No to połykam i się zadławiłam.
Drugi, z serem, miałam w ręce.
Musieli mi zrobić heimlicha.
Zepsułam im bar micwę.
Jeszcze raz ten Poncz Zakochanych.
Dziękuję.
Genialne naleśniki.
Spróbuj steka. To źródło żelaza.
Dzięki, słonko.
Możesz go łatwo w domu usmażyć. Warto częściej jeść steki.
Nie bierzesz żelaza,
a masz niedobory.
O co chodzi?
Próbujesz zgrywać najsłodszego faceta na świecie?
Bo...
Świetnie ci idzie.
Emma. Zrywam z tobą.
-Poncz Zakochanych. -Dziękuję.
-W porządku? -Chcę to wypluć.
Jestem głodnym pożeraczem solenizantów!
Świetna robota.
Dziękuję, słonko, cieszę się. Dla Toby'ego wszystko.
Ten twój chłopak nieźle radzi sobie z dziećmi.
Zjem cię ze stekiem, Toby.
Anne, widziałaś gdzieś Toby'ego?
Nie mogę go znaleźć.
Tu jestem, wujku.
Chciałem mu dać prezent.
Może zwiał.
Gdzie mógł się podziać?
Masz go na plecach, Peter.
Tak? O, hej.
Jest. Idź się bawić. To twoja impreza.
-W porządku? Co taka smutna? -Ja?
Nie, wszystko gra.
Widzę, że nie.
Właśnie się poryczałaś.
Nie rozmawiajmy tutaj.
-Dobrze? -Dobrze.
Możesz mi powiedzieć o wszystkim. Nie wrócę się bawić.
-Płaczesz. -Bo chcę z tobą zerwać.
Co?
-Przecież dobrze nam razem. -Tak, ale to nie wystarczy.
Jestem gotów na kolejny krok,
a ty nadal próbujesz się odnaleźć.
To znaczy?
Mieszkasz ze studentami.
To dojrzali ludzie.
Praktycznie prawnicy.
Nie wiesz, co chcesz robić w życiu.
Po prostu sobie żyję.
29 to nowa szesnastka.
Masz 32 lata.
No jak chcesz mnie podliczać, to tak.
Poznałem kogoś.
No to mów, a nie wciskasz mi stek.
Bez sensu. Tak znikąd?
Nie.
Od dawna jestem nieszczęśliwa.
-Poważnie? -Tak.
-Nic nie mówiłaś. -Stoimy w miejscu.
Chodzimy do pracy i robimy łososia,
oglądając Taniec z gwiazdami.
Robimy różne rzeczy.
Byliśmy w Wind Creek Casino na Rodzie Stewarcie.
Nie miałam uczyć angielskiego, Peter.
Profesor od pamięci sensorycznej widział we mnie drugą Kate Winslet.
-Wciąż możesz nią być. -Nie przy tobie.
Peter, nie...
To konkretnie bolesne słowa, wiesz?
Nie przy mnie?
Taka prawda, przykro mi.
No dobrze.
Odpowiada ci to, co masz, i przez to ja też się nie rozwijam.
A chciałam wielkiego życia. Chciałam...
Studiować commedia dell'arte we Florencji,
grać w Szekspirze w londyńskim Globe.
Przez sześć lat nie byliśmy za granicą.
-Byliśmy... -Ani słowa o Rodzie Stewarcie.
Z tą nową laską, to coś poważnego?
Chyba tak.
Ma cukiernię niedaleko siłowni.
Super.
Nie wiem, po co to mówię.
Czego?
Przepraszam, Peter.
Nie chciałam cię skrzywdzić.
Powinnam...
Pójdę na dół.
Mogę zostać do życzeń?
-Kiepski pomysł. -Nie rozkleję się, przysięgam.
Sto lat
Niech żyje Toby nam
2 MINUTY
Stoi na czerwonym czy coś.
Rany, odwołał.
-Zaczekam na kolejnego. -Nie.
Nie trzeba, możesz iść.
No dobra.
Nie chcę, żebyś ze mną zrywał.
Kocham cię.
Przepraszam, Emma.
Boże jedyny.
WRÓĆ DO MNIE
Boże!
STO LAT, ANNE!
Pomyśl życzenie.
To drugie? Smoothie?
Nie nadaję się do tego.
Po to się bierze ekipę.
Widzicie?
Patrzcie na to.
-Hej! -Patrzcie.
Chodź tutaj.
-I co wy na to? -Mam...
-Emma? -No?
Oglądamy telewizję.
Dwie minutki!
Kuźwa!
Boże.
McMILLAN - ORTODONCJA
Dzień dobry, panie doktorze.
MARIPOSA - DOMY SPOKOJNEJ STAROŚCI
Cześć, Chloe.
Witam w poniedziałek, kochani!
Pomówmy o zwiększeniu marży na programie żywieniowym.
Ci ludzie zaraz poumierają,
za dużo wydajemy na ich wyżywienie.
Jakieś pomysły?
Nie dawajmy im lodu.
-A jak schłodzą napoje? -Nie schłodzą.
Dobre. Ale to za mało.
Kto jeszcze?
Zastąpimy kurczaka
tańszym zamiennikiem, Niby Kurą.
Co to jest?
Nazwa mówi sama za siebie.
Da się to wypić przez słomkę?
Tak.
A zjeść bez zębów?
Da się.
-Zawiera białko? -Można tak powiedzieć.
A wymaga chłodzenia? Bo odstawiamy lód.
Może stać na półce.
Ja pierdolę!
W porządku, Peter?
Ta.
Przepraszam na chwilę.
Nie mogę znieść tego, ile kasy wydajemy
na wyżywienie starych ludzi.
Muszę się przewietrzyć.
Bo samego siebie już, kurwa, nie poznaję.
No dobra, pokaż.
Jest obrzydliwy.
Amy, jesteś śliczna.
Żaden aparat nie sprawi, że będę mniej cię kochał.
-Ja cię kocham bardziej. -Niemożliwe.
Jesteś dorosła i jesteś w pracy.
Ogarnij się.
Halo?
Wszystko gra?
Tak, tylko...
sprawdzam schody pożarowe.
Czy nie są zastawione.
No i nie są, więc wszystko gra.
Pan na siebie uważa. Miłego dnia.
-Jasne. -Super.
Niech pani zaczeka.
Cała się pani rozmazała.
Poważnie? Rzeczywiście.
Dziękuję.
Gówno, nie wodoodporna.
Ma pan jakiś kawałek papieru na twarzy.
-Tak? -Z drugiej strony.
Mam.
Ciężki tydzień.
-U mnie też. -Związek mi się posypał.
-Mnie też. -Tak?
Dziwne.
Okropne.
Chcesz o tym pogadać?
Ciekawe.
Zapraszam do gabinetu.
No dobrze.
Jestem Peter.
Wiceprezes Mariposy z 11. piętra.
Emma.
Recepcjonistka u ortodonty.
Piętro 14.
Wiesz...
Nie palę, ale kupiłem.
Tak się chyba robi.
Tak. Słusznie postąpiłeś.
Chcesz?
Jako babka od ochrony przeciwpożarowej powiem, że nie wolno.
Nie. Ale... tak.
No dobra.
O Boże.
Mój facet nazywał się Noah.
Byliśmy razem półtora roku.
Mój najdłuższy związek.
Zgaszę go.
Czekałam aż ty... Dzięki.
Co ludzie w tym lubią...
My byliśmy parą sześć lat.
O kurde.
No. Myślałem, że będą dzieci, ślub.
Ale ona chciała być artystką i pić wino
z jakimś zjebem w skórze vintage. Nie wiem...
Noah wybrał laskę, która ma cukiernię.
Lubię ciasta.
Nie powinienem był tego mówić.
Spoko, wszyscy lubią ciasta.
Ciasta są przereklamowane. To ograniczająca forma.
-Niezręczne to było. -Ano.
-No to miłego dnia. -Tak.
Powodzenia.
Chciałabyś...
Wszystko źle, czuję ból
Wiary mi brak Tak czuję się
Chłód i wstyd
Śmierć w samotności nie jest zła.
Po co ktoś ma to oglądać? Przecież to wstyd.
Taka śmierć jest spoko,
bo nikt ci nie zawraca dupy.
U-boot.
Uwielbiam być singlem. Sztos.
Już instaluję apki.
-No. -Będzie git.
W lewo, w prawo, ten brzydki...
Dedykuję to, kuźwa, sobie!
Joy!
Tak jest, Joy!
Lecimy z refrenem. Razem?
Zadzwonię do Noaha.
No. Co?
-Nie. -Tak.
Przecież można powiedzieć...
Pan mi odda mój telefon.
-Nie. -Jest mi potrzebny.
Posłuchaj mnie.
Rzucili nas. Jakby chcieli, to by zadzwonili.
Tak za nami nie zatęsknią.
Nie możemy dzwonić, jak mają tęsknić. Albo możemy.
Anne chyba ma ciężki okres.
Zaraz zrozumie, że popełniła wielki błąd,
i wróci. Noah też.
Wróciłby, gdybym zadzwoniła.
No dobra, posłuchaj tego. Mam plan.
Jak będziemy mieli chęć do nich zadzwonić,
taką nieodpartą...
Zamiast do nich, zadzwońmy do siebie.
Super. Zdejmiemy z siebie smutek.
-Tak. -Tak.
Będziemy Siostrami w Smutku.
Brzmi jak Diane Keaton i Meryl Streep
w jakiejś sztuce na Broadwayu. Super.
Niezła obsada. Powinieneś robić castingi.
PŁATKI CYNAMONOWE
Znowu ty.
Gotowa? Minimalna kara za zabójstwo pierwszego stopnia
osoby niewidomej, z niepełnosprawnością lub ciężarnej?
-Pięć lat? -Ekstra, słonko.
-Nieźle. -Nieźle, kotku.
Siemka, ziomki.
Boże.
Masz płatki we włosach?
Z drugiej strony.
No mam.
Kolejna dobra odpowiedź.
Sokole oko.
Kontynuujcie.
Tak tylko przypomnę.
W sobotę znajomi wpadną na wspólną naukę.
Gdybyś chciała się zmyć.
Młody człowieku,
może posiedzę w mieszkanku, za które płacę.
Kto wie.
Ląduj.
Gdzie jest Wirus?
Dzięki za spotkanie.
Od tego są Siostry w Smutku.
Tak!
Ciasteczko?
Przestań, to nie jest smutny film.
Nic Cage przeżyje.
Wielkie dzięki.
Przepraszam pana.
Ten film ma ćwierć wieku, nie sądziłem, że ktoś go nie zna.
To nie przez film.
Noah był moim maskowym priorytetem w samolocie.
Kim?
Maskowym priorytetem.
To znaczy?
Kojarzysz te filmiki w samolotach, na których mówią,
żeby najpierw założyć swoją maseczkę, a potem pomagać?
Puszczają je w każdym samolocie.
Jak byłam mała,
myślałam, że jak się naprawdę zakocham
i będę leciała z kochankiem samolotem,
to najpierw założę maseczkę jemu.
Jako dziecko myślałaś o kochanku?
Nie o to chodzi.
Absurd. Najpierw zakładasz sobie.
Nie.
Bardziej pomożesz innym,
mając stały dopływ tlenu.
To logiczne.
Narażasz tego kochanka...
-Zamkniecie się? -Przepraszamy.
Zwlekając ze swoją maską.
Ale tu chodzi o romantyzm.
Nie chcę...
-Sama prawda. -Tak.
No dobrze.
Zjemy jutro razem lunch?
Pewnie, fajny pomysł.
-Super. -Do zobaczenia.
-Pa. -Pa.
Tego potrzebuję. Zobaczyć, co u niego.
Po prostu to zróbmy. Zerwijmy ten plaster.
Dobra.
-Boże. -Nie.
-Jezu, niedobrze. -Czemu?
Naprawdę ładna. Ale ma muffinki.
Chyba dobrze piecze. I siedzi sobie z moim facetem.
Wydają się szczęśliwi.
Cześć.
Pokażę wam ciasta na przyjęcie rocznicowe Chrissy Teigen i Johna Legenda.
To chyba jakiś podły żart.
Nie zniosę typa.
Patrz na opis.
„Logan Santos. Artysta, reżyser, człowiek”.
Rany, jesteś człowiekiem?
Stary, ekstra, jak to jest?
Musi być duszą towarzystwa.
„Robimy scenografię
„do sztuki Krwiożercza roślina w gimnazjum im. Andrewsa”.
Ma 14 lat?
Anne tam uczy.
Typ prowadzi tam kółko teatralne?
Serio?
To jest to jej wielkie, wspaniałe życie?
Rzuciła mnie dla byle belfra?
Skomentowała mu zdjęcie.
-Co napisała? -Nie chcesz wiedzieć.
Chcę.
Facet pije kawę i tyle, nudny kontent.
-Próbujesz mnie chronić. -Tak.
Pogarszasz sytuację.
-Muszę wiedzieć. -Nie.
-Pokaż. -To nie...
-Nieważne. -Dawaj.
Emotki. Całus, całus, kawa.
Głupie.
A on na to: „Tęsknię.
„Wracaj do łóżka”.
Wow, ja...
Przykro mi.
Zaangażowała się w zupełnie nowy związek.
Nie mogę.
Nie zacznę od nowa. Jestem za stary.
Przegapiłem szansę.
Wszyscy moi kumple mają żony i dzieci.
Dave ma 12-letniego syna.
Jego syn mógłby mieć własnego syna.
Dwunastolatek?
Nie, żeby to był dobry pomysł.
Cody jest już dojrzały,
na pewno wytwarza już nasienie.
Z biologicznego punktu widzenia.
Lepiej nic nie mów.
Sęk w tym, że w tym tempie
skończę sam, stary i bez wnuków.
Będę jadł Niby Kurę
w jednym z piekiełek dla starców, które sam otworzyłem.
Ja też. Nie znajdę drugiego takiego jak Noah.
No.
Był miłością mojego życia.
A Anne mojego.
Czuję, że nadal mnie kocha.
Nie możemy się poddać. Trzeba ich odzyskać.
-Co? -Sam mówiłeś.
Wiemy, że jesteśmy dla nich stworzeni.
Ale oni mogą nie wiedzieć
u boku tych swoich nowych mordek.
Co zrobimy?
Musimy...
rozbić ich związki.
Tak nie można.
Niby jak?
Możemy śledzić Ginny.
Poznamy jej grzeszne tajemnice.
I podrzucimy je anonimowo Noahowi w kopercie.
A jeśli takich nie ma?
To je stworzymy.
Zrobimy fotomontaż, że odwala jakieś szczelinowanie.
Z kimś takim bym się nie umówiła.
No nie? Ja też nie.
-Co to szczelinowanie? -Nie wiem.
Powiem Noahowi, że noszę jego dziecko.
Jak ma mi to pomóc?
Powiesz Anne, że nosi twoje.
Dobra, słuchaj tego.
Wyślemy Noahowi list od Ginny.
„Spotkajmy się w domku mojej babci. Weekend z wędką.
„Zabawimy się”.
A tam będziesz ty.
Naga na skórze niedźwiedzia.
„Czekałam na ciebie”.
Co?
Przecież by nie wiedział.
Nieistotne.
Uwiedziesz go, zanim wróci do auta.
Długo ci to nie zajmie.
Dobra, to jeszcze dopracujemy.
Coś w tym jest.
-Totalnie. Domek. -Nie chodzi o domek.
Mogę uwieść Logana.
Anne się dowie i się wkurzy.
Rzuci go i zatęskni za byłym.
„Był taki dobry,
„nigdy by mnie nie zdradził”.
To fakt.
A okazje miałem.
Babka z pralni się we mnie bujała.
Aż zmarła ze starości.
Myślisz, że mogłabym go uwieść?
Nie chcę się chwalić, ale w liceum
pocałowałam żonatego faceta od WF-u,
a miał naprawdę niezłą żonkę.
O nie.
Zrobili z tego aferę.
Nie gadajmy o tym.
A ja mógłbym...
Ja odbiję Ginny.
Dlaczego się śmiejesz?
To nie był śmiech.
Nie wierzysz, że dam radę?
A widziałeś go? Wiesz, jaki jest?
-No. -I?
Klasyczny przystojniak,
ale ja też mam atuty.
Jesteś kimś,
w kim można naprawdę się zakochać.
-Dziękuję. -Ale powoli.
Po pół roku czy coś.
Dobra.
Po roku, góra dwóch latach.
Stawka idzie w górę.
Nie masz szans u Ginny.
-Jasno mi to zakomunikowałaś. -Ale uważam,
że możesz zakumplować się z Noahem.
No mógłbym.
Ludzie dobrze się przy mnie czują.
Na studiach dziewczyny
-widziały we mnie przyjaciela. -Ojej.
Nieważne, po prostu ludzie mnie lubią.
-No. -Wejdę mu do głowy.
Właśnie. Wejdź
i wytłumacz, że Ginny jest taka sobie.
No bo jest.
I to ja jestem skarbem.
Myślisz, że się uda?
-No! -Jak ty w to wchodzisz, to ja też.
Uwiodę Logana, ty się zakumplujesz z Noahem.
-Odzyskamy ich. -Jazda.
Jak w Szkole uwodzenia.
Tylko bardziej sexy.
Jak to bardziej?
No nijak.
GIMNAZJUM IM. ANDREWSA
Raczej niebieski. Ostatnie tango w Paryżu.
Dziękuję.
Steff, bardziej turkus.
Ten jest taki cyjanowaty.
Wiem, że masz 12 lat, ale weź się ogarnij.
Dobrze trafiłam?
-Wolontariuszka? -Tak.
-Cześć. Emma. -Logan.
Cześć.
Które twoje?
Jestem o wiele za młoda i nie mam nawet faceta.
Rozumiem.
Widziałam twojego posta.
Występowałam w tym w liceum.
-Poważnie? -Lata temu.
-Kogo grałaś? -Zgadnij.
Audrey.
-Tak. -Wiedziałem.
Pomyślałam, że zaryzykuję.
Zrobię coś dla lokalnej społeczności.
Tak pomyślałam.
Gdybym za bardzo wydziwiała,
bo bywam taka spontaniczna i impulsywna...
Co ty, nie wydziwiasz.
To wręcz godne podziwu.
Dziękuję, to miłe.
Co tu robisz?
Reżyseruję.
O rany, ale...
Pierwszy rok uczę.
Pracowałem w Nowym Jorku w teatrze eksperymentalnym.
-W Nowym Jorku? -Tym wielkim.
To do malowania, nie wąchania.
-Imprezka. -Co za dzieciaki.
Pójdę to ogarnąć. Zapraszam do papier-mâché.
-Pięknie. -Mówię ciut po francusku.
-Właśnie widzę. -Fajnie, że jesteś.
No hej, rozmawialiśmy o tym.
Serio czeka mnie papier-mâché.
Siema. Peter?
-Tak. -Cześć. Noah.
Miło mi.
Ale masz chwyt.
Też taki będziesz miał.
-Gotowy? -Jasne.
Chodźmy do biura.
Rozbierzesz się, zrobimy fotki przed.
Spoko. Że co?
Gotów?
Ściągaj koszulkę.
-Wolę nie. -Śmiało.
Opiszę, co tam mam.
Ja też ściągnę.
To mi nie pomoże.
-Zabawny jesteś. -No.
Zmieńmy temat.
-Kto to? -Moja dziewczyna, Ginny.
W sensie kumpela?
-Nie, dziewczyna. -Dziewczyna?
I jej psinka, Granat.
-Ostatnia szansa. -Nie zdejmę.
-I tak cykniemy. -To więzienie.
-Świetnie. -Nie chcę.
Kolana nad stopami.
A niby gdzie mają być?
Długo już jesteście razem z Ginny?
Nie. Byłem w poważnym związku, ale...
Jakoś niespodziewanie tak wyszło.
-Ciśnij. -Jasne.
Czyli to taka odskocznia, bez większego znaczenia.
Nie, raczej... Nie wiem.
Już jakiś czas się znamy. Coś zaskoczyło.
-Co to było? Serio? -Dobra.
Ale z nią mógłbym się związać na dłużej.
A twoja była?
Z nią też mogłeś?
Niezbyt.
Była świetna. Potwornie śmieszna.
Była? Ważne, żeby pamiętać o takich rzeczach.
Nie potrafiła się ogarnąć.
-Mógłbyś... -Szkoda.
Dalej. Użyj mięśni głębokich. Z wnętrza.
Pokonuje mnie grawitacja.
-Schodzę. -Tak.
Machamy.
Zmiana rytmu. I sama.
Rany, co się gapisz?
Czyją jesteś mamą?
-Niczyją. -To co tu robisz?
Jesteś zbokiem?
Nie.
Po prostu kocham musicale. A ty co, obyczajówka?
Dostałem karę.
Coś przeskrobał?
-Wsadziłem myszoskoczka do blendera. -Boże!
Żartuję.
Tydzień nie byłem na przyrodzie.
Kazali ci robić tę roślinę?
System edukacji to jakaś porażka.
Moi aktorzy, zapraszam po czapki i szaliki.
Nieźle.
Mamy całą masę.
-Zwolnij. -Hej.
Co to za babka?
Pani Rivera, od angola.
Robi kostiumy, bo puka pana Santosa.
Skąd wiesz?
Trevor, nie żałuj kleju. Dziękuję.
Właśnie, nie żałuj.
Zrobię sobie przerwę.
-Logan. -No?
Dobrze? Bo to jakieś takie wilgotne.
Użyj dwóch palców. O tak.
I niech kapie.
-Dziękuję. -Proszę.
My się chyba nie znamy.
Emma, to Anne.
Uczy angielskiego i zajmuje się kostiumami.
To też pani mojego serca.
A to Emma.
Przyszła pomóc, choć nie ma dziecka.
-Super sprawa, co? -Jest to sprawa, tak.
Ale kto by nie chciał pomagać przy musicalu. To fajna zabawa.
To nie tylko zabawa.
To naprawdę ma duże znaczenie. To poważna rzecz.
Pokazujemy tym młodym umysłom potęgę teatru.
Właśnie. O to mi chodzi.
Wiesz, że poważnie to traktuję.
Wybacz, masz rację.
Jestem spięty.
Może trzeba było wystawić Music Mana.
Przestań.
To cudowne, że jesteś ambitny.
Porozmawiamy o tym przy butelce Barolo.
-Chętnie. -Dobra.
Wydawali się w sobie zakochani, ale równie dobrze
mogliby się pozabijać.
-Serio? -No.
Zgłosiłam się na kolejne próby.
Szybko im to zniszczę.
Super. Jaki jest?
-Logan ma niezłe ego. -Serio?
Gość reżyseruje szkolne przedstawienie,
a nie megaprodukcję...
Nic ci nie przychodzi do głowy?
Titanic był sztuką?
-Statkiem. -To nie...
-A Noah? -No tak.
Rozumiem cię. Gość jest jak superbohater.
Czarujący.
Wiem. Dlatego chcę...
Pytam tylko...
Mówił, że tęskni?
Wiesz, co powiedział?
Że nikt go tak nie rozśmieszał.
W dobrym sensie.
-Zabawna panna. -Są dobre strony.
Boże, jak dobrze!
Nie denerwuj się.
Ale chyba ktoś się dyma w twoim mieszkaniu.
Podzielam ten pogląd.
-Kto to? -Moi współlokatorzy.
-Mieszkasz z parą? -Tak.
Z parą zakochanych, spłukanych studentów.
Nie stać mnie na całe mieszkanie.
A myślałaś o kawalerce?
Czasem.
Jakby na świecie nie było nikogo poza nami.
Nie chciałam długo tu mieszkać.
Przeprowadziłam się na drugim roku, miało być do końca studiów.
Ale tata znów zachorował, wzięłam dziekankę.
Przepraszam, nie wiedziałem.
Większość mojego życia chorował na raka.
Ale mi dobrze.
Potem zmarł.
Boże.
O Boże! Zaraz dojdę!
-Gdzie chcesz moją miłość? -Wszędzie, Boże!
Boże, tak!
Chyba skończyli.
-No. -A co się potem stało?
Nie chciałaś skończyć szkoły?
Chciałam. Ale najpierw miałam ogarnąć,
co chcę robić w życiu. No i nie ogarnęłam.
-Nie wiedziałam, że jesteście w domu. -Mieliśmy kibiców?
Nic nie słyszałem. A ty?
-Kiedy? -Cisza.
Chrupiemy sobie czipsy.
Idę po wodę.
To moja ekipa.
Czas na wyprowadzkę.
Ciśniesz.
Pięć, sześć...
Siedem. Sześć...
MĄDRE KSIĄŻKI O TEATRZE
WYZWANIE DLA AKTORA
ZŁÓŻ ZAMÓWIENIE
UTA HAGEN AUTORKA SZACUNKU DLA GRY
-Boże, przepraszam. -Rety.
Ja podniosę.
Świetna książka.
Jedna z moich ulubionych.
Nie odwalaj mi tu.
Dwa, jeden, jest. Tak!
OBSERWUJ
O kurde! Obserwuje cię?
POTWIERDŹ
Tak!
Nieźle.
Świetnie.
-Dobra. -Ciśnij.
Tak! Siedem minut. Nieźle.
Dzięki. Bez ciebie bym nie dał rady.
-Wierzyłem w ciebie. -Tak.
Daleko jest ta cukiernia twojej dziewczyny?
Zjadłbym ten jej zdrowy quiche.
Dobry pomysł. Czas zadbać o energię.
Tak jest, energia.
To jakieś pięć, sześć kilometrów. Dawaj.
Pieszo?
Ale dziwny tekst.
Cześć.
W porządku?
Tak. Tata miał mnie odebrać, ale pewnie zapomniał.
Słabo.
Podrzucę cię.
Dobra.
Jestem niegroźna, jak coś.
Nie wsiadaj do auta z obcymi.
Zwłaszcza jak mówią, że są niegroźni.
Pierwszy raz spałam gdzieś, gdzie byli chłopcy,
u mojej kumpeli, Sary.
Jonathan przyniósł kasety.
Puścili straszny film.
Musiałam zadzwonić do mamy,
bo zapomniała o mojej wizycie u ortodonty.
A że była 21.30... Co ty wyprawiasz?
-Szluga? -Nie.
Skąd ty w ogóle masz szlugi? Nie masz dziewięciu lat?
Jestem w siódmej klasie. Mam 12.
Tępa jesteś, czy co?
Dobra, wiesz co?
Wiem, ciężko być dzieckiem.
Tłuste włosy, ciągle jesteś napalony...
Sama jesteś napalona.
Powiem tak. Słabo cię znam.
Ale to twoje wywyższanie się
to przesada jak na nastoletni bunt.
Co jest?
Tata ma romans.
Z Bruce'em, bibliotekarzem.
Niech zgadnę. Kumple kretyni
śmieją się z ojca geja?
Tata zawsze był gejem.
-No tak. -Zdradził drugiego tatę.
Jasne.
Próbuje ze mną o tym gadać,
ale ja mówię, żeby człapał dzidę Bruce'owi.
Nie człapał, tylko chapał.
Nie.
Miłość jest skomplikowana.
Jeśli twój tata kocha Bruce'a...
Nie zrozumiesz.
Twój tata pewnie lubi ruchać się z twoją mamą.
Mój tata nie żyje,
więc średnio u niego z ruchaniem.
Chyba że bzyka aniołki.
O ile miał farta.
Przykro mi.
Nie szkodzi.
Zdradzę ci tajemnicę dorosłości.
Dorośli tylko udają, że wiedzą, co robią.
Liczymy, że nie skopiemy za bardzo,
a jak skopiemy, to nam strasznie głupio i źle.
Więc.
Odpuść trochę tatuśkowi
i spróbuj z nim pogadać.
-Moja ulica. -Dobra.
Pojeździmy jeszcze trochę?
Tak!
Dobra robota!
Boże.
To było o wiele dalej.
Dorzuciłam miniciasteczko czekoladowe.
Cześć.
Hej, słońce.
Ładnie wyglądasz.
Dzięki.
To Peter, nowy klient. I nowy kumpel.
Fajnie. Ginny.
-Miło mi. -Mnie również.
Pomyśleliśmy, że skoro tu jesteśmy,
spróbujemy twojego keto quiche'a.
Muszę coś zjeść,
bo zmieniam się z ektomorfika w megamorfa.
Mezomorfika.
No tak, mezomorfika.
Siadajcie, coś wam przyniosę.
-Jasne. -Dzięki.
O stary...
-Kawał drogi. -Będziesz żył?
Nie.
-Ładna knajpka. -No.
No dobrze, proszę.
Szpinak i gruyère w panierce z mąki migdałowej.
Rany, wygląda niesamowicie. Zaraz...
-I to jest zdrowe? -Tak.
Nie wierzę.
Dzięki. Miło poznać, ale muszę wracać do pracy.
Wzajemnie.
Imponująca dziewczyna.
A ty? Masz dziewczynę?
Miałem. Przez długi czas.
Ostatnio mnie zostawiła.
Przykro mi. Trzymasz się jakoś?
Średnio.
Nie spodziewałem się tego, muszę się przyzwyczaić.
-Kiepsko, szkoda. -Dzięki.
Wiesz, jak jest. Dla dziwki jest ten świat.
Dziwki?
Tak. Dla dziwki jest ten świat.
Nie...
Mówi się, że dziwny jest ten świat.
Nie.
Tak.
A co to ma do dymania?
Mniejsza. Rozumiem.
To stare wyrażenie.
Nie jestem na to wszystko gotowy.
Chyba że... nie wiem, co ty na to.
Ale może byśmy gdzieś wyskoczyli razem.
Na bank jesteś świetnym skrzydłowym.
-No to ja potrafię. -O tak!
Byłeś w Halo?
Co to?
Skoczymy. Genialne miejsce, mojego ziomka.
Załatwi nam wejście i wódę.
Czyli klub? Mega. Nigdy nie byłem.
Sam tam miałem parę dzikich wieczorów.
-Że z byłą? -Tak. Do świtu.
Fajnie się bawiliście, co?
-Kotek. -No?
Skoczymy do Halo w weekend?
Nie ma mowy.
Na samą myśl muszę wziąć prysznic.
Ale wy się bawcie. Męski wieczór.
Męski wieczór.
-Tak. -O to chodziło.
Na siłkę wracamy biegiem.
Ni chuja.
Zaczynam chodzić do klubów.
Jak na obskurny klub to naprawdę fajna miejscówka.
Tak?
Byliśmy zawsze ostatni na parkiecie.
Zabawne. To samo powiedział.
Że siedzieliście do świtu.
-Tak? -Dobrze idzie.
Tego właśnie potrzebuje, zatęsknić za tobą.
A dzięki tej sukience Logan zrozumie,
że czas zabrać mnie na drinka i mizianko.
Anne nie będzie na próbie?
Nie. Ma zebranie z rodzicami.
No proszę. Nieźle.
Niezła ze mnie psycholka.
No co?
Nic. Świetnie wyglądasz.
Naprawdę super.
Wiem.
A ty jak myślisz? Nada się do klubu?
Wyglądasz jak Catwoman.
Kto lubi lody o smaku malagi?
Nikt. Rodzynki? W lodach?
W porządku? Pomóc pani?
-Proszę. -Dziękuję.
Miły stolik i idealne miejsce.
Naturalne światło, żadnych wandali.
A te chłopaki? Jest czym się nacieszyć.
-Proszę. -Dziękuję.
-Nie za jasno? W porządku? -Tak.
Nietypowy z pana dżentelmen.
Wolałbym uroczy, ale nietypowy też może być.
-Smacznego. -Dziękuję.
Ocaliłeś ją przed skejtami.
Przed okropnymi chuliganami.
-Co za słodziak. -Kocham starsze osoby.
Rany.
Niezła ironia losu, bo żyję z pomagania złej korporacji
w zarabianiu na niedożywieniu.
Ale pomaganie dziadkom to coś dla mnie.
Po co ci praca, której nienawidzisz?
Miała być tymczasowa.
Zrobiłem magisterkę ze zdrowia publicznego i chciałem zrewolucjonizować sposób,
w jaki traktujemy seniorów.
Zamiast tego wziąłem pierwszą lepszą fuchę
i trzymam się jej, bo boję się stracić pensję i profity.
Zaczekaj.
Marzyłeś o rewolucji w traktowaniu seniorów?
Moi rodzice ciężko pracowali.
Mnie odstawiali do babci do domu spokojnej starości.
Było fajnie, choć smutno.
Dziwnie tam pachniało.
Ale starsi ludzie są mądrzy i mają niesamowite historie.
Jedzą okropne żarcie, gapią się w kablówkę i czekają na śmierć.
Jezu.
Postanowiłem otworzyć własny dom spokojnej starości.
Tani i przytulny,
w którym człowiek chciałby się budzić co rano.
To jest mega urocze i mega dziwne.
Chyba się ze mnie nabijasz.
Nie. To piękne marzenie.
Tylko że się nie udało.
Przyczyniam się do problemu.
Anne miała rację. Utknąłem. Nie dziwię jej się.
Przestań! Jesteś świetną partią.
Sama mówiłaś, że jestem gościem,
który wymaga czasu. Ilu, stu lat?
To jest najlepszy rodzaj chłopaka, baranie. Na jedną noc każdy się nadaje.
Ale ten powolny żar, rozwijający się z czasem? To rzadkość.
To maskowy priorytet w samolocie.
Dobra.
Idź, umów się z nią.
Mam szansę?
Nie kombinuj. Nie masz wiele czasu.
To dobre wieści.
Potrzebujemy planu.
-Logan. Trzymam kciuki za próbę. -Cześć.
Emma, jak dobrze. Musisz mi pomóc.
Mów.
Audrey i nasz oświetleniowiec się spotykają.
Zarazili się zapaleniem spojówek.
Aktorka leży w domu.
To nasza jedyna próba z zespołem.
Widziałaś to tyle razy. Grałaś Audrey w liceum.
Zastąp ją.
O nie.
Proszę. Chodzi tylko o wejścia z muzyką.
Możesz mieć tekst. Będzie fajnie.
No może...
Kostium masz na zapleczu. Ratujesz mi życie.
Kostium?
Ja jebię, nigdy tu nie byłem.
Ale czad.
A Ginny to nie kręci? Jesteś gotów się z tym pożegnać?
Walenie z gwinta z chłopakami, tarło na parkiecie?
Stary, sztos.
Nie marnuj tego na mnie. Znajdziemy ci panienki.
-Cześć. -Piłaś już?
Tak?
Nie, no co ty.
Zdrówko.
Jak się... Mniejsza.
Na razie.
To jedna z tych chwil w życiu dorosłych, kiedy orientujesz się
że nie wiesz, co robisz ze swoim życiem?
Tak.
Dzwoniłem do taty. Pogadaliśmy.
No to super.
Zaprosił mnie na kolację. Mówił, że jak nie chcę, to nie szkodzi.
Pozwolę im zabrać się do Olive Garden na ravioli.
No pewnie.
Kuźwa, zapierdalam z rośliną.
Halo? No cześć, chłopaku.
Halo? Noah?
-Nie dawajcie mu! -Zrób fotę!
Noah? Halo?
Emma?
Chyba się udało.
-Emma? -Noah?
Słyszysz mnie?
Co?
Sorki, przypadkiem zadzwoniłem z parkietu.
A ja przypadkiem odebrałam. Na kolacji.
Super.
Specjał barmana tym razem.
Sorki. Mamy tu zawodowego barmana. Na bogato.
Fajnie.
Jak się trzymasz?
Naprawdę nieźle.
Super.
Muszę lecieć. Zdzwońmy się kiedyś.
Jasne.
Dobra.
Chcesz się umówić czy... Halo?
W porządku?
Pilnuj swojego nosa, Eric.
-Audrey, teraz ty! -Jasne.
Bo...
Czy ktoś...
Czy ja mam...
Jak z koszmaru.
Unieś wzrok
O rany.
Mascarę zmyj
Chusteczkę weź
Szminki dość
Pokaż mi twarz
Co jaśnieje jak poranek
Wiem, że było źle
Ale lepiej jest
Nie dam rady.
Nagle Seymour
Stoi tuż obok
Nie musisz się malować
Nie musisz udawać
Nagle Seymour
Okaże ci wsparcie
I zrozumienie...
Mam śpiewać?
Seymour to przyjaciel twój
Nikt nigdy nie był dla mnie miły
Tatko odszedł, mama nie miała na chleb
Smutne.
Za mężczyzną w ogień bym poszła
Byłabym na każde jego skinienie
Aż nagle Seymour
Stoi tuż obok
Niczego nie chce
Nie patrzy z góry
Aż nagle Seymour
Chce dać mi wsparcie
On rozumie mnie
Seymour to przyjaciel mój
Niech to uczucie wiecznie trwa
Niech zły czas odejdzie w dal
Zrozum, że wciąż Bardzo boję się
Takim jak ja Ciężko to przyznać
Aż nagle Seymour
Oczyścił mnie
Oczyścił cię
Aż nagle Seymour
Pokazał, że dam radę
Dasz radę
Nauczyć się być
Dziewczyną, którą w sercu mam
On zrozumiał mnie
Seymour
Mój mężczyzna
Potrzebowałam tego.
Rany. Dobra, przerwa.
Emma, to było...
Dziwne. I nie o to ci chodziło.
Nie. To była naprawdę mocna interpretacja.
-Tak. -Tak.
Ujęłaś cały ból i wrażliwość Audrey.
To było piękne.
Dziękuję.
Może wyskoczymy na drinka? Uczcimy piękno tego występu.
Z chęcią.
Super.
Spytam Anne, czy chce dołączyć.
Nie do końca była częścią mojego pięknego występu. Szlag.
Mogę? Buchnę wam taboret.
Mega, co za miejsce. Czuję się jak jakiś Włoch.
No. Ale ty jesteś słodki.
Daj spokój.
Przypominasz mi tego śpiewającego szczurka z kreskówek.
Jak mu tam?
Wiewiórka Alvin?
-Tak! -Spoko.
Kocham go.
Pusta. Weźmiemy następną?
Beznadziejnie tu. Spadamy?
No dobra, bezpiecznej drogi do domu.
Mówi o nas wszystkich. Chodźmy do nas.
A, no to super. Pogadam z kumplem.
Zabieraj rzeczy.
-Co? -Musisz iść.
No pewnie, stary. Idziesz ze mną?
Nie mogę.
-Dlaczego? -No wiesz, Ginny...
Miałeś mi pomóc. Sam nie pójdę.
Nie dam ci zrobić nic głupiego.
Potrzebuję cię.
Zrobię to dla ciebie. Idziemy.
-Lecimy! -Ale muszę być grzeczny.
Tak tak, będziesz grzeczny.
Idzie z nami!
Po Virginii Woolf chcieliśmy polecieć do Europy.
Marzę o studiowaniu commedia dell'arte we Florencji.
O tak, kocham Firenze.
Ładnie powiedziane.
-Kuchnia, wino. -Tak.
I kobiety. Tylko do obserwowania.
Bywa zazdrosna.
Nie jestem zazdrosna.
Tak powiedziałem? Nie, w sensie...
Świetnie się z wami bawię.
Ja też.
Pozwólcie, że doleję sobie eliksiru odwagi.
Sorki.
Oboje jesteście
niezwykle atrakcyjni.
Co byście powiedzieli,
gdybym może czasem...
dołączyła do was w łóżku?
Dzięki, że to mówisz.
Nie ma za co.
-Liczyłem na to, szczerze mówiąc. -Naprawdę?
Tak. Ja jestem otwarty.
Mam parę trójkątów za sobą i cudownie je wspominam.
Anne, co ty na to?
Ja?
Mówiłaś, że chcesz odkrywać nowe obszary...
-No nie? -Tak. Chcę.
Już o tym rozmawialiśmy. Jestem chętna.
Ale nie dziś, bo się nie ogoliłam ani nic.
To może w następny weekend?
Uczcimy premierę musicalu.
Pewnie, uczcijmy.
Ruchajmy się razem za sukces gimnazjalistów.
To nasz dom.
Przysiądźcie się.
Ja postoję. Porozciągam się.
-Nie gryziemy. -Chyba że tego chcesz.
Fajna chata.
Czym się zajmujecie?
Chloe projektuje ciuchy, Taylor i ja robimy w PRze.
Komu wódeczki?
Ale razem.
-Jasne. -Pewnie.
Za nasze ciasteczka.
To chyba o nas.
Puk, puk, skurwiele!
Chryste, zaprosiłyście Jase'a z ekipą?
Ma piguły.
-Super! -Tak!
Co to za dziady?
To jest sztos, od ojczyma mojego brachola.
-Tak jest. -O tak.
-Czyli twojego ojczyma? -Nie.
Miłej zabawy.
-Brałeś kiedyś molly? -Tak z trzysta lat temu.
-Wrzucaj! -Dalej!
Chodźmy tańczyć!
No to siup.
-Dawajcie. -No dobra.
Dokąd idziemy?
Ty i Leighton? Spoko.
-Nie wiem. -To moja była.
W sumie dopiero się poznaliśmy.
Luz, stary. Mówiła coś o mnie?
Znam ją od dwóch godzin.
Czyli nie.
-Nie. -Nie widziałem jej
od rozstania.
Świeża sprawa.
I tak by nie wypaliło.
Inaczej rozumiemy miłość.
Nie no, luz.
Wrzucasz tę pigułę?
Nigdy tego nie brałem,
boję się, że mi serce wystrzeli.
-Mordo, to nie crack. -Tak.
-Wyluzuj. Dajesz. -No dobra.
Za Leighton.
Miłość mojego życia.
Czuję w oczach, jak mi serce bije.
Serio?
Szczerze mówiąc, czuję zapach księżyca.
-Nie. -Nie wiedziałem, że tak się da.
Tak musi się czuć pies.
O stara.
Gdzie mój ziomal?
Co jest?
Gdzie mój nowy kumpel?
Peter! Tam jest.
-A tobie co? -Spoko, ciągle to robimy.
Nie doskoczysz stąd do basenu.
Do basenu? Ale ja celuję w jacuzzi.
Skok na bąbelki.
-Nie. -Tak.
Tam jest za płytko, nie skacz.
-Skacz. -Nie.
Leighton chce, to skaczę.
Stary, dobrze się bawimy,
ale weź może odpuść.
W środku mają Scrabble.
-Weź... -Bąbelki!
-Tak! -Nie!
-Zginął? -Może.
-Bąbelki! -To totalnie bezpieczne.
Tylko musisz podkulić nogi
-i chronić kark. -Kark?
-A jak nie trafię? -Musisz trafić.
Nie będę znów szorować krwi z tarasu.
Bąbelki!
Już? Kuźwa.
-Ściągaj koszulkę. -Spoko.
Czemu wszyscy mi każą ściągać koszulkę?
-Idę! -Gdzie Noah?
Ta kanapa jest wszystkim.
Ja mogę być wszystkim.
-Hej. -Hej.
A wy skąd się wzięłyście?
-Zatańczymy? -Zatańczmy.
Kocham taniec.
-Wysoko. -Skacz!
-Dalej! -Spodoba ci się.
Dawaj, Peter, dasz radę.
-Tam jest płytko. -Skacz.
-Celuję w basen. -Nie.
Nie do basenu. Tak Miles się połamał.
-Wylądował na wózku. -Tak?
Nie wierzę, że wolisz tego typa ode mnie.
Nie jestem jeszcze w mojej docelowej formie.
-Później pogadamy. -Nie. Teraz. Kiedy on jest tam.
Może lepiej do was zejdę.
Nie.
-Dasz radę. -Skacz!
-Dobra.
Bardzo cię kocham.
Daj mi drugą szansę. Nie będę cię okradać.
No dobra. Raz się żyje.
Przeżyłem! Boże, nie wierzę.
Anne mówi, że nie jestem spontaniczny.
Nie lubiła, jak narzekałem na pracę,
w kółko jadłem łososia. Niczego w nas nie lubiła.
Teraz wszystko się zmieni, bo wskoczyłem do jacuzzi.
-Dzięki. -Spoko.
Nie ma za co, ale kim jest Anne?
LICEUM PEACHTREE
-Moment. -No?
PR? W jakiej firmie pracujecie?
W Goldman Personal Research.
PR to nie Personal Research.
-Boże. Ile masz lat? -Dwadzieścia trzy.
A tak naprawdę?
Dobra, 19.
Siedemnaście.
Boże. Noah, to licealistki.
Kurwa, mój stary wrócił.
Ja pierdolę, jej stary to gnój.
Noah! Wiedziałem, za ładna ta chałupa. Noah, to dzieci!
Boże.
-Spadamy. -Pete, zdjąłeś koszulkę.
Zdjąłem. One mają po 17.
-Czego? -Lat, gościu. Spadamy.
Sorry...
-Nie! -Bierz rzeczy i dzida.
O Boże.
-Czołem. -Znowu?
Nie złość się, tatku.
-Ile masz lat? -Siedemnaście.
-Ty? 17? -Wszystko panu wyjaśnię.
Panu? Jesteś w moim wieku. Co robisz z nastolatkami?
-Przede wszystkim... -Nie wiedzieliśmy.
-Właśnie. -No.
-Oszukały nas. -Właśnie.
-Powiedz mu. -Jest tak.
Chcę twojego życia.
-Twojego domu. -Mojego domu?
Córki. Nie twojej.
-Chcę mieć córeczkę. -Co?
Albo i synka do zabawy.
-Co ty pieprzysz? -Co pieprzysz?
Nie chcę, żeby twoja córka została moją córką.
Weź mi pomóż.
Uspokójmy się.
Jestem spokojny.
-Ja... -W nogi!
Co to było?
Potpourri?
Kondycha ci się poprawiła.
To przez dragi.
Przykro mi, że z Leighton nie wyszło.
Trzymałem za ciebie kciuki.
Może to i lepiej. Jest w liceum.
Też prawie zrobiłem coś głupiego z tymi dziewczynami.
No.
Może nie jesteś jeszcze gotów, żeby się ustatkować?
To był raczej kubeł zimnej wody.
No był, fakt.
Co mówiłeś o tej córce?
Tak chrzaniłem trzy po trzy.
Nie. Mówiłeś z sensem.
-Tak? -Tak.
Wiem, jako faceci
powinniśmy się bać zobowiązań. Ale ja też tego chcę.
-To nic złego, prawda? -Nie. Jestem gotowy.
Na dzieci, dom, rodzinę.
-Byłoby super. -No.
Nie wierzę, że to się dzieje.
-Ja też. -Boże.
Czekaj. A co się dzieje?
-Oświadczę się. -Co?
-Szybko, ale... -Bardzo szybko.
I tak już z nią mieszkam.
Ja mieszkałem z ziomami na studiach i się nie oświadczałem.
-Nie chcę bez niej żyć. -Nie.
Jesteś naćpany,
-nie myślisz trzeźwo. -Nie.
Posłuchaj, Peter.
-Jest mój kierowca. -Nie.
-Tak. Chodź. -Odwołaj go, pogadajmy.
-Bo... -To twoja zasługa.
-Nie. -Tak.
Nie chwalmy się tym na mieście,
-bo to nie moja zasługa. -Tak! Żenię się!
Gadasz głupoty. Szlag.
Szlag.
Jezu.
Dodzwoniłeś się do Anne.
Zostaw wiadomość, która mnie zainspiruje.
To ja.
Skoczyłem dziś z dachu do jacuzzi.
Chciałem ci powiedzieć, bo wiem,
że według ciebie nie jestem spontaniczny. A to było spontaniczne.
No a poza tym jesteś osobą,
której mówię wszystko od sześciu lat.
Brakuje mi tego aż do bólu, Anne.
Tak czy siak,
mam nadzieję, że wszystko gra.
Tyle. Cześć.
Nie chcę, żebyś miała trójkąt z Anne.
Ja z nikim nie chcę mieć trójkąta.
Serio? Wydajesz się raczej chętna na takie tematy.
Lubię konwencjonalny seks.
Ja też. Mam swoje cztery pozycje
i wystarczy. Nie muszę kombinować w sypialni jak pies pod górkę.
Cztery. Ty na niej, ona na tobie.
Na pieska. A czwarta?
Nie ma czwartej. Tak palnąłem.
Nie będzie żadnego trójkąta.
Może jakieś całusy czy coś.
Dam Loganowi się pomacać, jeśli to konieczne.
Anne to wystarczy.
Na pewno, jest bardzo zaborcza.
Raz się wkurzyła o moją kuzynkę Sally,
bo się o mnie otarła na weselu.
Problematyczna anegdota.
Nie powinienem był tego mówić.
A jak Noah?
No tak.
Na pewno brakuje mu wyjść
-i zabawy. -Bo ona jest nudziarą.
Ale...
traktuje Ginny dosyć poważnie.
No wiem.
Dlatego miałeś się nim zająć
i zwrócić jego wzrok w innym kierunku.
Coś wymyślę. Obiecuję.
Użyj tego.
-Jasne. Sorki. -Odwagi.
Powiedział coś szokującego, ale... Zaczekaj.
Kupiłem ci coś.
„Jakiego koloru jest twój spadochron”?
Co to?
Wiem, wygląda słabo. Też tak myślę
o tych pseudoporadnikach, ale ten jest popularny.
Ponoć pomaga odnaleźć cel.
Zawodowy.
Wiem, że nie lubisz swojej pracy.
Pomyślałem, że chcesz poszukać nowej drogi.
Nie potrzebuję twojej pomocy.
-Nie rozwiązuj moich problemów. -Nie o to chodzi.
Ty doceniłaś moje marzenie
i było mi bardzo miło.
Poczułem, że ktoś we mnie wierzy. To było miłe.
Ja też wierzę w ciebie.
Dzięki.
Nie ma sprawy.
Co Anne lubi w łóżku? Pytam,
-bo mam się z nią bzykać. -Przestań.
-Pomocy! -Rozluźnij się, będzie łatwiej.
Nie, Audrey! Puść ją!
Zostaw ją!
Jesteś cała?
Tak.
Nie!
Audrey!
Ja byłam lepsza.
Potrzebuję cię. Nie umieraj.
Nie!
Rany, to ty ruszałeś rośliną?
No. Jestem w tym świetny.
Robiłeś to z gracją. To było piękne.
No to fajnie było.
Co? Czy ja umieram nagle?
Już po sztuce.
Trzeba będzie znaleźć
-inną metodę kontaktu. -Serio?
Tak. Daj telefon.
Dziękuję.
To czysto platoniczne, jak coś.
Nie wiem, co to znaczy.
Ale jesteś moją dziewczyną.
To się załatwiłeś.
To było wspaniałe.
Było świetnie.
-Hej. -Gratulacje.
-Dzięki. -Coś pięknego.
-Dobrze było? -Genialnie.
Byli wspaniali i cali we krwi, wow.
-Dzieci. -To co, idziemy?
-Pewnie. -Super.
-Będzie zabawa. -Dobra.
Jeśli nadal tego chcesz.
Ja chcę, dla mnie to nie nowość.
-Super. -Tak.
-No i... -Anne.
Dobranoc.
Do dzieła.
Sekundkę, już wychodzę.
Tak, słyszę cię.
Dobra, Emma. Tego chcesz? Chcesz dymać moją dziewczynę?
To ja wydymam twojego faceta. Od tego są przyjaciele.
Co by tu zrobić? Gumka w łóżku?
Czy folijka? Folijka wystarczy.
O kurde.
Nie przekażę żywności na kościół Biebera.
Napisze o tym? Dobra.
No dobrze.
-Ekstra. -No co?
Proszę. Zaraz wracam.
Nie musisz tego robić, jeśli nie chcesz.
-Serio. -Co?
Nie musisz niczego udowadniać Loganowi ani mnie.
W sensie mogę po prostu...
Robię to dla siebie.
Jestem otwartą seksualnie osobą.
-Słonko! -No to jazda.
Trzymałem to na specjalną okazję.
Będzie pasowało do reszty.
Nie marnujmy czasu.
Tygrysica z niej, co?
Też tu jestem.
Spróbuję wina.
Co ja wyprawiam
To jest przestępstwo
Kim ja się stałem
Ładny dom.
Tak nie można.
Cholera.
Co jest, kurwa?
Dasz radę.
„Ginny, kocham cię w chuj”.
Nie.
„Ginny, kocham cię w chuj”. Kurde.
Porządnie.
„Ty i ja to wieczność”.
„Jesteś ogniem, pożądaniem”. Bez cytatów.
Mogłem włożyć lepsze buty.
Anne, trochę wykluczyliśmy koleżankę.
Panie przodem.
Naprawdę fajnie,
ale wolałabym się już rozebrać.
-Tak. -Do dzieła.
-Dobra myśl. -Super.
-Mogę? -Proszę.
-Dzięki. -Jakie gładziutkie.
Mokry sen dermatologa.
-A moja sukienka? -No tak. Pozwól.
-Jestem jeszcze ubrana. -Na szczęście jestem oburęczny.
Proszę. Muszę wyczuć.
Może jednak pojedynczo. Już.
Co jeszcze potrafią te paluszki?
-Poszło. -Jest.
Udało się.
Robi się gorąco. To co, łóżeczko?
Albo dla ciebie zatańczymy.
Tak.
Zatańczymy. Alexa, puść cokolwiek.
Zaraz będzie pożar, co się dzieje?
Wiesz...
Chcę z tobą spędzić całe życie. Wyjdziesz za mnie?
Pospieszyłeś się.
Wiem. Ale jesteśmy razem na tyle długo,
że wiem, co jest naprawdę ważne.
Chcę zasypiać przy tobie każdej nocy.
Budzić się każdego ranka.
Jako pierwszy próbować nowych przepisów.
Widzieć twoją minę, gdy mówię, jakie są pyszne.
Gadam głupoty...
Bardzo cię kocham.
I...
Nigdy niczego nie byłem bardziej pewien.
To jak?
-No pewnie. -Tak?
Tak, wyjdę za ciebie.
Wiem, tylko...
-Założę go. -O Boże!
Boże.
-Kocham cię. -Ja ciebie też.
-Tak. -Bierzemy ślub.
Super.
Ściągaj spodenki.
-To chyba koniec. -Jeszcze jedna?
Serio?
Trochę już tańczycie.
No dobra. Anne.
-Czas... -Tak, czas!
Czas na nasz wspólny seks.
-Pewka. -No.
Do dzieła.
Mogę zdjąć ci spodnie?
-Tak, pewnie. -Spoko.
Jeszcze guziki.
-Podnieś tyłek. -Jasne.
Ale ciasne. Po kolei.
-Rany. -Wow. To było wyzwanie.
-Chodź, Anne. -Anne?
Sekundkę. Tylko...
Poprawię tylko... oświetlenie.
Lepiej?
Co się dzieje, Anne?
-To znaczy? -Nie chcesz tego?
Myślałem, że chcesz spróbować.
-Bo chcę! -No to się rozluźnij.
-Tak? -No.
Nie jesteś już z tym swoim nudnym facetem.
Nie był nudny.
Mówiłaś, że był nudny jak tosty.
Kocham tosty. Kto nie kocha tostów?
Pasują do wszystkiego i kojarzą się z ciepełkiem.
Peter nie jest nudny.
To dobry facet. Uprzejmy i słodki.
I zabawny. I wspiera mnie, troszczy się.
Nie zmusiłby mnie do trójkąta z tą okropną babą.
-Przepraszam. -Wspaniała to teraz nie jestem.
Masz rację. Nie chcę tego.
Ciebie też nie chcę.
Do zobaczenia w szkole.
No i zostali we dwoje.
Trzy razy?
-Proszę. -Dzięki.
Ledwo żyję.
Nie mogę się ruszać.
-Potrzebuję prysznica. -Ja też.
-I ciasta. -Zaczekaj.
Hej.
Cześć.
Za mną bardzo dziwna noc.
-No. -Coś się święci.
-Przedziwna noc. -Moment.
Ale zgłodniałam.
Zaczekaj. Przepraszam.
Zanim zaczniemy...
Muszę ci powiedzieć coś trochę strasznego.
Powiem, zanim stchórzę.
Dobrze.
Noah poprosił Ginny o rękę.
Zgodziła się.
Przykro mi.
Wiem, że uważasz go za miłość swojego życia.
Ale może nią nie jest?
Może była mu pisana Ginny.
A na ciebie czeka ktoś lepszy.
-Ktoś, kto... -Masz rację.
Tak?
Tak.
Bo myślałem, że się wkurzysz.
Ja też.
No to dobrze.
Ulżyło mi.
Bo czułem się winny.
Zamów coś sobie. A jak twój wieczór?
-Umieram z ciekawości. -Dobra.
-No to... -Przepraszam.
Boże, to Anne. Spałaś z nią?
No tak.
Przepraszam. Halo?
Tak?
Mogę być za jakieś 15 minut.
W porządku. Do zobaczenia.
Na razie.
Chce wpaść. Chyba zerwała z Loganem.
-Wiem. -Cholera.
Udało ci się!
Nie wierzę. Mogę iść?
W porządku? Niesamowite.
Masz, ja zapłacę.
Dwie dychy wystarczą?
Dziękuję ci.
To...
Jesteś cudowna.
Miałam klucze.
-Tak bardzo tęskniłam. -Ja też.
Ćwiczyłeś?
No.
-Cześć. -Cześć.
-Nie w porę? -A chcesz normalne druty
czy retencyjny?
Jak było?
Dobrze. Wróciliśmy do siebie.
-Sam się zdziwiłem, bo... -No.
Nie wierzę, że się udało.
-Wspaniale. -Tak.
Dziękuję za wszystko, Emma. Serio, jest... genialnie.
Do usług.
Cieszę się.
W tym naszym kinie puszczają w weekend Sok z żuka.
Skoczymy?
Chciałbym, ale skoro wróciłem do Anne,
nie może się wydać, że się znamy.
No tak.
Nie chcę jej oszukiwać.
Nie możemy się spotykać.
-Tego nie przemyśleliśmy. -No.
Totalnie. Totalnie nie przemyśleliśmy.
Ale możemy czasem gadać.
Jak się spotkamy w pracy.
Lepiej nie.
Jasne.
Pewnie masz rację.
Przepraszam, że nie dotrzymałem umowy.
Nie, spoko. Dzięki. Gratuluję.
Dziękuję.
Nie przeszkadzam już.
Ortodoncja, słucham.
Sprawdzę.
Brakowało mi tego.
Mnie też.
Pamiętasz, że zanim zrobiliśmy przerwę...
Mówiłem, że utknąłem. Zawodowo.
Tak.
Postawiłem na siebie i otwieram własną firmę.
Własny dom spokojnej starości?
Naprawdę myślę, że mi się uda.
Raty kredytu są teraz mega niskie.
Do tego Departament Zdrowia \przyznaje dofinansowanie.
-A opieka... -Nie musisz tego robić.
Nie rób tego dla mnie.
Myliłam się.
Mówiąc, że działasz zachowawczo.
Taki już jesteś.
To nic złego. Kocham cię.
Ja ciebie też.
SAVANNAH - REJSY
Topanga, no proszę.
TREVOR - DZIŚ O 19.30
Dla siostry w smutku. Wierzę w ciebie. P
Szczęśliwej rocznicy.
-Możemy pogadać? -Co jest?
Chciałam tylko powiedzieć,
że znalazłam mieszkanie. Wyprowadzam się.
I tak zbyt długo zwlekałam.
Czas na zmiany. Na nowe rozdanie.
-Kiedy? -Od przyszłego miesiąca.
Szybko!
Szybko.
Będzie nam ciebie brakować.
Dziękuję.
Przyszedł do ciebie list.
Dziękuję.
EMMA MOORE Z OSOBĄ TOWARZYSZĄCĄ
EMMA JESTEŚ WAŻNĄ CZĘŚCIĄ MOJEGO ŻYCIA. ZAPRASZAM CIĘ NA MÓJ ŚLUB.
OCZYWIŚCIE JEŚLI CHCESZ PRZYJŚĆ. NOAH
Emma?
Cześć.
Logan.
Co tam?
Mają tu pyszne salami, a naszła mnie ochota.
No i opróżniam butelkę... grenaczaja?
Grenache.
-Twoja wersja lepiej brzmi. -Dzięki.
-Mogę się przysiąść? -Spoko. Twój teren.
Kluczem do dobrej wędliny
jest stosunek chlorku sodu do azotanu sodu.
-Proszę. -Dzięki, Tommy.
Kiedy żyłem w Italii...
Logan, chcę zjeść.
Wrzucasz czasem na luz?
Tak.
-Jasne. -Napij się ze mną.
Dzięki. I przepraszam.
Wszystko gra?
Tak jakby.
Kumpel wrzucił post,
że jego wersja Desire Under the Elms
trafi na Broadway. No i się nakręciłem.
Nie czujesz czasem, że wszyscy zostawiają cię w tyle?
Bez ustanku. Głównie to czuję.
Tak?
Były zaprosił mnie właśnie na ślub.
-No nie. -O tak.
-Pójdziesz? -Raczej nie.
Nie będę się dobijać.
Czasami...
Zobaczenie, że ktoś, kto był nam bliski kocha kogoś innego, czasami pomaga.
Bardziej wkurzającego zdania w życiu nie słyszałam.
Albo bardziej sensownego. Nie wiem.
Ale nie możesz iść sama, bo to...
-Żałosne? -No. Szalone.
-Głupie. -Na szczęście
jestem doskonałym towarzyszem.
-No weź. -Co?
Chcesz iść na wesele mojego byłego?
Serio. Możemy się dobrze bawić.
Oboje lubimy wino.
Nie szanujemy swoich tętnic.
Wesele jest na promie w Savannie.
Nie mam choroby morskiej.
Nigdy nie byłam na weselu na łodzi, a ty?
Ja też nie.
Kapitan udzieli ślubu?
Nie.
Cześć.
-Przyniesiesz nam po drinku? -Jasne.
-Cześć. Chodź. -Jasne.
-Cieszę się, że jesteś. -Ja też.
Nie wierzę, że się żenisz.
Szaleństwo, co?
-Cieszę się, Noah. -Dzięki.
-Kiepskie wino. -Dobry żart.
-Cześć. Noah. -To...
-Logan? -Anne.
-Emma. -Peter.
Co tu robicie?
-Noah to mój kumpel. -Znacie się?
-Nie jakoś dobrze. -Skąd?
Pracujemy w jednym budynku.
-Zgadza się. -Tak.
Masa pięter, masa ludzi.
-No nieźle. -No, nieźle.
-Bo ja wiem. -My się... Kim jesteś?
Peter. Chłopak Anne.
Ty jesteś Peter.
-Śmiesznie to powiedziałeś. -Jesteście parą?
-My tylko... -To randka.
-Tak. -Weekendowa.
Od kiedy się czepiasz długości randek?
-A ty znasz Emmę? -Oj tak, poznały się.
Tak, pomagała nam przy musicalu.
-Tylko raz. -Raz i już.
-Raz? -Rany, już wypiłam.
-Komuś jeszcze? -Poproszę.
Nie trzeba.
-Pomogę ci. -Nie trzeba.
Nalegam.
Fajnie, że się znacie.
Przepraszam, nie sądziłem, że będziesz.
Spoko.
Byłam dla niego ważna, więc mnie zaprosił.
-I wyszły z tego niezłe jaja. -Dobrze cię widzieć.
Jesteś z Loganem? Co ty...
Nieważne. Nie twoja sprawa.
Spoko.
A ty co tu robisz?
Nie sądziłam, że aż tak się przyjaźnicie.
No, jesteśmy dość blisko.
Rany. Odzyskałeś Anne, masz nowego przyjaciela.
Świetnie to sobie ogarnąłeś.
Nie wiedziałem, że tak wyjdzie.
Mogę coś podać?
Poproszę cztery razy Savannah Fizz.
Trzy. Dla mnie Dirty Kettle Martini.
Robi się.
Jak się trzymasz?
Dobrze.
Znalazłam mieszkanie.
-Tak? Super. -Wiem.
Zapisałam się na kursy.
Skończę studia i zajmę się doradztwem zawodowym w szkołach.
Boże, fantastycznie.
-Praca z dzieciakami, idealnie. -Dzięki.
Dlatego nazywa się Jezioro łabędzie.
-Opowiadasz to? -Tak.
Za Noaha i Janice.
-Ginny. -Ginny.
-Było blisko. -Tak.
Peter. Przyszedł wujek Ginny.
Od nieruchomości komercyjnych.
Chętnie z nim pogadam.
Peter otwiera dom spokojnej starości.
Ryzykowna decyzja, ale nie poddaje się.
-Tak. -Zawsze w ciebie wierzyłam.
-Tak. -Jesteśmy z niego dumni.
Dzięki, stary.
Noah.
Są gotowi.
-Tak. -Daj czadu.
-Połamania nóg. -No dobra.
Piękny dzień.
Odpływamy?
-Chodźmy popatrzeć. -Jasne.
-Pa! -Pa.
-Staniemy z drugiej strony. -Tak.
-Szukałam cię. -Tak?
Co się dzieje?
Wyszedłem pooddychać.
W porządku?
Tak.
To nie przez Logana?
Peter?
Peter.
Dlaczego powiedziałaś, że zawsze we mnie wierzyłaś?
Co?
Tak powiedziałaś.
-Bo wierzyłam. -Nie wierzyłaś.
-To znaczy? -Nigdy we mnie nie wierzyłaś.
Dlaczego tak mówisz?
Emma wierzyła we mnie bardziej.
-Emma? -Tak.
Przepraszam.
Co to ma wspólnego z Emmą?
Emma.
Przepraszam, że nie chciałem się z tobą widywać.
-Tęsknię za tobą. -Co?
Peter. Czy ty...
Znamy się jednak trochę lepiej.
-Przyjaźnimy się. -Nie. Wykorzystałeś mnie.
Do czego?
-Oboje się wykorzystaliśmy. -Ja odpadam.
Zaczekaj. Mówiłaś mi,
że ten powolny żar
to rzadkość.
Jesteś moim żarem.
Co tu się odpierdala?
Co się dzieje?
Ona się rucha z moim facetem.
Spokojnie, z nikim się nie rucham.
-To nie tak. -A jak?
Cześć, co tam?
-Nie. -No dobra.
Posypały nam się związki. Wtedy się zaprzyjaźniliśmy.
Nie rób tego.
Chcieliśmy sobie pomóc
i was odzyskać.
Ja miałam rozbić wasz związek,
a Peter wasz.
Teraz to brzmi głupio.
-Pojebane. -Co, kurwa?
Czekajcie. Grałaś w Little Shop w liceum?
Czyli jesteś walnięta. Super.
Noah, musisz ich stąd usunąć.
-Jesteśmy na łodzi. -Wymyśl coś.
Mieliśmy was za miłość naszego życia.
Chcieliśmy was odzyskać.
-Tobie się udało. -Popełniłem błąd.
To jakiś żart.
Po tym wszystkim mnie porzuciłeś.
Byliśmy tak blisko, a ty bez trudu o mnie zapomniałeś.
Nieprawda.
Spóźniłeś się. Myliłam się co do ciebie.
Może ja jestem twoim żarem, ale ty nie jesteś moim.
Wal się, Peter.
Daj mi coś powiedzieć...
Anne.
Śpisz?
Nie, ale z tobą nie gadam.
Nie szkodzi.
Chcę tylko coś powiedzieć.
Bo wiesz...
Choć jesteśmy na siebie wściekli,
nie żałuję tych wspólnych lat.
Ani trochę.
Stworzyliśmy dom.
Przeszliśmy przez śmierć dziadków
i dwóch chorych kotów.
Kochaliśmy się. I to mnie cieszy.
Możesz powiedzieć, co czujesz, jeśli chcesz.
Myślałam, że Logan pomoże mi
stać się wyzwoloną artystką.
Ale może to nie ja.
Może jestem tylko spiętą babką od angielskiego,
która kocha teatr i nie pisze się na trójkąty.
Nie szkodzi.
Lepiej. To idealnie do ciebie pasuje.
Też czuję się szczęśliwa.
Dziękuję.
Poza tym, że twoja kumpela chciała rozbić mi związek.
-To mnie nie cieszy. -Nie powinno.
Dobrze was widzieć.
Noah.
-Zaczekaj. Rozumiem. -Emma.
Sekundę.
Przepraszam.
Wiedz, że było mi strasznie ciężko.
To żadne usprawiedliwienie, ale...
Przepraszam.
I tyle.
Dobra. Jednej rzeczy nie rozumiem.
Nudziłaś się, gdy byliśmy razem.
Nie jestem zabawny, nie jarasz się zdrowym odżywianiem.
Pasowaliśmy w ogóle do siebie?
Nie sądzę.
Dlaczego chciałaś wrócić?
Nie chciałam dłużej szukać.
Może nie da się tego wymusić.
Trzeba dawać z siebie wszystko,
a jeśli ci się poszczęści,
to kogoś znajdziesz. Tak, jak ty Ginny.
Tak.
Gratulacje.
Szczere.
-Uważaj na siebie. -Jasne.
I precz od mojej żony.
Poważnie.
Jasne.
Jak panu minął pobyt?
Tragicznie.
No nie wierzę.
Panie i panowie, kapitan prosi o zapięcia pasów.
Prosimy o powrót na miejsca i zapięcie pasów.
Dziękuję.
Mówi kapitan. Nie ma powodów do obaw.
To tylko kieszeń powietrzna.
Wszystko jest w porządku. Można już zdjąć maski.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska