Downloaded from YTS.MX
Wyluzujcie.
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX - ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Wyluzujcie.
Panie i panowie,
chłopcy i dziewczęta,
oto silna, pewna siebie, czarna kobieta.
Oto Katherine Ryan!
Dziękuję.
Niesamowite, jestem w Eventim Apollo. O mój Boże.
Od dawna mieszkam w Wielkiej Brytanii.
Kiedyś byłam niechcianym dodatkiem do występów innych komików,
ale teraz jestem pewna, że przynajmniej jedna trzecia spośród was
przyszła tu specjalnie po to, by mnie zobaczyć.
Przybyłam tu jako mała dziewczynka,
a spójrzcie na mnie teraz.
Wyrosłam na piękną Caitlyn Jenner i dobrze mi z tym.
Jest super. Tak długo chciałam wyglądać jak Kardashian,
że nic mnie, kurwa, nie obchodzi, że padło na tatę.
Dobre i to.
Jest wspaniałą bohaterką.
Widzę, że niektórzy robią zdjęcia.
Na wejściu mówili wam, by tego nie robić, ale możecie to robić.
Nie ubrałam się tak przez przypadek.
Zróbcie ich wiele. Poprawcie w aplikacji.
Proszę nie używać lamp błyskowych.
Jeszcze jedno. Zapozuję.
Dziękuję.
Ile macie lat, dziewczynki?
Dwadzieścia cztery. A ona?
Dwadzieścia trzy! Ty masz 23, a ty 24.
Ojejku. Myślałam, że jesteście malutkimi nastolatkami.
Brawo. Chichoczecie jak nastolatki.
Czemu się tak zachowujesz?
Myślisz, że jestem futbolistką? Nie jestem.
Pięknie.
Wiele młodych kobiet dobrze reaguje na mój styl.
Czy są na sali jakieś nastoletnie dziewczyny?
Proszę pana, to nie Internet. Widzimy pana.
Przyprowadził pan ze sobą nastolatkę?
Bo...
Bo chce pan wziąć za nią okup?
Jest pan jej facetem?
Ojcem.
Całe, kurwa, szczęście.
On jest jej ojcem.
Przyszedł pan tu z córką. Ile ma lat?
- Siedemnaście. - Świetnie.
Słuchajcie, ona ma głos. „Sama mogę odpowiedzieć!
Mam 17 lat!”.
I bardzo dobrze. Czyli to taki rodzinny wieczór na mieście.
Świetnie. Zaraz, co masz na myśli...
Mama nie zawsze cię rozumie.
Właśnie bardzo uprzejmie powiedziała mi, że jej matka mnie nienawidzi.
Żaden problem.
Dziękuję.
Kochanie, gdybyśmy wszyscy lubili to samo,
wszyscy wyszlibyśmy za twojego ojca.
To naprawdę fajnie, że przyprowadziłeś siedemnastolatkę.
- Jak się nazywasz? - Lara.
Lara. Masz wspaniały głos. Lara przyszła tu z tatą.
Od jakiegoś czasu jestem w trasie,
któregoś dnia przyszła do mnie para i mówią:
„Nasza nastoletnia córka bardzo cię lubi
i cieszymy się, że jej tu nie przyprowadziliśmy”.
A ja na to...
„Dobra, czemu jej nie wzięliście?”.
A oni: „Ona ma 14 lat, a po tym, co tu widzieliśmy,
cieszymy się, że jest w domu”.
A ja: „Siedzi w domu i ssie fiuta. Nie chciałam przerywać”.
No nie? Lara mówi: „No tak”.
A wy zostawiliście mamę w domu.
Moja córka też tu jest.
Nie słucha wszystkiego, ale zdarza mi się używać brzydkich słów.
Zdarza się, że to brzmi bardzo źle.
Ale ja nie uważam, że te słowa są złe.
Mówię coś naprawdę ważnego, co nie, Lara?
Dlatego tu przyszła. Zależy mi na Larze.
Lara jest moją bohaterką. Lara jest przyszłością.
Gdybym była w twoim wieku i komik odezwał się do mnie ze sceny...
Przede wszystkim, nie poszłabym na taki show.
A poza tym zareagowałabym takim... „Miau”.
Nie wiedziałabym, co robić.
Są tu jakieś kobiety po trzydziestce?
Jak śmiecie?
Jak śmiecie? „Wiem, trzeba było się zabić pięć lat temu”.
Macie rację.
Mam 32 lata. Uwielbiam się starzeć.
Uważam, że zyskujemy z każdym dniem, a nie tracimy.
Starzenie oznacza, że się nie umarło.
Ale jeśli już musicie żyć po 18. roku życia,
może wam to ujść na sucho, jeśli będziecie udawać dzieci.
Mówcie jak małe dzieci.
Mówcie takim głosem, nawet jeśli macie 45 lat.
I skurczcie się. Po to mamy diety.
Macie być mniejsze, żebyście zajmowały mniej miejsca.
To nie wasza przestrzeń. Może jakiś facet chce tam grać w golfa?
Są tu jakieś kobiety, które przyszły z młodszym mężczyzną?
Wszystkie.
Dobra robota.
Zobaczycie tu kobiety będące w związku z młodszymi mężczyznami,
ale obiecuję, że to był wypadek
i że to nie będzie duża różnica wieku.
Wcale nie szukamy takich związków, jakby to było osiągnięcie.
Nie chodzimy do klubów, myśląc:
„Za kogo mogłabym wszystko robić, kogo musiałabym wszystkiego nauczyć?
Mam za dużo wolnego czasu”.
Nie.
Nie mamy czasu, by codziennie pakować komuś obiad.
Niedawno przyprowadziłam do domu dwudziestopięciolatka.
Wiem. Było dziwnie.
Nie byłam z dwudziestopięciolatkiem, odkąd miałam... 14 lat.
Ale...
Tak się złożyło, że zakochałam się w nim, ale wszystko szybko się skończyło.
Powiedział coś niewiarygodnego. Powiedział: „Katherine,
wiedziałaś, że Titanic istniał naprawdę?”.
A ja na to: „Wynocha”. To był koniec.
To był koniec.
Kolejna rzecz, której się o sobie dowiedziałam, starzejąc się,
to że nie powinnam być w związku. Nie są dla wszystkich.
Są tu jacyś single?
Świetnie. Widzicie? Wcale nie są smutni.
Chodzę teraz na randki i to jest dobre.
Nauczyłam się nie akceptować byle kogo.
To ważne, bo zdarzało mi się akceptować koszmarnych frustratów z wąsami.
Takich gości, na których szczekają ślepe psy.
Wiecie?
Przy okazji - nie róbcie tego,
bo waszym rodzicom będzie przykro.
To oni przez to cierpią.
Mój tata jest porządnym gościem. Dobrze mnie wychował.
Ale patrzy na moich facetów i myśli: „Kurwa, co jest grane?
Czy ja ją molestowałem i o tym zapomniałem?
Na kogo ta sucz się wścieka?
Jeśli ktoś wie, niech da mi znać”.
Wierzę, że na świecie są wspaniali faceci.
Odezwijcie się, jeśli o was mowa.
Dobra robota, chłopaki.
Na początku roku spotykałam się z Żydem.
Przypadkiem się w nim zakochałam.
A potem mnie rzucił... Wiem, mnie!
Tylko dlatego, że nie jestem Żydówką.
Nie miałam pojęcia, że religie wciąż to robią.
Jestem blondwłosą, niebieskooką białą kobietą z klasy średniej w 2016.
Wszystko mi się należy.
Jego ludzie nie powinni traktować mnie tak,
jak moi ludzie z chęcią traktują wszystkich innych.
Powiedział: „Moi rodzice nie akceptują cię, Katherine”.
I jeszcze: „Nie mamy przyszłości. Co gdybyśmy mieli dziecko?
Przypuszczam, że nie zgodziłabyś się, by je obrzezać”.
A ja na to: „Czemu myślisz o fiutkach dzieci, których nie mamy?”.
Ale wiecie co? Ma rację. Pewnie bym się nie zgodziła.
To niezbyt amerykańskie z mojej strony.
Zwrócił moją uwagę na to, jak się zmieniłam, mieszkając pośród was.
W domu, w Ameryce Północnej, nieważne, Żyd czy nie,
wszyscy mężczyźni są obrzezani. Sama sprawdziłam.
Tutaj tak się nie robi, prawda?
Powiedział: „Mogłabyś mieć ze mną szansę,
jeśli porzucisz swoje przekonania i kulturę,
to, z czym się wychowywałaś.
Gdybyś przeszła na judaizm, została Żydówką,
wtedy może moglibyśmy być razem”.
Rozważyłam to i zapytałam: „Czy musiałabym zrezygnować z Gwiazdki?”.
On na to: „No, oczywiście, że tak”.
A ja na to: „Myślisz, że twój fiut jest lepszy od Gwiazdki?”.
Nie.
Stary, widziałam wiele fiutów.
Widziałam parę, które mogłyby dorównać Wielkanocy.
Może.
Widziałam wiele halloweenowych fiutów. Nie zbliżajcie się do nich.
Ale ani razu nie widziałam gwiazdkowego fiuta”.
A teraz, zupełnie bez mojej winy, ciągnie się za mną...
problem z Żydami.
Nie chcę tego. Jestem bardzo postępową osobą.
Jasne, nie nienawidzę wszystkich Żydów.
Ale nienawidzę jednego Żyda, a tak to się zaczyna, prawda?
Jestem sobą rozczarowana.
To przykre, bo myślałam, że jestem miłą dziewczyną.
ale mój humor opisywany jest jako wredny.
Mówią, że jestem jak Joan Rivers, tylko starsza. To boli.
Ona ma młodsze części.
Zresztą ostatnia operacja dała jej dokładnie to, na czym jej zależało:
przestała się starzeć. Czemu jest nam przykro?
W końcu jej się udało.
Dobrze wiedzieć.
Wiem, co czytaliście o amerykańskim komiku, Billu Cosbym.
Jest to temat rozmów komików.
To zdecydowanie coś, o czym mówię jako kobieta.
Rozumiem, czemu jest skołowany.
Widać to, kiedy wchodzi na salę sądową, oskarżony o gwałt.
Jest taki skołowany. „Nie rozumiem.
Wszyscy moi znajomi gwałcili”. Nie rozumie.
Wszyscy jesteście bardzo młodzi i piękni,
ale Bill Cosby gwałcił w czasach, gdy było to w złym guście.
Ktoś tu pamięta te czasy,
gdy zasady były takie: „Postaraj się nikogo nie gwałcić.
A już na pewno nie wyskakuj z krzaków, by zgwałcić”.
Jeśli już musisz kogoś zgwałcić,
bądź sławny i zaaranżuj to tak, jakby to była jej wina.
Hugh Hefner pewnie sra po gaciach.
Nie tylko dlatego, że ma 95 lat.
Nie można pytać Billa Cosby'ego, czy jest gwałcicielem.
Nie cierpi tego. Staram się odkryć prawdę.
Ale jeśli zapytacie Billa Cosby'ego w trakcie wywiadu, czy gwałcił,
to po prostu wstanie i wyjdzie.
Nauczyłam się czegoś podczas tej trasy. Uwaga.
Witam panów z pierwszego rzędu.
Świetnie wyglądacie. Zgwałciliście kiedyś kogoś?
Nie. Uśmiecha się. Aniołek. Oczywiście, że nie.
Proszę pana, a czy pan gwałcił?
Nie. Zgwałciłeś kiedyś kogoś? A ty?
Proszę pani, czy pani... Nie. Zgwałciła pani kogoś?
Zgwałciła pani kogoś? Jesteście ze sobą?
To miło. Zgwałciliście kogoś wspólnie?
To się zdarza. Nie?
Zgwałciłeś kiedyś kogoś? Dziękuję. Dobra robota. Ja też nie.
Kto nie cierpi pytania „czy jesteś gwałcicielem?”.
Gwałciciele.
Przykro mi, że musiałam was pytać,
to była próba statystyczna.
Nie wstali i nie wyszli stąd.
To tylko poszlaka. Nie jestem z policji. Nigdy nie udawałam...
No dobra, raz udawałam policjantkę.
Hrabstwo Manitowoc było w potrzebie.
Więc pomogłam.
Nie ma za co.
Ale poważnie, wiele kobiet, które twierdzą, że padły ofiarą Cosby'ego,
to były silne, pewne siebie, piękne czarne kobiety jak ja.
A...
A kiedy je zapytano: „Czemu nikt nic nie powiedział?”.
Oprócz wielu innych powodów, przez które ofiary się nie zgłaszały,
te kobiety mogły stwierdzić: „Momencik. A kiedy to się stało?”.
To się nie stało dzisiaj. Choć to się wciąż dzieje.
Uwolnić Keshę.
To się stało...
To się stało dawno temu,
kiedy były ledwo sobie radzącymi, młodymi czarnymi aktorkami w Ameryce,
a pan Cosby, czarny mężczyzna, był w latach 80.
gwiazdą telewizji.
Mówią: „Miałam wrażenie, że robienie mu kłopotów
nie poprawi mojej sytuacji”.
Muszę wam powiedzieć, że w pewien sposób, jako kobieta-komik,
rozumiem je.
Gdyby Tina Fey mnie właśnie gwałciła, nikomu bym nie powiedziała.
Mogłabym tkwić na ręku Amy Schumer jak zegarek,
a byłabym...
Kurde.
Dziękuję...
za wszystko, co robisz dla kobiet w tym biznesie.
Od roku jestem w trasie po Wielkiej Brytanii,
a to mój ostatni przystanek. Najlepsze jest to,
że mogę wybrać moich ulubionych komików
i ładnie ich poprosić, by dali mi wsparcie w trasie.
To czyni ze mnie bohaterkę.
Taylor Swift tak robi podczas trasy.
Jestem jak Taylor Swift, tylko mam duszę.
Wiem. Są tu jacyś fani Taylor Swift?
Oczywiście, że tu jesteśmy.
Kochamy ją.
Taylor Swift uwielbia swoich fanów, prawda?
Solidarność kobiet przede wszystkim.
Tyle tylko, że jeśli jak ja obserwujecie ją na Instagramie,
okaże się, że solidarność ogranicza się do modelek Victoria's Secret.
Oraz z jakiegoś powodu do Leny Dunham.
To wspaniała kobieta, ale wyróżnia się na tym tle.
Modelka, modelka,
Taylor Swift, modelka,
Lena Dunham, o nie.
Co ona tam robi?
To dlatego, że nie obchodzimy Taylor Swift.
Tak naprawdę nie chce być naszą przyjaciółką.
To polisa ubezpieczeniowa dla jej świty.
Gdybym spotkała kiedyś Taylor Swift
i miała szansę zapytać... „Taylor! Mogę być twoją przyjaciółką?”.
Odpowiedziałby: „A fe, nie. Przyjaźnię się już z jedną ludzką kobietą.
Bierz ją, Lena. Obrzydliwe.
Obrzydliwe!”.
Taylor Swift rządzi.
Strzeże dostępu do najwspanialszej cipki w Ameryce.
Ale nie jest doskonała. Nikt nie jest.
Wiedziałam, że wystarczy ją obserwować, by to odkryć.
Więc obserwowałam ją...
jak psychopatka.
Parę miesięcy temu Nicki Minaj, bardzo krągła, czarna raperka...
Anaconda. Jesteś fanką? Wiedziałam.
Napisała tweet: „Sądzę, że dostałabym więcej nominacji w tym roku,
gdyby kobiety w moich teledyskach były szczupłe”.
Czyli, zasadniczo, białe.
A Taylor Swift, przyjaciółka wszystkich kobiet, napisała:
„Hej, Nicki, zawsze cię wspierałam.
Kiedy wygram, możesz wejść ze mną na scenę”.
Pomyślałam wtedy: „Widać ci białe przywileje”.
Ile Nicki Minaj sama osiągnęła?
Zasłużyła na własne nagrody. Co ma odpowiedzieć? „Dziękuję”?
„Dziękuję, Taylor Swift!
Bardzo to uprzejme z pani strony.
Nie, nie, bo ja wiem. Chyba nie powinnam wchodzić na scenę.
Przed tych wszystkich białych ludzi.
Lepiej się pospieszę.
Muszę skończyć pranie, zanim pani tatuś wróci”.
Może po prostu zrobiła błąd. W końcu to dzieciak, rocznik 1989.
Może sama bym mówiła takie rzeczy, gdybym pochodziła z Luizjany.
Przy okazji, czy są tu jacyś Amerykanie?
Tak właśnie brzmią. Słyszycie?
„Teksas! Witajcie”.
Ameryka to przerażające miejsce.
Zwłaszcza, gdy to się ukaże.
Albo mamy teraz kobietę - prezydenta, albo toczymy wojnę światową.
W tym momencie Amerykanie chyba powinni głosować na Donalda Trumpa.
To jest prezydent, na jakiego Ameryka zasługuje.
Nie będę kłamać.
Jestem z Kanady. Wielu Amerykanów...
Czy są tu jacyś Kanadyjczycy? A może właśnie o niej usłyszeliście?
No proszę, witam, chłopcy.
Wiecie, że Amerykanie mówią, że wkradną się do naszego kraju?
Oni nie mówią „wkradną”. Sądzą, że mogą ot, tak wjechać,
jakbyśmy nie mieli przepisów imigracyjnych.
Jakby miał nas cieszyć ich widok.
Ciężko byłoby przemycić Amerykanina przez granicę.
Spod samochodu dobiegłaby dumny okrzyk: „Floryda!”.
Donald Trump zamienił swoich rodaków w uchodźców,
nienawidząc uchodźców.
Niektórzy Kanadyjczycy uważają, że należy skopiować
pomysł Trumpa i zbudować własny mur.
Nie wiem, co o tym myśleć,
ale Amerykanie nie są tak sprawni, jak Meksykanie,
więc to nie musiałby być wysoki mur.
Wystarczyłby próg zwalniający.
Zobaczyliby go i „e, nie chce mi się”.
Ale - witajcie, Amerykanie.
To ci, którym udało się uciec.
Witajcie na przedstawieniu.
Miło was widzieć. Witajcie.
Nazywam się znana z telewizji Katherine Ryan.
Cieszę się, że mogę tu być.
Od dawna nie byłam w domu,
ale będę musiała wrócić, bo moja mała siostrzyczka wychodzi za mąż.
Najwyższy czas.
Czas leci. Ma 25 lat.
W mojej rodzinnej miejscowości jest już starą panną,
być może najstarszą obecnie singielką.
Jestem z Kanady, co brzmi świetnie,
ale ja jestem z paskudnej części Kanady.
Pozwólcie, że zapytam: byliście w Kanadzie?
Brawo. Wszyscy razem? Gdzie pan był?
- W Toronto. - Co pan tam robił?
- Byłem na mieście. - Dobra...
Skąd ta wrogość? Był pan tam w interesach czy na wakacjach?
Na wakacjach. Poleciał pan zimą?
Latem.
Pięknie. Musiał się pan świetnie bawić.
Patrzył pan na miasto ze szczytu Tower jak jakiś pieprzony gigant.
I tak jest pan spory. Ćwiczy pan?
- Nie. - I dobrze. Jest pan wysoki?
- Metr dziewięćdziesiąt trzy. - Wiedziałam.
Jest tu sporo dużych mężczyzn.
Musicie ćwiczyć. Może na wypadek apokalipsy zombie.
Tak to wygląda.
Sami tak wyrośliście? Wasze matki pieprzyły sterydy.
To dlatego.
Świetnie.
Chciałabym być tak wysoka.
Czy jeśli nie ćwiczysz, zamiast spermą strzelasz Gatorade?
Nie.
Tak tylko pytam.
Przy okazji, właśnie dlatego jestem singielką.
Nie robię tego celowo.
- Jak masz na imię? - Adrian.
Wiesz co, parę tygodni temu w Edynburgu przyprowadziłam do siebie faceta.
Jakiś tydzień temu.
Ktoś tu był w Edynburgu?
Mają tam fajnych, wysokich facetów.
Przyprowadziłam go do domu, a potem trzy dni nie dzwonił.
Nie proszę, żeby ktoś go znalazł i zabił.
Ale trzeciego dnia sama zadzwoniłam.
„Co jest, kurwa, grane?”. Bardzo spokojnie.
Myślę, że problem w tym,
że zrobiłam mu zbyt agresywnego loda, Adrian.
To nie moja wina. Poprzedni facet
był jednym z tych wąsatych frajerów
i miał drętwego fiuta. Można by go przytrzasnąć drzwiami i nic.
Z takimi trzeba bardziej agresywnie.
Więc pytam: „Czemu do mnie nie zadzwoniłeś?”.
A on na to: „Przepraszam, byłem nad Loch Ness z przyjaciółmi,
szukaliśmy potwora z Loch Ness...”
Przyjęłam to wyjaśnienie.
To mogła być normalna rozmowa.
Mogłam zachować godność, rozłączyć się.
Ale nie. Usłyszałam swój głos, jakby z oddali:
„Potwór z Loch Ness.
Więc uganiasz się za mitem zamiast za boginią?”.
Powiedziałam to.
Kto mówi takie rzeczy?
Niewiarygodne.
Słuchaj, jestem w pracy, muszę teraz iść tam.
Ale cieszę się, że ci to opowiedziałam.
Czy ktoś jeszcze był w Kanadzie?
- Gdzie? - W Vancouver.
To bardzo ładna okolica. Ktoś jeszcze tam był?
To ta część kraju, która trafia na plakaty.
Widziałeś wieloryby?
Nie widziałeś wielorybów?
- Wszedłeś na górę Grass? - Grouse.
Górę Grouse? Biorą tam mnóstwo narkotyków.
Praktycznie mają tam górę trawy.
„Chodź, wejdź z nami na naszą górę trawy”.
Góry. Ja nie jestem z takiej Kanady.
Ja jestem z takiej części Kanady, która jest prawie Ameryką.
Na samym dole. Czy ktoś był w Sarnii?
Byłaś w Sarnii? Czy może krzyczysz,
bo to brzmi jak Narnia, tylko z sarenkami?
Sarnia to straszne, paskudne miejsce.
Wiele osób jest dumnych ze swoich miast.
Sarnia to straszne, paskudne, obrzydliwe miejsce.
Powtarzam się, żeby to dla wszystkich było jasne.
Mamy największy zakład petrochemiczny w Ameryce Północnej.
Wiem. Zatruwa powietrze i morze,
ale oficjalnie jest bardzo bezpieczny.
Właściciel, pan Burns, ciągle to powtarza.
Wszyscy są bezpieczni i mają się świetnie.
Jesteśmy kanadyjską stolicą nastoletnich zachorowań na raka, samobójstw i ciąż.
Dziękuję. Wiem.
Prawie straciliśmy samobójstwa przez St. Catharines.
Ale potem było u nich piękne lato i wygraliśmy.
Gnojek ze mnie, bo zostawiłam tam moją małą siostrzyczkę.
Znaczy, moi rodzice mieli też inne dzieci.
Przez „inne dzieci” mam na myśli Joanne, ale nikt nie lubi Joanne.
Każdy ma Joanne w swojej rodzinie.
Joanne również wyjechała. Na zachodnie wybrzeże.
Nie Vancouver, tylko góry Kelowny.
Ktoś tam był? Tam jest pięknie, prawda?
Joanne tam pasuje,
bo nie znam bardziej kanadyjskiej osoby.
Cały czas tak chodzi.
Nie ma konia. Po prostu tak chodzi.
Joanne mieszka w górach ze swoim mężem, kanadyjskim rockmanem.
Kanadyjski rockman jest jak chrześcijański rockman,
tylko nie ma żadnej wymówki, czemu ssie.
Joanne kocha całą planetę.
Więc sama szyje sobie ubrania, a tkaniny tka na krośnie.
Joanne nie ma telewizora. Nie ma telefonu. Więc nie mam z nią kontaktu.
Ale jeśli ją zobaczycie, przekażcie jej,
że nie jest, kurwa, misiem.
Nie mam pojęcia, skąd ona się wzięła.
Najbardziej logiczne wyjaśnienie
brzmi tak: mama puściła się z granolą.
Nie wiem na pewno.
Ale wszystkie tego próbowaliśmy.
Ale mała, Kerrie...
Razem z Kerrie byłyśmy powalone jak głupie.
To znaczy byłyśmy powalone. A ona jest bardzo głupia.
Ale mówię to jako komplement.
Wszyscy w Sarnii lubili Kerrie.
A mnie nienawidzili.
Kerrie była piękniejsza, dużo bardziej normalna.
Ale dobrze nam się układało pomimo tych różnic.
Oto jedna z tych różnic.
W drugiej klasie, w szkole w Sarnii,
trzeba było wymyślić cele na ten rok. Mój był taki:
„Być pierwszą panią premier, która zdobędzie Oscara”.
Nie mam pojęcia, czemu inne dzieci mnie biły.
A oto cel Kerrie: „Nie oberwać piłką w głowę”.
Obie nie osiągnęłyśmy w tamtym roku naszych celów,
ale mierzyłyśmy wysoko.
Myślę, że pozostałyśmy przyjaciółkami, bo grałyśmy w wiele różnych gier,
zanim pojawiły się iPady.
Znacie w Wielkiej Brytanii grę Wyluzowanie?
Gracie w to?
Wyglądało to tak: kiedy wpadałam w domu na Kerrie
i chciałam zagrać, mówiłam: „Hej, Kerrie, wyluzuj”.
A ona na to: „Jestem wyluzowana”.
A ja: „Spoko. Wyluzuj”.
A ona wtedy: „Kat, co robisz?”.
„Wyluzuj, wyluzuj. Musisz się wyluzować”.
Ona na to: „Nie mogę się bardziej wyluzować”.
A ja...
„Wyluzuj”.
Ona zaczyna: „Katherine, jestem już wyluzowana!”.
W tym momencie mój tata, duży, zły Irlandczyk,
który zabraniał nam krzyczeć,
wchodzi ciężko po schodach i pyta: „Kto tak wrzeszczy?”.
A ona wtedy...
„No bo... Katherine mówiła... żebym wyluzowała”.
A on na to: „Spójrz na siebie. Powinnaś wyluzować”.
I wtedy ona dostawała karę. To świetna gra.
Czyli jednak ją znacie?
Godziny, dnie, cała lata świetnej zabawy dzięki grze w Wyluzowanie.
A teraz, bez żadnego powodu,
Kerrie sprzymierzyła się z moimi wrogami.
Wróciłam do domu na wieczór panieński. Jestem świadkową. Jasna sprawa.
Ale pozostałe druhny to dziewczyny,
które próbowały zniszczyć mi życie w szkole.
Trudno zniszczyć życie dziecka
obdarzonego pewnością siebie osiemdziesięciodziewięciolatka.
Ale i tak próbowały.
To było przed epoką prześladowania w Internecie.
Te dzieciaki przygotowały gazetę, którą powieliły i kolportowały.
W środku obrażały moich przyjaciół.
Ale na okładce było moje zdjęcie obok zdjęcia wielbłąda,
z podpisem: „Dzięki Bogu mamy makijaż”.
Sugerowały, że wyglądam jak wielbłąd,
podczas gdy naprawdę przypominam konia.
Po co mieszać w to Bliski Wschód?
Mają już dość problemów.
Chyba że upnę włosy na czubku głowy, wtedy jestem jednorożcem.
Nie martwiłam się nimi.
Ale sądziłam, że nagłówek mógłby być lepszy.
Powinny mnie podpisać: „Wielbłąd od głowy po kopyto”.
Dzieciakom by się spodobało.
Moim przyjaciołom było przykro, bo trafili do tej gazety.
Wrócili do domu z płaczem. Ja kontynuowałam swój dzień 89-latka.
Dyrektor zaciągnął mnie do gabinetu.
Była tam ekipa od zapobiegania samobójstwom.
Powiedział coś w rodzaju: „Katherine, bardzo się o ciebie martwimy.
Bo tylko ty wydajesz się nie przejmować tym wszystkim”.
Chyba sądzili, że przyjdę do szkoły z karabinem.
Nie obraziłam się.
Musiałam mu powiedzieć: „Proszę pana, to nie tak.
Po prostu od wiosny 1985 mam wszystko głęboko w dupie.
Nie obchodzi mnie to”.
Bardzo głęboko w ciemnej dupie.
Czego i wam życzę.
Oczywiście są rzeczy, którymi należy się przejmować.
Moralność, wasze dobro, dobro rodziny.
Ale reszta nie ma znaczenia. Moje nastawienie to błogosławieństwo,
bo występuję w brytyjskiej telewizji.
Bogu dzięki za brytyjskie programy rozrywkowe, dzięki nim mam co jeść.
Ale...
Przepraszam za to. W zeszłym roku wzięłam udział w takim jednym,
trzeba było powiedzieć coś, czego nie powie firma kosmetyczna.
Nie wiem, czemu powiedziałam: „Nie testujemy produktów na zwierzętach.
Zamiast nich wykorzystujemy filipińskie dzieci”.
Oczywiście rozumiecie, że to nie było wymierzone w filipińskie dzieci
ani w żadne inne dzieci.
Po prostu chciałam powiedzieć coś o wykorzystywaniu dzieci do pracy.
Bo mam kurtkę marki Canada Goose.
Czy ktoś jeszcze ma bardzo ciepłą, zimową kurtkę?
Przyda się wam. Załatwcie sobie taką.
Ale w Londynie ludzie zaczepiają mnie na ulicy,
by powiedzieć mi, że jestem idiotką, bo ją noszę.
Mówią: „Wiesz, że kaptur jest zrobiony z martwego kojota?”.
A ja na to: „A co mi po żywym kojocie?”.
W końcu...
Musi być mi ciepło.
Wiem, w jakim świecie żyjemy,
i wiem, że jestem idiotką, bo noszę futro,
ale na razie to nie jest nielegalne. Po prostu jest w złym guście.
I trzeba z tego korzystać, póki można.
Tak, pewnego dnia wejdę na salę sądową, rozejrzę się skołowana,
powiem: „Ale wszyscy moi znajomi mieli kurtki od Canada Goose.
Co?
Przecież nie wyskoczyłam z krzaków i nie zaatakowałam tych gęsi sama.
Były w sklepie, prosiły się, żeby je kupić.
Nie sądzicie, że chciałyby, by nosił je ktoś z telewizji?”.
Nie atakujcie mnie za noszenie futrzanej kurtki,
jeśli wasza kosztowała sześć funtów, a w szafie macie 30 innych.
Słowo daję, dzieci je szyły.
Wszyscy jesteśmy idiotami.
Ale to doświadczenie nauczyło mnie,
że filipińska kultura polega na dzieleniu się muzyką, sztuką
i wyrwanymi z kontekstu klipami z Mock the Week.
I jeśli jedna osoba z Filipin coś zobaczyła,
jakimś sposobem wszyscy na Filipinach to widzieli.
Przez dwa tygodnie byłam dla Filipińczyków dentystą,
który zabił lwa Cecila.
Byłam w CNN i dostałam pogróżki. Nie jedną ani dwie.
Setki gróźb każdego dnia,
grożących mi, mojej rodzinie, mojemu dziecku,
od osób, które zostały dotknięte, bo coś im się pomieszało.
I wiem, że coś im się pomieszało, bo pisali:
„Natychmiast zamknij swoją firmę kosmetyczną!”.
A ja odpisywałam: „Nigdy! To rodzinny interes!”.
Może mogłam to nieco stonować.
Ale wtedy wydarzyło się coś niewiarygodnego.
Joan Rivers we własnej osobie przemówiła do mnie z niebios.
Wiem.
Powiedziała: „Katherine, to nie twoja wina.
Filipińczykom rozumienie satyry idzie równie źle,
co uciekanie przed tsunami”.
A ja na to: „O kurde!
O Boże!”.
Ależ z niej niewiarygodna suka, co?
To był przykład okropnego dowcipu, którego sama nigdy bym nie opowiedziała.
Nie chciałam nikogo skrzywdzić.
Mówimy naszym dzieciom: „Dręczyciele kiedyś z tego wyrosną”.
Nieprawda, niektórzy tylko rosną w siłę.
Wróciłam na wieczór panieński
i spotkałam tam dziewczyny ze szkoły.
I wszystkie pytały: „Katherine, długo się nie widziałyśmy.
Gdzie twój mąż?”.
A ja na to: „Nie mam męża”.
A one: „Czemu? Zmarł?”.
A ja...
„Nie, nigdy nie wyszłam za mąż”.
A one...
„Gdzie mieszkasz?!”.
A ja: „W Wielkiej Brytanii”.
A one: „Fajnie. Gdzie to jest?”. Na co ja: „Nie przejmujcie się tym.
Mam wspaniałą córkę
i podróżuję, występując jako komiczka”.
A one na to: „Co?! To takie dziwne!
Nie rób tego. To praca dla mężczyzny
i nikt cię nigdy nie pokocha, jeśli będziesz to robiła,
bo to pokazuje, jaka jesteś dziwna.
Jeśli chcesz, żeby ktoś cię kiedykolwiek pokochał,
musisz się przeprowadzić i być normalna, jak my”.
A ja na to: „Ale wy nie jesteście normalne.
Jesteście zwyczajne. Jest różnica”.
Dziękuję.
Dzięki.
Dostaję listy - nie tylko z pogróżkami. Nie chwalę się.
Dostaję listy od kobiet, które martwi to, że jestem singielką.
Niedawno dostałam list od pani, która musiała mieć 200 lat.
Napisała go na papierze listowym, piękną kaligrafią.
To zapomniana sztuka. Nauczcie się jej.
Napisała: „Droga Katherine, widziałyśmy twój show
i zmartwiła nas wieść, że jesteś samotna”.
A ja na to: „Że jak? Widziałaś mój show? Cały...
Razem z kawałkiem o Cosbym i Żydach i całym tym filipińskim zamieszaniem.
To wszystko pani pasowało.
Ale postanowiła pani napisać list, bo nie mam chłopaka?”.
Dalej napisała: „Mój brat Ray również jest singlem”.
Więc to dlatego niektóre z nas nie są w związku.
To nie był nasz wybór. Po prostu nie poznałyśmy Raya.
Potem zaoferowała mi randkę z Rayem.
„Możemy towarzyszyć Rayowi w drodze autokarem do Londynu”.
Więc Ray potrzebuje przyzwoitki.
Nie jestem pewna, ale wydaje mi się,
że ktoś jedzie autokarem, by spotkać się z kimś z telewizji,
tylko gdy chce go zabić.
Nie skorzystałam. Ale wkurza mnie, że faceci nie dostają takich listów.
Pracuję z wieloma mężczyznami. Spójrzcie na Leonardo DiCaprio.
Przez lata był singlem, wszyscy o tym wiedzieli.
Jeszcze parę miesięcy temu oboje mieliśmy tyle samo Oscarów.
Nikt do niego nie pisze.
Nikt nie pisze: „Drogi Leonardo,
niedawno widziałyśmy, jak robisz minetki tym modelkom
na jachcie Taylor Swift.
Bardzo nas to zmartwiło.
Mój brat Ray też jest singlem”.
No nie.
Nikt nie chce bzyknąć Raya.
W tym roku umawiałam się z angielskim aktorem.
Przypadkiem się w nim zakochałam.
Anglicy, jesteście wspaniałymi dżentelmenami.
Dlatego lubię tu mieszkać.
Tacy z was dżentelmeni. Zabrał mnie na lunch
i w połowie posiłku, bez żadnego wstępu,
oświadczył: „Katherine, masz piękny odbyt”.
Odbyt.
Nawet nie „ciało”.
Patrzą na dziurę.
Nawet nie wiedziałam, że ją widział.
Jasne, był w okolicy.
Ale nie wiedziałam, że oświetlenie było takie dobre,
by zapewnić szczegółowy widok
mojego odbytu. Dziury.
Zamiast odwrócić wzrok, jak zrobiłabym to ja czy wy,
skoncentrował go na niej.
Podziwiał ją wystarczająco długo,
by zapamiętać, że powinien ją później skomplementować.
Słuchajcie, jestem damą.
Więc powiedziałam: „Dziękuję”,
licząc, że to już koniec jego poematu.
Ale to nie był koniec.
Kontynuował: „Katherine, naprawdę.
Masz jeden z czterech najlepszych odbytów”...
Dziwna liczba.
„...jakie kiedykolwiek widziałem”.
Próbuję zrozumieć, jak działają umysły.
Jeśli chcecie sporządzać rankingi, róbcie to,
ale nie obwieszczajcie tego. „Jesteś jednym z czterech najlepszych...”
Tu nie ma żadnej tajemnicy. Nie jestem na pierwszym miejscu, nie?
Wiedziałam, że nie jestem nawet na drugim,
bo powiedziałby: „Masz jeden z dwóch...”
Nie, cztery najlepsze oznacza, że mój odbyt... dziura...
Chyba spadnę w tym rankingu.
Czwarty najlepszy odbyt zasłużył na wzmiankę tego fiuta.
Nie mam pojęcia, jak wejść na podium. Ta uwaga była nieprzydatna.
Nawet go nie widzę.
To po prostu miesza w głowie. Przez resztę życia
nie będę wiedziała, które trzy suki zabić.
Ten aktor cały czas chciał gdzieś wychodzić.
„Ubierzmy się seksownie i wyjdźmy z domu”.
„Mogę być seksowna, jeśli lubisz wieczory w domu i opinie”.
Nie lubił.
Powiedział: „Chyba już czas na wspólne zdjęcie na evencie”.
A ja na to: „Po co? Żebym trafiła do jakiegoś pisma?”.
Odkryłam, że jestem martwa na Facebooku.
Jest dla mnie miejsce w grobie mojego pieska.
Mam mieć zdjęcie obok dzieciaków z TOWIE”.
Nie chciałam iść. Powiedziałam: „Nigdzie dziś nie idę.
Kupiłam sobie bezprzewodowy odkurzacz.
Jeśli chcesz mieć zdjęcie na evencie,
czemu nie weźmiesz jednej z tych modelek, z którymi normalnie się umawiasz?”.
A on na to: „Cóż, Katherine, rzecz w tym,
że mój wizerunek poprawiłoby zdjęcie z kobietą,
która nie jest... tradycyjnie ładna”.
Jestem jego Leną Dunham.
Nie zdawał sobie sprawy z tego, że uwielbiam Lenę Dunham,
i w wieku Lary poszłabym z nim.
- Poszłabyś z nim, Lara? - Tak.
Tak?! Poszłabyś z kimś, kto mówi:
„Chcę cię zabrać, bo nie jesteś taka ładna”?
Poszłabyś, żeby spieprzyć tę randkę.
Na pewno bym poszła. To jest tak zwany „negging”.
Ktoś cię delikatnie obraża, a kiedy powie ci jedną miłą rzecz,
reagujesz: „jednak mnie lubi”.
Nie daj się na to złapać.
Lara, jestem teraz dwa razy starsza od ciebie i jestem czyjąś matką.
Nie zadziera się z czyjąś matką, bo wiemy, kto za ciebie odpowiada.
„Halo, Linda? Tak, miło z tobą znowu rozmawiać.
Chciałam ci powiedzieć, że skończyłam z twoim synem, ale ty nie.
Udało ci się wychować jednego z największych dupków, jakich znam”.
Klik.
Zrobione.
Nie boimy się siebie nawzajem.
Jest dla mnie tylko kolejną suką ze szkoły.
Nie musisz mieć dzieci.
Nie pozwól, by ci to wmawiano.
Ten świat nie cierpi z powodu braku ludności.
Ale jeśli zdecydujesz się na dzieci,
wychowaj je tak, by nie przeszkadzały innym.
To wszystko. Moja córka ma sześć lat.
Na razie wystarczy, że odgarniam jej włosy,
nie pozwalam wkładać rąk do majtek i tyle.
Nie mam sobie nic do zarzucenia.
Biorę Violet ze sobą w różne miejsca. Ostatnio na imprezę charytatywną.
Chciałam, by zobaczyła, jak pomagam...
Nie. Zabrałam ją tam, bo książę Harry miał tam być
i myślałam, że dzięki dziecku może pogadamy.
To prawda.
Nigdy was nie okłamię. To prawda. Zadziałało.
To...
To wspaniała organizacja charytatywna, pomagająca młodocianym bezdomnym.
Robi wspaniałe rzeczy.
Ale to był event dla sponsorów. Wiecie, co to znaczy?
Było tam mnóstwo dystyngowanych ludzi. Jak na meczu polo.
Lista gości przypominała kwity z Panamy.
Było bardzo...
Zauważyłam, że w tym kraju dystyngowani ludzie myślą,
że tylko im podobni są na ich poziomie i warto się nimi przejmować.
W Kanadzie nikt nie ma klasy. Naprawdę.
Jemy frytki z sosem z podłogi.
A poza tym nie mamy klas społecznych, nie tak jak tutaj.
Nikt mi nie wierzy.
Pytają mnie: „Skąd wiesz z kim się przyjaźnić?”.
To się samo okazuje.
Jedną z przemawiających osób był chłopak, który sam był kiedyś bezdomny.
Dystyngowani ludzie, tak jak my, mogą w każdej chwili stać się bezdomni.
To się zdarza. Zwłaszcza z tym rządem.
Ale w swojej przemowie nie podał żadnego powodu.
Wyglądał świetnie w garniturze, podszedł do mikrofonu i zaczął:
„Witam. Jakiś rok temu
moi rodzice mieli całkowitą kontrolę nad moim życiem.
Więc uciekłem z domu i mieszkałem w domach letniskowych i na kanapach przyjaciół”.
Kolego, jeśli ta kanapa nie stała przed Tesco i nie waliła szczynami,
nie byłeś bezdomny.
Byłeś gościem.
On mówił dalej: „Wiecie, jak trudno jest
prowadzić detoks sokami, kiedy jest się bezdomnym?
Odcięli mnie od funduszu powierniczego”.
Rozejrzałam się po sali,
szukając kogoś, kto też by go nienawidził.
I nic. Wszyscy patrzyli, jakby myśleli: „To brzmi strasznie”.
W końcu zapadła cisza, na sekundę, bo musiał się napić.
A moja sześciolatka głośno, bo niby jak, powiedziała: „Ech, biali ludzie!”.
Pomyślałam: „Tak jest!
Tak”.
Wiem.
Tego uczę w swoim domu.
A on nawet nie był biały.
Jestem dumna, że moje dziecko nie patrzy na kolor skóry i jest w stanie
spostrzec biel w jego sercu...
i nienawidzić ją
Ale mamy zbyt wiele zwierząt.
Tak to jest, jak jest się samotną mamą.
Mamy dwa psy, dwa koty i osiem królików.
Jak na Londyn to zbyt wiele zwierząt.
Psy są moje... Sądziłam, że zabiją resztę,
ale wszystkie się przyjaźnią.
Jak w filmie Disneya, tylko z gównem. To moje życie.
Wróciłam z trasy. Chciałam się położyć,
ale jeden z psów nasrał mi na poduszkę...
nie zrobił tego przypadkiem.
Niemal się załamałam. Zaczęłam jęczeć, o tak.
Violet weszła do pokoju. Zobaczyła, co się stało i powiedziała...
„Nie martw się, mamo.
To ich sposób, by powiedzieć, że cię nienawidzą”.
Załapałam to, dzięki.
Ona jest Angielką. To wasza wina.
Zaczęła tak mówić. Myślałam, że was przedrzeźnia
i zaczęłam się śmiać.
Ale tak jej zostało.
Wiadomość, że ma się dziecko, trzeba przekazać
w odpowiednim momencie, gdy poznasz kogoś nowego.
Nie za wcześnie, na pewno nie za późno.
Mniej więcej wtedy, gdy powiedzielibyście
o protezie nogi.
Wiecie, o co mi chodzi?
Są dwa rodzaje ludzi. Ci, którzy mówią wtedy: „Nie!”.
I ci, którzy reagują tak: „Będę tym bohaterem, który ci pomoże”.
A ja na to: „Mam tę protezę nie od dziś.
Mam ją od sześciu lat.
Potrafię się nią zajmować bez twojej pomocy.
Jedyna różnica jest taka, że wyjście z domu dłużej trwa”.
Jeden z królików zdechł, co bardzo mnie ucieszyło.
Potrzebuję nowych rękawiczek.
Wiem, nie powinnam tak mówić. Muszę być panem domu.
Nie cierpię tego określenia, ale w tym kontekście pasuje.
Moja matka często była panem domu.
Tata był z nami, ale to mama była panem...
Uwielbiam to mówić.
Wciąż traktuję ją jak córkę. Moja mama ma 60 lat.
Była w twoim wieku, Laro, kiedy trudno było być siedemnastolatką.
Gdzie by nie poszła, zawsze to samo: „Laluniu!”.
Klaps w tyłek. To było w porządku. Cosby był w okolicy.
Co się dzieje z kobietą z tamtych czasów?
Kiedy kończy 60 lat, staje się niewidzialna.
Wcale takie nie jesteście, ale wiem, że tak się czujecie.
Żeby nie było wątpliwości, nie mogę się doczekać. Okradnę bank. Mam plany.
Ale wiem, że mama tak się czuje.
Ludzie wciąż prawią ci komplementy, gdy jesteś kobietą „w pewnym wieku”.
Ale robią to w dziwny sposób.
Mówią: „Masz dorosłe dzieci.
Jesteś babcią. Wyglądasz fantastycznie...
jak na swój wiek”.
A mama na to: „Jak na mój... Ale miałam się nie starzeć.
Miałam je w wieku 13 lat.
A ja: „Nie mów tego, ty głupia krowo”.
Mężczyźni nie kłamią, więc teraz muszę bronić ojca.
Mówię: „Tata nie jest pedofilem”. Siostra dodaje: „Już”.
Myśli, że to zabawne.
To wcale nie jest zabawne.
No więc jeden z królików padł.
Usłyszałam hałas w sąsiednim pokoju.
Chyba za ostro się bawiły.
Weszłam do pokoju. Pies i królik faktycznie się bawiły.
Królik leżał na podłodze. Nie było krwi,
więc zastanawiałam się: „Nie żyje? Śpi? Niech cię szlag, Cosby!”.
Podniosłam go.
Cosby to imię psa. Jest wesołym, brązowym labradorem.
Wzięliśmy go, zanim padły oskarżenia.
Skąd mieliśmy...
Nie nazywajcie zwierząt imionami mężczyzn powyżej 60 roku życia Z telewizji.
To ryzykowne.
Pokazuję królika Violet, bo to ona mną zarządza.
Mówię: „Nie wiem, co mamy z tym zrobić”.
A ona: „Och, Anthony!”.
Nazwałam córkę nazwą koloru, ona nazywa króliki ludzkimi imionami.
„Wiem, co musimy zrobić, mamusiu.
Musimy zabrać Anthony'ego do weterynarza”.
Ponieważ nigdy nie powiedziałam jej nie, chwilę później jesteśmy w autobusie
i jestem coraz bardziej pewna, że wieziemy martwego królika.
Leży na jej rękach.
W ogóle się nie rusza. Ma otwarte oczy.
Jest śliczna, królik jest śliczny. Jasne, że ludzie do nas podchodzą.
Pytają: „Jak się nazywa?”.
„Jak się nazywał?”. Już po sprawie.
Pomyślałam: „No dobra, Katherine, weź się w garść.
Ona nie wie, co się dzieje. Muszę być panem domu.
Trzeba zmniejszyć szok. Zadzwonię do weterynarza.
Żeby wiedzieli, z czym jedziemy”.
Mówię: „Cześć. Za moment przyjadę z sześciolatką
i jej królikiem, którego zaatakował pies”.
Liczę, że kobieta załapie, o co chodzi, ale jest zajęta papierkami.
Mówi: „Muszę wiedzieć, jakie nazwisko nosił królik?”.
Ja na to: „Wcale nie”.
„Kiedy urodził się królik?”.
„Mogę pani powiedzieć, kiedy zdechł.
Gdyby mogła pani uzupełnić resztę nagrobka,
wkrótce go odbierzemy”.
Dojeżdżamy do weterynarza. Królik jest już sztywny.
Ale Violet jest pełna nadziei i wiary,
wyskakuje z autobusu, biegnie do drzwi
i pokazuje go weterynarz.
„To jest mój Anthony.
Czy nic mu nie będzie?”.
A weterynarz... Widziałam to w jej oczach.
Patrzy na mnie. „Jesteś gównianą mamą.
Muszę sobie radzić z psim AIDS i kocim rakiem,
cały dzień ucinam jaja.
A ty nie mogłaś powiedzieć swojej córce, że to zwierzę nie żyje”.
A ja swoim spojrzeniem mówię, jak kobieta kobiecie:
„Właśnie tak.
Ty to zrób”.
Dziękuję.
I zrobi to, za 85 funtów.
Taka jest grzywna za bycie pizdą w Londynie.
Warto było. Tamtego dnia to ja byłam panem domu.
Słuchajcie, powolutku czas kończyć. Byliście wspaniali.
Ale zanim sobie pójdę...
Po tej trasie muszę polecieć do Kanady,
by wygłosić mowę na weselu mojej siostry.
W Kanadzie kobiety mogą przemawiać na weselach.
Szaleństwo. Tu tego nie robią.
Prosząc, żebym coś powiedziała, moi krewni zapomnieli,
że nienawidzą wszystkiego, co myślę i mówię.
Szczerze mówiąc, ja nie przepadam za nimi.
Ale kocham moją małą siostrzyczkę i bardzo za nią tęsknię,
więc chcę, żeby to była wspaniała mowa.
Zastanawiałam się, czy mogłabym poćwiczyć z wami,
bo jesteśmy przyjaciółmi. Mogę?
Świetnie.
Będziecie gośćmi na weselu.
Trochę już wypiliście, więc rozglądacie się po sali,
próbując zdecydować, z kim moglibyście się przespać.
Dobrze, gdyby nie był to kuzyn.
Ale jesteście w Sarnii, więc to będzie wasz kuzyn.
Pamiętajcie o kondomach. Będzie dobrze.
Ta część sali, wy piękni ludzie,
oraz wy na balkonie, wy będziecie ze strony panny młodej.
W porządku? Jesteśmy spokrewnieni.
Ta strona sali to będą goście pana młodego.
Tajemniczy ludzie. Ja jestem świadkową
i już pora na moją mowę.
Jeszcze raz, dzięki, że tu jesteście.
Dobry wieczór, salo pełna nieznajomych.
Jestem zaszczycona, że Kerrie wybrała mnie na świadkową,
głównie dlatego, że wiem, jak wkurzyło to jej puszczalskie przyjaciółki...
które nie poznałyby się na zaszczycie, nawet gdyby dostały nim po twarzy.
Głównie dlatego, że w każdej chwili dostają po twarzy
ośmioma czy dziesięcioma chujami.
Drogie panie, wszystkie wyglądacie kompletnie normalnie.
Dziękuję wam. Dziękuję, że opiekowaliście się moim pierwszym dzieckiem.
Przyznaję, minęło sporo czasu, odkąd widziałam moją siostrzyczkę Kerrie,
ale dobrze pamiętam dzień, w którym się urodziła.
Miałam sześć lat, mama - trzynaście.
Tata krył się przed policją.
Zajrzałam do małego inkubatora i odkryłam, że leżące w nim dziecko
zdążyło wyhodować w macicy długie paznokcie i rzęsy.
Nie wiedziałam, że dzieci to robią. Pomyślałam: „Tak! To moja siostra”.
Zerknęłam na Joanne, która akurat udawała, że jest żołędziem.
I pomyślałam: „Co za ulga, z tą już nie muszę rozmawiać”.
Od tamtej pory Kerrie była moim dzieckiem.
Miała naszą mamę, ale wolała mnie, więc nazywała mnie Kathmatką,
co brzmiało jak „Kafmacka” i przylgnęło do mnie na zawsze.
Kiedy moi rodzice mówili „nie”, ja mówiłam „tak”.
Kiedy powiedzieli, że się rozwodzą, Kerrie chwyciła mnie za rękę
i krzyknęła: „Jeśli tata się wyprowadzi, kto będzie sprzątał basen?”.
Ci biali ludzie...
Kerrie spała w moim łóżku. Oddałam jej moje zabawki.
Oddałam jej ubrania. Woziłam ją do szkoły.
Dawałam jej pieniądze i lewe dowody.
A kiedy miała czternaście lat, wyjechałam.
Ona jest jedyną osobą z was wszystkich, za którą tęsknię.
Wracam do tej zasranej dziury, którą nazywacie miastem,
tylko po to, by pośmiać się z siostrą.
I żeby zobaczyć, jakie macie grube ramiona.
Oto lista miejsc,
z których wyrzucono Kerrie i mnie za zbyt głośny śmiech:
Dwie taksówki, apel szkolny, ostry dyżur, pogrzeb taty, pogrzeb babci,
interwencja u dziadka, pogrzeb dziadka,
koncert chóru Joanne, koncert fortepianowy Joanne,
pokaz stepowania Joanne, balet Joanne,
występ gimnastyczny Joanne, ślub Joanne...
który tak w ogóle odbywał się w lesie.
Nie da się wyrzucić kogoś z lasu.
Las należy do wszystkich.
Miałyśmy powód do śmiechu.
Kerrie i ja stałyśmy po obu jej stronach, a ona wydziergała swoją suknię ślubną.
Była pełna takich małych dziurek.
Zauważyłyśmy osę, która wleciała w jedną z tych dziurek.
Joanne kocha wszystkie stworzenia,
więc chroniła ją, jakby nic się nie działo,
ale wiedziałyśmy, że ona ją żądli i żądli
i żądli i żądli, i że bardzo ją to boli.
To było bardzo zabawne.
Kerrie tylko raz była na mnie zła.
Tylko raz.
Rok temu poleciała ze swoim narzeczonym,
by po raz pierwszy spotkać jego rodzinę,
na Filipiny, skąd pochodzi.
Kerrie spędziła bardzo trudne dwa tygodnie na Filipinach.
Nie zrobiła dobrego pierwszego wrażenia...
bo jej twarz pokazywano w CNN.
To była poważna próba dla relacji Kerrie i Davida,
a także Kerrie i mojej.
Dlatego bardzo się cieszę, że zebraliśmy się tu wszyscy
i że cała rodzina Davida przyleciała tu z Filipin.
Bo już najwyższy czas, bym powiedziała wam...
Co znaczy: „Przepraszam. Szanuję wasz naród i kulturę”.
Oczywiście, nie mam czasu, by nauczyć się filipińskiego.
Ale jeśli wydam z siebie te dźwięki,
powinni zrozumieć, że jest mi przykro.
Słuchajcie, gnojek ze mnie. To ci niespodzianka!
Ale to straszne doświadczenie nauczyło mnie,
że filipińska kultura jest piękna.
Że rodzina to dla nich podstawa.
Kocham Davida. To mój ulubieniec. Wspaniale traktuje Kerrie.
Dla niego jestem częścią rodziny. Dlatego tak się zdenerwowali.
Ale to znaczy, że kiedy Kerrie wyjdzie za Davida,
praktycznie stanę się Filipinką.
Ci skurwiele będą musieli mnie zaakceptować. Zbrodnia idealna.
To bardzo duże poświęcenie jednej siostry,
by wyciągnąć drugą z opałów,
więc tym bardziej mi przykro, że wkrótce będzie musiała go zostawić dla Żyda.
Bardzo mi przykro.
Kerrie, moja piękna mała siostrzyczko,
w dniu twojego ślubu
chciałam ci powiedzieć tylko jedno:
wyluzuj.
Dziękuję za uwagę!
Do zobaczenia wkrótce!
Wyluzujcie.
Napisy: Krzysiek Ceran