Zaraz będzie. Wysłałem mu wiadomość.
- Odpisał? - Nie.
Zacznijcie się zamykać.
Co cię sprowadza?
Spóźniłeś się, zastępuję cię.
Regulamin mówi, że uczniowie nie mogą być bez opieki.
- Naprawdę? To głupota. - Ciągle nas zostawia samych.
- Donosicielka. - Chociaż spróbuj przychodzić na czas.
Oczywiście.
Tylko sobie przyniosę...
- Gdzie się wybierasz? - Po chipsy.
Przed chwilą o tym mówiliśmy. Nie możesz sobie po prostu wyjść.
Miałem ciekawy poranek.
Ruszając spod domu zmarłej matki, włączyłem moją ulubioną audycję.
Okazało się, że Miles właśnie udziela wywiadu.
Tak się wkurzyłem, że niechcący przejechałem oposa.
Jego dolną część. Od pasa w dół był płaski jak naleśnik.
Strasznie piszczał.
To był ciekawy filozoficzny dylemat.
Zostawić go, by powoli konał,
czy zajebać go kluczem?
Tak zrobiłem, ale patrzę, a jeden z jego krewnych się na mnie gapi.
Wszystko widział.
Kolejny piękny dylemat.
Pozwolić, by opos popadł w obłęd, przez to, co widział,
czy też go zajebać kluczem.
Nie muszę dodawać, że mój ranek zmienił się w krwawą rzeź.
Teraz mam do umycia podjazd mojej zmarłej matki.
Ale czad.
Zapewne odreagowuje pan, że Miles napisał bestseller.
Powinieneś umieć rozróżnić, kiedy się wyżywam.
- Może pan napisze bestseller? - Rozważałem to.
Rzecz w tym, że ciężko się tu pracuje.
Te oposy i ich piski.
Ależ on piszczał.
Idę po chipsy.
Pomysły na książkę? Piszesz książkę?
Notuję pomysły.
Wiecie, jakie lubię książki?
- Thrillery erotyczne. - Jak „Dziewczyna z pociągu”.
Wszystko z zaginioną dziewczyną. A najlepiej martwą.
Napisz o trzech przyjaciółkach.
Nagle ktoś porywa jedną z nich. Azjatkę.
I gwałci.
- Rusz się. - Zostałem przyłapany.
Durbin jest wściekły.
Regulamin cię chroni.
Ty za nich odpowiadasz. Gdyby coś się stało, jak cię nie ma...
To nastolatki, mogą być sami przez sekundę.
Jak to się stało?
Upadł, jak graliśmy w Quidditcha.
Stoi się na ławce i rzuca żelkami.
- To ma być Quidditch? A Złoty Znicz? - Ale nerdy.
W porządku kolego? Wstajemy.
To przez to, że byliśmy bez opieki.
- Tak nie można. Jest regulamin! - Dziękuję, Sarika.
Dzięki za wykrzyczenie tego, co przed chwilą powiedziałem.
Zapraszam do gabinetu.
Sprawdźmy.
Źrenice w normie.
Piękne rzęsy. To nie fair, oddawaj je.
Teraz odruchy.
Na 3 spójrz tu i nie mrugaj.
Jest źle. Victor mógł ucierpieć.
Mogą pozwać szkołę.
Myślisz tylko o sobie.
Właściwie wszyscy tak robimy. Egoizm psychologiczny.
Ja akurat dbam o tę szkołę.
Ale masz to w dupie. Właściwie myślę, że i mnie masz w dupie.
- Daj spokój, jesteśmy kumplami. - Jesteśmy? Doprawdy?
Zaprowadzę go do klasy.
Jest trochę ospały, ale zawsze był.
- Kto pilnuje dzieciaków? - Cholera! Znów siedzą sami!
Komiczne.
Zastąp mnie.
Rozmawiałam ze związkiem, ich przedstawicielka czeka.
Która? Tylko nie Kim.
Co słychać?
- Jack, ani słowa. Ralf, wyjdź. - Wedle życzenia.
- Coś na zgagę? - Nie, dzięki.
Uzależniłam się od tego.
Jestem Kim Burke.
Jako przedstawicielka związku, zawsze jestem po stronie nauczyciela.
Nie obchodzi mnie, czy zabiłeś tego dzieciaka.
Nie chcę wiedzieć.
Masz dwie opcje. Nazywam je... „drzwi”.
Drzwi numer 1.
Przyznaj się do winy i weź tydzień bezpłatnego urlopu.
Niestety, mogą ci to wpisać w papiery.
Drzwi, albo opcja, numer 2.
Walczymy!
Musisz wiedzieć, że to może potrwać,
bo trzeba zrobić dochodzenie.
W międzyczasie nie będziesz mógł uczyć.
Możesz rozwinąć?
Pójdziesz do kozy dla nauczycieli. To sala, w której spędzasz dzień.
- To może zająć parę miesięcy. - Długo, bez pensji.
Kto tak powiedział? Dostaniesz pełne wynagrodzenie.
Nie powinniśmy tego zamiatać pod dywan.
Będę siedział w kozie ile trzeba, żeby to naprawić.
Powiedz słowo, a spuszczę psy.
Spuść psy.
Koza dla nauczycieli.
Założę się, że bym zgadł, co zrobili.
Przekazuję cię trenerowi. On się tobą zajmie.
Dobra Kemosabe, zasady.
Numer jeden. Musisz się tu codziennie wpisać.
Nie ma numeru dwa? Dobra.
Jak się czujemy? Tyle przeszliście.
Dlatego dyrektor zlecił mi trudne zadanie.
Powiedział krótko: „Załatw to, Helen”.
Wyszukałam w internecie wszystkie dostępne zastępstwa,
i kogoś wam znalazłam.
Spodoba wam się.
Wejdź. Nie wstydź się.
Ta-da! To ja!
Myśleliście, że was zostawię z kimś obcym?
Pouczymy się.
Zaczniemy od aksamitnego labiryntu. Żeńskiego układu rozrodczego.
To moja szyjka macicy.
Kto wymieni 5 rzeczy, które wskazują, że coś z nią nie tak?
Drogie panie.
Interesują mnie panujące tu zwyczaje.
Żadna nie chce?
Wszyscy trzymają się polityki nadzoru?
Ja, tak.
Niektórzy czasem wychodzą, ale nie ja.
Nawet do łazienki.
Kontroluję się.
- Jest taka zaangażowana. - Wspaniała!
- Parę razy zesrała się w spodnie. - Co?
Tak.
Pożyczyłam spodnie, które ktoś zgubił.
- Uprałam je i oddałam. - Nikt ich nie chce.
Zapomnijmy o tym.
Wracaj!
Gdzie idziesz?
- Co to? - To?
Moje psie chrupy.
- Co takiego? - Psy zostały spuszczone.
Jakie psy?
Jack chce walczyć.
Możesz zetrzeć to zadowolenie z twarzy.
- Czemu mnie tak nienawidzisz? - Bo jesteś mięczak i ci nie ufam.
Nie zasługujesz na tę posadę.
Tak samo, jak nie zasłużyłeś na bycie solistą chóru.
- To było 25 lat temu! - I co z tego?
- Odpuść! - Nie!
Panu K. było cię żal.
Wszyscy o tym wiedzą! To powinnam być ja!
Znam cię Durbin.
Żaden z ciebie lider.
Tylko picuś glancuś.
Może i tak, ale nadal jestem szefem.
I fałszowałaś.
Żegnam.
Nad czym pracujesz?
Wymyślam temat nowej książki.
Filozofia. Nie wiem, od czego zacząć.
Platon twierdził, że filozofia zaczyna się od zdziwienia.
- Znasz Platona? - Odrobinę.
- Domowego biszkopcika? - Pewnie!
- Za co siedzisz? - Chcesz wiedzieć?
Łaskotałem innych nauczycieli.
- Czemu? - Bo lubię łaskotać.
Lubię, jak ludzie się śmieją, ale nie znam kawałów.
Wystarczy jedna osoba, która cię nazwie łaskotacz,
i jesteś zrujnowany, nawet jeśli to nieprawda.
- Ale w tym przypadku to prawda. - O tak.
Co ci się udało wymyślić z książką?
Coś o wypaczeniu ego, przez kapitalistyczne wyparcie śmierci.
Mogę to zapisać?
Będzie prościej, jak trochę...
połaskoczemy klawiaturę.
Jasne, dobry pomysł.
Teraz obalimy parę mitów.
Metoda na wyjęcie? Nie działa.
Menopauza? Nie istnieje.
Orgazm waginalny? Akurat...
- Miał być prawdziwy nauczyciel. - Skąd miałam wiedzieć?
Potrzebuję ochotnika. Zobaczmy...
Może ktoś z samego końca?
Może Anthony?
Podejdź.
Będę mówić nazwę części kobiecego ciała,
a ty ją opiszesz i pokażesz na mnie.
Będzie super.
- Zrób z tym coś! - Ona jest gorsza niż pan Griffin.
Victor, Grace, Colin i ja musimy do łazienki.
Przepustka leży na biurku.
Krocze.
Niżej.
Moje jest niżej niż normalnie.
Pragnienie znalezienia odpowiedzi, ukazuje społeczeństwo opętane...
- Efemeryczną? - Dokładnie.
Teraz potrzeba jasnej tezy. Ta książka napisze się sama.
Powinno się udać w miesiąc.
Możemy pogadać?
Jasne.
Sekunda.
To się wymyka spod kontroli. Wiesz, że nie masz racji.
Co powiesz na jednodniowe zawieszenie?
No nie wiem. Uważam, że to dobra polityka.
Oni uprawiają już seks, a nie mogą zostać sami na sekundę?
Dlatego nie wolno ich zostawiać samopas.
To tylko jeden dzień.
Dostałeś po łapach i możemy o tym zapomnieć.
Palce mi stygną.
Muszę iść.
Wybacz, też mi się to nie podoba.
NIC PRZYĆMI DUMY BARANÓW
Helen mówiła, że tu znajdziemy dostępne zastępstwa.
Jak znajdziemy kogoś dobrego, ona nie ma szans.
Jak kogoś zobaczę, zagram Baker Street.
A co to?
Myślę, że wiesz.
Znajdźmy biologistę marzeń.
- Może ten? - Nie. Za bardzo entuzjastyczny.
Co robicie na moim komputerze?
Szukamy dla pani zastępstwa.
Chodzi o to...
Dyrektor potrzebuje pani bardziej, niż my.
Tyle przeszedł.
- Idź do niego, Helen. - Kochane dzieciaki.
Znajdę wam zastępstwo.
Ralf, zajmę się tobą!
Jeśli przekonamy radę, ta sprawa może się ciągnąć miesiącami.
Wytrzymasz tyle w kozie?
Okazuje się to bardzo produktywne.
- Zanim zaczniemy, ma pan pytania? - Jest więcej winogron?
Nie ma więcej.
Dyrektorze Durbin.
Pana oświadczenie?
Jest proste.
Nikt tu nie jest złym człowiekiem. Mamy politykę nadzoru.
- Siadaj! - Zignorował ją.
- Rzekomo. - Victor miał wypadek.
Twoje oświadczenie, Kim?
Chcę wam opowiedzieć,
o najbardziej zaangażowanym i oddanym,
ciężko pracującym nauczycielu, jakiego znam.
Wyraźnie widać, że cierpi i jest to dla niego niełatwe.
Tęsknię za dzieciaczkami.
Dlaczego...
oskarżamy tego człowieka?
Jasne jest, że problemem jest ten człowiek.
Dyrektor Ralph Durbin.
Czemu nauczyciele nie stosują się do regulaminu?
Może dlatego, że dyrektor śpi w pracy?
To mrugnięcie.
Czy skupia się na pracy?
- Nie według historii wyszukiwania. - To prywatne.
- Zezwalam. - „Czy Kokomo jest prawdziwe”.
Naprawdę chcemy dyrektora, który śni na jawie
o jakimś raju na Florydzie?
Czemu inne są prawdziwe? Aruba, Jamajka...
Dyrektor kosi szkolny trawnik,
ubrany w coś, co znane jest jako żonobijka.
Była sobota!
No proszę... W sobotę można bić żonę.
Naprawdę wierzymy, że dyrektor powiedział Jackowi o regulaminie?
Nawet nie pamięta, żeby zreperować znak!
Przez tydzień spędzony tutaj widziałam tylko zniszczenia.
Dzieci spadające z ławek, nauczyciele wypróżniający się w spodnie.
I profesor Harvardu, którego szefem jest niekompetentny fiutek.
Przed nami szansa na znalezienie się po właściwej stronie.
Panie i Panowie,
zwolnijcie fiutka.
Możemy zrobić krótką przerwę?
Dzięki. Kim, pozwól na stronę.
Świetnie mi idzie!
Możesz trochę odpuścić?
Oboje wiemy, że to nie on jest problemem, a regulamin.
Przestań pieprzyć.
Kochasz kozę dla nauczycieli.
Dostajesz kasę i możesz sobie pisać i bawić się z dziwakami.
Jak wymiękniesz, stracisz to wszystko.
Nie wymiękam, ale odpuść mu, to dobry gość.
Za późno.
Spuściłeś psy.
Uwaga wszyscy!
Na następnym slajdzie, zobaczycie dyrektora w indiańskim pióropuszu.
W latach 90 tak się robiło!
Mogę coś powiedzieć?
- Siadaj! - Mam coś do powiedzenia.
Kim...
mnie połaskotała.
Że co?
- Słucham? - Jest łaskotaczką.
Poczekała, aż będziemy sami, i wyłaskotała mnie od stóp do głów.
Więc, zabierzcie ją.
O czym ty mówisz?
Za łaskotanie się nie karze.
To może być krępujące, ktoś może krzywo na to patrzeć...
Nie obchodzi was to, że mnie łaskotała?
To czemu taki świetny gość, jak Philip, siedzi w kozie?
Zrobił coś więcej niż łaskotanie.
Co jeszcze zrobił?
Spotykał się z fantomem do reanimacji.
Wiecie co? Po prostu się przyznam.
Nie było mnie wtedy w klasie,
i wiedziałem o regulaminie.
To całkowicie moja wina. Możemy to skończyć?
Potrącam panu trzydniową pensję.
- I wrócę do kozy... - Natychmiast uda się pan do klasy.
To nie koniec, Durbin.
Nazywam się pan Vining. Będę was uczył.
I kocham biologię.
Wkrótce i wy ją pokochacie.
Nie tylko ją pokochacie, ale i zrozumiecie.
Nie traćmy czasu.
Nasza historia zaczyna się 3.8 miliarda lat temu,
w kałuży aminokwasów.
Możecie notować.
Wielkie dzięki, szefie. Poprowadzę dalej.
W porządku.
Zaczekaj.
Więc... wróciłem!
Tęskniliście?
Troszkę?
Wiem co zrobiliście.
Nie żywię urazy.
O czym pan mówi?
Wiem, że upadek był zaaranżowany.
Za dużo tu zbiegów okoliczności.
Upadek Victora zaraz po tym,
jak Durbin wspomniał o polityce nadzoru?
Ale wiem, że słodki, naiwny Victor, sam by na to nie wpadł.
Zapewne ktoś mu pomógł.
Nic o tym nie wiem.
Jasne.
Naprawdę jestem pod wrażeniem.
Mimo, że jesteście głupsi niż ja, doceniam wasze móżdżki.
Cóż, dobrze tu wrócić.
A kto to taki?
- Pewnie słyszałeś, że mnie wypuścili. - A ty, że nie tylko łaskoczę.
Przestań.
Nie musisz się tłumaczyć.
Nie jesteś zły?
Że nie powiedziałeś prawdy, tak.
Nie mamy sekretów.
Przyjaźń to jedna dusza w dwóch ciałach.
Arystoteles.
Mój ulubiony filozof.
Teraz drugi ulubiony.
Chodź tu ty głupi zboczeńcu.
Niemożliwy jesteś.