NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Och, tak!
O, tak!
Abrakadabra!
- Było wspaniale! - Cudownie.
Naprawdę eksplodowałem.
- Ja też cię kocham. - Spoczko.
Idę sobie umyć fiuta przed szkołą.
Czekaj! Mogę z tobą o czymś porozmawiać?
Dobra. Mówię ostatni raz. Nie zabiorę cię na żadną randkę, jasne?
Nie o to chodzi. Nie wiem, jak to powiedzieć, ale...
- Spóźnia mi się. - Spóźniasz? Jesteś poduszką.
- Nie masz dokąd iść. - Nie, Jay. Jestem w ciąży.
Co?
Niezłe! Przecież to niemożliwe.
Przestań. Nie bądź naiwny. Mówiłam ci o zabezpieczeniu.
Co? Myślałem, że przed poplamieniem!
- Nie jestem gotowy na dziecko! - To się lepiej przygotuj.
O nie... To jest...
Chłopcy! Myjcie fiuty i wymarsz do szkoły!
- Dobrze, mamo. - Już zacząłem, mamo!
Przepuściłem mycie fiuta!
GIMNAZJUM W BRIDGETON
PRZESŁUCHANIA JUŻ DZIŚ!
Rany. Ale to było słabe...
Mam poczucie, że słabo gra na klarnecie.
- Ale tylko on się zgłosił. - I nosi kapelusz.
Mnie też się to podoba.
Przypomina mi młodego Woody'ego Allena grającego na koncercie w hotelu Carlyle.
Woody Allen?
Ten gość to 42 kilo czystego seksu.
Woody'ego oskarżono o molestowanie.
Nie przyznał się do winy, ale ożenił się z pasierbicą.
To jest zarazem skomplikowane i bardzo proste.
- Jestem za tym, żeby przyjąć Andrew. - Już po nas...
Andrew, witamy w klubie jazzowym!
Od siebie dodam, że masz fajną fedorę.
Uosabia arcybogatą historię jazzu i wystrzałową przyszłość.
Właśnie takie wrażenie chciałem osiągnąć.
Tak, dobry tekścik. Teraz powiedz, że wolałbyś nosić na głowie jej dupcię.
- Na serio? Powiedzieć? - O nie, nie rób tego.
Zapomniałem się. To przez Woody'ego Allena.
Ten kolo jest mistrzem.
Nie w sensie artystycznym, tylko w osobistym.
Pamiętasz tę dziewczynę z obozu, o której ci mówiłem? Roland?
A, tak, Roland. Wyobrażałem sobie starego dziada Rolanda.
Jasne. Ale nie całowałem się ze starym dziadem.
- Serce nie sługa. - Wysłała mi wczoraj SMS:
„Przyjedź jutro do miasta, to może się spotkamy i wogl”.
- Wiesz, co takie „wogl” znaczy? - Zmutowane „w ogóle”.
Nie. Takie „wogl” znaczy, że chce się miziać.
Miziando z dziewczyną z miasta.
Andrew, jedziemy do Nowego Jorku!
My? Bo nie wiem. Stoi za mną ktoś zabawowy?
Jakiś imprezowicz? W głupiej koszulce?
Nie. My. Jesteś zabawowy.
O nie. Dzięki, ale zabawowy nie jestem.
Mam bardzo wiele zalet. Jestem lojalny.
- Mam ogromną puchową kurtkę. - Największą.
Ale zabawowy - nie. Chyba powinieneś jechać sam.
Ale ja chcę jechać z przyjacielem.
Nie chciałem zagrać kartą jazzu, ale co z jazzem?
Andrew, jazz się wiąże z ryzykiem. Tylko tak można się rozwijać.
- Jazzowo? - Życiowo.
Jazz jest jak życie.
Jest takie długie i dziwne,
a w końcu pomyślisz: „O! Już kumam!”. I wtedy się kończy.
I zanim się obejrzysz Jesteś duchem z plecaka!
Czy ktoś wspomniał o nekrofi... Hej, Duke.
Cześć, Maurice.
Oddasz mi tamte siedem dolców?
Andrew! Powinieneś posłuchać Duke'a.
Dosłownie setki blond Portorykanek przebywają w Nowy Jorku.
- Dawaj, Andrew. Przygoda. - Jazz!
Portorykańskie blondynki, mające w uszach obręcze,
w które da się włożyć fiuta.
A nie pomyśleliście o rodzicach?
Mogą namierzać nasze telefony.
Dlatego oddamy telefony Jessi.
Jessi, może ty pojedziesz z Nickiem, a ja zostanę sobie tutaj?
Muszę być w synagodze po południu,
ale myślę, że wycieczka dobrze ci zrobi.
- Ja się strasznie boję. - Naprzód, dziewczyno.
- Jestem chłopcem. - Wyjdź ze strefy komfortu.
Tak! Pokonaj lęki i rób, co chcę.
Ale jak się wymkniemy z lekcji?
No tak, widać, że zwolnienia od rodziców są wyraźnie lewe.
Boże...
- Bo serce jest po lewej stronie. - Tak.
Rodzice, którzy doceniają
wartość samodzielnej wycieczki na Manhattan,
nie budzą we mnie najmniejszych podejrzeń.
Mam wyrzuty, że go wykorzystujemy.
Sądzę, że facet jest autentycznie szczęśliwy, że ma kontakt z ludźmi.
Wiecie, sam się wybieram do miasta.
Może chcielibyście gdzieś skoczyć?
- Pan chce z nami skakać? - Po Manhattanie?
Nie. Środek Queens.
Będę tam wieczorkiem w browarze Patricka Ewinga.
Tanie żarełko, ogromniaste porcje.
Dobra, Znaczy... Może.
Świetnie! Jesteśmy może ustawieni. Luzik. Fajno.
Zaraz, jak się trzymało długopis? Jak widelec, nie?
GIMNAZJUM W BRIDGETON
Dobra, Nick! Podbijmy Nowy Jork.
- Ten kapelusz jest prześmieszny! - To jazzowy styl.
O rany. Naprawdę chcesz w nim jechać.
Kupiłem go za hajs, który dostałem po śmierci dziadka.
- O nie. Ile kosztował? - Sto dziewięćdziesiąt dziewięć dolarów.
No tak. Uczciwa cena za wyjątkowy kapelusz.
- Poranne mdłości, co? - Tak.
- Dzięki, że zostałeś. - No jasne.
Myślałaś już może, co chcesz zrobić?
- Ale z czym? - No wiesz. Tak jakby z tą ciążą?
- Czy ty sugerujesz... - Nie! Nie, absolutnie...
- Chyba że chcesz... - Zatrzymam je.
Oczywiście! Ja też je zatrzymam. To przecież zrobimy. Zatrzymamy je.
To może być moja ostatnia szansa na dziecko.
- No wiesz. Mam czterdziestkę. - Co?
- Pochodzę z domu twoich dziadków. - Ożeż w dupę!
- O co chodzi? - Zaraz! Myślisz, że ile ja mam?
- Czterdzieści, nie? - Dlaczego tak uważasz?
O, mam jebaną czterdziechę!
Jestem słynnym 40-letnim magikiem!
Jeżdżę czerwoną teslą, którą kupiłem na czterdzieste urodziny!
Tak. Też mam czterdziestkę. Znam twoich dziadków.
Morda! Czterdziecha!
- Zaczekaj. To ile masz lat? - Trzynaście.
Co? Jesteś za młody na ojca.
No wiem! Dlatego w głębi duszy chcę, żebyś usunęła!
Dobra. Tutaj mieszka Roland.
I dotarliście bezpiecznie. No to lecę opętać przypadkowych ludzi.
Powiedzcie Pricewaterhouse...
Pa, pa, biznesmenie!
Do zobaczenia jutro W robocie dla białasów!
Denerwujesz się spotkaniem z Roland?
- Co? Czym się denerwować? - To laska z miasta! One są mega!
Pamiętam, jak w Kochanych kłopotach...
Zanim tam wejdziemy, jest jedna sprawa.
Uwielbiam twój kapelusz.
Ale nie wiem, czy Roland się spodoba. Czy to ma sens?
- Czy ja piszczę? - Nicholasie.
To jest miasto, w którym rozkwitł jazz.
- A ja noszę kapelusz jazzmana. - Tak, ale...
- I wyglądam jak muzyk jazzowy. - No pewnie.
- Nie zrobię ci obciachu. - To super.
- Myślisz, że mają chleb Ezechiela? - Co?
Chleb Ezechiela. To chleb ze starożytnych ziaren.
Chciałbym go zjeść raczej szybko, żeby przyjąć witaminy na łupież.
Wyjaśnię to Roland.
Halo? Roland?
- Cześć, Nick. - Hej.
- Cześć, jestem Andrew Glouberman.
Gimnazjum w Bridgeton. Pierwszy klarnet.
Spójrzcie tylko! Jakiś ty zabawny.
- Jesteś wielkim żartem. - Dziękuję?
Ten kapelusz wygląda jak kret, a nosisz go na głowie.
No wiecie, ryłem za nim długo po sklepie.
Skąd znacie Roland? Chodzicie z nią?
- Andrew? - Pytam, bo wiem, że Nick ją lubi.
O, przepraszam. A może chodzicie ze sobą jako geje?
A może jesteście tylko ludźmi...
Andrew, błagam, zamknij, kurwa, ryja.
O tak! Panicz Nudziarz! Będziesz eksponatem mej nowej instalacji.
Nie chcę być nieuprzejmy, ale kim wy jesteście?
- Zamilcz już. Jam Mint! - To awangardowy artysta.
Raz postawiłem znak zapytania po każdym zdaniu w całej Biblii.
Nienawidzę rodziców.
Ja też.
Czy to ty z Maxem Greenfieldem z Jess i chłopaki?
Grał Schmidta.
Chyba jesteśmy przyjaciółmi? Sama nie wiem.
- Strasznie się klei. - Spoko. Czaję, spoko.
- Po co przyjechałeś do miasta? - Napisałaś, żebym przyjechał...
- Więc po prostu przyjechałeś? - Nie. I tak zamierzałem przyjechać.
Chciałem pojechać... na Wieżę Wolności i... oddać hołd?
Jesteś jak polna, wiejska, mała myszka.
Która przyjechała z Westchester...
Aby pożarła ją miejska kotka...
Spoko.
Nick! Hej, Roland.
- Hej... - Oni tam wciągają piguły.
Spoko, Andrew. Bo my też jesteśmy luzaki.
Widzieli, jak brałem witaminy. To na łupież, Roland.
Biorę witaminy na łupież. A oni pomyśleli, że biorę jakieś prochy.
Spoko, Andrew. Zabawne.
Zaraz doniosę na nich portierowi. Pójdę i ich zakabluję.
- Andrew, nie panikuj. - O, heliś już jest.
Oczywiście! Helikopter!
Tak, to jedyny transport do Montauk.
Mint robi tam instalację dla Dwayne'a „Rocka” Johnsona,
- który tam będzie. Chyba. - To ty znasz Rocka?
Strasznie się klei...
- Nick? Ja nie wsiadam do helikoptera. - Jak to?
Przyjechaliśmy do miasta na przygodę. A teraz możemy poznać Rocka.
Tak! I jest to bardzo kuszące, ale nie mogę latać.
- Mam problem z uszami. - Przecież leciałeś z rodziną do Europy?
To było kłamstwo. Pojechaliśmy.
- Do Europy? - Do Clearwater na Florydzie.
Litości, Andrew! Byłem już tak blisko z Roland przed chwilą! Lećmy!
Andrew! Dolfpudel Minta siądzie ci na kolanach, dobra?
Minta dolfoku co?
Dolfpudel! To krzyżówka delfina i pudla!
- Andrew! Przecież go znasz! - Przysięgam ci, że nie.
O mój Boże jedyny!
- Cześć, mały... - No co ty, przyjacielu!
Kevin zjada palce! Myśli, że to minikukurydza!
- Kim jest ten Kevin? - To mój dolfpudel.
- Macie amnezję? Znacie go! - Nick, lecisz z nami?
Mnie tam nie zależy, ale weź się zdecyduj!
Nie wsiądę do tego helikoptera.
Mój kumpel nie może latać. Możemy się spotkać na miejscu?
Tak, jasne, jak chcecie. Będziemy w domku Dwayne'a na plaży.
Świetnie, do zobaczenia! Nie ma sprawy!
Andrew! Pamiętaj to, czego ci nie powiedziałem!
Krzyk może być muzyką!
Zapamiętam, Mint!
O nie! Kapelusz!
Cholera, nie!
Już po nim. Nigdy nie zapomnę dnia, w którym go kupiłem.
Sto dziewięćdziesiąt dziewięć.
BŁĄD
Karta chipowa, musisz ją włożyć.
- Tak. Nie działa. - Kurwa, pokaż mi to.
Ja pierdolę. James?
Tanisha?
- Musimy znaleźć kapelusz. - Musimy jechać do Montauk.
Donikąd nie pojadę bez kapelusza.
Zgoda. Najpierw znajdziemy kapelusz, a potem pojedziemy do Montauk.
I w którymś momencie będę potrzebował tego... chleba Ezechiela.
- Tak. Do witamin na łupież. - Tak. Biorę dwa razy dziennie.
Skarbie, otwórz te drzwi!
Co się tam dzieje? Nic ci nie jest?
Jay. Poczułam kopnięcie.
Co? Kto cię kopnął? Skopię mu dupę!
- Nie. To dziecko. Już się rusza. - Co?
Żeby była jasność, to znaczy, że aborcja już nie wchodzi w grę?
- Tak, Jay. - Okej, jasne, tak.
Tylko pytam, bo teoretycznie można usunąć do odejścia wód.
Nie cytuj reklam kancelarii ojca. Chodź tutaj i dotknij...
- Tak. - Oż kurde, skarbie, stworzyliśmy życie.
- Właśnie. - To moja najlepsza sztuczka magiczna.
- Chyba nasza wspólna. - Ja jestem magikiem,
- a ty moją asystentką. - Może oboje bądźmy magikami.
Pam? Czy uczynisz mnie najszczęśliwszym magikiem na świecie?
Och, Jay...
- Nie. - Co?
To ja się zaraz zrzucę ze schodów i wrobię cię w morderstwo!
Dobra, od razu widać, co tu zaszło, nie?
Poduszka w ataku wściekłości zrzuciła młodego sexy magika ze schodów.
I on zszedł.
Choć nikt nie dowierza, zginął od pierza.
Widziałeś moje okulary?
Czy to są pańskie okulary?
Magiczny chłopak!
Przepraszam, widział pan ten kapelusz?
Przepraszam, widziała pani obciachowy kapelusz,
który stoi mi na drodze do celu?
Skarbeńku. A próbowałeś kiedyś zajrzeć do własnego odbytu?
- Co, proszę? - Nick, to ja!
Duke?
Uwierzycie, że dzisiejszego popołudnia wszedłem w jedenaście osób?
Powtórzyłem rekord z czasów, kiedy żyłem!
Dyndają miękkie fiuty Białasy, blade dupy
- Jesteś pijany, Duke. - Sam jesteś Duke!
- Pijaku. - Duke. Zgubiłem kapelusz.
No to chodźmy go znaleźć!
Nie możemy po prostu biegać za nim po mieście.
- Owszem, możemy. - Zgubimy się.
To nonsens.
Nie można się zgubić w Nowym Jorku!
Jeśli zgubisz się w Wielkim Jabłku I czujesz się jak klown
To wskakuj w metro do Chinatown
Ups, brooklyńska kolej wciąż gna
Nie można się zgubić w Nowym Jorku!
Na Williamsburgu starych Żydów klan
Hipsterom da wynajmu plan
Ci mają brody do pasa Z butów klamra im zwisa
Wciąż nie można się zgubić w Nowym Jorku!
O, tutaj!
Z prawilną dziarą w Małej Odessie
Jest szansa, że wymigasz się od kul
Klimat gównem bity na Long Island City
Te wszystkie miejsca Duke zna!
W Queens krwawe sporty kogucich walk
Pani od madżongi chce skręcić ci kark
Poeta czy punk Dziwka czy świr
Wariactwo co dzień Nocą nie śpi tu nikt
Jest wspaniale Choć wszyscy chcą kasy w worku
Nie można się zgubić
W Nowym Jorku!
- Myślisz, że nic mu nie będzie? - Od dawna nie żyje.
Nie martwiłbym się o niego.
Ale my się totalnie zgubiliśmy.
Boże! Spójrz! To mój kapelusz.
No chodź!
- O Boże! - Co to? Dwie laski? Jeden kapelusz?
In flagrante de lesbo.
Co za jazda, stary.
- O ja cię sadzę. - To matka Jessi.
Widziała nas. Będziemy mieli strasznie okropne problemy.
Najlepiej zniknijmy.
- Nick. - O mój Boże...
- Andrew. - Coś wyjaśnimy.
Nie widzieliśmy, jak pani całuje kobietę, która nie jest pani mężem.
To jest naprawdę wyjątkowo niezręczne.
- Serio? - No tak.
- Coś się mi przydarzyło. - Świetnie.
Spotkałam pewną osobę, lecz jest ona kobietą.
- Nie oceniamy. - I poczułam, że łączy nas więź.
- A Greg i ja... - Pani mąż?
...nie jesteśmy szczęśliwi.
Wiecie. On się wypisał, a ja chcę się zapisać i...
- Czy Jessi wie? - Nie. I...
- Na razie nie chcę, żeby wiedziała. - No tak.
Ale nie chcę was też prosić, żebyście kłamali,
więc musicie sami podjąć decyzję.
Skarbie, twój biedny brzunio.
Skończyłem.
On tak za nas obu.
Chwila. Dlaczego nie jesteście w szkole?
- Czemu pani całuje kobietę? - Tak.
- Może pójdę stąd. - I może my też.
I jak się spotkamy,
w drugi wieczór sederowy, to jakby nigdy nic.
- Dlaczego nie chcesz za mnie wyjść? - Skarbie, jesteś dzieckiem.
Jak chcesz nas utrzymać?
Sam nie wiem. Zrobię, co do mnie należy.
Jesteśmy w tym razem. Ja cię, kurwa, kocham.
Ja też cię kocham , Jayvidzie Blaine.
- Jak mnie nazwałaś? - Jayvid Blaine.
- Och, tak. - Jay. Włóż mi go.
Dobra. Cholera jasna.
- Co się stało? - Nic. Tylko...
Wcześniej tak nie było. Wiesz co?
Wepchnę miększego. Może stwardnieje w środku.
- Już ci się nie podobam, prawda? - Co? Nie!
- Oczywiście, że nie! - Jestem gruba!
- Skąd! Wyglądasz cudownie. - Już prawie pękam w szwach, Jay!
Nie, wyglądasz cudownie. Żartujesz, skarbie?
Tak szczerze, to chyba się boję... że zrobię mu krzywdę swoim wielkim fiutem.
Nic mu nie będzie. Chcę cię poczuć w środku!
- Tak. Powiedz to jeszcze raz. - Chcę cię poczuć w środku.
- Tak! - Jaki twardy!
Jest twardy jak lód!
- Jay! Wsadź mi go. - Mam czterdziechę.
- Tak. - Mój penis jest tuż koło główki dziecka.
Mam hajs!
- To było straszne. - Shannon ma romans z kobietą.
Biedny Greg. Boże, biedna Jessi.
I widać, co jest w życiu ważne.
Pamiętasz, jak istotny był kapelusz? Nie to, że nie jest...
- Kapelusz przepadł. - Tak.
- Więc jedźmy... do domu. - Do Montauk.
- Co? - Co?
- Mówisz poważnie? - Szukałem kapelusza,
a teraz pora na Montauk. Umawialiśmy się.
Skąd. Nie wyraziłem formalnej zgody na Montauk.
- Matko, jaka z ciebie gnida. - Co, proszę?
Tak! Jesteś małą gnidą, z chorym uchem, łupieżem
i najbrzydszym kapeluszem w Ameryce.
- Czemu się czepiasz kapelusza? - Jest obciachowy!
On jest obciachowy czy ja?
- Nieważne. Już nieważne. - Nie. Chcę to usłyszeć.
Co chcesz usłyszeć?
Uważasz, że jesteś kozakiem, a ja lamerem?
- Błagam. - Coś ci powiem, kozaku.
- Potrzebowałeś mnie. - Czyżby?
Tak. Nie miałeś odwagi samemu pojechać do miasta.
Któremu z nas odwala? Mogliśmy być w domu Rocka,
na widok którego ci staje. O czym nie wspominam,
- bo jestem miłym facetem. - Sam sobie jedź do Montauk.
Mam dwadzieścia dolców. Dojadę do domu taryfą.
- Przepraszam. - Młody, przez ciebie rozsypałem kokainę.
Musisz za to zapłacić.
Nie rozumiem, co się stało, ale przepraszam.
Ty musisz zapłacić za kokainę, którą rozsypałeś.
Powiedz, że jesteś duchem Duke'a Ellingtona.
Duchem kogo? Pierdol się. Daj mi to!
- To jest napad? - Nie. To raczej wymuszenie.
Napad wygląda tak.
Dawaj kasę, kutafonie!
Bardzo proszę.
A pańska kofeina?
To kokaina, Andrew, w dodatku fałszywa.
No nie...
Wybacz, że pierdłem. Ale przy tobie czuję się tak swobodnie.
Co ty. Lubię zapach twoich pierdków.
- Bardzo mnie kręcą. - Super.
Co to jest? Jakiś spóźniony orgazm?
Tak, skarbie, dojdź.
Nie, Jay. Poczułam pierwsze skurcze. Zaczyna się poród.
Czekaj. Dokąd jedziemy? Do szpitala?
Do pasmanterii? Do Świata Pościeli? Nie wiem.
- Nie ma czasu. Już idzie! - Co? Tak szybko?
Ile trwa ciąża u hybrydy ludzko-poduszkowej?
Ależ okropnie.
- Nie mamy pojęcia, gdzie jesteśmy. - Robi się późno.
Rodzice na pewno się o mnie zamartwiają.
Gdybym wiedział, tyle rzeczy zrobiłbym inaczej.
- Lepiej bym się podtarł. - Co?
Nie to, że nie podtarłem.
Ale powinienem wziąć papier toaletowy i zrobić to porządniej.
Nie podtarłeś się?
Roland miała tę głupią japońską toaletę,
- nie wiedziałem, jak spuścić wodę. - Boże! My nadal jesteśmy dziećmi.
Staram ci się to wytłumaczyć cały dzień! Jesteśmy dziećmi.
Damy sobie radę, dobra?
- Co zrobimy? - Ten dom ma ochraniacze na kolana?
BROWAR PATRICKA EWINGA
Przepraszam? Szukamy Steve'a. Jest stałym gościem.
Nie. Nie znać Steve'a.
Hej, chłopcy. Chodźcie tutaj.
Z jakiegoś powodu nazywają mnie tutaj Pendejo.
Trenerze Steve, pan jest barmanem?
Pochlebiasz mi. Nie, pracuję w kuchni.
Dbam, żeby szklanki zawsze śmierdziały starym jajcem.
- Trenerze, kłamaliśmy. - Nie było żadnej wycieczki.
- Uciekliśmy ze szkoły. - Potem nas okradziono
i nie wiemy, jak wrócić do domu...
Chciałbym się upewnić.
Patrzyliście mi prosto w oczy i kłamaliście?
To bardzo intymna rzecz między kumplami.
- Pomoże nam pan wrócić? - Prosimy.
Przychodzicie do mnie... do mentora...
- Mentor to duże słowo. - ...w godzinie nieszczęścia.
Myślicie, że was odprawię z kwitkiem? O nie, w życiu.
Patrick, podaj chłopcom swoje słynne skrzydełka z kurczaka po jamajsku.
Na koszt firmy.
Pendejo, chłopie. Ty tu nie pracujesz. Wynoś się, bo zadzwonię po gliny.
On nie żartuje, idziemy.
I przestań wcierać jaja na twardo do szklanek.
No jasne, Pat. Do zobaczenia jutro.
- Przyniosę własne jajka. - Ani mi się waż.
O Boże.
Oddychaj, skarbie. Oddychaj. Świetnie ci idzie.
- Nie dam rady! - Dasz radę. Jestem tutaj.
Zrobimy to razem.
- Ty i ja? - Ty i ja. Na zawsze.
Już idzie! Już widzę metkę!
O mój Boże.
Boże, jaki on jest piękny!
Wygląda całkiem jak ty...
Myślisz? Jest podobny do mojego brata.
- Wcale nie wygląda jak Curt. - Czemu wspomniałaś Curta?
- Ja... Tylko... - Ty kłamliwa dziwko.
Rżnęłaś się z moim bratem?
Myślałam, że jesteśmy w otwartym związku.
Skąd ci to przyszło do głowy?
Jesteśmy w otwartym związku! Tak!
Możesz się rżnąć, z kim chcesz, nawet z moimi braćmi.
Dobrze. Tak. Możliwe, że wysyłałem sprzeczne sygnały.
Jay, Curt nic dla mnie nie znaczył. Z nim to był tylko seks.
Z tobą to jest magia.
Jakie piękne rzeczy wychodzą z twoich ust.
Jak ja cię kurewsko kocham.
Nieważne, czy to moje dziecko. Chcę je wychować.
O mój Boże. Jesteś cudowny.
Jesteś taki szlachetny i najlepiej zbudowany w całej klasie!
- Chodź do mnie. - Serio?
- Tak przy... Skorpionie? - Tak ma na imię?
- Cudownie. - Jasne, kurwa. A cudowna jesteś ty.
Jesteś moim cudem!
- Skarbie! - Co?
- Delikatnie, bo boli. Ale tak tego chcę! - O Boże!
Mam 41 lat! Dzisiaj mam urodziny!
Kurczaki pieczone, ale mieliście dzisiaj przygodę.
Przypomniało mi to klasyczną piosenkę Doorsów,
„Riders on the Storm”.
- Mogę puścić? - Pewnie. Proszę puszczać, trenerze.
- No dobra... - Co za dzień.
- Matko... - Wiem. Miło siedzieć w samochodzie.
- Storm... - Może nie w tym, ale tak w ogóle...
- Ale daliśmy sobie radę. - Raczej przeżyliśmy.
- Born. - Przykro mi z tym kapeluszem.
- Wiem. - I wybacz, że się ciebie wstydziłem.
Ja się sam siebie wstydzę cały czas.
Ray Manzarek i psychodeliczne klawisze.
Ludzie z Nowego Jorku nie są fajniejsi niż ty.
Dziękuję. Ale są.
No wiem. Pomyślałem, że chciałbyś to usłyszeć, co nie?
Tak myślałem i...
może powinniśmy powiedzieć Jessi o jej mamie.
No wiem.
Niezła masakra.
Przestało padać!
Ale byliśmy jeźdźcami burzy!
Jestem tobą rozczarowany, Nicholasie.
Ale jeszcze bardziej jestem rozczarowany sobą.
Będą tego konsekwencje.
Otóż wyjmuję kartę kredytową i daję ją tobie. Proszę bardzo.
Na wypadek gdybyś jeszcze kiedyś zgubił się w mieście.
- I ty miałeś być złym gliną, co? - Tak. To był mój „zły glina”.
Skarbie, dostaniesz za karę szlaban: sześć tygodni bez Netflixa.
Sześć tygodni?
Naprawdę odbierzesz mi Netflixa, mamo?
To niesprawiedliwe! Co ja bez niego zrobię?
Coś ty sobie myślał?
Mogli cię zwabić do sklepu, w którym zamaskowany kosmita
zmusiłby cię zakupu kamery, której nie potrzebujesz!
A co najgorsze, dlaczego polazłeś do browaru Patricka Ewinga?
Ten głąb tylko skakał jak małpa i ohydnie się pocił!
Powinieneś iść do Kiki Vandeweghe's Tiki Hideaway.
To jest knajpa!
Skarbie! Starannie umyłem pytonga, jeśli nadal tak marzysz o lodziku.
Skarbie?
Ukochany Jayu. Kiedy to przeczytasz, mnie już nie będzie.
- Co? - Skorpionka zabieram ze sobą.
Nie powinieneś wychowywać dziecka innego mężczyzny.
Pierdolona dziwka!
Na pewno w tej chwili nazywasz mnie pierdoloną dziwką.
Taki jesteś. Zawsze mówisz bez ogródek.
Będzie mi tego brakowało.
Ale jeszcze bardziej – twojego wielkiego fiuta.
Twardego brzucha. Wszystkiego.
Jesteś niesamowity. I bogaty!
Co ja wyprawiam? Jesteś królem!
Nie. Muszę odejść.
Żegnaj, Jayu. Kocham cię.
O Boże, co ja teraz zrobię?
- Cześć, mała. - Załóż gumkę na małego,
- bo przeszło przeze mnie stado tenisówek. - Mam to gdzieś.
Och! Jaka jesteś mokra.
ŚP. ASYSTENTKA DYR. WERTA
- Cześć, wam. - Dobra. Idzie Jessi.
- Powiemy jej. - Że jej matka zdradza jej ojca.
- Z kobietą lesbijką. - Która nie jest jej ojcem.
Jak tam wasza wyprawa do Nowego Jorku? Były jakieś przygody?
Może ty jej powiesz? Albo...
Ja? Ty jesteś lepszy w otwieraniu ust i mówieniu wyrazów.
- Może ty jej powiesz? - Spoko.
Dobra. Jessi...
Co?
- Jessi... - Chłopaki! O co chodzi?
- Wiesz... - Spotkaliśmy...
Jednego gościa, który krzyżuje delfiny z pudlami.
- Nie rozumiem. - To dolfpudel.
- Wabi się Kevin. - I zjada palce,
- bo myśli, że to minikukurydza. - Tak.
Totalny syf. Dobrze, że nie pojechałam.
Tak. Dobrze.
Bo wiesz. Widzieliśmy coś, czego nie chciałabyś zobaczyć.
Dobra. Luz. Hasta la vista.
Odleciałem. Powiedzieliśmy jej?
- Jezu, Andrew, zawaliliśmy. - Przepraszam. Nie dałem rady.
- Co jest? Z czym nie dałeś rady? - Z niczym.
Co ci się stało?
Normalnie ogień w slipach.
- Pytasz dlaczego? - Nie.
- Posuwam dywanik. - Co?
Napisy: Antonina Kasprzak