Poprzednio...
Nieważne, czego chciał Nate. To był mój rozkaz.
Skąd ta krew?
Nie chce pan mówić o śmierci Nate'a.
To sygnał, że musimy o tym porozmawiać.
To nie była twoja wina.
Rozumiem, że od tamtego wydarzenia jest pan z żoną w separacji.
- Ray prześpi się na wersalce. - Brakuje mi was.
Szkoda, że tak wyszło.
Wszyscy mamy nadzieję, że się między wami ułoży.
- Cześć, tato! - Mógłbyś kiedyś wpaść.
Po co, skoro już tam nie mieszkam?
- Czysto! - Miałeś nie wchodzić do tunelu!
Póki nie zaliczysz Zielonych, jesteś członkiem trzeciego oddziału SEAL.
- Racja. - Nie dorósł do tego!
AL-HOOL, SYRIA PÓŁNOCNO-WSCHODNIA
Podobno ćwiczyłeś.
Widziałem, jak upada.
Mówisz, że Molly tego nie chce?
Chce się wszystkiego pozbyć?
Tak twierdzi. Kazała mi wszystko sprzedać.
Próbuje sobie ułożyć życie po śmierci Nate'a.
Ale strasznie tu tego dużo.
Mogłabym się na nią wypiąć i znaleźć jej innego pośrednika.
Zjedzmy razem kolację.
- Coś meksykańskiego? - To zły pomysł.
Skądże, świetny.
- Pamiętasz, co stało się ostatnio? - Jasne.
- To zbyt pogmatwane. - Dla dzieciaków?
Dla wszystkich.
To zawsze nam wychodziło.
Problemem było to, że nigdy mnie nie było.
Raczej to, że nie ma cię, nawet kiedy tu jesteś.
Musiałem ciągle wyjeżdżać.
Jeśli robimy sobie przerwę, to od wszystkiego.
Zatrudniłem ogrodnika.
Gościa od koszenia trawy? Nie żartuj.
Ostatnim razem pokłóciłem się z Molly, bo zapomniała o nawozie.
Uznałem, że ogrodnik jest tańszy od rozwodu.
Postanowiliśmy z Alaną, że na jakiś czas się wyprowadzę.
Przykro mi to słyszeć.
Tak to bywa.
Wprowadź się do nas.
Spędzisz trochę czasu z chrześniakiem.
Chrześniaka zdzierżę, ale nie twój wypicowany trawnik.
Poza tym Ray by się na mnie obraził.
OŚRODEK SZKOLENIA MARYNARKI WOJENNEJ KWALIFIKACJE DO ZIELONEGO ODDZIAŁU
Szybki jesteś, Spenser. Dobry finisz.
Dobra, kończcie! Przed nami wielki dzień!
Dobre ruchy... i silne tętno.
Mówię ci, ma wzrost po moim tacie.
Wspominałem, że mój dziadek grał z Reedem w Knicksach?
Coś pamiętam.
Ilość płynu w normie. Położenie główkowe.
Jeszcze jakiś miesiąc.
- Dwudziestego dziewiątego? - Zgadza się.
Dziecko też ma głos. Czasami wychodzą wcześniej.
A jeśli mąż będzie poza domem?
- Jaki ma pan plan służby? - Nieprzewidywalny.
Służy pan w wojskach logistycznych, prawda?
Pa.
To zdjęcia satelitarne opuszczonego szpitala
w syryjskim mieście Al-Hool.
Opuszczonego? Za dużo tam śladów opon.
Sądzimy, że siły rządowe produkują tam broń biologiczną.
- Przecież mają mobilne laboratoria. - Zapewne pamiętacie doktora Luciena.
- O nie, Doktor Śmierć. - Witam.
Nasz sukces w niszczeniu mobilnych laboratoriów
zmusił reżim do powrotu do stałych obiektów.
Wybierają szpitale, bo sądzą, że ich nie zbombardujemy.
Dowództwo nie wyda zgody na uderzenie bez dowodu,
- że produkują tam broń chemiczną. - Co ich przekona?
- Dowody fizyczne. - Próbki?
To nie koniec.
Satelita przelatuje co siedem godzin, robiąc sześć zdjęć.
Wczoraj wyłapał to.
- Te kropki to... - Martwe bydło.
Najwidoczniej mieli przeciek.
Ostatnio toczą się tam walki.
Sądzimy, że zabłąkany pocisk uderzył w magazyn.
Blisko szpitala.
Będziemy obserwować ruchy Syryjczyków.
- To musi być szybka robota. - Kto broni szpitala?
Sześcioosobowy oddział.
Sześciu ludzi ochrania fabrykę broni chemicznej?
Tak niewielu, że umknęło to naszemu analitykowi.
Ale zdradziły ich martwe krowy.
- Co to za świństwo? - Pewnie sarin albo VX.
Który jest gorszy?
Dziesięć litrów sarinu może wybić całą populację Ziemi,
ale pewnie myśli pan o VX.
To najbardziej śmiercionośna substancja
wymyślona przez człowieka.
Będziemy mieć z tym kontakt?
Prawdziwa podróż marzeń.
Rozumiem, że przelot śmigłowcami odpada.
Rosjanie grożą, że zestrzelą każdy wrogi statek powietrzny.
Spadochrony.
Dobry pomysł. Wyskoczymy jeszcze w Iraku i dolecimy w cel pod czaszą.
- A ewakuacja? - Ile do granicy?
- 18 kilometrów. - Najbliższe siły reagowania?
W Peshmerdze na granicy.
Niech będą w pogotowiu. Zabiorą nas po skończonej akcji.
W okolicy działa też armia rosyjska.
Dowództwo nie zgodzi się na nic, co grozi
- nadzianiem się na Rosjan. - Tchórze.
- Załatwimy lokalne pojazdy. - Ile?
Góra trzy.
Musi być nas niewielu. Ilu pasażerów?
To Syria, więc wielu nie trzeba. Dwóch saperów.
Tłumacz zbędny, bo macie Raya i Trenta.
- Tylko dwóch saperów? - I on.
- Co? - To nie był mój pomysł.
Kolejny genialny koncept dowództwa.
Nie wiemy, czy fabryka nie jest dalej zanieczyszczona.
- Syryjczycy nie posprzątali? - O ile wiemy,
ewakuowali naukowców i zamknęli fabrykę,
żeby oczyścić okolicę.
Zieloni, czas na waszą pierwszą ocenę.
Dziś oceniacie się nawzajem.
Po jednej stronie zapiszcie nazwiska pięciu rekrutów,
którzy najlepiej spisali się podczas szkolenia,
a po drugiej nazwiska pięciu najgorszych.
Podliczymy wyniki i wywiesimy nazwiska słabeuszy na tablicy.
Najgorszy z tej piątki zostanie skreślony z listy rekrutów.
- Jakieś pytania? - Czemu nie wywiesicie najlepszych?
Na tym poziomie
miejsce w pierwszej piątce oznacza wynik dostateczny.
Pozostali obleją.
Ci najlepsi nie dowiedzą się nawet o tym, że zdali?
Jeśli pod koniec szkolenia trafisz do pierwszego szwadronu,
będziesz wiedział, że zdałeś.
- Jasne, panie Spenser? - Tak.
- Miękniesz na starość. - Bo?
Młody Spenser nadal ma zęby. Kiedyś zbierałby je z podłogi.
Dzieciak jest na początku szkolenia, a już był na misji
z Jasonem Hayse'em i jednostką Bravo.
Nasze zdrowie!
I zabił Abu-Samira. Jest pewny siebie.
Tę pewność siebie odziedziczył po ojcu.
Czytałeś jego książkę?
- A ty? - Nie.
Mnie nikt nie zapyta?
No dobra...
- Pora na nas. - Coś ci powiem.
Najbardziej żałuję, że nie byłem przy porodzie moich dzieci.
Niewiele straciłeś. Przy pierwszym dziecku trzymałem kubek z lodem.
Rozumiem.
Może jednak weźmiesz wolne?
Nie trzeba. Poród zaplanowano na koniec miesiąca,
a w razie czego mama Naimy zajmie się lodem.
- To twoja rola. - Zdążę. Pojadę i koniec.
Polecimy razem jako pierwsi.
Kiedy rampa się otworzy, podejdziemy na sam kraniec,
a potem dwa razy cię klepnę.
Pochylisz się i grawitacja zrobi resztę.
- Chodź tu. - Co to?
- Tlen. - Nie to?
Nie, to ma przygotować cię do skoku.
Wyskoczymy trzy kilometry powyżej wysokości Mount Everestu.
Bez wstępnego natlenienia zemdlejesz,
zaczniesz koziołkować i spadochron owinie się wokół ciebie.
Spokojnie. Jeśli to nam się przydarzy,
nic nie poczujemy, bo będziemy nieprzytomni.
Do roboty!
Wstajemy! Przygotować ładunek.
- W porządku, doktorze? - Tak.
Będzie dobrze.
- Nie musisz już pomagać innym. - To znaczy?
To inny świat. Wszystkie te bzdury o grze w zespole tutaj się nie liczą.
Na szczycie są tylko gwiazdy.
Miałem nie pomóc kumplowi na ściance?
Każdy z nas ma doświadczenie, walczył na froncie,
ale tutaj to za mało.
Oni szukają indywidualistów.
Z tego, co widzę, nikt tu nie przepada za chojrakami.
Daję ci tylko radę. Zrobisz, co chcesz.
Jutro się dowiemy, kto się nie spisał.
Do diabła, spójrz na to.
Daj mi choć szansę!
Jestem indywidualistą.
- Jestem Clay. - Stella.
"Czołem, Stello".
Wielu mi to mówi.
Bo to dość zabawne.
- Wiesz, z czego to cytat? - Tak.
Nie wierzę.
Założymy się o drinka?
Który mamy rok?
Daj spokój, nawet w 2017 facet może kupić kobiecie drinka.
Założę się, że nie znasz innych cytatów.
Znam.
Ale nie powiem.
Wiedziałam.
Oprah zrobiła kiedyś program o uprzedzeniach.
Nie pochwalała tego.
Mam uczniów, którzy nazwaliby twoje zachowanie seksistowskim.
- Nauczycielka? - Praktykantka. Z Hudson State.
Wybacz, ale jutro rano mam wykład.
Myślisz, że pozwolę ci zapłacić?
- Jesteś feministką? - Coś w tym stylu.
Myślałem, że założeniem feminizmu jest wolność wyboru.
Tak i choć chętnie bym o tym porozmawiała,
bo uwielbiam słuchać wywodów przystojnych 20-letnich ważniaków
rozprawiających na temat teorii gender,
to jutro mam zajęcia.
Kiedy znów się zobaczymy?
Znasz moje imię i wiesz, gdzie uczę. Powinieneś łatwo mnie znaleźć.
Wyglądam na prywatnego detektywa?
Miałaś sama zapłacić za drinka.
Tak mówiłam?
Nie płacę za drinki od lat. Uznaję to za zadośćuczynienie.
Nie noszę nawet portfela.
Liczysz na uprzejmość nieznajomych?
SZPITAL W AL-HOOL, SYRIA
Jesteś spocony jak szczur. Wszystko gra?
Denerwuję się przed wejściem do tego budynku. To nie dla mnie.
Będzie dobrze.
Centrala, tu Bravo 1. Jesteśmy u celu.
- Widzimy dwóch strażników. - Zrozumiałem.
Co z syryjskim transportem?
Nadal zajęty 20 kilometrów dalej.
Zrozumiałem.
W porządku?
Do góry.
W lewo.
Trzy, dwa, jeden.
Ja to zrobię.
Coś tu wybuchło.
Czysto.
Twoja kolej, doktorze.
Magazyn ucierpiał bardziej, niż myślałem.
Muszę zebrać próbki.
- Zdążymy? - Będzie ciężko.
Do roboty.
- Co to miało być? - Nie rozumiem.
Centrala, tu Bravo 1. Laboratorium zabezpieczone.
Pasażer zbiera próbki.
Zrozumiałam. Pojazdy miejscowych już czekają.
Bravo 1, ostatnie zdjęcie z satelity wykazuje ruchy wojsk.
Rebelianci się wycofują, siły rządowe ich nie ścigają.
Jeśli skierują się do was, będziecie mieć góra 20 minut.
Do tego czasu już się zwiniemy.
Tu Czwórka. Szefie, drugie piętro.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Zatrzymaj to na szczęście. Nie wypuszczaj z dłoni.
Wyliżesz się.
Dzieciak mówi, że siły rządowe przejęły wioskę.
Kobiety i dzieci zmuszono do pracy, a mężczyzn wcielono w ich szeregi.
Tak jak jej męża. Nie chce podać szczegółów.
- Co z nim? - Niedobrze.
Jeśli paraliż gardła będzie postępować,
udusi się własną śliną.
- Ile dałeś atropiny? - Dwie dawki.
- Daj trzecią. - A jeśli to ciebie dopadnie?
- Daj trzecią. Ile osób? - 23, siedmioro dzieci.
- Wszyscy chorzy? - Chyba tak.
- Da się ich uratować? - Niektórych,
ale trzeba ich przewieźć w bezpieczne miejsce.
- Wiesz, co to za świństwo? - Doktor sprawdza, ale stawiam na VX.
- Ile zajmie dekontaminacja? - 10 minut na osobę, dzieci mniej.
Do roboty, bo za pięć godzin chcę być gdzie indziej.
- To my stworzyliśmy VX. - Słucham?
Pierwsi byli Brytyjczycy,
ale przerazili się jego toksycznością
i kilka lat później nasza armia zaczęła masową produkcję.
- Jesteśmy ci dobrzy? - Jesteśmy, bo tego nie używamy.
Jak zabierzemy stąd tych ludzi?
Coś wymyślę.
Tak, dwudziestu trzech. Nasi ludzie nie mają dość miejsca w pojazdach.
Proszę o wsparcie transportowe ze strony sił specjalnych na granicy.
Tak, rozumiem.
Zdaję sobie z tego sprawę, ale...
Skończą dekontaminację do czwartej.
Będą mieli mało czasu przed świtem.
W ciemności są bezpieczni, bo nikt ich nie widzi.
Poradzą sobie.
Dostaniemy pozwolenie na ewakuację tych chorych?
Pracuję nad tym.
Przepraszam, miałem ważną wiadomość.
Dowództwo nie chce naszej obecności w tej części kraju.
Pułkownik, z którym rozmawiałam, nie miał pojęcia o naszej akcji.
Szukam jednostek na miejscu, które pomogłyby w ewakuacji.
Lepiej zrobić to poprzez tamtejsze dowództwo.
Tak, ale na razie nic nie mam.
Sonny, zrób sobie przerwę.
Nie trzeba.
Syryjska armia jest 20 km stąd.
Musisz być świeży o świcie.
Będziemy tu do świtu?
Czekamy na transport tych ludzi?
Nasi strzelcy są najlepsi na świecie,
ale nie odeprzemy całej armii.
Nie możemy zostawić tak tych ludzi.
Ich los przesądził się dawno temu.
- Nie ich wina, że się urodzili. - Ani nie nasza.
Musisz być ostrożny, decydując o życiu innych.
Powiedzmy, że teraz ich uratujemy. Co potem?
Nikt ich nie zechce.
Może trafią do Europy, zanim ta nie zamknie granic.
Bo jeśli zamknie, spędzą resztę życia w obozach dla uchodźców.
Powiedz to tym dzieciakom.
Nie mogę spojrzeć im w twarz.
Na tym świecie jest wiele wilków.
Psy pasterskie robią, co mogą, by chronić swoje owieczki.
Innych nie zdołają.
Mało w tym honoru.
Tak już jest.
Jedynka, przejdź na kanał trzeci.
Dostałam wiadomość, że żona Raya będzie rodzić.
Coś nie tak?
Serce dziecka bije za wolno, będą robić cesarkę.
- Naima jest już w szpitalu. - Co z nią?
Nie najlepiej. Ciężko być z tym samemu.
- Nie będzie sama. - Wiesz, o co mi chodzi.
Powiesz Rayowi?
Pomyślę.
Miałam ci o tym nie mówić, ale wiem, że chciałeś,
żeby zawsze cię informować o ważnych sprawach.
Dobrze zrobiłaś.
Kto dobrze zrobił?
Co tam?
Kończymy dekontaminację. Saperzy zaraz podłożą ładunki.
Powiesz mi, co stało się na dole?
- Kiedy? - Dowódca nigdy nie wchodzi pierwszy.
Chcesz być pewien, że wrócę cały i zdrowy?
Jedynka, tu centrala.
Powiedzmy. Zgłaszam się.
Przekonywałem kapitana, że trzeba ewakuować cywili,
ale nie dostałem zgody.
Cele misji nie uległy zmianie: zebrać próbki,
zniszczyć magazyn i ewakuować sojuszników.
- Mamy zostawić tych ludzi na śmierć? - Nie możemy nic dla nich zrobić.
Wiem, że to okrutne,
ale mimo moich wysiłków
nikt nie chciał przysłać na granicę nowych sił.
Chcesz powiedzieć, że dowództwo
nie zgodzi się nawet na udział Zielonych Beretów?
Musiałoby dojść do kontaktu naszych wojsk z wrogiem.
Doszło do tego?
Jeszcze nie.
Misja wypełniona.
Jako wasz dowódca powinienem zarządzić ewakuację.
Nie zrobię tego, ale nie rozkażę wam też zostać.
Kto chce, może wsiąść do wozu i pojechać na granicę.
Nie ma problemu.
Reszta przygotuje się na obronę przed nadciągającym wrogiem.
Mam nadzieję, że gdy dojdzie do walk,
dostaniemy wsparcie od Zielonych Beretów.
Jeśli nie, zapewne nas tu zabiją.
Innymi słowy, kto zostaje, ten może zostać bohaterem?
Nie przydam się wam w walce.
Ale nie wysłalibyście mnie samego,
przez co z ośmiu zostałoby was tu może pięciu.
I choć nie wiem, czy po zostawieniu tu tych ludzi
gryzłyby mnie później wyrzuty sumienia,
to nie chcę się o tym przekonać, więc zostaję.
Do roboty. Dwóch strzelców na dachu, trzech na dole.
Zabierzcie chorych spod okien.
Ile ci zajmie zaminowanie magazynu?
- Jakieś 20 minut. - Dobra, działaj.
Wiedziałeś, że nikt nie zrejteruje.
Miałem wątpliwości co do doktora.
Jedynka, tu centrala. Złe wieści.
Zbliżają się do was siły wroga.
Dotrą za pół godziny.
Ilu ich jest?
Za dużo.
Uwielbiam chwile tuż przed strzelaniną.
- Chciałbyś być gdzie indziej? - Skąd.
Bravo 1, tu saperzy. Laboratorium zaminowane.
Lepiej, by doktor miał, co trzeba,
bo po wybuchu nie będzie czego zbierać.
Zrozumiałem. Doktorze, ma pan wszystko, co potrzebne?
Żeby udowodnić obecność broni chemicznej?
Tak. Mam dość próbek, żeby wybić cały kraj.
Jestem zaskoczony, że po tym wycieku
ci ludzie jeszcze żyją. Mieli szczęście.
Myślisz, że technicy czyścili sprzęt?
Tak sądzę.
Zwłaszcza w fabryce gazu trującego.
Co z tego?
Saperzy, wstrzymajcie się.
- Zrozumiałem. - O co chodzi?
Centrala, tu Jedynka. Mamy problem. Nasz naukowiec twierdzi,
że próbki nie wykażą obecności trucizny,
ponieważ jest ona zbyt rozcieńczona.
- Zaczekaj. - Zrozumiałem, czekam.
Potrzebują dowodów, a skoro próbki nie wystarczą...
- To oni będą dowodem. - Dobry pomysł.
Tak jest.
Przekazuję tylko informację.
Tak, wiem, jesteśmy pod presją.
Na pewno.
Oby się udało.
Nasz analityk twierdzi, że niektórzy ludzie doznali zatrucia,
ale potrzeba dalszych badań.
Tak, w laboratorium.
Pozostawienie ich tam mogłoby to uniemożliwić...
Tu kapitan Blackburn.
Rozcieńczona? Wiesz, że da się wykryć
jedną kroplę rozcieńczoną w basenie wody?
Tak.
Tak, 23 osoby to wystarczający dowód.
Oczywiście to także nasz ludzki obowiązek.
Tak, dziękuję.
Ile przyśle pojazdów? Jest genialny.
Słuchajcie, jadą tu Zielone Berety,
zatem trzeba przygotować cywili do podróży.
Wróg znajduje się dwa kilometry stąd, więc ruszajcie się!
Chodź, siostro.
Zabierzemy cię z tej umieralni.
Jedynka, siły syryjskie są na granicy miasta.
Wysadzaj!
Uwaga, wybuch!
Gratulacje, Ray.
Trzy kilo dziewięćdziesiąt. Będzie futbolistą.
Co ze słabym tętnem?
Pępowina owinęła się wokół szyi. Zdarza się.
- A Naima? - Wyczerpana.
Mówi, że czuje się, jakby ktoś ją pokroił.
Mogłeś powiedzieć.
Wiem.
Ale rozumiem, czemu nie powiedziałeś.
To też wiem.
NAJGORSZA PIĄTKA
Mogło być gorzej, Spenser. Przynajmniej nie wyleciałeś.
Jak leci?
Chyba przeceniłam swoje możliwości.
Powiem Molly, że podwajam prowizję.
- Ile ją teraz liczysz? - Nic.
Jak tam?
- Co w pracy? - Dobrze.
Wszyscy wrócili cali?
Tak.
- Mikey, chodź, pomożesz mi. - Jasne, tato.
Podaj taśmę. Przytrzymaj to.
Zakleimy to pudło.
I jeszcze tu.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz