคนร้าย
‪สั่งอะไรครับ
‪ทำไมเรื่องที่คุย ‪ถึงได้แปลกขึ้นเรื่อยๆ นะ
‪ไอ้เวรนี่ อยากโดนสินะ
‪พอนายส่งนี่มา ก็ออกมาบอกว่าเป็นพยาน
‪แกล้งทำเป็นพลาดไม่ก็บังเอิญ ‪เผยตราสัญลักษณ์ตำรวจ
‪แถมยังชี้ตัวตำรวจเป็นคนร้าย
‪จะให้มอง ‪ว่าเป็นเรื่องบังเอิญได้ยังไง
‪ใครสั่ง
‪ก็บอกแล้วไงครับว่าทำไปเพราะเงิน
‪เรื่องนั้นผมยอมรับ ไม่เถียง
‪ว่าแต่ต้องเอาเรื่องพื้นห้อง ‪มาทำให้เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้เชียว
‪เรื่องใหญ่งั้นเหรอ
‪ตอนนี้นายคิดถึงคุกใช่ไหม
‪ให้ส่งกลับไปไหม
‪อ้าว
‪พวกคุณออกไปทีครับ
‪หา เดี๋ยวสิ ทำไมครับ
‪อะไรเนี่ย
‪คือว่า หมอนั่นมันยิ้มด้วย ‪ตอนบอกว่าจะส่งเข้าคุก
‪เคยกลัวเวลาอยู่ต่อหน้าตำรวจ ‪มาทั้งชีวิต
‪ตอนนี้คงจะสนุกมากล่ะสิ
‪คุณจอนกีฮยอก จำผมได้ใช่ไหม
‪จำผมไม่ได้เหรอ
‪คนที่ไปแสดงละคร
‪เรื่องป้ายทะเบียนรถ…
‪แสดงละคร…
‪ถึงจะเห็นแบบนี้ แต่ผมก็ทำงานมาสิบปี
‪อยู่หน่วยคดีอาญา สำนักอัยการสูงสุด
‪(สำนักงานอัยการสูงสุด)
‪หลังจากที่ผม "แสดงละคร" ‪อย่างที่คุณว่า…
‪ผมก็ได้รับโทรศัพท์แปลกๆ
‪โทรศัพท์อะไรครับ
‪รายละเอียดที่คุยโทรศัพท์ ‪คุณไม่จำเป็นต้องรู้
‪รู้จักคนทางเราใช่ไหม
‪ผมเหรอครับ
‪ผมจะไปรู้จักใครได้ครับ
‪ถ้าผมแตะต้องเรื่องนี้
‪ผมจะได้รับอันตราย
‪จะเสียหายย่อยยับเหรอ
‪นี่คือที่ผมกำลังถาม
‪ถ้าเกิดคุณมีคนที่เชื่อใจได้ฝั่งผม ‪งั้นก็พูดมาสิครับ
‪ที่ไหน
‪สำนักอัยการกลางเหรอ
‪โธ่ คุณอัยการ
‪พูดอะไร ผมก็แค่อาชญากรทั่วไป
‪ดูก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ
‪นั่นสิ ไม่มีนี่นะ
‪ถ้าเกิดว่า…
‪ถ้าเกิดฟ้องคดีอาญาคุณ
‪แล้วผมได้รับความเสียหายจากภายใน
‪ผมจะไม่ปล่อยคุณไว้แน่
‪แต่ว่าเรื่องนั้น ‪รู้ทางโทรศัพท์เหรอครับ
‪ถ้าไม่ได้รู้ทางโทรศัพท์ล่ะ…
‪ก็ เอ่อ…
‪คนที่ไปดื่มเหล้านอกเมือง ‪แล้วเสียชีวิต
‪โอนเงินให้ผู้หญิงสามคน ‪ก่อนหน้าเสียชีวิตสองวัน
‪ต้องไปตามหาคนแล้วล่ะคะ
‪- จำเป็นต้องปกปิดให้เหรอครับ ‪- ไม่ใช่การปกปิดให้ค่ะ
‪สาวน้อยเขายอมรับเหรอคะ
‪อัยการหน่วยกฎหมายคดีอาญาทำแบบนี้ ‪เพราะไม่อยากยกสิทธิ์สอบสวนให้
‪ถ้าอยู่ในหน่วยงานกฎหมายคดีอาญาจริงๆ ‪คือใครกันนะ
‪ใครครับ ‪ผู้ชายคนที่สามของบ้านพักตากอากาศ
‪นี่
‪จะอูแทฮา หรือคิมซาฮยอน
‪ใครก็ได้ขอแค่มีเบื้องหลังพอ
‪จะแสดงให้เห็นว่าสิทธิ์ฟ้องคดีอาญา ‪อยู่กับอัยการแล้วมันเป็นยังไง
‪ฉันจะฟ้องเธอ
‪ฉันจะทำให้เธอเป็นคนร้าย ‪มีประวัติอาชญากรรมในฐานะตำรวจทุจริต
‪คำบรรยายโดย: ‪รติจุฑาภา เกตุทิวากังสดาล