Ξύπνα, Άντι.
Άντριου, γλυκέ μου, ξύπνα.
Μόρι, έλεος. Γιατί με καβάλησες;
Είμαι κατενθουσιασμένος.
-Για την πρώτη μέρα στο λύκειο; -Όχι.
-Για το δάχτυλο που θα χώσεις στον Πούμπα. -Θεέ μου.
Την έχω γαμήσει.
Με λένε Άντριου Γκλάουμπερμαν
Στα γίντις σημαίνει "μυξιάρης".
Είμαι ένας 13χρονος ανώμαλος
Που θα πεθάνει Την πρώτη του μέρα στο λύκειο
Πιθανόν.
Η μόνη μου ελπίδα Ένα δάχτυλο στην κωλοτρυπίδα
Είναι καλό σχέδιο.
Τον λένε Άντριου
Θεέ μου.
Είναι ένας 13χρονος ανώμαλος
Που θα πεθάνει Την πρώτη του μέρα στο λύκειο
Η μόνη του ελπίδα Ένα δάχτυλο στην κωλοτρυπίδα
Κυρίες και κύριοι, η Κουί-Χο του Λυκείου Μπρίτζτον.
Θα είναι μαρτύριο
Συναρπαστικό και βάναυσο
Μας ξεριζώνουν από τη ζώνη άνεσής μας
Τέλος το γυμνάσιο
-Ένα ολοκαίνουριο χάος -Ενθουσιασμού, πόνου και φόβου
Ναι, το Big Mouth ξεκινά το λύκειο
Ήρθε επιτέλους η μέρα
Κάποιοι θα μείνουν μόνοι Μακριά από την αγέλη
Με φόβο και μοναξιά
Για κάποιες είναι ένα ακόμη κεφάλαιο Σε έναν κόσμο μαύρο
Μαύρος ο κόσμος
Κάποιοι ανυπομονούν για ένα νέο κεφάλαιο Μαζί με τους παρίες και τα φρικιά
Ναι, το Big Mouth ξεκινά το λύκειο Το μέλλον είναι εδώ
Τέσσερα χρόνια άγχους και φόβου
Για τους ντροπαλούς κι ανασφαλείς
Αποδέξου τον Τρόμο Πίσω τώρα δεν γυρνάς
Θα πετάξουμε τα μουντά κουρέλια
Τώρα μόνο υψηλή ραπτική του λυκείου
Ένας μοχθηρός, ανελέητος μπουφές Κι αυτή εδώ η σκύλα θα σας φάει όλους
Θα σχεδιάσουν ολοκαίνουρια σκηνικά
Ίσως μας δώσουν βυζιά και μούσια
Ναι, μας περιμένει άγνωστη μοίρα
Μπορεί να μην επιβιώσουμε
Αλλά τα παιδιά του Big Mouth Ξεκινούν το λύκειο
Μόλις παραλείψετε την εισαγωγή
Πρώτη μέρα στο λύκειο. Τώρα ό,τι κάνουμε μετράει.
Το άκουσες, Άντριου;
Όταν χώσεις το δαχτυλάκι σου στην κωλοτρυπίδα του Πούμπα,
θα μπει στο αρχείο σου για πάντα.
Έχω να πω ότι το σχέδιο με το δάχτυλο είναι άθλια ιδέα.
Έχω άλλη επιλογή, Τζέσι;
Για να επιβιώσω,
πρέπει να χώσω αργά το δαχτυλάκι μου στο ορθό άλλου αγοριού.
Δεν έχει επιλογή.
Γιατί δεν ζητάς συγγνώμη από την Τιμόν που της έπιασες τα βυζιά;
Να ζητήσω συγγνώμη; Για τι; Ατύχημα ήταν.
Και πάλι μπορεί να την πλήγωσε.
Για κάποιους αρκεί να ακούσουν μια συγγνώμη.
Όχι. Οι συγγνώμες είναι για αδύναμους και σοσιαλιστές.
Μη λες ατάκες του…
Δεν θα σταματήσω ποτέ να λέω ατάκες από τις διαφημίσεις του μπαμπά.
Μίσι; Τι γίνεται εκεί μέσα;
Θα αργήσεις την πρώτη μέρα στο σχολείο.
Θεέ μου, είσαι καλά;
Όχι, είμαι πολύ άρρωστη.
-Δεν νομίζω ότι μπορώ να πάω σχολείο. -Τι συμβαίνει;
Μόνο μη δείτε στη λεκάνη. Για το δικό σας καλό.
Δυστυχία μου! Ματωμένα κακά;
Για όνομα!
Τρόμε, έπιασε. Τους γέλασα με τον χυμό και το χαρούπι.
Ναι, είσαι τυχερή που οι γονείς σου είναι βλάκες.
Θα τηλεφωνήσω στο σχολείο.
Όχι, Μόνικα, περίμενε.
Καλώ έκτακτο συμβούλιο γονέων.
Δεκτό το αίτημα.
Νομίζω ότι η Μίσι κάνει την άρρωστη.
Μυρίζω οκτώ διαφορετικά λαχανικά και χαρούπι στη λεκάνη.
Μα η Μίσι λατρεύει το σχολείο.
Έκλαψε όταν έμαθε τι είναι διακοπές.
Τώρα, όμως, θα πάει λύκειο. Το χάνουμε το μωρό μας.
Αυτό δεν πρόκειται να γίνει.
Έχει ξεκινήσει ήδη.
Πρώτα λέει ψέματα, μετά το σκάει.
Και μετά απέχει ένα βήμα από κόκα στη μύτη
και ανωμαλίες στην Bugatti του "χορηγού" της.
-Bugatti; -Μόνο και μόνο για λίγη κόκα.
Τι θα κάνουμε, Σάιρους;
Θα μάθουμε την αλήθεια, πού να πάρει.
Μίσι, αν είσαι τόσο άρρωστη, καλύτερα να πάμε στον γιατρό.
Επίμενε, Μίσι. Υπάκουσέ με ή θα σε στείλουν σχολείο.
Φυσικά, στον γιατρό, επειδή είμαι τόσο άρρωστη.
Ναι, ανησυχώ πολύ για σένα μετά τα ματωμένα κακά.
Ναι, πόνεσα πολύ όταν βγήκαν από τον πισινό μου.
Είμαι σίγουρος ότι πόνεσες,
γιατί ήταν τόσο ματωμένα και μεγάλα.
Δεν πειράζει αν έχεις άγχος, Νίκι.
Είναι ένα νέο σχολείο, με πλούσια, ελκυστικά παιδιά.
Δεν έχω άγχος, μαμά. Πήγαινε να κάνεις ό,τι κάνεις όλη μέρα.
Ναι, ρε, πρώτη μέρα στο λύκειο.
Πού είναι ο Άντριου, η Τζέσι κι ο γιος της μαμάς του Τζέι, ο Τζέι;
Δεν είναι εδώ. Θα πάω σε νέο σχολείο χωρίς εκείνους.
Θεέ μου. Δεν ξέρεις κανέναν εδώ. Θα έχεις πολύ άγχος.
Δεν έχω άγχος. Ξέρω την Ντάνι, οπότε… Κοίτα, να τη κι αυτή.
Γεια σου, κορίτσι.
Πρώτη μέρα τρέλας, έτσι;
Ναι, γεια σου, Νικ.
Λοιπόν, τι λέτε εσείς εδώ; Τι νέα; Τι παλιά;
Ο Τράβις έκανε πάρτι στην πισίνα του.
Πάρτι στην πισίνα. Τέλειο.
Ξέρετε τι θα ήταν πολύ κουλ;
Αν γεμίζατε την πισίνα Sprite.
-Έτσι; -Ναι.
Γιατί μετά μπορείς να την πιεις, αλλά μπορείς και να την πιεις ή…
-Ναι. Μπορείς να πιεις την πισίνα. -Θεέ μου.
Νικ, αυτό είναι πολύ άβολο, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε παρέα πια.
Εντάξει.
Με το παράξενο σκηνικό μας και τη φάση με τον Τράβις…
-Ναι. -Κι η πισίνα…
Ναι, μεγάλη μαλακία η πισίνα Sprite. Το κατάλαβα τώρα.
Ναι, συγγνώμη, αλλά είμαι 15 και δεν ξέρω πώς να το κάνω αυτό. Γεια.
Σκατά.
ΞΥΛΟ ΣΤΟ ΠΑΡΚΙΝΓΚ
Ο Πούμπα μπορεί να είναι οπουδήποτε.
Ό,τι κι αν κάνετε, μη φύγετε από δίπλα μου.
Γεια, Τζες. Εδώ.
-Λία. -Έφυγε από δίπλα μου.
Αυτά είναι. Παρέα με τα δημοφιλή κορίτσια.
Θα είμαστε βαθιά στα καυλιά πριν το καταλάβουμε.
Ωραίο το συνολάκι της πρώτης μέρας. Zara είναι;
Θεέ μου, όχι. Δεν αγοράζω από κει λόγω παιδικής εργασίας και κλίματος.
-Ξενέρωτη. -Κάποια έχει χάρτινο καλαμάκι στον κώλο.
-Κυριολεκτικά. -Όχι! Είσαι αντιπαθητική.
Είμαι ο εαυτός μου.
Σταμάτα να είσαι. Είναι χάλια.
-Τι λέει, Τζες; -Γεια, Λούλου.
Ένα λεπτό.
Η Λούλου δεν σου είχε φερθεί σκατά;
Ναι, μάλλον, αλλά…
Είναι το απόλυτο ρεμάλι.
Μόνο να μαστουρώνει ξέρει. Ούτε τον θάμνο της δεν ξυρίζει.
Θεέ μου, εντάξει, το πιάσαμε. Είσαι πολιτικοποιημένη.
Άντριου Γκλάουμπερμαν.
-Σκατά. -Πού θες την πρώτη μπουνιά;
Στην κακάσχημη μούρη σου ή στο μουνί σου;
Στο μουνί μάλλον; Δεν ξέρω.
-Γάμησέ τον, μωρό! -Λιώσε το μουνί του!
Ήρθε η ώρα.
Χώσε το δάχτυλό σου στην τρύπα του.
Κι ό,τι γίνει.
Χασέμ, μη μ' απογοητεύσεις τώρα.
Πούμπα! Άφησέ τον αμέσως.
Σ' ευχαριστώ, ενήλικα.
Δεν επιτρέπεται να σκοτώνεστε εδώ, αν δεν έχουν φύγει πρώτα οι καθηγητές.
-Τι; -Στις 3:05 μ.μ., τότε.
Θα σε σκοτώσω και θα δώσω το ψοφίμι σου στη μάνα σου.
-Τα λέμε, μυξιάρη. -Για δες, μιλάει και γίντις.
Συμφορά μου!
Τα έλεγξα όλα και δεν βρήκα τίποτα.
Μα ο πόνος, γιατρέ.
Θα πω ό,τι σκεφτόμαστε όλοι.
Έχεις καρκίνο!
Καπνίστρια, έτσι;
Όχι. Ούτε καπνιστή γαλοπούλα δεν έχει φάει.
Απ' όσο ξέρουμε.
Έχετε ασφάλεια, εγώ έχω να πληρώσω ένα φουσκωτό τζακούζι.
-Το πάρτι ξεκινά. -Τι πράγμα;
Εξετάσεις αίματος, αξονική, μαγνητική, κολονοσκόπηση, ό,τι θες.
Είναι απαραίτητα;
Είσαι πολύ άρρωστη, έτσι δεν είναι, Μίσι;
Σωστά.
Θα το ορκιζόσουν και με το δάχτυλο;
Δεν μπορώ.
Ο όρκος με το δάχτυλο είναι ιερός.
Πρέπει, όμως. Αλλιώς θα σ' αναγκάσουν να πας στο σχολείο.
Υπάκουσέ με.
Εντάξει, θα σ' υπακούσω, για όνομα.
Δώσε μου το χοντρό το δαχτυλάκι σου, γέρο.
Φρέντι και Βίλμα, Σόνι και Σερ, όρκο σού δίνω να είναι εξπέρ.
Λοιπόν, ο γκόμενος είναι δεκάρι,
αλλά έχει Samsung Galaxy.
Έξι. Δεν δέχομαι πράσινα μηνύματα.
-Ο μπαμπάς μου είσαι; -Πες τα.
Μήπως είναι λίγο βλαμμένες;
Ναι, η Λία είναι μια χαρά, αλλά οι φίλες της δεν αξίζουν.
Αλλά μάλλον τώρα αυτή είναι η παρέα μου;
Ο Μάθιου έχει την Κουί-Χο, ο Τζέι έχει την παρέα από το υπόγειο.
Κι η Λόλα κάθεται στο τραπέζι των 21 Jump Street;
Κι αν είναι δεκάρι, αλλά δεν της αρέσει ο Μπίλι Τζόελ;
-Δύο. -Μηδέν.
Για ψωνισμένη σκύλα μού κάνει.
Αυτοί εκεί είναι περισσότερο του γούστου μου.
-Οι χασικλήδες; -Η Λούλου κι η παρέα της.
Δεν ξέρω, η παρέα της Λόλα φαίνεται πολύ κουλ.
Λόλα, έφηβος προς έφηβη,
με τη σύζυγο έχουμε να το κάνουμε μήνες. Γιατί;
Πώς έφτασα εδώ; Γιατί γαμήθηκε τόσο η ζωή μου;
Ποιος νοιάζεται; Πώς θα γλιτώσουμε πριν σου βαρέσουν το μουνί;
Τόσες κακές επιλογές. Ανώμαλα λάθη.
Τώρα δεν θα με ρουφήξουν ποτέ στην Τοσκάνη.
Μην το ξαναπείς αυτό!
Θεέ μου. Νομίζω ότι θα ξεράσω.
Νιώθω καλύτερα τώρα που…
Έλεος, Άντριου, πότε έφαγες ολόκληρο άνθρωπο;
Τι στον πούτσο;
Ποιος σκατά είναι αυτός;
Είμαι εσύ, από το μέλλον.
Θεέ μου, είμαι σκατά στο μέλλον.
Όχι εσύ.
Αυτός είμαι.
Τη γλίτωσα για τα καλά, έτσι, Άντριου;
ΞΥΛΟ ΣΤΟ ΜΠΡΙΤΖΤΟΝ
Θεέ μου, Τραβ.
Είμαι ένας αποτυχημένος.
Δεν είναι πολύ δύσκολο να ταιριάξεις σε νέο σχολείο;
Συγγνώμη, ποια είστε;
Είμαι η βιβλιοθηκάριος, καλέ μου.
Η κυρία Κόρνχιλ.
Σε είδα εδώ ολομόναχο,
τόσο ευγενικό, τόσο θλιμμένο.
Ναι, ήταν δύσκολη η πρώτη μέρα.
Το ξέρω, αγάπη μου, το ξέρω.
Θες να έρθεις μαζί μου; Σου έχω το κατάλληλο μέρος.
-Αλήθεια; -Ναι, πιάσε το τρεμάμενο, κρύο χέρι μου.
Νιώσε πόσο λεπτό είναι το δέρμα μου.
Εντάξει, ναι.
Παίρνω αντιπηκτικά.
Δεν με πιστεύεις; Κοίτα, εδώ είναι, στο αριστερό πόδι.
Ένας ρόζος που μοιάζει με…
Τον Τομ Κολίκιο στα νιάτα του.
Εγώ είναι, Μόρι. Είναι σίγουρα εγώ.
Ωραία, και γιατί ήρθες;
-Γι' αυτό εδώ. -Θεέ μου.
Αυτήν ακριβώς τη μέρα, στις 3:09 μ.μ.,
το αγόρι, ο Πούμπα,
έκοψε αυτό το δάχτυλο σφίγγοντας τον σφιγκτήρα του.
Το δάχτυλό μου; Ο σφιγκτήρας του;
Έχει κι άλλα. Σκάσε!
Έτσι ξεκίνησε μια καταστροφική αλυσίδα γεγονότων,
που διέλυσε την ήδη σάπια ζωή μας.
-Εγώ είμαι καλά; -Άσ' τον να τελειώσει.
Θα γίνεις παρίας, θα σε φωνάζουν "Βρομοδάχτυλο Αγοράκι".
Θεέ μου.
Είσαι ένας άφραγκος, ανέραστος 80χρονος παρθένος με κοντόχοντρο πουλί.
Όχι!
Γιατί δεν γύρισες στη στιγμή που έπιασα τα βυζιά της Τιμόν;
Πριν γαμηθώ τελείως;
Μήπως επειδή είμαι βλάκας;
Φυσικά και είσαι. Είσαι εγώ.
Γαμώτο! Τώρα πρέπει να γυρίσω πάλι πίσω.
Γαμημένη μηχανή του χρόνου.
Περίμενε, θέλω να έρθω κι εγώ.
Άσε με!
Έλα τώρα! Εξήντα οκτώ δολάρια στο Costco Optical χαμένα.
Μόλις βγήκα από τα σωθικά μου.
Τι σκατά; Είσαι εγώ;
Κουνήσου, ρε βλάκα!
Γαμάτο.
Ανώμαλε!
Κάτω τα χέρια από τα βυζιά της κοπέλας μου.
-Τα καταφέραμε! -Ναι!
Τώρα θα σκοτώσει τον Λαμπ αντί για μένα.
Διορθώσαμε την ιστορία.
Μπορούσαμε να πάμε οπουδήποτε, κι εμείς κάναμε αυτό.
Όχι, δεν μπορεί. Το δαχτυλάκι μου λείπει ακόμη.
Άρα δεν αλλάξαμε τίποτα;
Δεν θα είναι αυτή η στιγμή που η ζωή μου εκτροχιάστηκε.
-Άντε! Ήρθες πολύ αργά. -Σκατά.
Η ζωή μας εκτροχιάστηκε όταν…
Θα τρομπάρω τη μαλαπέρδα μου για τον παππού.
-Νεκρέ παππού! -Ποιοι είστε όλοι εσείς οι εγώ;
-Εσύ. -Από το μέλλον.
Αυτό γίνεται, δηλαδή.
Επιστημονική φαντασία φάση. Ταξίδι στον χρόνο με πολλούς Άντριου.
Αναρωτιόμουν πού πηγαίνουν την όλη φάση. Πολύ κουλ. Συναρπαστικό.
Γεια. Τι λέει, χασικλήδες μου;
Έχει κανείς λίγο πράσινο για τη μαμάκα;
-Συγγνώμη, εσύ είσαι η μαμάκα; -Ναι, σ' αυτό το σενάριο, είμαι η μαμάκα.
-Ναι. -Εντάξει, μαμάκα.
Ευχαριστώ. Δύσκολη η πρώτη μέρα.
-Ναι, άθλιο το σχολείο. -Είναι όλοι βλάκες.
Ο καθηγητής της βιολογίας θεωρεί την υπερθέρμανση σύμπτωση.
Έλεος.
Θα πιστεύει και στον καθαρό άνθρακα.
Όπως λέει ο δικός μου ο Καμύ "Οι άνθρωποι είναι άθλιοι".
Θεέ μου, Κόνι, το αγόρι του Καμύ είναι όνειρο.
Κι είναι και ξενέρωτος, όπως εσύ.
Γιατί ήσουν με εκείνες τις ηλίθιες πριν;
Μαζί μας πρέπει να αράζεις.
-Αλήθεια; -Ναι.
-Μόνο στρατιωτικό τζάκετ θες.
Πολύ κουλ, έτσι;
Λες να είναι νεκρός ο στρατιώτης που το φορούσε;
-Δεν θέλω να τον σκεφτώ αυτόν. -Ναι, ας τον ξεχάσουμε.
Δυστυχώς, παιδιά,
ο λογιστής μου θα στεναχωρηθεί, γιατί είσαι απόλυτα υγιής.
Αλήθεια; Αυτό είναι πολύ παράξενο, γιατί ο πόνος είναι πολύ έντονος.
Κάποιος να φωνάξει τον Σέσιλ Μπι ΝτεΜίλ,
γιατί βρήκαμε τη νέα Βαϊόλα Ντέιβις.
Τι εννοείς;
Φτάνουν οι θεατρινισμοί κι οι μπούρδες σου!
Παραδέξου το! Δεν είσαι καθόλου άρρωστη.
Σάιρους!
Μην υποχωρήσεις, Μίσι. Υπάκουσέ με.
Μπαμπά, σε παρακαλώ.
Είσαι μια αλήτισσα έφηβη
κι είπες ψέματα για να μην πας σχολείο, γιατί περνιέσαι για σπουδαία.
Δεν είμαι σπουδαία.
-Παραδέξου το! Είπες ψέματα. -Όχι.
-Γελοιοποίησες τον όρκο με το δάχτυλο. -Μπαμπά.
Μείνε δυνατή.
Καλά! Είπα ψέματα, εντάξει;
Αλλά όχι επειδή είμαι αλήτισσα έφηβη.
Επειδή φοβάμαι το λύκειο, μπαμπάκα.
Όχι! Τι κάνεις;
Μίσι.
Φοβάμαι να είμαι ένα μικρό ψαράκι σε μια μεγάλη λίμνη
γεμάτη με σαρκοφάγα βακτήρια.
-Θεούλη μου, Μίσι. Κι εγώ φοβάμαι. -Αλήθεια;
Ναι. Φοβάμαι ότι θα σε χάσω.
Δεν θέλω να πας σε μεγάλο σχολείο όπου θα μεγαλώσεις και θα μας ξεχάσεις.
-Δεν θα σας ξεχνούσα ποτέ, μπαμπά. -Όχι!
Λυπάμαι πολύ, Μίσι.
Κι εγώ.
Απαίσιο να νιώθουν καλύτερα τα παιδιά.
Μου γαμάει όλα αυτά που προσπαθώ να κάνω.
Κυρία Κόρνχιλ, τι είναι αυτό;
Η Λέσχη των Θλιμμένων Αγοριών.
Πείτε γεια, κουτάβια μου.
-Γεια. -Κα Κόρνχιλ, πάλι είναι υγρή η καρέκλα.
Όχι τώρα, Μάιρον. Ελάτε, αγόρια.
Ταΐστε με φιστίκια και χτενίστε τα μακριά μαλλιά μου.
-Θα σας ταΐσω. -Θα σας χτενίσω.
Χριστέ μου, Ρικ, είμαι σαν αυτά τα παιδιά;
Τόσο θλιμμένος κι αξιοθρήνητος;
Να μιλήσω ειλικρινά; Έτσι ακριβώς.
Κυρία Κόρνχιλ, έχω αλλεργία στους ξηρούς καρπούς.
Δεν μπορώ να σας ταΐσω φιστίκια.
Πολύ καλά. Μπορείς να τρίψεις τους κάλους στα πόδια μου, Άντριου.
Άντριου; Έτσι έλεγαν τον κολλητό μου στο γυμνάσιο.
Τέλεια. Τον δικό μου τον έλεγαν Έντγκαρ Ράμος. Έτσι σε λένε;
Όχι, αλλά μοιάζει. Νικ Μπερτς.
Λοιπόν, enchanté, Νικ. Γεια, ήθελα να πω.
-Δεν είμαι Γάλλος. Ή έξυπνος. -Ούτε εγώ.
Παιδιά, ελάτε.
Τα πόδια μου είναι γεμάτα περίσσιο δέρμα.
Απαίσιο.
-Περιμένετε. -Ένα λεπτό.
Γιατί πιστεύετε ότι η ζωή μου καταστράφηκε αυτήν τη στιγμή;
Αυνανιζόσουν μπροστά στον νεκρό παππού σου.
Προς υπεράσπισή του, η ξαδέρφη του τον καύλωνε πολύ.
Ποιος χέστηκε; Το δαχτυλάκι μου ακόμη να φανεί.
Θεέ μου, πρέπει να πάμε ακόμη πιο πίσω.
-Μην τον σηκώσεις από το αναπηρικό. -Σήκω!
Θα μας γαμήσει τη ζωή.
Καλά. Αλλά συμφωνούμε ότι μάλλον περπατάει;
-Φυσικά. -Είναι απατεώνας ο τύπος.
Και να τρέξει μπορεί.
Πρέπει να σηκώσω χέρι και να πω ότι διαφωνώ.
Γαμώτο. Δάχτυλο γιοκ.
Σταμάτα.
-Είσαι σε δημόσιο χώρο. -Βλέπεις παιδικό.
Άντε, πιάστε το πουλί!
-Μην τον παίξεις με το μαγιό της Λίας. -Αυτό το χέρι δεν είναι;
-Σκατά. -Πόσο πίσω να πάμε;
Σκάστε, παιδιά.
Πρέπει να γυρίσουμε στην αρχή.
-Στον δεινόσαυρο Άντριου; -Όχι, γαμώτο.
Στη μοιραία μέρα που άλλαξε τα πάντα.
Θεέ μου, τι τέλεια αίσθηση.
Νομίζω ότι επινόησα κάτι νέο και διασκεδαστικό.
Θα γίνω πλούσιος!
-Όχι! -Μην τελειώσεις.
-Σταμάτα! -Τι σκατά;
Νόμιζα ότι κάτι θα έβγαινε από το πέος μου.
Σκατά! Δεν έχω δάχτυλο!
Γαμώτο. Δεν θα βρούμε ποτέ πότε χάλασε το πράγμα.
Όλοι εσείς οι παλιοί Άντριου με γαμήσατε.
Μου καταστρέψατε τη ζωή.
Κι η δικιά μου ζωή;
Είμαι 80 χρονών, και το πέος μου δεν έχει νιώσει γυναίκα.
-Γαμιέσαι, γέρο. -Ανωμαλάρα.
-Δεν θα το πληρώσω εγώ. -Αρκετά. Βουλώστε το όλοι!
Δεν βλέπετε, Άντριου;
Δεν έχει σημασία πότε έγινε σκατά η ζωή σας ή ποιος φταίει.
Σημασία έχει μόνο αυτό που θα κάνετε τώρα,
στο παρόν.
Μόρι, νομίζω ότι ίσως έχεις δίκιο.
Ξέρω ότι έχω δίκιο.
Βγάλτε όλοι τα καυλιά σας.
Ένας, δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε, έξι, επτά, οκτώ. Οκτάγωνο μαλακίας.
Τι; Όχι, όχι αυτό. Παιδιά, μαζέψτε τα.
-Γαμήσου. -Μαζέψτε τα.
Εννοούσα ότι το παρελθόν δεν αλλάζει,
οπότε πρέπει να γυρίσω στο παρόν και να κάνω το σωστό,
να ζητήσω συγγνώμη.
Η ιδέα μου είναι καλύτερη.
Έλα, ηλικιωμένε εγώ, πάμε να το διορθώσουμε.
Εγώ θα μείνω εδώ, όπου κι αν είμαστε, για το οκτάγωνο μαλακίας.
-Ναι. -Ας δοκιμάσουμε.
Χριστέ μου. Ίσως να μη μου αξίζει το δάχτυλο.
Ώρα να κάνω το σωστό.
Τζέσι, τι φάση με το τζάκετ;
Σ' αρέσει; Είναι από τον Πόλεμο στο Ιράκ.
Από τους λιγότερο αγαπημένους. Συγγνώμη.
Γιατί είναι τόσο αστείος ο Πόλεμος στο Ιράκ;
Θεέ μου. Τζέσι, μαστουρωμένη είσαι;
-Η μάνα της είσαι; -Απλώς νοιάζομαι για τη φίλη μου.
Σκατά. Μαλώνουν για σένα, Τζέσι.
-Σκατά. -Πρέπει να διαλέξεις παρέα.
Είσαι με τους χασικλήδες ή με τις βλαμμένες, μωρό μου;
-Λία; -Ναι;
Είμαστε στο λύκειο, κι όλα μετράνε πια,
οπότε πρέπει να πάρω τη σωστή απόφαση.
Εντάξει.
Θα καπνίζω χόρτο κάθε μέρα.
Σοβαρά τώρα;
-Ναι, μαμάκα. -Σκατά.
Έλα. Πάμε να κάνουμε το Mazda μου καπνιστό.
Βρουμ βρουμ, σκύλες.
Είναι 3:05 μ.μ. Ώρα για την προγραμματισμένη βία.
Ξύλο!
Η σκέψη του Άντριου να τρώει ξύλο μού χαλάει τη μαστούρα.
Ναι, ανησυχώ μη γελάσω ή μην πω "Ναι! Γαμάτο!"
Δεν πειράζει, φίλοι μου.
Αν και σήμερα ίσως πεθάνω, θα αντιμετωπίσω ευθέως τον φονιά μου.
Βάλ' το στα πόδια, Άντριου.
Όχι, πρέπει να το κάνω.
Λοιπόν, παιδιά.
Θέλετε να δείτε το φρικιό που χουφτώνει νεκρό;
-Ναι, Πούμπα! -Φόνος!
Άντριου, πρόλαβα.
Αν αυτό είναι το τέλος, καλύτερα να είμαι εδώ.
Ευχαριστώ, Μόρι. Σ' αγαπώ.
Τέλεια, μεγάλε.
-Φίλα με για καλή τύχη. -Δεν τη χρειάζομαι.
Μόνο τη γλώσσα σου στο στόμα μου.
Πούμπα, πριν με διαλύσεις, έχω κάτι να πω.
Θα με ικετέψεις για τη ζωή σου, μικρέ λεχρίτη;
Βασικά, όχι σ' εσένα. Στην Τιμόν.
-Τι; -Τιμόν, ζητώ συγγνώμη.
Σε άγγιξα κατά λάθος,
μα αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σε ενόχλησε,
και λυπάμαι πολύ.
Ευχαριστώ. Αυτό σημαίνει πολλά.
Άντε ρε, Άντριου! Μπράβο σου.
Βλέπετε, παιδιά, είδα μέσα μου κι έμαθα ότι το σημαντικό είναι…
-Ναι! Γαμάτο! -Το χέρι μου είναι καυλί. Ρούφα το.
Κάν' το. Ρούφα το!
ΠΑΡΚΑΔΟΡΟΣ - 15 ΔΟΛΑΡΙΑ
Ναι.
Δεν είναι τρελό;
Νομίζω ότι το πόδι πέθανε.
Είναι παγωμένο.
-Το δικό μου βράζει. -Τι γίνεται;
Κουτάβια; Ξεχαστήκατε. Δεν γελάμε στη Λέσχη των Θλιμμένων Αγοριών.
Άντριου, τώρα που βρήκαμε ο ένας τον άλλο,
δεν ξέρω αν είμαστε θλιμμένα αγόρια.
Είμαι αγόρι με ναυτία ίσως, αλλά όχι θλιμμένο. Να φύγουμε;
Εννοείται.
Κυρία Κόρνχιλ, τελικά είμαστε χαρούμενα αγόρια.
-Και περήφανα αγόρια. -Πρόσεχε.
-Ναι, σωστά. Συγγνώμη. Να πηγαίνουμε. -Ναι.
Πώς τολμάτε; Τα Θλιμμένα Αγόρια δεν φεύγουν!
Ισχύει.
Θα γυρίσετε.
Το ορκίζομαι στα παγωμένα πόδια μου,
θα γυρίσετε!
-Άντριου; -Είσαι καλά;
Τι έγινε; Δέχτηκε τη συγγνώμη μου;
Όχι, αγάπη. Έχεσες στο παροιμιακό κρεβάτι.
Χέστηκες πάνω σου, δηλαδή.
Ο επιστάτης σε έλουσε με το λάστιχο. Το έβγαλαν όλοι βίντεο.
Μα ζήτησες συγγνώμη από την Τιμόν, κι αυτό ήταν καλή αλλαγή.
Ναι. Τώρα με συμπαθούν, λοιπόν;
Σε μισούν λίγο λιγότερο.
Αλήθεια; Μεγάλο κατόρθωμα. Τέλεια.
Και δείτε, ο ηλικιωμένος Άντριου έχει ξανά το δάχτυλό του.
Ευχαριστώ, Άντριου.
Ανυπομονώ να ψαρέψω πίκλα από βάζο.
-Όρμα στην πίκλα, μελλοντικέ Άντριου. -Να τον πάμε σε νοσοκομείο.
Είμαι πολύ περήφανος.
Στο εξής, θα ζω στο παρόν και θα λογοδοτώ για τις πράξεις μου.
Μιλώντας για τις πράξεις σου,
η ομαδική μαλακία ξέφυγε πολύ γρήγορα.
Είμαι σίγουρος. Για πες.
Θα το θέσω έτσι, είσαι πλέον ο παππούς σου.
Συγχαρητήρια.
-Μίσι; -Ναι;
Καταλαβαίνουμε ότι φοβάσαι, αλλά πρέπει να πας στο σχολείο.
-Δεν νομίζω ότι μπορώ να το κάνω. -Αν δοκιμάσουμε μαθήματα στο σπίτι;
-Αλήθεια; -Σάιρους!
Το δημόσιο σχολείο είναι απογοήτευση. Έτσι;
Σίγουρα. Μεροληψία στις εξετάσεις, μείωση των πόρων,
μέχρι και Κάιτζου μπορεί να επιτεθεί.
Κάιτζου;
-Ένα τεράστιο τέρας. Ένας Γκοτζίλα. -Ναι!
Κι εδώ στο σπίτι έχει τους δικούς της μόνιμους καθηγητές.
Συμβασιούχος είσαι, Σάιρους.
Κι η κοινωνικοποίηση; Οι φίλοι της;
Εμείς θα είμαστε οι φίλοι της.
Μόνικα, μεγαλώνει τόσο γρήγορα.
Μου λείπουν οι σαλοπέτες της κι οι στέκες της.
Κι εμένα.
-Σε παρακαλώ. -Υποθέτω ότι γίνεται. Προσωρινά.
Ναι! Προσωρινά, για πάντα, ό,τι θες.
Έκλεισε! Μίσι, θα κάνεις μαθήματα στο σπίτι!
Ευχαριστώ, μπαμπάκα.
Αυτό είπα όταν είδα τον Γουίλεμ Νταφόε γυμνό σε δοκιμαστήριο.
Μόνα! Γύρισες!
Σε βλέπω πολύ πιο χαρούμενη, καλή μου.
Θα κάνω μαθήματα στο σπίτι.
Τι; Θα κλειστείς στο σπίτι χωρίς αγόρια ή άλλα παιδιά;
Αυτό μάλλον δεν το σκέφτηκα.
Τι σκατά; Ποιος θα σε δαχτυλώσει τώρα;
Ο κούριερ της Amazon;
Θεέ μου. Δεν έχουμε χημεία.
Δεν θα πιστέψεις ποτέ τι έγινε σήμερα στο δημόσιο λύκειο.
-Σκατά, η μούρη σου. -Ξέρασα τον μελλοντικό εαυτό μου.
Είπε να μη χώσω το δάχτυλο,
μετά ξεράσαμε άλλους Άντριου, έγινε ομαδική μαλακία…
Εντάξει. Τώρα είμαι έτοιμος για το σνακ.
Ποιος σκατά είναι αυτός;
Άντριου, από δω ο νέος μου φίλος από το Κόμπλστοουνς,
που τον λένε επίσης Άντριου.
Άκουσα ότι σε λένε Άντριου.
-Έτσι με λέει η μαμάκα μου. -Για μεγάλη σκύλα μού κάνει.
-Σας παρακαλώ. -Μην ανακατεύεσαι.
Άλλε Άντριου, εκ μέρους όλων, σου λέω ότι είναι ώρα να πάρεις πούλο.
Βασικά, νιώθω πολύ άνετα εδώ.
Και μόλις έχεσα στο μπάνιο του δικού σου.
Σιγά. Έχω χέσει άπειρες φορές εκεί. Πάρε με όταν βουλώσεις τη λεκάνη.
Σε παίρνω. Τη βούλωσα, ρε μαλάκα.
Σκατά. Ο τύπος είναι καλός.
Θα είναι όλη μέρα, κάθε μέρα με τον Νικ. Θα κλέψει τον μικρούλη μου.
Ίσως. Θα πρέπει να περιμένουμε την επόμενη σεζόν.
Κάτσε, τι; Εδώ τελειώνει η σεζόν;
-Ναι. -Όχι!
Μη ρίξετε τίτλους. Θέλω να μάθω τι θα γίνει.
Τώρα πρέπει να περιμένω έναν ολόκληρο χρόνο;
Μόλις αρχίσαμε το λύκειο.
Άντε γαμηθείτε. Μαλακίες.
Γαμημένες μαλακίες. Ο Τζον Μαλέινι; Σύμβουλος παραγωγής;
Θα έχει τέλειους μάνατζερ.
Δέκα επεισόδια τη χρονιά κάνουμε; Τι σκατά;
Είχα έναν φίλο στον Αξιαγάπητο Ρέιμοντ. Έκαναν 22.
Γαμηθείτε. Αυτά είναι μαλακίες.
Δεν μπορεί να τελειώσει έτσι. Όχι.
Μην αρχίσετε αντίστροφη μέτρηση για άλλη σειρά.
Μην αρχίσετε αντίστροφη μέτρηση για το Ozark.
Όλοι οι άλλοι γαμιέστε. Γάμα το. Σκατά!
Γαμιέστε όλοι.
Υποτιτλισμός: Νίκος Σταματουλάκης