Co ty wyprawiasz? Na niebieską ciężarówkę.
GRANICA MIRZAPURU I DŹAUNPURU
Dheeraj, daj pusty worek!
Kumar, opróżnij go w końcu.
Śpij. Zeszło mi dłużej, niż myślałem.
Przyniosę ci ubrania, przebierz się.
Co to jest?
Dlaczego mi nie powiedziałeś? Nie do wiary!
Boże. Pokaż to.
Rzadko się odzywam,
ale to nie znaczy, że możesz być lekkomyślny.
Czemu milczysz? Mów, jak to się stało.
Rodzina staje na nogi.
Powinieneś być odpowiedzialny.
Dobrze, nic mi nie mów.
Ale pamiętaj.
Wszyscy cię potrzebują.
A ty?
Ja?
Ja najbardziej.
Nie.
Ja mogę zająć się tobą.
Panie Guddu, telefon i ubrania pasują.
Nieopodal stało też auto pani Golu.
Tato...
Nie ma już nic... do powiedzenia.
Tato...
PURVANCHAL
Czego chcesz?
Czemu to zrobiłeś?
Dostałem dobrą ofertę. Dlatego.
I teraz zgnijesz w więzieniu. Co w tym dobrego?
Na wolności nie było lepiej.
Muszę zadbać o rodzinę.
Na zewnątrz niewiele mogłem dla nich zrobić.
Zostanę tutaj,
a oni będą żyć w spokoju.
Miałeś talent.
Mogłeś ich przerosnąć.
Zdradzę panu sekret, panie Pandit.
Liczy się tylko jedno.
Ja. Moje zdanie.
Moje pragnienia.
Moje uczucia.
Pan, społeczeństwo. Nie ma znaczenia, czego chcecie.
Dostałem ofertę. Dźaunpur chciał mi dobrze zapłacić.
Więc się zgodziłem.
To wszystko.
Proszę nie szukać we mnie nadziei.
Nie jestem pana synem.
Dzieci, na dzisiaj to tyle.
Jutro musicie zaliczyć sprawdzian.
- Dobrze? - Tak jest!
Twoja herbata.
- Jak ma na imię? - Aarav.
Aarav. Dobrze.
Wczoraj kłócił się z dziećmi.
- Łobuzuje. - Bardzo.
- Mamo? - Tak?
- Do widzenia. - Do widzenia.
Pa.
REZYDENCJA SHUKLÓW
Zapraszam.
Zamysł...
zostawienia ciała Golu przy granicy jest klarowny.
Rzuciłeś wyzwanie Guddu.
A rodzina Tyagich będzie próbowała obwinić cię za zabicie Golu.
Wiedziałem, że Dadda i Bharat kiedyś mnie zdradzą.
Dlatego zamiast dać obwinić się za śmierć Golu,
wziąłem pełną odpowiedzialność.
To przysporzy mi chwały i wyśle Guddu jasną wiadomość.
Słuchaj, jesteś teraz
na najsilniejszej pozycji w Purvanchalu.
Jeśli weźmiesz na siebie śmierć Golu,
Guddu po ciebie przyjdzie.
Potrzebujesz planu. Jesteś z tym sam.
Zastanawia mnie tylko, dlaczego ofiara postanowiłaby
wejść w twoją pułapkę.
Ufasz mi?
Wyrwałeś mnie z objęć śmierci.
Śmierć musiała się cofnąć.
Dałeś mi dom, rodzinę.
Widzę świat.
I pytasz, czy ci ufam.
Mogę zastosować się do twojej sugestii.
Ale zanim to zrobię,
chcę twojej zgody i przebaczenia.
LAKHNAU
Czy to właściwy wybór?
Nie chodzi o wybór, a o wykorzystanie szansy.
Jeśli ją wykorzystam, stan będzie wolny od zbrodni.
Ale to może zagrozić mamie i dziecku.
Guddu pod presją może zrobić wszystko.
Guddu może być nerwowy z natury,
ale dla niego ego jest ważniejsze od skrzywdzenia Tripathich.
I musimy się z tym zmierzyć.
Guddu jest jak demon Bhasmasura.
Czy wróg, czy rodzina,
każdego może obrócić w pył.
Dopóki Tripathi są z nim, będą w niebezpieczeństwie.
Nie zwlekaj z podjęciem decyzji.
Do roboty!
Pełnimy wartę.
Musimy kogoś odwiedzić.
Ale...
Zostałem sam, tato.
Czuję, że się duszę.
Wszyscy moi bliscy umierają.
Z bólu czuję się odrętwiały.
Odrętwiałem, tato.
Skąd bierzesz siłę?
Jakim cudem się trzymasz?
Co mam zrobić?
Powiedz.
Co zrobić?
Pierwszy raz prosisz mnie o radę.
I pierwszy raz nie mam żadnej.
Moje sposoby i zasady
nigdy nie miały znaczenia.
Tylko oszukiwałem siebie
i moją rodzinę.
Trzymaliśmy się tych zasad.
Obaj walczyliśmy z niewłaściwych pobudek.
Powinienem był nauczyć cię kochać, a nie walczyć. Siebie również.
Ale może zrozumiałem to za późno.
Może?
To nie pomaga, tato.
Co chcesz zrobić?
Co mówi ci twoje serce?
Tego właśnie nie mogę zrozumieć.
Te ręce...
pozbywają się każdego wroga.
- Potrafię tylko zabijać. - To zabijaj.
Gdy tu trafiłem,
nauczyłem się jednej rzeczy.
Liczy się wyłącznie przetrwanie.
Zrób to, co musisz.
Już we mnie nie wierzysz.
Nie w ciebie.
Nie wierzę w siebie.
Szefie.
Dalej.
Chwała Indiom. Starszy posterunkowy Pathak.
- Jak się masz? - Dobrze.
- Powiedz mi coś. - Tak?
Znasz Guddu Pandita?
A kto w Purvanchalu go nie zna?
Powiedz mu, że inspektor generalny chce go widzieć na komisariacie.
W Mirzapurze to Guddu decyduje, kto się z nim spotyka.
Żeby go zobaczyć,
my musimy iść do niego.
Jak nazywa mnie to miasto?
Panem Guddu!
Mówię o wszystkich.
Gangsterem.
Co oznacza...
pracownika, który zabiera cię od życia do śmierci.
Więc bądźmy gangsterami.
Jedziemy do Dźaunpuru. Potrzebujecie amunicji? Dostaniecie ją.
Chcecie więcej? Dostaniecie.
Byle Dźaunpur stał się cmentarzem.
Ktoś wygląda podejrzanie,
nie podoba się wam, to strzelacie.
Bo chcemy szacunku.
I co dla niego zrobimy?
Rozjebiemy Dźaunpur!
Rozjebiemy go, szefie!
Rozjebiemy Dźaunpur!
Rozjebiemy go, szefie!
Podejdźcie.
Szefie, przed bramą stoją dwa radiowozy.
Zatrzymaj ich tam. Tausif.
- Tak? - Chodź.
- Zniszczymy Sharada Shuklę. - Ruchy.
Bierzcie wszystko.
Schowaj je.
Chodźmy.
Z drogi, skurwielu!
Jak ma się biznes dywanowy?
Dobrze.
Panie Dubey, co pana tu sprowadza?
Większość policji w Mirzapurze pracuje pode mną.
Pozostali trzymają się z dala.
Szuka pan dywanu?
Jestem listonoszem. Do tego drogim.
Tak, proszę pani.
Tak, dam go pani.
Mówi Madhuri Yadav. Przejdę od razu do rzeczy.
Więzisz Beenę Tripathi i jej syna.
Przekaż mi ich bezpiecznie.
W zamian przyjrzę się sprawie Ramakanta Pandita
i dopilnuję, by uniknął kary śmierci.
Bo do tego to zmierza.
Na pewno to wiesz.
- Guddu Pandit. - Tak.
Podobno premier ma odpowiadać za cały stan.
Liczę, że nie bierzesz strony konkretnego dystryktu.
I co mogło zmusić panią premier do rozmowy z pospolitym gangsterem?
Beena Tripathi to nie bukiet, którego używam do dekoracji.
Nie przeżyłaby tutaj.
- Jeśli ojcu coś się stanie... - Pamiętaj,
że od rozpętania walki w Mirzapurze powstrzymuje mnie tylko
bezpieczeństwo rodziny.
W porządku.
Każdy zrobi, co uzna za stosowne.
Jako premier podejmujesz decyzje w interesie społeczeństwa.
Już podjęłam decyzję.
Chciałam ci tylko dać szansę na ocalenie Ramakanta Pandita.
Ponoć to dobry człowiek.
Ale mogę się mylić.
W końcu to twój ojciec.
Telefon spełnił swoje zadanie. Użyć i wyrzucić.
Dziś pokonamy strach przed matematyką.
Strach przed matematyką?
Kto zna pełną formę matematyki?
„Zawsze będę cię nawiedzać”.
Będzie cię nawiedzać, jeśli będziesz się jej bał.
- Pełną formą jest... - Dzień dobry!
Witamy.
Dokładność pamięci, talent, ciężka praca, uczciwość.
Co się stało?
Rozwiązujcie zadania, zaraz wrócę.
No powiedz.
Dimpy, co się stało?
Zmieniają sędziego.
Ściągają kogoś z Lakhnau.
Rozprawa już w tym tygodniu.
- W tym? - Co?
Dlaczego tak nagle?
Czasu nie cofniemy.
Taty nie da się uratować.
- Cicho bądź. - Ty...
W czasach starożytnych, gdy rodzinę dotknęła śmierć,
nawet wróg przerywał wojnę.
Aby dać czas na żałobę.
Nie sądziłam, że Madhuri może być tak bezlitosna.
Żałoba jest ważna.
Bez niej stracisz równowagę.
Jak wtedy podejmiesz decyzje?
W żałobie zabijam wrogów.
Nie chcę cię powstrzymywać.
Ale martwię się, czy wybierzesz mnie, czy ojca.
Odpowiadam za ciebie i twoje dziecko.
Dałem ci słowo.
Co do mojego ojca,
dość już w życiu straciłem. Nie stracę też jego.
Nie martw się.
Jestem matką. Martwienie się to moja natura.
Ufam ci.
Musiałeś podjąć właściwą decyzję.
Prawda, kochanie?
Tak, syneczku?
Guddu jest osaczony.
W tym domu dawno nie było deseru.
Postarajmy się nie zepsuć nastroju.
Musisz zamknąć konto u Sharada.
Źle zrobiłeś, ufając mu.
Ja też.
Przy stole nie mówimy o interesach.
To twoja zasada.
Babci nie obowiązują zasady.
Zgadza się, Ginni.
„Nie obowiązują”.
- Tato. - Tak?
Myślałem o tym, co zrobić dalej z biznesem.
Siwan jest nasycony. Powinniśmy się rozwijać.
W Purvanchalu panuje duży chaos. Powinniśmy to wykorzystać.
Kradzieże aut i alkoholu
to nielegalna działalność. Odbiło ci?
Mądrze jest postępować ostrożnie.
Zdecyduj się w końcu.
Jak nic nie robię, mówisz, że się obijam.
Gdy robię, powstrzymujesz mnie.
- Czego chcesz? - Posłuchaj.
Zapominasz o czymś ważnym.
To koniec Golu, ale nie zemsty.
Guddu wciąż żyje.
Guddu już wykopał sobie grób!
Nie musimy nic robić.
Jeśli nie zaznaczymy obecności w Purvanchalu,
- nic się nie stanie. - Bihar ponad wszystko.
Pewnie znasz to hasło.
Dramaty zostaw obcym, w domu nie chcę żadnych awantur.
Masz rację. Rodzina też jest ważna.
Chcę tylko powiedzieć,
że kontrolując emocje, zachowasz spokojny umysł.
Poza tym ignorujesz Saloni.
To nieprawda, tato.
Dobrze się mną zajmuje.
To dobrze.
Ale dawno nigdzie nie wychodziliście.
Zróbcie sobie wolne.
Mam coś pilnego do załatwienia.
- Mogę się tym zająć. - Nie.
Ja muszę to zrobić. Ile będziesz mnie wyręczał?
Ginni, wystarczy słodyczy.
Rozboli cię brzuch.
Nie spóźni się do szkoły?
Koniec śniadania, idź już.
Odwiozę ją. Mam po drodze.
Nie, Saloni ją zabierze.
A wy się jakoś dogadajcie.
Muszę iść. Porozmawiam z tatą później.
Chodź, Ginni.
Chauhan, pozycja?
Jesteśmy przy wejściu.
- Srivastava? - Gotowy.
Himanshu?
Na miejscu.
A Mishra?
Przy wyjściu.
Jeśli ktoś chce zajarać, to teraz.
Obserwujcie każdy ruch
i informujcie mnie.
Tutaj.
Chodźmy!
Tato, dziś zaczynamy od matematyki.
Odrobiłam pracę domową, nie musisz się martwić.
Tato, nigdy nie słuchasz.
Szefie.
To pierwszy dzień rozprawy.
Jest pan Ramakant. Oby zapadł dziś wyrok.
Sąd idzie. Proszę wstać.
Wstajemy.
Zaczynamy rozprawę!
Tato.
Przyszedł pan Guddu!
Witamy!
- Panie Guddu. - Witamy.
Dzień dobry.
Dzień dobry, panie Guddu.
Dzień dobry.
Saloni?
Kto to jest?
Czemu jest związana?
- Porwano ją dla okupu. - Dla okupu?
- Szwagierka! - Zamknij się.
To nie twoja szwagierka, Shatrughan?
Saloni...
- Masz przesrane. - Saloni...
Saloni.
Posłuchaj mnie.
Puść mnie, Chote!
Nie mogłem nic zrobić.
Wyjaśnię to. Wysłuchaj mnie.
Proszę cię, Saloni.
Chote, puść mnie!
Zrobiłeś mi to, choć znałeś prawdę.
Mieliśmy zabić Daddę. Czy teraz musimy też ją?
- Saloni. - Puszczaj!
Chote!
Chote, puść mnie!
- Wszystko naprawię. - Nic nie powiem.
Chote, proszę, otwórz drzwi.
Chote!
- Chote! - Wrócę tu.
Niedługo wrócę.
Zanim sąd ogłosi wyrok,
czy ktoś chciałby coś dodać?
Nie mam nic do powiedzenia.
Nie, Wysoki Sądzie.
Sprawa numer 48673,
stan kontra Ramakant Pandit.
Sąd uznaje Ramakanta Pandita, syna Virendrakanta Pandita,
za winnego.
Pan Pandit już się nie wywinie.
Kara śmierci czy dożywocie?
Panie Pandit, proszę wstać.
Zgodnie z art. 353,
za zabicie urzędnika państwowego,
oraz zgodnie z art. 302, Ramakant Pandit zostaje skazany...
Oskarżenie buduje fałszywą sprawę.
Ja, Robin Radheshyam Agarwal,
znam prawdę.
Inspektor Maurya i Ramakant Pandit
pojechali tam po Guddu Pandita.
Tak właśnie było.
A wiem to, ponieważ...
przekazałem dowód na szemrane interesy Guddu
Ramakantowi Panditowi.
Prokuratura i policja ukrywały ten fakt.
Mogą kłamać o całym zajściu.
Chętnie przedstawię dowód w sądzie.
Oszalałeś?
Byle kto może tu pleść bzdury?
Tak nie można.
To sąd.
Panie Panch, skąd te nerwy?
Jeśli macie mocne dowody,
walczcie, kto was powstrzymuje?
Nie boję się nikogo.
Ale kim on jest?
Przychodzi na każde posiedzenie, grzeje ławę i wychodzi.
Jeśli ma dowody, czemu wcześniej milczał?
Wysoki Sądzie, to ważna sprawa i nie powinno być żadnych zaniedbań.
To może zniszczyć wizerunek sądu.
Panie Dubey, jeszcze słowo
i oskarżę pana o obrazę sądu.
Szanujmy powagę sądu.
Jeśli nie wolno nam wyrazić opinii,
to i mnie oskarżcie o obrazę sądu.
Proszę usiąść. To sąd.
Nas też!
Proszę o ciszę!
Cisza!
Szanujmy się.
Cisza na sali! Cisza!
- W porządku. - Tak.
Sąd wstrzyma się z decyzją.
Policja ma niezwłocznie
spisać zeznania Radheshyama.
Dopiero wówczas wyznaczę termin kolejnej rozprawy.
Koniec posiedzenia.
- Dimpy. - Proszę ze mną.
Niezłe wejście. Idziemy.
To ciężka praca.
Staram się.
Jeśli coś zepsuję, wybacz mi.
Dam panią premier.
Proszę pani, to pan Dubey.
Plan wziął w łeb.
Dzień dobry.
Sprawę Pandita przełożono,
a nasz plan dotyczący Guddu również się nie powiódł.
Nie zrobił zamieszania.
O szczegółach opowiem, gdy spotkamy się osobiście.
Chwała Indiom.
- Ogląda film? - Tak.
- Dobrze. - Zmuszam go.
Będę potrzebował twojej pomocy z pewnymi sprawami.
Zapisałem sobie twój numer.
Bardzo dziękuję.
Zrób dla mnie bhelpuri.
Dimpy...
- Dimpy. - Nie jestem zła.
Tylko smutna.
Wszyscy myślą, że trzeba mnie chronić.
Jakby obowiązki mnie przerastały.
Ale radzę sobie lepiej niż inni.
Tak.
To mój ojciec. Zrobię wszystko, żeby go uratować.
- Jestem obca? - Daj spokój.
Ja jestem.
Zawsze wierzyłem, że nie ma nic ważniejszego
od pieniędzy i ode mnie.
Ale gdy cię poznałem, pojąłem,
że najważniejsze jest życie dla innych.
Wszystko to zrobiłem dla rodziny.
Tak, popełniłem błąd.
Ukryłem to przed tobą.
Dimpy Pandit,
czy dasz kredyt zaufania Radheshyamowi Agarwalowi?
Proszę.
- Proszę. - Nie dostaniesz go.
To uczciwe.
Nie, ustawcie się z powrotem.
Będzie ładne rodzinne zdjęcie.
Dołącz do nas, Guddu.
Bez ciebie nie będzie kompletne.
Nie mogę. Nie jestem jej ukochanym synem.
Guddu...
Dlaczego dałeś ojcu dowód?
Zrobił to, co kazał mu ojciec.
On nie ma języka?
Musisz mówić za niego?
Zwykle nawijasz jak najęty.
Mów śmiało.
Wiem, że nie obchodzi cię, kto dał ten dowód.
Jesteś wkurzony, bo myślisz, że cię zdradziłem.
Obchodzi mnie,
Radheshyamie Agarwal.
Wiedziałeś o wszystkim.
O interesach, rodzinie.
W co ty grasz, dupku?
- Guddu. - Gram?
Źle to odbierasz.
Uznaj mnie za brata i mi wybacz.
Miałem tylko jednego brata. Był nim Bablu Pandit.
Guddu!
Nic mi nie jest.
Ty...
Zniszczyłeś moją rodzinę.
Co sobie myślałeś?
Że jestem głupcem.
Guddu jest idiotą.
Ptasim móżdżkiem.
„Mogę go wydymać. Jest popychadłem”.
- Źle mówię? - Guddu.
Co tu robisz? Co ci mówiłam?
Że nie powinieneś wracać.
Ta rodzina
potrafi o siebie zadbać. Zabieraj się stąd.
Oślepłaś!
Od tej nienawiści nawet własna matka ma mnie gdzieś.
Już nawet mnie nie przytula.
Prawda? Bo teraz ma rodzinę!
Gdyby nie jego dowód,
tata by go nie zastrzelił i byłby wolny.
A ja zawsze byłem kretynem.
Kontynuowałbym to szaleństwo. Ale z dala od wszystkich.
Z dala od rodziny!
Ale on zrozumiał swoje miejsce.
Jakie miejsce?
Może porozmawiamy o twoim?
Nie, poczekaj chwilę.
Nie miałem niczego.
Znalazłem rodzinę.
Ty miałeś wszystko. Ale straciłeś to.
Miałeś tylko Golu.
Teraz jej też nie ma.
Ostrzegałem ją, ale nie mogłem jej powstrzymać.
Ale dłużej nie pozwolę ci
krzywdzić mojej rodziny.
- Spotkałeś się z Golu? - Tak.
Zamknęła konto, wzięła pieniądze i wyszła.
Jeździłem za Golu po całym mieście,
szukając jej jak wariat,
a ty nie odezwałeś się ani słowem?
Opiekowałeś się rodziną.
Owszem.
Spalili Golu żywcem!
- Ty skurwielu! - Guddu!
Zostaw go!
- Nie! - Zostaw!
Zostaw go, Guddu!
Guddu, zostaw go!
Guddu...
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel