Wstawaj, Andy.
Andrew, skarbie, obudź się.
- Jezu! Czemu siedzisz na mnie okrakiem? - Jestem taki podjarany.
- Z powodu pierwszego dnia liceum? - Nie.
Z powodu twojego palca w dupie Pumby.
O Boże, mam przejebane.
Nazywam się Andrew Glouberman
W języku jidysz to znaczy „babolman”.
Jestem 13-letnim zbokiem
Który umrze pierwszego dnia w liceum
Możliwe.
Moja jedyna nadzieja to palec w tyłku
To dobry plan.
- Nazywa się Andrew Glouberman - Rany.
Jest 13-letnim zbokiem
Który umrze pierwszego dnia w liceum
Jego jedyną nadzieją jest palec w tyłku
Panie i panowie, oto licealny B-Queer Chórek.
To będą tortury
Ekscytujące i okrutne
Ze strefy komfortu wydrą nas
Rozdział gimnazjum zamknąć czas
- Czeka nas zupełnie inny pierdolnik - Ekscytacji, cierpienia i strachu
Tak, Big Mouth przechodzi do liceum
Wreszcie nadszedł ten dzień
Niektórzy będą zdani na siebie Z dala od swej paczki
Przerażeni i samotni
Dla niektórych to kolejny rozdział Mrocznego, czarnego świata
Czarnego świata!
Niektórzy zacząć od nowa będą mogli Wśród wyrzutków, dziwaków i patologii
Tak, Big Mouth przechodzi do liceum Przyszłość już nagli
Cztery długie lata stresu i strachu
Dla nieśmiałych i niepewnych
Zaakceptuj strach Odwrotu nie ma już
Nie ma odwrotu!
Odrzucimy szare passé łachy Na rzecz ciuchów godnych dziewiątej klasy
To jeden wielki okrutny bufet A ta suka pożre wszystko
Dzięki nim poznacie nowe miejsca
Może nawet uświadczycie cycków i brody
Tak, zmierzamy ku nieznanemu losowi Studiów może nie będzie nam dane dożyć
Ale dzieciaki z Big Mouth Przechodzą do liceum
Zaraz po tym, jak pominiesz intro
Pierwszy dzień liceum. Odtąd wszystko ma znaczenie.
Słyszałeś, Andrew?
Gdy wsadzisz paluszka do odbytu Pumby, zapiszesz się tym na stałe.
Ten plan z palcem to kiepski pomysł.
Nie mam innego wyjścia!
Żeby ocalić życie, muszę wsadzić palca w odbyt innego ucznia.
Nie ma wyjścia.
A dlaczego nie przeprosisz Timon za dotknięcie jej cycków?
Za co mam przepraszać? To był wypadek.
To nie znaczy, że to było miłe. Czasem ludzie potrzebują przeprosin.
Nie. Przeprosiny są dla kukoldów i socjalistów.
Przestań cytować…
Nigdy nie przestanę cytować reklam mojego taty!
Missy?
- Co tam się dzieje? - Spóźnisz się na pierwszy dzień szkoły.
Wszystko w porządku?
Nie, jestem bardzo chora.
- Nie mogę dziś iść do szkoły. - Co się stało?
Tylko nie zaglądajcie do toalety. Dla własnego dobra.
Nieszczęście! Czerwony klocek?
O w mordę!
Nabrali się na sok warzywny i chleb świętojański.
Masz szczęście, że twoi rodzice to kretyni.
Zadzwonię do szkoły.
Zaczekaj, Monica.
- Zwołuję radę rodziców. - Rada została zwołana.
Missy chyba symuluje.
Wyczułem osiem różnych warzyw i chleb świętojański.
Ale Missy uwielbia szkołę.
Płakała, gdy mówiliśmy jej, czym są wakacje.
Ale teraz jest w liceum. Nasza dziecina wymyka nam się.
- Nic takiego się nie stanie. - To już się dzieje!
Najpierw kłamie, a teraz ucieka.
Następnie dowiemy się, że ćpa kokę
podczas seksu analnego w bugatti swojego sponsora!
- W bugatti? - Żeby zdobyć kolejną działkę!
- Co zrobimy, Cyrus? - Dotrzemy do prawdy, do cholery.
Jeśli jesteś taka chora, powinniśmy jechać do lekarza.
Brnij w zaparte, Missy. Inaczej wyślą cię do szkoły.
Oczywiście, że pójdę do lekarza, bo jestem tak bardzo chora.
Tak, martwię się o ciebie z powodu tego wielkiego czerwonego klocka.
Naprawdę bolało, gdy wychodził z mojego tyłka.
Z pewnością, bo był taki krwawy i wielki.
To normalne, że się stresujesz, Nicky.
To nowa szkoła z bogatymi i atrakcyjnymi dziećmi.
Nie stresuję się. Jedź już robić to, co tam robisz całymi dniami.
Pierwszy dzień liceum!
Gdzie Andrew, Jessi i syn mamy Jaya – Jay?
Nie ma ich, bo idę do nowej szkoły bez nich.
Boże. Nikogo tu nie znasz. Pewnie się stresujesz.
Wcale się nie stresuję. Przecież znam Danni.
Oto i ona.
Witam koleżankę.
- Szalony pierwszy dzień, co? - Tak. Cześć, Nick.
O czym mowa, ludziska? Jaka wjechała nawijka?
Travis urządził imprezę przy basenie w weekend.
Impreza basenowa! Nieźle.
A jakie się ma pragnienie w basenie!
- Warto napełnisz go sprite’em, co nie? - Tak.
Bo wtedy można by z niego pić, a także z niego pić lub…
- Tak. Możesz pić z basenu. - O mój Boże.
To niezręczne, ale nie możemy się trzymać razem.
No… spoko.
Nasza dziwna schadzka, a do tego Travis i basen ze sprite’em.
Z tym basenem to zjebałem. Teraz już to kumam.
Sorki, ale mam 15 lat i nie wiem, jak się to robi, więc… pa.
Kurwa.
POBICIE JUŻ DZIŚ
Pumba może być wszędzie.
Pod żadnym pozorem nie odsłaniajcie mnie.
- Jess, tutaj. - Cześć, Leah.
I po flance!
Tak! Trzymamy z popularnymi dziewczynami.
Nim się obejrzymy, penisy będą się do nas łasić.
Świetny outfit na pierwszy dzień, Jessi. To Zara?
Boże broń. Nie kupuję szybkiej mody z powodu pracy dzieci i zmian klimatu.
- Ale lipa. - Ktoś tu ma papierową słomkę w dupie.
- Właśnie. - Nie! Tak nie wkupisz się w łaski.
Po prostu jestem sobą.
To przestań być. To jest jakiś dramat.
- Elo, Jess. - Cześć, Lulu.
Chwila.
Lulu nie była twoim zagorzałym wrogiem?
- Chyba była, ale… - Jest totalnym przegrywem.
Ciągle jest naćpana i nawet nie goli krzaczka.
Czyli to kwestia poglądów. Dobra, nieważne.
Andrew Glouberman!
- Kurwa. - W co chcesz dostać najpierw?
W krzywego ryja czy małą cipkę?
Chyba w cipkę? Nie wiem.
- Rozpierdol go! - Zmiażdż mu cipkę!
Zaczęło się. Pora na kontrolę dupy!
Raz kozie śmierć.
Nie zawiedź mnie, Boże.
Pumba! Zostaw go!
Dziękuję, panie dorosły.
Możecie się pozabijać po lekcjach, gdy nauczyciele wyjadą z parkingu.
- Co? - Widzimy się o 15.05.
Zabije cię i położę zwłoki przy łóżku twojej mamy.
- Do później, babolman. - Przynajmniej mówi w jidysz.
Aj-waj iz mir!
Badania niczego nie wykazały.
Ale ten ból, doktorze…
Powiem to, co wszyscy myślimy.
To rak!
Palisz, prawda?
Nie, nigdy nawet nie jadła wędzonego indyka!
Według naszej wiedzy.
Macie ubezpieczenie, a ja muszę spłacić nowe jacuzzi.
- Bierzmy się do roboty. - Co?
Morfologia, tomografia, rezonans, kolonoskopia i tak dalej.
- Czy to konieczne? - Przecież jesteś bardzo chora.
- Prawda? - No tak.
Przysięgasz na paluszek?
Nie! W naszym świeckim domu przysięga na paluszek to świętość.
Jeśli tego nie zrobisz, będziesz musiała iść do szkoły!
Dlatego rób, co mówię.
Dobrze, do bulwy nędzy.
Daj mi ten mały tłusty palec, staruszku.
Sonny i Cher, Wilma i Fred składasz przysięgę na mały palec.
POBICIE O 15.05
Może i jest dziesiątką, ale używa Samsunga Galaxy.
Góra sześć. Nie zdzierżę kogoś bez iPhone’a.
- To mój tata? - Właśnie.
Czy one nie są trochę sztampowe?
Leah jest spoko, ale jej kumpele nie są fajne.
Ale to chyba teraz moja paczka.
Matthew ma swój B-Queer Chórek, a Jay swoich piwniczan.
A Lola siedzi przy stoliku 21 Jump Street?
A jeśli jest dziesiątką, ale nie lubi Billy’ego Joela?
- To dwójka. - Zero.
Brzmi jak dziwka z przedmieścia.
To są bardziej moje klimaty.
- Gandziarze? - Lulu i jej przyjaciele.
No nie wiem. Ekipa Loli wydaje się całkiem dziarska.
Powiedz jak nastolatka nastolatkowi. Skąd zero seksu z żoną od Wielkanocy?
Jak się tu znalazłem? Gdzie popełniłem jebany błąd?
Olać to. Pytanie, jak uniknąć łomotu twojej cipki.
Tyle złych wyborów i błędów perwersa.
- Mogę zapomnieć o minecie w Toskanii. - Nie waż się tak mówić!
O Boże, będę rzygał.
Teraz mi lepiej, kiedy…
Jezu, kiedy zjadłeś dorosłego faceta?
Co jest, do kurwy?
Co to, do cholery, za gość?
Jestem tobą z przyszłości.
W przyszłości jestem okropny.
Nie tobą. Jestem nim.
Otarłem się o katastrofę, co, Andrew?
POBICIE O 15.05
- O mój Boże, Trav. - Jestem takim przegrywem.
Ciężko się wpasować w nową szkołę, co?
A kim pani jest?
Jestem pani Cornhill, bibliotekarka.
Widziałam cię tu samego. Takiego wrażliwego i smutnego.
- To był ciężki pierwszy dzień. - Wiem, kochanie.
Chodź ze mną. Mam dla ciebie idealne miejsce.
- Serio? - Tak.
Chwyć moją drżącą dłoń i poczuj, jak cienka jest moja skóra.
Dobrze.
Biorę leki na zakrzepy.
Nie wierzycie? To spójrzcie na moją lewą stopę.
- Brodawka, która wygląda jak… - Młody Tom Colicchio.
To ja, Maury. To na pewno ja.
Po co tu jesteś?
- Z powodu tego. - O Boże.
Tego dnia o godzinie 15.09
niejaki Pumba urwał ten palec, zaciskając zwieracz.
- Mój szperacz i jego zwieracz? - To nie wszystko. Morda!
To zapoczątkowało katastrofalny łańcuch wydarzeń,
który zrujnował nasze już i tak nędzne życie.
- Ale ze mną wszystko gra? - Niech mówi.
Staniesz się wyrzutkiem! Znanym jako „Śmierdzący Paluszek”.
O Boże.
Jesteś spłukanym, niekochanym, 80-letnim prawiczkiem ze smutnym kroczem.
Nie!
Dlaczego się nie cofnąłeś do czasu sprzed złapania cycków Timon?
Zanim byłem w kompletnej dupie?
Może dlatego, że jestem idiotą?
Pewnie, że tak. Jesteś mną.
Cholera! Muszę cofnąć się jeszcze raz.
Ten jebany wehikuł czasu.
Poczekaj, idę z tobą.
Złaź ze mnie!
No nie! Teraz jestem 68 dolarów w plecy.
- Wypluło mnie z własnych flaków. - Co jest?
- Jesteś mną? - Odsuń się, kretynie!
W dechę.
Ty pieprzony oblechu!
Zabieraj jebane łapska z cycków mojej panny!
- Udało się! - Tak!
Zabije Lumpa, a nie mnie.
Naprawiliśmy historię.
Mogliśmy dowolnie cofnąć się w czasie, a wybraliśmy to.
To niemożliwe. Palec powinien odrosnąć.
Niczego nie naprawiliśmy?
To chyba nie w tym momencie moje życie zboczyło z toru.
- Nie gadaj. Spóźniłeś się, że hej. - Kurwa.
Moje życie się wykoleiło, kiedy…
A teraz zaskoczę moje krocze dla Zayde’a.
- Martwy Zayde! - Kim jesteście wszyscy ja?
- Jesteśmy tobą. - Z przyszłości.
Czyli o to chodzi.
To jak filmowa podróż w czasie z bandą Gloubermanów.
Z początku zachodziłem w głowę. Super. Bardzo ekscytujące.
Co tam, gandziarze?
Ktoś ma zioło dla mamusi?
- Jesteś „mamusią”? - W tym scenariuszu tak.
- Tak. - Dobrze, mamo.
Dzięki. To był ciężki pierwszy dzień.
- Szkoła jest do bani. - Sami idioci.
Według faceta od biologii globalne ocieplenie to zbieg okoliczności.
O rety. Pewnie wierzy też w czysty węgiel.
Jak mawia mój Camus: „Ludzie są do bani”.
Mój Boże, Connie. Ten koleś to pieprzone ciacho.
I jest przegrywem tak jak ty.
Dlaczego zadawałaś się z tymi jebitnie głupimi laskami?
- Lepiej trzymaj z nami. - Serio?
- Tak. - Jasne.
- Potrzeba ci tylko wojskowej kurtki. - Wygląda super.
Myślisz, że żołnierz, który ją nosił, nie żyje?
- Nie chcę o tym myśleć. - Tak. Zapomnijmy o tym gościu.
Mój księgowy nie będzie zadowolony, ale jesteś całkowicie zdrowa, Missy.
Naprawdę? To dziwne, bo ból jest tak silny.
Dzwońcie do Cecila B. DeMille’a,
bo chyba znaleźliśmy nową Violę Davis.
- Co masz na myśli? - Skończ z tym kłamliwym pierdololo!
Przyznaj się! Nie jesteś chora.
Cyrus!
- Nie odpuszczaj, Missy. Rób, co mówię. - Tato, proszę.
Jesteś zepsutą nastolatką i skłamałaś, żeby wagarować, ty cwana bestio.
Nie jestem taka.
- Przyznaj się! Kłamałaś. - Nie.
Zakpiłaś z przysięgi na paluszek!
Bądź silna!
Dobra! Skłamałam.
Ale nie dlatego, że jestem zepsutą nastolatką.
Skłamałam, bo boję się liceum.
Nie! Co robisz?
Missy.
Boję się być małą rybką w wielkim stawie pełnym bakterii mięsożernych.
- Cholera, Missy. Też się boję. - Naprawdę?
Tak. Boję się, że cię stracę.
Boję się, że gdy pójdziesz do liceum, dojrzejesz za szybko i o nas zapomnisz.
- Nigdy o tobie nie zapomnę, tato. - Nie!
Przepraszam, Missy.
Ja też.
Nie znoszę, gdy dzieci czują się lepiej.
To pierdoli moje plany!
Co to jest, pani Cornhill?
To Klub Smutnych Chłopców. Przywitajcie się, mordki.
- Cześć. - Pani Cornhill, znów mam mokre krzesło.
Nie teraz, Myron! Chodźcie tu, chłopcy.
Nakarmcie mnie pistacjami i wyszczotkujcie moje długie włosy.
- Ja panią nakarmię. - A ja wyszczotkuję.
Jezu, czy ja jestem jak te dzieciaki?
Jestem taki smutny i żałosny?
Tak między nami? Jeszcze jak.
Pani Cornhill, mam alergię na orzechy. Nie mogę pani karmić pistacjami.
Możesz pumeksować odciski na podeszwach moich stóp, Andrew.
Andrew? Tak nazywa się mój przyjaciel z gimnazjum.
Fajnie. Mój przyjaciel to był Edgar Ramos.
- Tak się nazywasz? - Prawie. Nazywam się Nick Birch.
Cóż, enchanté, Nick.
No, cześć. Żaden ze mnie Francuz ani mądrala.
To tak jak ja.
Dzieci, chodźcie.
Moje stopy są ciężkie od martwej skóry.
- Fuj. - To okropne.
- Chwila. - Czekajcie.
Dlaczego myślicie, że to był moment, w którym się wykoleiłem?
Masturbowałeś się przy zmarłym dziadku.
Na jego obronę powiem, że podniecała go jego kuzynka.
Kogo to obchodzi? Dupa nadal obcięła mój palec.
Musimy się cofnąć jeszcze wcześniej.
Nie wyciągaj Larsa z wózka. To spierdoli całe nasze życie.
Dobra. Ale wiecie, że może chodzić?
- Oczywiście, że może. - To oszust.
Potrafi biegać.
Zgłaszam, że się z wami nie zgadzam.
Kurwa. Dalej brak palca.
Przestań!
- To miejsce publiczne. - Oglądam Trolle 2.
Łap go za fiuta!
- Nie trzep na strój kąpielowy Leah. - To była prawa ręka?
- Kurwa. - Jak daleko mamy się cofnąć?
Zamknijcie się!
Musimy wrócić do samego początku.
- Do dinozaura Andrew? - Nie, do cholery.
Do pamiętnego dnia, który zmienił wszystko.
To niesamowite uczucie.
Chyba wymyśliłem coś nowego i fajnego.
Będę bogaty!
- Czekaj! - Nie kończ!
- Stój! - Co, kurwa?
Myślałem, że to z mojego penisa coś wyjdzie.
Cholera! Dalej brak palca!
Niech to szlag!
Nigdy się nie dowiemy, kiedy to się zaczęło.
Wszyscy mnie wychujaliście. Zrujnowaliście mi życie.
A co z moim życiem?
Mam 80 lat, a mój penis nigdy nie doświadczył kobiecego ciepła.
- Wal się, staruchu. - Ty zboku!
- Nie będę za to płacił! - Wystarczy. Zamknijcie się!
Nie rozumiecie, Gloubermany?
Nieważne, kiedy wasze życie całkiem się spieprzyło ani kto jest winny.
Liczy się tylko to, co zrobicie teraz, w teraźniejszości.
- Chyba masz rację, Maury. - Wiem.
Niech wszyscy wyciągają fiuty i robimy…
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem… ośmioosobowy krąg trzepania.
Co? Nie ma mowy! Schowajcie fiuty.
- Pierdol się. - Chować je!
Nie mogę zmienić przeszłości.
Dlatego wrócę do teraźniejszości i postąpię słusznie, przepraszając Timon.
Mój pomysł był lepszy.
Chodź, moja stara wersjo. Naprawmy to.
Ja zostanę tu, gdziekolwiek jesteśmy, i dołączę do kręgu trzepania.
- Tak. - Spróbujmy.
Jezu. Może nie zasługuję na palec. Dobra, czas postąpić słusznie.
Jessi, co to za kurtka?
Podoba ci się? To z wojny w Iraku.
To jedna z moich najmniej ulubionych.
Dlaczego wojna w Iraku jest taka zabawna?
Boże. Jessi, zjarałaś się?
- A ty co, jej matka? - Nie, martwię się o koleżankę.
Cholera. Kłócą się o ciebie, Jessi.
- Jasna cholera. - Musisz wybrać ekipę.
Jesteś z przegrywami czy ze sztampowymi sukami?
- Leah? - Tak?
W liceum wszystko ma znaczenie, więc muszę dokonać właściwego wyboru.
Jasne.
I palić trawkę codziennie
Poważnie?
- Tak, mamo. - O cholera!
Dawaj do mazdy. To nasza haszkomora.
Jazda-mazda, zjeby.
15.05
Wybiła 15.05. Czas na planowaną przemoc.
Naparzanka!
Myśl o tym, że Andrew dostanie wpierdziel, rujnuje mi fazę.
Tak się boję, że będę się śmiać albo że mi się to spodoba.
W porządku, przyjaciele.
Choć dziś mogę polec, zmierzę się ze swoim oprawcą.
Uciekaj, Andrew.
Nie. Muszę to zrobić.
Zapraszam wszystkich!
Gotowi zobaczyć, jak ginie buszujący w cyckach?
- Pumba! - Ale czad!
Andrew, zdążyłem.
Jeśli to faktycznie koniec, to powinienem być tu z tobą.
Dziękuję, Maury. Kocham cię.
To świetnie.
- Buziak na szczęście. - Po co mi szczęście?
Wystarczy twój twardy język w ustach.
Pumba, zanim mnie zniszczysz, muszę coś powiedzieć.
Chcesz mnie błagać o życie, gnojku?
Właściwie to chcę coś powiedzieć Timon.
- Co? - Timon, przepraszam.
Dotknąłem cię przez przypadek, ale i tak sprawiłem ci przykrość.
Bardzo cię przepraszam.
Dziękuję. To wiele dla mnie znaczy.
O cholera! Świetnie.
Zajrzałem w głąb siebie, pojmując, że najważniejsze jest…
- Tak! Podoba mi się! - Udawaj, że moja ręka to fiut i ssij ją.
Tak, Andrew. Ssij!
PARKINGOWY ZA 15 $
- To szaleństwo, prawda? - Ta stopa chyba jest martwa.
Jest lodowata.
- Moja aż parzy. - Co tu się dzieje?
Zapominacie się, mordki. Klub Smutnych Chłopców to nie zabawa.
Po poznaniu ciebie nie sądzę, byśmy byli Smutnymi Chłopcami.
Może i jestem mdły, ale nie jestem smutny.
- Wynosimy się stąd? - Absolutnie.
Pani Cornhill, chyba jednak jesteśmy szczęśliwymi chłopcami.
- A nawet dumnymi. - Nie przeginaj.
- Jasne. Wybacz. Idźmy już lepiej. - Tak.
Jak śmiecie! Smutni Chłopcy nigdy nie odchodzą!
To prawda.
Jeszcze tu wrócicie.
Przysięgam na moją lodowatą stopę!
Wrócicie!
- Andrew? - Nic ci nie jest?
Co się stało? Przeprosiny przyjęte?
Nie, złotko.
Gówno trafiło w wentylator. Prosto z twoich gaci.
Kazali woźnemu oblać cię szlauchem. Wszyscy to nagrali.
Ale przeprosiłeś Timon i to było pokrzepiające.
Tak. Ludzie mnie teraz lubią?
Nienawidzą cię trochę mniej.
Naprawdę? To dla mnie coś wielkiego.
I spójrzcie! Stary Andrew odzyskał palec.
Dziękuję, Andrew.
Cieszę się, że wygrzebię ogórka ze słoika.
- Chwytaj ogóra, przyszły Andrew. - Musimy go zabrać do szpitala.
Jestem z ciebie dumny.
Od teraz będę żyć w teraźniejszości i odpowiadać za swoje czyny.
Skoro mowa o twoich czynach,
to krąg trzepania wymknął się spod kontroli.
Z pewnością. Powiesz coś więcej?
Ujmę to w ten sposób: jesteś teraz swoim dziadkiem.
Mazeł tow.
- Missy? - Tak?
Rozumiemy, że się boisz, ale musisz iść do szkoły.
- Chyba nie dam rady. - A co powiesz na edukację domową?
- Naprawdę? - Cyrus!
Publiczne nauczanie zawodzi uczniów. Prawda, Missy?
Jeszcze jak. Nieobiektywne testy, brak funduszy.
- Kaiju może nadepnąć na szkołę. - Kaiju?
- Wielki potwór. Godzilla, Monica! - Tak!
Poza tym ma w domu dwóch własnych profesorów.
Jesteś adiunktem.
No a co z życiem towarzyskim? I przyjaciółmi?
My będziemy jej przyjaciółmi. Ona tak szybko dorasta.
Brakuje mi jej uroczych ogrodniczek i opaski na włosach.
Mnie też.
- Proszę. - Może spróbujemy. Tymczasowo.
Tak! Tymczasowo, na zawsze, jak chcesz.
Postanowione. Missy, będziesz mieć edukację domową.
Naprawdę? Dzięki, tatusiu.
Dzięki, tatusiu.
Tak zareagowałam na gołego Willema Dafoe w przymierzalni.
Mona! Wróciłaś!
A ty wyglądasz na szczęśliwszą, kochanie.
- Będę uczyć się w domu. - Co?
Utkniesz w domu bez chłopców i innych dzieciaków?
- Nie pomyślałam o tym. - Kurwa, kto ci teraz strzeli palcówkę?
- Kurier z Amazona? - O Boże. Nie mamy chemii!
Słuchaj, co się dziś stało w bezpłatnej szkole publicznej.
Cholera, twoja twarz.
Wyrzygałem starego siebie, który odwiódł mnie od zwieracza Pumby.
Potem wyrzygaliśmy innych mnie, był krąg trzepania…
Dobra. Jestem gotowy na przekąskę.
Kurwa, kto to?
Andrew, to mój nowy kolega z Cobblestones, który też ma na imię Andrew.
Słyszałem, że masz na imię Andrew.
- Tak nazywa mnie mama. - Ta wielka i stara suka?
- Proszę was. - Nie wtrącaj się.
Inny Andrew, w imieniu wszystkich mówię, że czas, abyś spierdalał.
Właściwie to jest mi tu dobrze.
Właśnie srałem w łazience twojego kumpla.
Błagam cię. Zostawiłem tam tony gówna. Zadzwoń, jak zatkasz odpływ.
Dzwonię. Zatkało odpływ, suko.
Cholera, ten gość jest dobry.
Będzie spędzał każdą sekundę z Nickiem. Ukradnie mojego człowieczka.
Może i tak. Dowiemy się dopiero w następnym sezonie.
Co? To koniec sezonu?
- Tak. - Nie!
Żadnych napisów końcowych. Chcę wiedzieć teraz!
Mam czekać cały pieprzony rok? Dopiero co zaczęliśmy liceum.
Pieprz się. To nonsens.
Pieprzyć to jebane gówno. John Mulaney jako producent doradczy?
Musi mieć świetnego agenta.
Ile tego robimy, dziesięć na rok? Mam kumpla z Wszyscy kochają Raymonda.
Oni walnęli 22 odcinki.
Pierdolcie się. Co za bezsens.
To się nie może tak skończyć.
Nie odliczać mi tu do innego programu.
Żadnych przenosin do Ozarks.
Pieprzyć całą resztę. Pieprzyć to. Kurwa!
Pierdolcie się.
Napisy: Krzysiek Igielski