NOWY JORK – 1955
- Frankie, co teraz będzie? - Zamknij się.
Obserwują nas.
Banda głupich gliniarzy powie nam stek pieprzonych kłamstw.
Jak to?
Nastraszą nas, żebyśmy się przyznali.
Po prostu nic nie mów, dobra?
Nic.
Ale ja nie wiedziałem.
Nic nie zrobiłeś.
Myśl tylko o tym, Winston.
Ja to zrobiłem. Jasne?
Ja to zrobiłem.
Ja.
LATA PÓŹNIEJ
Nie powinno cię tu być, Frankie.
Wiem.
Nie powinienem też pukać mężatek.
Sam powiedz.
Gdzie najlepiej zabrać kobietę, z którą nie powinieneś być?
Tam, gdzie nie powinieneś być.
Właśnie.
No dobrze.
Nie doniesiesz na mnie, prawda, Lawrence?
W końcu to nie ja
wpadłem przypadkiem
na cudze podwórko, prawda?
Powiedz mi...
Jak wyglądam?
Spieprzaj stąd, zanim cię zastrzelę.
W porządku.
Szczęśliwego Nowego Roku.
Powinien być dobry.
Cześć.
Frankie. Kochanie.
Frankie!
- Dobrze wyglądasz, Frankie. - Hej, Frankie!
Szczęśliwego Nowego Roku, Frankie!
Cormac zaprasza do swojego stołu.
Frankie, byku. Chodź do mnie.
Posłuchajcie,
zgarnąłem go z ulicy, jak był jeszcze szczylem.
Sam go trenowałem, a teraz spójrzcie na sukinsyna.
Trzymaj.
Teaghlach.
Rodzina.
- Rodzina. - Rodzina.
Corine, gdzie byłaś?
SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU!
Jebany hipis.
PRZEDMIEŚCIA
W porządku, Nowy Jork!
Rozpoczynamy odliczanie.
Dziesięć, dziewięć,
osiem, siedem, sześć...
Szczęśliwego Nowego Roku!
Pospiesz się.
Chłopcze,
- spójrz na to złoto. - Wisi mi to.
Dawaj to.
Naprawdę tego chcesz?
Bo to nie jest coś, o czym po prostu zapomnimy.
Dobry chłopiec.
Już nie taki groźny, co?
Mam cię za rozsądnego człowieka.
Dawaj.
Otworzyć drzwi!
Frankie.
Lawrence.
Czerwone światło aktywne.
Ruszajcie! Dalej!
Inimicus w Continentalu.
- Czerwony Alarm. - Szybciej!
Wracaj!
Inimicus w Continentalu.
Czerwony alarm.
Dziękuję.
Potrzebujemy więcej ludzi.
Kuźwa, Frankie!
Frankie, stój!
Frankie!
WSIADAJ
Jedź!
LONDYN
Moim zadaniem jest widzieć przyszłość.
Jesteśmy świadomi,
że po zniesieniu ograniczeń wysokości
trwa boom budowlany.
Jeśli chcecie bawić się w przechwałki,
by zobaczyć, kto zbuduje najwyższy budynek,
spoko,
kupię wam nawet linijkę.
Ale w tym wyścigu do chmur
nikt nie dostrzega banału.
Czyli?
Gdzie oni wszyscy mają parkować?
Więc parkingi?
To 47 000 miejsc parkingowych zapełnionych każdego dnia tygodnia.
W centrum wszystkich drapaczy chmur,
które tu powstaną.
Mam ziemię, beton, pozwolenia.
Dwa miliony to dużo pieniędzy, panie Davenport...
Liczby mnie nie przerażają.
Ale przekazanie pieniędzy małej nieznanej firmie,
która robi interesy z nieznanymi mi ludźmi,
nie do końca mnie uspokaja.
Kto chce jeszcze deseru?
A może kolejne brudne martini?
Ma pan dobry gust do alkoholi, panie Scott.
Podziwiam to, że wydaje pan, żeby zarobić.
Ale niestety...
nie jestem przekonany.
Naprawdę myślę, że przegapi pan...
Co za nudziarze. Pomyślałam, że wpadnę tutaj,
do większych nudziarzy.
Bądź miła, kochanie.
Nie nazywaj mnie tak. Mówisz tak do matki.
Więc na co próbuje pan namówić mojego męża, panie...
Scott. Winston Scott.
Na co próbuje pan namówić mojego męża, panie Scott?
Na kawałek Londynu.
Duży. Parkingi.
Parkingi? Rany.
To ciekawa propozycja.
Naprawdę, kochanie?
Parkingi?
Winston.
Wiesz, czym zajmuje się mój mąż?
- Wiem. - Jasne.
Więc wiesz, że ten stary pacan,
pomimo przepłaconego garnituru i łysiny, ma markę.
A ta marka to ekscytacja...
Seks.
W naszej dyskotece był ostatnio David Bowie.
A mój mąż teraz
zarządza częścią jego trasy koncertowej.
Nie wiedziałem.
Ale to fakt.
Ale nie dlatego, że robi w branży parkingów.
Więc musicie znać Tony'ego Defriesa, menadżera Davida.
Zajmuje się Davidem, The Who...
Lou Reeda. Tak, Tony. Znamy Tony'ego.
Powinno was zainteresować,
że Tony jest jednym z moich największych inwestorów.
Tak sobie myślę...
Nie miałby nic przeciwko,
by poznać potencjalnych inwestorów,
którzy to rozważają.
Tony, mówi Winston Scott.
Tak, przepraszam, że przeszkadzam.
Słuchaj, tak sobie myślę,
czy nie zechciałbyś przywitać się z panią Davenport?
Tak, z tych Davenportów.
Rozważają z mężem dołączenie do naszego przedsięwzięcia
i pomyślałem, że może...
Dobrze, Tony.
Tony? Rosalind Daven...
Jasne. Tak.
On... Powiedział...
No dobrze. Dziękuję za rozmowę.
Do zobaczenia, złotko. Tak.
Tak, ty też. Pa.
Przyszłam się tu nudzić. Ta-dam.
Nie musisz być niegrzeczna.
Powiem ci, co jest niegrzeczne.
Jak nazywam cię pieprzonym kretynem.
Właśnie rozpieprzył ci dupsko. Gratulacje.
- Ty, wezwij mi samochód. - Tak jest.
Doceniam, że znalazł pan czas na spotkanie,
by rozważyć...
Przelej pieniądze.
Do kurwy nędzy.
Mówiłam ci, że mi się sprzeciwi.
Nie znałem cię od tej strony.
Byłaś świetna.
Ja? To ty mnie przekonałeś.
Ani jednej lekcji aktorstwa.
Uwierzysz?
Przenieś się do Hollywood.
Masz talent.
Prezencję.
Umiesz wyłudzać od ludzi ciężko zarobione pieniądze.
Tak, pasowałbyś idealnie.
Na szczęście dla mnie
mogę wykorzystywać te talenty w świecie londyńskich finansów.
Zdrowie. Sobie też nalej.
Co widziałeś,
gdy mnie obserwowałeś?
Swój cel?
Bądź szczery.
„Szczery”?
Widziałem nieco smutną kobietę,
nieco samotną.
Która zasługuje na coś lepszego,
a która potrzebowała to usłyszeć.
Próbujesz zaciągnąć mnie do łóżka.
Oczywiście.
Brawo.
Dziękuję.
Na co czekasz?
Nie skończyłem drinka.
Tik-tak.
Tak.
Z taką gładką gadką
właściwie nie wiem, dlaczego ci ufam, ale ufam.
Chodź, opowiedz mi o swojej rodzinie.
O mamie, tacie, rodzeństwie.
Może opowiem ci o moim zboczonym wujku?
Nie wiem, co mógłbyś mieć w swojej przeszłości, kochanie,
co mogłoby mnie odrzucić.
Zwłaszcza że znasz mojego męża.
Winston?
Kochanie?
Ignorujesz mnie?
Jebcie się.
Kurwa!
Proszę wystąpić do przodu.
- Ja? - Tak.
Panie Flynn, proszę zastrzelić pana Avery'ego.
A co z zasadami?
No tak. Pieprzone zasady.
Poległem na szczegółach.
Charon, trochę tu duszno. Mógłbyś otworzyć drzwi na werandę?
Tak lepiej.
Powiew... Na czym skończyłem?
Zasady, proszę pana. Mówił pan o zasadach.
Tak. Dziękuję.
Ta wielka instytucja
jest częścią bardzo starej i świętej struktury.
Ależ bym narobił bałaganu,
gdybym jej nie szanował.
Jakże rozczarowani byliby moi przełożeni.
Bo bez względu na to, jak bardzo jestem zły,
że wasza czwórka nie odzyskała prasy mincerskiej, tak jak prosiłem,
nie mogę was zabić.
Nie tutaj.
Charon, co stanie się z kimś, kto złamie tę konkretną zasadę?
Excommunicado, proszę pana.
To po łacinie: „Masz przejebane”.
Byłbym persona non grata,
pozbawiony przywilejów i ochrony,
jakie ten hotel oferuje.
Wyobraźcie sobie, jak wychodzę stąd,
no wiecie, żywy,
ale bez ochrony przed ludźmi, których skrzywdziłem
w ciągu ostatnich 40 lat.
Moi wrogowie by mnie ścigali.
Albo, co gorsza, moją rodzinę.
Żonę, syna, córkę. Albo dwie.
Na szczęście mam tylko Charona,
to nastolatek, ale tęskniłbym za nim.
Ale ty?
Masz rodzinę.
Całe plemię w Tribece.
Więc masz wybór.
Możesz stąd wyjść,
narażając rodzinę na niebezpieczeństwo.
Albo możesz oszczędzić im życie.
Poszukaj tylko najbliższego balkonu...
i skocz.
Dalej.
Stary, właśnie zasnąłem.
Dzień dobry, panie Scott.
Podróż nie była zbyt nieprzyjemna?
Pierwsza klasa.
Menadżer hotelu
poprosił, żeby pan do niego dołączył.
Panowie.
Malownicza trasa.
Ładnie tu pachnie.
Uwaga na tłuszcz. Dalej.
Chciałem tylko ciastko.
Idę.
Cormac.
Winston.
Zestarzałeś się!
Tak, noszę pieluchę.
Hotel zamienia się w dom starców.
Gdzie Frankie?
Zwykle, kiedy banda facetów w maskach
odurza mnie, wrzuca na tył vana
i przewozi przez Atlantyk,
proponują mi przynajmniej kawę.
Tak, oczywiście.
Charon, polej mu.
Dobrze wyglądasz.
Dobrze sobie radzisz w Londynie, co?
Wygląda na to, że sam dałeś sobie radę.
Ale chyba miałem z tym coś wspólnego.
I z tym, co stało się z Frankiem.
Twój brat był moim atutem.
Wojna uczyniła go sprawnym, zimnym, przyniosła mu awans.
Skoro jest taki dobry, to co ja tu robię?
Ostatnio dostrzegłem, że był rozkojarzony.
Myślałem, że to przez narkotyki albo czasy.
Krążyły plotki o dziewczynie,
jakaś zdeterminowana Czerwona Khmerka.
Okręciła go sobie wokół palca.
Ale odpuściłem mu, mam do niego słabość.
Potem coś mi ukradł,
coś, co trzyma cały ten przybytek w kupie.
Establishment, który dzierży władzę, jakiej sobie nie wyobrażasz.
To nie mój problem.
Teraz już tak.
To, co zabrał Frankie, jest bardzo ważne
dla wielu niebezpiecznych ludzi.
Widzę, o co tu chodzi.
Masz kłopoty, a ja jestem przynętą.
Frankie ma mnie w dupie,
a ja mam w dupie jego.
Nie wierzę ci.
Znajdź go.
Bo jeśli nie,
cała ta instytucja policzy się z waszą dwójką.
Widzisz. Chyba źle mnie usłyszałeś.
Nie wiem i nie obchodzi mnie, gdzie jest Frankie.
Więc sam go znajdź.
Skończyliśmy?
Tak. Charon, pokaż naszemu gościowi... Pokaż mu drogę do windy.
- Tak jest. - Dziękuję.
Idź za nim.
Zgaduję, że zwykle nie widzisz,
żeby ktoś mówił tak do twojego szefa.
Najwyżej jeden raz.
Proszę wybaczyć, nie odprowadzę pana do drzwi.
Proszę o informację, gdyby planował pan
do nas dołączyć.
albo potrzebował pan pomocy.
Bilet powrotny chyba nie wchodzi w grę?
Tak? Czy słyszałem „tak”?
Dzięki za kawę.
O mój Boże.
Kurwa!
Dalej.
Chodź tu. Proszę.
Pieprzony koleś z buicka.
- Znowu to samo. - Nie podniesie tego.
Cieszę się, że podoba ci się to gówniane show,
ale możemy już je zdjąć?
Nie podniesie tego.
Sukinsyn.
Co za szok.
Ręce mi zdrętwiały.
Ładnie prosiłam.
Zostawiłam mu wiadomości. Dupek.
Muszę iść do pracy.
Jesteś teraz ważną panią detektyw,
nie masz nienormowanego czasu pracy?
Nadal jestem kobietą.
Mój przełożony to dupek.
- Przepraszam. - Nie trzeba.
Mówiłam ci, nie obchodzi mnie to. Nie musisz jej zdejmować.
Może chcę, żeby cię to obchodziło.
Myślałaś o tym?
Wiesz, co mam na myśli.
Posłuchaj, to jest...
Nie wiem, jaki to ma, kurwa, sens.
- Hej. - Ja tylko...
Spójrz na mnie.
Musisz tylko zamknąć za sobą drzwi, dobra?
Możesz dopić moją kawę.
Tylko nie zapomnij wyłączyć radia.
Obrzydliwe!
Chyba tego nie odpuścimy.
- Mieliśmy szybko wyjść. - I wyjdziemy.
- Mamy jakieś 51% szans. - Cicho!
Oby ta broń pracowała tak dobrze jak wasze jadaczki.
No dobrze.
Dam wam, głupim Amerykanom, lekcję biznesu.
Nazywamy to pominięciem pośrednika.
Uważałbym z tym.
Tak? Jasne.
Uważnie wybiorę, kto umrze pierwszy.
Duża broń dla małego człowieka.
Chyba właśnie dokonałaś wyboru za mnie.
Naprawdę? Zabraliście kobietę na zakupy broni?
Jebani amatorzy.
Mały i seksistowski. Teraz dopiero się boję.
- Zastrzel go! - Wal!
Zastrzel go.
Wiesz, że mają kule?
Wie, ale jej to wisi.
To twoje palce?
I kto jest amatorem, Uzan?
Zabawy z amunicją.
Normalnie zachowałbym je na pamiątkę,
ale nie chcę, byś wyszedł z pustymi rękami.
Podnieś palec!
Powiedz swojemu szefowi, żeby z nami nie zadzierał.
Nie spiesz się.
Może szklaneczkę wody? Wypierdalaj stąd!
21052.3.
Dawaj!
Da Silva do Mayhewa.
Robisz coś?
Szukam forsy w dzielnicy finansowej. Ty?
Ty! Zaparkuj ten pieprzony samochód!
Śledzę kupca.
Masz dowody, że kontrabanda zmieniła właściciela?
Jeszcze nie.
Nasza pierwsza kobieta-detektyw
i już to spieprzyłaś.
Mówiłam ci. Mój przełożony to dupek.
Pieprz się.
Zaczekaj. Masz coś?
Nie pisnął ani słówka,
bo miał pękniętą szczękę.
Kupiec jest w ruchu. Idę na piechotę.
Lokalizacja?
Blisko. Pearl i Leva.
Nie idź za nim. Powtarzam, nie idź za nim.
Da Silva.
KD.
Kuźwa.
Co ty wyprawiasz?
Wsiadaj do auta.
Czekaj. Słucham?
Wsiadaj, kuźwa.
W porządku.
Już się stąd zabieramy.
Chcesz pogadać w pieprzonej w alejce?
Chcesz pogadać o tym gównie?
Tak? Chcesz gadać? To, kurwa, mów.
Co do diabła? Co z tobą nie tak?
- Przestań gadać... - Zabieraj łapy, Mayhew.
Mogłaś ich dorwać dawno temu.
Co ty właściwie robisz?
Szukam dostawcy.
Myślę, że tam jest.
Nazywa się Francis Scott i jest duchem.
Nie mamy tu żadnej władzy.
- Ani wpływu na to, co tam się dzieje. - Mam odpuścić
i udawać, że ta rozmowa nie miała miejsca?
Mam cię tylko pieprzyć? O to chodzi?
Mów ciszej.
- Kogo chronisz? - Nikogo.
To nie tak.
Więc powiedz, jak jest, Mayhew.
Trzymaj się stamtąd z daleka. Rozumiesz?
Hej, Charlie. Otworzysz bramę?
Winston.
To ty?
Zamarzam tu.
Rany, nieźle wyrosłeś.
Wpuścisz mnie?
No jasne.
Chodź tu. Jezu, spójrz na siebie.
A ty na siebie.
Dobrze cię widzieć.
Chłopaki. Pamiętacie Winstona?
Jasne.
Ten mały gnojek grabił mnie z kasy.
Nas wszystkich.
Bo Charlie postanowił
nauczyć pokera 10-latka.
Mój portfel wciąż tego żałuje.
Byłeś jak otwarta księga. Przygryzasz wargę.
Co?
Ja pierdolę. Co z tobą nie tak?
Wciąż gram w karty z tymi idiotami.
Nic nie przygryzam.
Słyszałem, że byłeś w Londynie.
Chyba nieźle sobie radzisz.
Może przywiozłeś ze sobą trochę szczęścia?
Nowy Jork to teraz niezła dziura.
Strajk śmieciarzy daje nam po dupie.
Cal. Radzimy sobie.
Robimy interesy z ludźmi z East Side.
Prywatny wywóz śmieci.
Jeden z tych kolesi płaci mi,
żebym latał z nim helikopterem.
Lepsze to niż strzelanki w Da Nang.
No to mów, Winston.
Co robisz w domu?
Przydałby ci się nowy ekspres do kawy.
Wybacz, że nie mam dla ciebie herbaty, panie.
Słuchaj...
Może być tutaj.
Chinatown. To szemrana okolica,
ale tam wysyłają jego czek dla weteranów...
Karate Burtonów. Myślisz, że tam mieszka?
Nie wiem, gdzie jest.
Ale krąży plotka, że handluje bronią
z kumplami z wojny.
Nie widziałem go od trzech, czterech miesięcy.
Z tego, co wiem, Winston pracuje z tym kłamliwym gnojkiem.
Pracował.
A potem coś mu ukradł.
Naprawdę?
- Co takiego? - Nie wiem.
Ale było dość ważne,
żeby Cormac wysłał po mnie ludzi do Londynu.
Wybacz.
To musiała być ciekawa wycieczka.
Ale o co chodzi?
Naprawdę.
Znów wciągają mnie
w jakieś gówno Frankiego.
To twoja rodzina.
- Rodzina? - O to chodzi.
Nawet nie wiem już, kim on jest.
Mam rzucić wszystko, co zbudowałem,
bo mój brat wraca z Wietnamu
i znów pracuje u potwora, który zrujnował nam życie?
Przez Cormaka straciliśmy dom,
a on gnił w więzieniu.
Odpuść trochę bratu, co?
Nie mógł wyjechać tak jak ty.
Dostał tunele dla szczurów i kraty więzienne.
Ile to już?
Ponad 20 pieprzonych lat
i żaden z was nie podniósł słuchawki?
Winston...
Teraz życie samo wcisnęło ci tę słuchawkę w dłoń.
Daj spokój, proszę.
Nie przyszedłeś napić się mojej kawy.
Co zrobisz?
Znajdę Frankiego przed Cormakiem.
W porządku.
Jak mogę ci pomóc?
Potrzebuję wozu.
Tego akurat nie mogę zrobić.
Ale mogę dać ci płaszcz...
by ci dupa nie zmarzła.
Nici z auta?
Kurwa.
Mój Boże.
Dobrze mnie teraz posłuchaj.
To miłość mojego życia.
To Maria, rozumiesz? Zaopiekuj się nią.
Pamiętaj tylko: zakładaj pokrowiec przy każdym parkowaniu.
Obiecuję.
To mi wystarczy.
Plus to. To niebezpieczna dzielnica.
- Poradzę sobie... - To nie dla ciebie.
Tylko dla niej.
Chroń ją za wszelką cenę albo nie wracaj.
Kto chce pierożki?
Więc znów czeka mnie samotna kolacja.
Miotacz ognia dał radę.
Nie mogę tak dalej, Miles.
Zawsze będą jakieś szczegóły.
Zabijanie bandy zbirów to nie szczegóły.
Pistolet przy mojej głowie też nie.
Znajdę innego kupca.
Co?
Nie myślisz, że będzie jakaś kontynuacja tego,
co się tam odjebało?
Ta dostawa utrzyma nas przez półtora roku.
Może nawet dwa lata.
Wojna się skończyła, Miles.
Przeżyłeś.
Rozczarowany?
Nie chcę tego więcej w naszym domu.
Skończyliśmy.
Najpierw sprzedamy ten produkt.
Ten ostatni.
- Pierdolisz głupoty. - Dokąd idziesz?
Kuźwa mać! Znowu?
- Pomogę ci. - Nie trzeba.
Dobrze. Masz rację.
Nie ma wojny.
A moje koneksje szybko się kurczą. Zgadza się.
Jeśli chcemy, żeby dojo pozostało otwarte...
W dupie masz to dojo.
Masz inną opcję?
No czekam.
Bo na razie wszystko tylko pokrywa się kurzem.
- Halo! - Obiecaliśmy to tacie.
Ty mu to obiecałaś.
To było jego dojo.
Tylko tracimy kasę, a ty nie możesz odpuścić.
On mnie gówno obchodzi.
Tobie potrzebna jest tylko adrenalina.
Przez ciebie wszyscy zginiemy.
Szlag.
Halo?
Mogę w czymś pomóc?
Tak. Pani jest właścicielką?
To moje nazwisko na szybie.
Jestem też dozorczynią, księgową,
może nawet pana nową instruktorką.
To pani na zdjęciu?
Tak, dorastałam tu.
Interes chyba kiepsko się kręci.
Różnie bywa.
Miasto robi się coraz gorsze.
Zauważyłem.
Jeśli jest pan zainteresowany zajęciami,
oferujemy zniżkę dla białych przystojniaków.
Przydałaby mi się instruktorka.
Ostatnia walka źle mi poszła.
Jestem Winston.
Lou.
Jeśli masz czas, mogę oprowadzić cię osobiście.
Niestety mam na głowie inne sprawy.
Szukam brata. Myślałem, że pomożesz.
Ma na imię Frankie.
Tak, teraz widzę. Okolice oczu.
Zabieraj dupę w troki.
- Poczekaj. - Nie.
Od miesięcy gnoja nie widziałam.
Przestał odbierać pocztę.
Jeśli jesteście rodziną, to też pakujesz się w kłopoty.
Więc spływaj.
A kiedy ostatni raz...
Powiedziałam, spływaj.
- Więc to tak? - Zabierz mnie.
Słuchaj, bracie Frankiego...
Teraz.
Sprytnie.
Co to za dojo?
Kim ty, kurwa, jesteś?
Drugi raz dzisiaj jakiś skurwysyn do mnie mierzy.
Kto to?
Brat Frankiego.
Nazywam się Winston Scott.
Słyszałem strzały. Myślałem, że mój brat ma kłopoty.
Zajebmy go.
Więc wycelowałeś broń w moją siostrę?
Teraz widzę, że to był błąd.
Nie. Ta apaszka to błąd.
To akurat fular.
Pieprz się.
Podobno Frankie tu pracuje
- i jesteście przyjaciółmi. - Byliśmy.
Wiecie co? Ta broń nie jest w moim stylu.
Zajmijcie się nim.
Widzę, że nadal uwielbia mojego braciszka.
Jesteś jego bratem? Udowodnij.
Nazywa się Francis Patrick Scott,
na cześć ojca, dlatego nazywaliśmy go Frankie.
Tak ma na blaszkach.
- Słuchaj... - Trzymaj ręce w górze.
Brat dawno skreślił mnie ze swojego życia,
więc nie powinno mnie tu być.
Ale muszę go znaleźć i potrzebuję wszelkiej możliwej pomocy.
Tam.
Fular.
Jak próbujesz mnie przestraszyć,
ten wielki karabin już załatwił sprawę.
To chyba lekka przesada.
Lemmy, wyluzuj. Odłóż broń.
Twój brat mnie też skreślił.
A pomagałem mu, jak wróciliśmy.
Wciągnąłem go w robotę, którą się tam zajmowałem.
Zgaduję, że sprzedaż broni.
Ćpun i czarny weteran nie ma wielu opcji.
Mój brat raczej nie bywa niezawodnym współpracownikiem.
Mieliśmy raz transakcję.
Frankie pojechał odebrać broń, ale się nie pojawił.
Lemmy został ranny.
Postrzelony w krocze.
Dokładnie między jajami a dupą.
Straciłem produkt, pieniądze.
Twój brat kolejny raz coś zjebał.
Wtedy widziałeś go po raz ostatni?
Gdyby w ogóle się pojawił.
Potem słyszałem od kupca,
że wprowadził się do hotelu.
Continental.
Wiesz, jacy ludzie tam się zaszyli?
Większość z nich musiała się przyzwyczaić do zabijania.
Frankie po prostu to zaakceptował.
Takim przychodzi to łatwo.
Gdyby wziął broń, nóż, kuźwa, każdą z tych rzeczy,
to broń miałaby problem, by nadążyć.
To naprawdę niezły talent.
Byliście wtedy blisko?
Ratowanie sobie życia zbliża ludzi.
Gdybym miał wybierać,
w ciemno brałbym Frankiego.
W ciemno.
Przez chwilę wydawało się, że doprowadza się do porządku.
Spotkał dziewczynę za granicą, wytrzeźwiał,
zaczął gadać jakieś hipisowskie bzdury o przeznaczeniu.
Potem wylądował w Nowym Jorku i wpadł w jakieś gówno.
Zaczynam rozumieć, jak to jest.
Nie tylko ty go szukasz.
Facet z takimi umiejętnościami jak Frankie
nie da się łatwo znaleźć, chyba że sam tego chce.
Jest jak Kacper, nieprzyjazny duszek.
Od czegoś muszę zacząć.
Kiedyś kręcił się po Alphabet City.
Nasze stare podwórko. Alphabet City.
No to chyba tam pojadę.
Mogę?
Możesz. Ale...
proponuję, żebyś zabrał też tę.
Wielu ludzi oferuje mi dziś broń.
Nie taką jak ta.
WYDZIAŁ SĘDZIOWSKI
Gdzie ona jest?
Już mówiłem.
Frankie ją wziął. Kurwa, przysięgam.
Myślałeś, że przechytrzysz Najwyższą Radę?
Co za głupota.
Mówię prawdę.
Zapłacono mi za robotę, która się spierdoliła.
A ten skurwiel zostawił mnie tam na śmierć.
Mówisz o skurwielu, za którego zdradę ci zapłacono?
Dziwisz się, że wiem.
Wiesz w ogóle, co ukradłeś?
Mogę zapytać, ile zapłacono ci za kradzież?
Czterdzieści kafli.
Klucze do świata za nędzne grosze.
Choć ich nie da się wycenić.
Wartości artefaktu,
który może obalić organizację starszą niż Cesarstwo Rzymskie.
To, czym się z tobą dzielę, to poufne informacje.
I robię to tylko z jednego powodu.
Bo i tak zaraz umrzesz.
Nie, proszę.
Co mam zrobić z Cormakiem?
Nic.
Może jego panowanie wreszcie dobiega końca.
DO ZOBACZENIA
Hej! Ja tu idę.
Uwaga!
Co podać?
Poproszę szkocką, bez lodu.
Mógłbym jakoś pomóc?
Poprosiłbym o pokój.
Przykro mi. Mamy komplet.
Ale w okolicy jest wiele dobrych hoteli, które mogę polecić.
Proszę pani?
Nie trzeba, dziękuję.
Zgadnij, kto to!
DZIĘCIOŁ WOODY
Frankie?
PIEPRZ SIĘ
STÓJ
Winston?
Frankie.
Znasz go?
To mój BRAT.
BRAT? Masz brata?
Pomożesz mi?
Mówiłeś, że nikt nie wie o tym miejscu.
Co tu robisz, Winston?
Ciebie też miło widzieć, Frankie.
Dzięki za ciepłe powitanie.
Po co przyszedł?
Jak nas znalazł?
Próbuję się dowiedzieć.
Wiem, że minęło dużo czasu.
Ale muszę wiedzieć, czemu tu jesteś.
Jestem tu, bo najwyraźniej coś spieprzyłeś.
- Tak? Kto tak mówi? - Cormac.
Jest od CORMAKA?
Mów.
Dopadli mnie w Londynie.
Kazał mi cię znaleźć albo cię zabije.
Mam gdzieś, co mu buchnąłeś.
Ale musisz uciekać.
Co mówi?
Później wyjaśnię.
Widzisz, zostajemy.
- Słyszysz? - Tak!
Wpakowałem nas w ten bajzel,
ale lepiej umrzeć na własnych warunkach
niż dać się zestrzelić jak pieprzone szczury.
Chcesz się tu zaszyć, aż przyjdą i cię zabiją?
To nie jest plan, Frankie. To nieplanowany pogrzeb.
Będziemy WALCZYĆ.
TY I JA.
Popełniłeś błąd, przychodząc, Winston.
Na to już za późno,
bo teraz uciekamy.
Mogę wam pomóc.
Obojgu. Zaufaj mi.
Mamy problem z zaufaniem.
No nie mów.
Wiesz już, z czym walczymy.
Cormac zmienił się od czasów naszego dzieciństwa.
Jest większy niż zbiry czy połamane palce.
Należy do przestępczego świata, który rozciąga się poza hotel,
poza twoje miasto i poza twoją wyobraźnię.
Brzmisz jak pieprzony paranoik.
Czyżby?
Troszkę.
Frankie!
To jego mustang.
Grupa o nazwie Nil obiecała nam wyjście, jeśli to dla nich ukradnę.
Mieliśmy dostać dość forsy na nowy początek.
Na tyle, by Cormac nas nie znalazł.
A potem mnie wyruchali.
Frankie.
On musi wiedzieć.
Co to jest?
Starożytna prasa mincerska.
Cormac chce cię zabić przez to coś?
Cormac to jedno,
ale ci, dla których pracuje,
ci, których się boi,
po tym, co mu zrobiłem, oni kontrolują wszystko.
Wszędzie mają oczy i uszy.
Sprawiają, że ludzie znikają.
Znikają całe budynki.
Mam pieniądze. Całkiem sporo.
Mogę dać ci forsę na tę ucieczkę.
Jedź, gdzie chcesz. Bądź, kim chcesz.
- To się nie uda. - Masz inny plan?
DOPROWADZIŁ ich prosto do nas.
Musimy stąd uciekać.
Jeszcze raz!
Zostajemy i WALCZYMY.
Musimy iść.
Nie.
Yen.
Otwórz drzwi.
Frankie.
Idziemy!
Teraz, Yen.
Otwórz te pieprzone drzwi, Yen.
OBIECAŁEŚ.
Że zostajemy i WALCZYMY.
RAZEM.
Nic więcej nam nie zostanie.
To jest nasz DOM.
Nasz dom może być wszędzie.
Mieliśmy założyć RODZINĘ.
Frankie, musimy iść. Teraz.
Ruszajcie!
Tu jest czysto.
Nie ma nikogo.
Chyba czysto.
- Pusto. - Nikogo nie ma.
Tu jest czysto. Trafiliśmy do złego budynku.
To nie ten samochód.
Już rozumiesz?
Tak. Chyba tak.
Co teraz?
Jedziemy do Charliego.
Pan Niezawodny?
Koleś, który miał się nami opiekować za dzieciaka?
- To jest twój plan? - Jego część.
Pracuję nad tym.
Dokąd jedziemy?
Wydostanie nas stąd.
To przez niego UMRZEMY.
Zawsze miałeś dobry gust.
Mówisz o mojej żonie, Winston.
Jest wspaniała.
Jeśli Cormac cię tu ściągnął,
czemu nie wyjechałeś, jak miałeś okazję?
Jesteś moim bratem.
Tylko ty mi zostałeś.
- Dawaj, Cal. Teraz. - Hej!
Cal, dotknij tych kart, a dźgnę cię w jebaną szyję.
Nic nie dotknąłem.
Bez szwanku. Dziękuję, Panie.
Frankie.
- Charlie. - Miło cię widzieć, młody.
Jasne.
Cieszę się, że wróciłeś do brata.
- Dzięki. - Wejdźmy do środka.
Zostałabym w tym okropnym kinie NA ZAWSZE.
Winston to nasza jedyna szansa,
by PRZEŻYĆ.
Powinieneś był pozwolić mi go zabić.
URATOWAŁ nas przed nimi.
Doprowadził ich do nas.
Nie.
To moja wina, Yen.
Dokąd idziesz?
Upewnić się, że twój brat nie sprowadził więcej ludzi, którzy chcą nas ZABIĆ.
Tkanina z wszytym kevlarem,
by zapobiec marszczeniu.
Jest lekka.
Najmocniej przepraszam.
Znaleźliśmy ją.
Wymknęli się naszym ludziom i uciekli.
Dobra. Czas to zlecić komuś z zewnątrz.
Może któryś z gości jest dostępny...
Przyślij Dziwaków.
Słucham?
Masz rację. Wszyscy są dziwni.
Bliźniaki. Przyślij bliźniaki.
Jaś, Małgosia, czy jak się tam zwą.
Tak jest.
Dobry wieczór.
Cieszę się, że wrócił pan z...
pracy.
Pan O'Connor pyta, czy ma pan
miejsce w grafiku na kolejne zadanie.
PRZEPRASZAM! – MAYHEW
REZERWACJA
PODSUMOWANIE – ZAGINĄŁ W AKCJI
ZAGINĄŁ W AKCJI
WIĘZIEŃ
Gdzie Pan Niezawodny?
Przygotowuje nasz wóz.
Zaraz mamy do niego dołączyć.
Pamiętasz, jak kradłeś jego karty bejsbolowe
i sprzedawałeś je innym dzieciakom?
Zawsze miałeś żyłkę do biznesu.
Mieliśmy razem zawojować Nowy Jork. Pamiętasz?
Tata wbił ci to do głowy.
I nie wiem, czy pamiętasz,
ale utrata domu rodzinnego, bo wziąłeś pożyczkę od Cormaka,
nie jest raczej oznaką świetnego biznesmena.
To dlaczego wróciłeś dla niego pracować?
Bo miałem plan.
Tak jak tata.
Nigdy więcej mnie do niego nie porównuj, słyszysz?
Nie powiedziałeś o mnie Yen.
Nie.
Ja przyjeżdżam do Nowego Jorku, by pomóc mojemu bratu,
a jego żona nic o mnie nie wie.
Nie przyjechałeś tu z własnej woli.
Ale zostałem.
I znalazłem cię.
W więzieniu też nie pozwalałeś mi się odwiedzać.
Nie przyjechałeś, jak wyszedłeś.
Kumam to.
Wziąłeś winę na siebie, więc możesz żywić urazę...
Tak myślisz?
- Że żywiłem do ciebie urazę? - Tak, byliśmy dziećmi.
Nie mieliśmy rodziców. Nikogo. Dlaczego mnie skreśliłeś?
Dla ciebie.
Żebyś mógł uciec od tego życia.
Żebyś mógł prowadzić lepsze. I tak też zrobiłeś.
Spójrz na siebie, garniturek i błyszczący zegarek...
To pozory. Potrzebowałem starszego brata.
I starałem się nim być.
Kurwa, nie rozumiesz tego?
Przeżyłeś, bo trzymałem cię od tego z daleka.
A teraz znów do tego wracasz.
Wiesz co? Czasami...
musisz robić coś, czego nie chcesz, by chronić najbliższych.
Może kiedyś to zrozumiesz.
Tak, Frankie i jego brat.
Obaj tu są.
Jesteś pewien, że to mają?
Co mam zrobić?
Jasne.
Dziękuję.
Słuchaj, wydostanę was stąd,
żebyście mogli zacząć od nowa.
Ty i ja, my też zaczniemy od nowa.
Jesteś ze mną, Frankie?
Tak, jestem, Winston.
Gdzie Yen? Trzeba jechać.
Co ty wyprawiasz, Yen?
Kolega Charliego nas ZDRADZIŁ.
Skurwysyn nas sprzedał.
Kurwa!
Trzymajcie się.
ZABIERZ NAS Z TEJ DROGI
Kuźwa.
CHUJOWO PROWADZISZ
JEZUS ZBAWICIEL
Dalej. Ognia.
Dalej.
Ruchy. Tam na górze.
Idziemy.
Dorwać go.
Stój!
Dawaj prasę.
Za tobą.
Frankie.
Co chcesz zrobić z tym pistolecikiem?
Niedługo to będzie jak jazda na rowerze.
Nie mieliśmy rowerów.
Tędy.
Dalej. Pośpieszcie się!
Gdzie Charlie?
- Myślałem, że jest z wami. - Nie!
Kuźwa.
Chodź, mam ją.
Dalej, musimy ruszać.
Zabierz nas stąd, Ronnie, do góry!
Dostałem.
Trzymajcie się! Uciskaj ranę.
Nic ci nie będzie.
KOCHAM cię.
Musicie się sobą opiekować. Rozumiecie?
Co? Co ty mówisz?
Oni chcą mnie.
I tego.
Frankie!
Chryste.
Potrzebuję broni.
Dużo broni.
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski