Dobra, wszyscy szybko się zamknijcie.
Mam nową, kapitalną Misję Miles.
Zrobimy z niego nieobecnego tatusia.
Do tego chyba musi być ojcem?
- Dan, świetna uwaga. - Tak?
Szukając brudów na Milesa, znalazłem nasze stare zdjęcie z Theresą.
Miles miał z nią romans.
Gdyby jej nieświadomie zrobił dziecko,
teraz byłoby mniej więcej...
w waszym wieku.
Anthony, co ty...
Puść zdjęcie dalej.
Najpierw obejrzyj!
Nieważne.
Jedno z was pokaże to zdjęcie Milesowi
i powie, że jest jego porzuconym dzieckiem.
Voila.
Nieobecny tatuś.
A najlepsze, że się tego dowie
tuż przed pogadanką dla TED w Detroit.
Zupełnie go to zbije z pantałyku i popsuje prezentację.
Jedyne pytanie to: które z was
najbardziej przekonująco zagra rolę jego dziecka?
Pokażcie, na co was stać.
- Od zawsze za tobą tęskniłem... - Za wolno!
Heather!
Stoisz przed Milesem.
Jak to rozegrasz?
- No cześć tatuśku... - Nie!
Zły wydźwięk.
Czy tylko ja uważam, że takie oszustwo to przesada?
Miles jest łajzą.
Zasługuje na to wszystko.
Lansuje tę pseudofilozofię
wśród ciemnego ludu i dobrze o tym wie.
Tak.
Devin zakumał. Dokładnie o to chodzi.
Dobra Devin...
Jak mu to oznajmisz?
Miles, jesteś moim tatą. I jesteś do kitu!
To jest to! Książę Ciemności powrócił. Wspaniale!
Ale ten nóż muszę skonfiskować.
Chyba dałem wam za dużo luzu.
Skończ to anarchistyczne „A”.
Cześć Ralphie.
Witam panie.
Chcemy, żebyś się zgodził na potańcówkę.
Dziewczyny zapraszają chłopców. Będą motywy z lat 80'. Getry i kucyki.
Nie wiem, czy zauważyłyście, ale odkąd rozstałem się z Brendą,
robię rzeczy po swojemu.
Dlatego do ciebie przyszłyśmy.
Dzięki. Tak sobie myślę, że dobrym motywem przewodnim byłby...
film „Kongo”, oparty na książce Michaela Crichtona.
Ma wszystko, co lubią nastolatki:
goryle, lasery i bohatera, który nazywa się Herkemer Homolka!
Znam to spojrzenie.
Brenda przez 10 lat tak na mnie patrzyła.
- Też nienawidziła moich pomysłów. - Chodzi o to...
Mary?
Chodzi o to, że filmidło, którego nikt nie zna, to kiepski motyw.
Nigdy tego nie oglądałyście?
Dziewczyny, musicie to obejrzeć.
Jak nadal będziecie uważać, że to zły pomysł to go nie wykorzystamy.
Dobra, w porządku.
DETROIT & TED TALKS WITAJĄ MILESA LEONARDA
Dobra, idź. Niech przeżyje wstrząs.
Porządny.
- Pan Leonard? - Jak chcesz selfie, to szybko.
Mnóstwo ludzi na mnie...
17 lat temu uprawiałeś seks z moją mamą. Jesteś moim tatą.
Kim...
Jesteś synem Theresy Cantrell? Miała ksywkę Figlarna Theresa...
Targają mną sprzeczne emocje. Tobą pewnie też.
Powiem, że czuję się porzucony.
I trochę zły.
Przepraszam, że mówię to akurat teraz. Oby ci to nie popsuło pogadanki.
Syn!
Nie do wiary.
Nie mogłoby być lepiej!
Pokaż no się.
Ale jesteś wysoki!
I te piękne oczy! Masz je po mnie.
I czoło!
To samo wyraziste czoło!
Mój boże...
- Twoja kolej! - Już!
Muszę iść...
Zaczekaj tu. Zaraz wracam.
Witaj Detroit!
Mam syna!
Cóż...
Nie udało się go wytrącić z równowagi.
Im pan jest podlejszy, tym on jest milszy.
Jakim trzeba być matołem, żeby się cieszyć z niechcianego bachora?
O wilku mowa.
- Tak? - Jack!
Pamiętasz Figlarną Theresę?
Krótko mówiąc...
Urodziła dziecko, którego jestem ojcem.
Nie uwierzysz, ale mieszka w twoim rodzinnym Toledo.
Właśnie tu jestem.
Jesteś w Toledo? Teraz?
No więc... obejrzałyśmy „Kongo”.
Film był bardzo dobry.
A wasz ulubiony moment? Bez zastanawiania!
To łatwe! Jak goryl wypija martini i beka!
Mój też!
To było bardzo...
zabawne?
Nie bardzo wiem,
jak z tego zrobić motyw potańcówki.
A bardzo bym chciała.
No właśnie, Durbin. Jak ty to widzisz?
Jakie zrobimy dekoracje?
Wykorzystamy dżunglę z zeszłorocznego przedstawienia?
Dokładnie! To się da zrobić!
Też tak myślę. Chyba nas przekonałeś!
Nie!
Uspokój się, Michelle.
Przykro mi to mówić Durbin,
ale „Kongo” jako potańcówka, to idiotyzm.
Gorszy niż Rybny Tydzień.
Brenda też go nienawidziła. Mówiła, że to niehigieniczny nonsens.
Ale jak widać...
mam same złe pomysły.
Czyż nie?
Zróbcie sobie te lata osiemdziesiąte.
Róbcie, co chcecie.
Ludzie, jest źle.
Nie może wiedzieć, że tu utknąłem i uczę w liceum.
Może pan mu wyjaśnić, że wcale pan tu nie uczy.
Co za popapraniec wpada nagle odwiedzić porzuconego syna?
Żałosne.
Przyjeżdża bez zaproszenia. Jakby desperacko pragnął miłości.
Tak!
Masz rację!
Desperację możemy wykorzystać.
Musisz się zaangażować w tę znajomość.
Sprawić, żeby cię naprawdę pokochał. A potem...
Boleśnie go odtrącisz.
A potem mogę go podtopić.
To lekka przesada. Zostańmy przy graniu na emocjach.
No nie wiem, to etycznie nie do przyjęcia.
- Sam jesteś nie do przyjęcia. - Świetnie.
Jakieś pomysły na stworzenie więzi z Milesem?
Co lubicie robić z rodzicami?
Mecze hokejowe Toledo Walleye są fajne.
Rodzina ma karnet, a jutro zabieram na mecz młodszego brata.
Tak jest! Świetny pomysł!
Zatem...
Devon, jutro po szkole pójdziesz z Milesem pozwiedzać.
A wieczór zakończycie meczem hokeja.
Wiesz jak przygotować grunt?
Nazwiesz go tatą.
A potem piece de résistance.
Powiesz, że nie chcesz go znać.
Nasz pierwszy hot-dog w Toledo!
Na zdrowie!
Będę się nimi obżerał!
...a Arcyksiążę Sylvanii na to:
„Miles, skoro nie chcesz mojej córki,
weź choć te zabytkowe, wysadzane klejnotami pistolety!”.
Może wyciągnę ugotowaną?
Dziękuję.
Ale wyglądamy!
Świetny był, prawda?
Teraz pójdziemy na mecz!
Chodź!
Idealnie. Takie same czapeczki.
Wie pan, że Miles ma pistolety pojedynkowe?
Nie daj się omamić. Skup się.
Daj mu czapki, nazwij go tatą, złam mu serce.
Ruszaj.
Fantastycznie!
Identyczne czapki z pomponem! Dziękuję.
Mam pytanie.
A z tymi co mam zrobić?
Ale nam dziś odbija!
Patrz Danny! To ja!
Patrz na tego dzieciaka! Świetny jest!!
Dan! Niech Jeffy przestanie tańczyć!
Niech jemu pan to powie.
Połowa tych ludzi jest tu po to, żeby obejrzeć, jak Jeffy tańczy.
To było niesamowite, stałem tam zupełnie sam.
Zdobyłeś Everest?
Od zawsze o tym marzyłem.
Podobno pełno tam zamarzniętych ciał.
Wszystko przed tobą!
Devin, jesteś równy gość i zasługujesz, żeby to wszystko zobaczyć.
Te krajobrazy i ciała. Czego tylko dusza zapragnie.
JUŻ CZAS!
Boli mnie to, ale zaraz mam lot do Stanford.
Dzięki za dziś.
Cudownie spędziłem czas i nigdy tego dnia nie zapomnę.
Dzięki...
Tato.
Chodź tu synu.
Cześć.
Przepraszam, mogę przejść? Dzięki.
Dzięki! Cześć!
- Dlaczego mu nie powiedziałeś? - Przepraszam, nie zdążyłem.
- Nie możemy go jakoś inaczej pognębić? - Nie da się inaczej!
- Chodźcie! - Nie teraz.
Nie chcę go budzić.
Wszystko na mojej głowie! Dawaj go.
Idziemy, Jeffy.
Ja zatrzymam Milesa w Toledo.
Ty wyhoduj jaja.
Wykończ go!
- Cześć Jack-o! - Miles-o!
Jak poszło z synem?
Poczułeś ulgę, jak przeprosiłeś, że cię tyle ominęło?
Mecze, przedstawienia...
Pierwsze chwiejne kroki...
Właściwie nie miałem kiedy mu tego powiedzieć.
Szkoda...
Wszystko bym dał, żeby mnie ojciec przeprosił,
że tyle go ominęło.
Osobiście.
Moim zdaniem warto zostać dzień dłużej, żeby mu to powiedzieć.
To najlepszy pomysł od czasu wynalezienia knagi.
- To mało brytyjskie określenie. - Dobra, żegnam milordzie.
Bierzmy się za Durbina!
Niech zgadnę.
Przyszłyście powiedzieć, że zupka błyskawiczna to również zły pomysł?
Nie. Chciałyśmy powiedzieć, że przekonałeś nas do „Kongo”.
Jak mówiłyście, to zły pomysł.
Zdałyśmy sobie sprawę, że tylko my się przejmujemy potańcówką.
Dzieciaki mają w nosie dekoracje.
Tylko się za nimi chowają, żeby się poobmacywać.
To bez różnicy, czy się macają po...
za dżunglą Kongo, czy za wielką kostką rubika.
Macie rację. Te potańcówki są jak wybieg dla psów.
Pod każdym względem.
W zeszłym roku znalazłam dwie kupy. Ludzkie.
Wspieramy cię.
To ważniejsze niż jakiś motyw przewodni.
Dziewczyny, jesteście najlepsze!
Słuchajcie.
Nikomu ani słowa na ten temat,
żeby inna szkoła nie ukradła pomysłu.
Niczego z nas nie wyciągną.
Nigdy.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Czy to jest lekcja biologii?
Tam jesteś!
Miles, co tu robisz?
Uświadomiłem sobie, że cię nie przeprosiłem za to,
że tyle mnie ominęło.
Do wczoraj.
Przysięgam, że ci to wynagrodzę.
Koszty to nie problem. Będę cię odwiedzał.
Zrobię wszystko...
żeby być twoim tatą.
Nie mogę.
- Nie jesteś moim tatą. - Rozumiem.
- Zapracuję na to... - Nie jestem twoim synem!
Ale mamy to samo...
wyraziste czoło.
- Właściwie czoło nie jest cechą... - A ty to kto?
To wszystko była ściema.
- Przepraszam. - Czemu? Nie roz...
Naprawdę się cieszyłem!
Myślałem, że dzięki tobie moje życie będzie pełniejsze.
A teraz...
Jesteś potworem.
O cholera!
Jeśli się nie mylę, to kosz jest pełen wymiocin Milesa.
Tak?
Zrobiło mu się tak przykro, że się porzygał.
To trzeba oblać!
Udało się!
To było epickie!
O co chodzi?
Co?
Przepraszam, ale o co chodzi?
Ludzie! O co wam biega? Udało się!
Świętujmy!
Jest w porządku, a my go zniszczyliśmy. Za co?
Za Amerykę!
Nie wiem!
Potępiacie mnie milczeniem? To nie zadziała.
Dobrze wiem, co sobie myślicie.
Anthony: „Jestem Anthony, co wszystkich osądza”.
Victor siedzi i myśli:
„Panie Griffin, to się wymknęło spod kontroli”.
To prawda.
A Marcus:
„Ryzykując wieczne bycie prawiczkiem,
nie sądzi pan, że powinien się przyznać, że to nie wina Devina”?
A Sarika:
„W imieniu wszystkich nerdów świata oświadczam,
że jest pan złym człowiekiem”.
Jak zwykle ma rację.
Ludzie! Nic wam nie będzie. Mnie nie jest!
Czuję się wspaniale.
Zrobiliśmy dziś światu przysługę.
Możecie sobie siedzieć i się na mnie gapić.
Nie wpędzicie mnie w poczucie winy.
Idę siku!
- To ty? - Tak, to ja.
Tu. W Toledo.
Nie rozumiem. Co tu robisz?
Byłem odwiedzić syna... Nie jest moim...
Wiem. Wszystko ci wytłumaczę.
Po aferze na Harvardzie żaden uniwerek mnie nie chciał.
Przeniosłem się tu.
Mieszkam w domu mojej zmarłej mamy i uczę w tym liceum.
Nie powiedziałem ci...
Bo było ci wstyd.
Tak. Mniej więcej.
Słuchaj, uczę Devina. To dobry dzieciak.
Wcale nie chciał cię zranić.
Wspominałem o tobie parę razy...
Już łapię! Mówiłeś o ciepłej posadce na Stanford, wielu nagrodach,
licznych kochankach, i stałem się jego obsesją.
- Nie ma obses... - Pragnął, żebym był jego tatą.
Właściwie to słodkie.
- Tak. Nie nazwałbym tego obses... - Jack, ty nie masz nic.
Ale doświadczasz tego!
Prawdziwego świata. Prawdziwych ludzi.
Może ja też tego potrzebuję?
Może dlatego tak szybko uwierzyłem w te bzdety.
Boże...
Trudy i znoje sławy i bogactwa.
Lecę, jest mój kierowca.
Prywatny odrzutowiec Oprah'y nie będzie czekał.
Znów.
Ostatnio wpadła w szał.
Chodź, niech cię przytulę draniu.
Wiesz co?
Może pytanie...
naprawdę jest odpowiedzią.
Jak to?
Cześć!
Cześć stary.
Poproszę na lotnisko.
LICEUM WHITLOCK DOM BARANÓW
Ugłaskałem frajera. Znów cię lubi.
Szczęśliwy?
Mam to gdzieś.
Ja też.
Pokój.
Jackie, chłopcze! To ja!
Wyobraź sobie, że znów mnie zainspirowałeś.
To świetnie.
- Baw się dobrze! - Czekaj!
Odchodzę ze Stanford.
Chciałbym, żebyś zajął moje miejsce.
Z moją rekomendacją byłbyś pewniakiem.
Więc...
co o tym myślisz stary?
Chcesz być dziekanem filozofii na Stanford?