Są wśród nas ludzie,
którzy świetnie pamiętają swoje poprzednie wcielenia.
Nazywają się Nieskończonymi.
W NIESKOŃCZONOŚĆ
Wśród nich dwie grupy rywalizują o władzę.
Po jednej stronie są Wierzący,
którzy używają swojej wiedzy
do ochrony i rozwoju ludzkości.
Walczą z nimi Nihiliści,
dla których ta moc jest przekleństwem.
Nowe technologie dały Nihilistom okazję, żeby zniszczyć życie na Ziemi.
Toczy się wyścig o kontrolę nad nimi.
MIASTO MEKSYK POPRZEDNIE ŻYCIE
Treadway, masz je?
Tak, mam.
Chwilę się spóźnię.
- Jadę do ciebie. - Przyjąłem.
Treadway, w porządku?
Nie może odzyskać Jajka.
Że też Bathurst posunął się tak daleko.
Bardzo się zmienił.
Cholera.
Abel, jadę skrótem. Spotkamy się na autostradzie.
Zablokowali drogę.
- Jedź pod dźwig. - Treadway, słuchaj.
Nie wjeżdżaj na most.
Treadway?
Abel, słuchaj.
Jeśli zginę, zajrzyj do środka.
Nie wiem, co ty kombinujesz,
ale przed tobą jest przepaść.
Co on chce zrobić?
Leona, proszę.
Obudź się.
Znajdę cię w Początku.
Kocham cię.
Klozapina
Miałeś kiedyś sen tak prawdziwy, że wydawał się wspomnieniem?
Czy twoje odbicie w lustrze kiedykolwiek cię zaskoczyło?
Jakbyś spodziewał się innej twarzy patrzącej się na ciebie.
Wszyscy ci ludzie dokądś idą, coś robią.
Ale co to znaczy?
Może gdybym znał odpowiedź, łatwiej byłoby mi to zrozumieć.
Miałoby to sens.
NOWY JORK TO ŻYCIE
- Cześć. - Evan, punktualnie.
Miło cię widzieć. Jak się masz?
- Trafiłeś bez problemu? - Tak.
Trzecia rozmowa o pracę w tym tygodniu.
- Jest i on. - Dzień dobry.
Jak się pan ma?
- Miło poznać. - Evan, miło cię poznać.
Dziękuję za spotkanie.
Jasne.
- Piękne biuro. Cudowne. - Dziękuję.
Mam do ciebie parę pytań.
Oczywiście.
W twojej przeszłości jest parę niewiadomych.
Wiem.
Będziesz pierwszą osobą, którą zobaczą klienci,
gdy wejdą do mojej restauracji.
I powitam ich uśmiechem.
Miałem problemy w przeszłości.
Sprawdziłem twoją historię.
Rozmawiałem z twoimi pracodawcami.
I wiesz co? Wszyscy mówią to samo.
Jestem ciekawy, co powiedzieli.
Że jesteś świetny! Jesteś mądrym gościem.
To mądry gość.
Super, to mam tę pracę.
Kiedy zaczynam?
Opowiedz o kliencie, którego zaatakowałeś.
Napastował kelnerkę.
Więc złamałeś mu rękę.
Tak, ale nieumyślnie.
Przepraszam, ale złapał ją za tyłek.
Poprosiłem go, żeby wyszedł, a on się na mnie rzucił.
Nie wniósł oskarżenia. Sprawa zamknięta.
Potem wyszedłeś z pracy w restauracji Locanda
i nigdy tam nie wróciłeś?
Przez sprawy osobiste. To było sześć lat temu.
Tak, twój manager powiedział, że byłeś w psychiatryku.
- Dwa tygodnie. - Tylko dwa tygodnie, Melanie.
Tylko dwa tygodnie.
Moja choroba psychiczna to już przeszłość.
Nawet nie drga mi powieka.
Jeśli już coś,
to przez to, co przeszedłem, stałem się silniejszy.
Jestem pewny swoich umiejętności, żeby być tu managerem.
Dziękujemy, że przyszedłeś.
Proszę. Wiem, jak to wygląda.
Ale nie musicie się martwić o moją chorobę.
- Obiecuję… - Odezwiemy się.
Nie zrobicie tego.
Słucham?
Wiem, gdy ktoś mnie spławia.
Panie McCauley, świetnie sobie radzisz z rozwiązywaniem konfliktów.
Żeby pan wiedział.
Dziękuję za spotkanie, ale masz rację.
Nie muszę do ciebie dzwonić.
Znasz moją historię, bo mnie sprawdziłeś i wykonałeś parę telefonów?
Ja poznałem twoją, gdy dotknąłem twojej nawilżonej dłoni.
Dziękuję za twój czas.
Rozumiem to. Naprawdę.
Kto zatrudni schizofrenika, który był kiedyś agresywny,
gdy ma mnóstwo kandydatów z nieskazitelną przeszłością?
Ale martwi mnie to, że jeśli nie dostanę pracy,
to nie opłacę czynszu.
Garnituru też nie wyprałem za darmo.
Poza tym muszę szybko zarobić kasę,
bo kończą mi się lekarstwa.
Gdy się skończą, będę miał problem.
Są rzeczy, które po prostu umiesz?
Nikt cię ich nie nauczył.
Ale każdy etap procesu ma sens.
Jakbyś go sobie przypominał.
A nie się go uczył.
Naprawdę zrobiłeś go sam?
- Tak. - Cholera.
Hej, Ronny.
- To Evan. - Cześć.
Jak zamawiałeś. Stal w stylu Kimotsuki. Ręczna robota.
Jedyny w swoim rodzaju.
O w mordę.
Będę jak Hattori Hanzo.
- Niezły. - Cholera.
Zejdź ze mnie.
Zapłaćmy mu.
Ćpasz to?
Klozapina to lek przeciwpsychotyczny.
Płacą ci tabletkami?
Evan ma u mnie pakiet medyczny.
Doktor Ronny.
Czemu nie kupisz ich w aptece?
Bo nie chce gadać z psychiatrą co dwa tygodnie.
Nie mam co miesiąc 400 dolców na recepty.
Hej, Wikipedio.
- Stolica „Brakina Fatso”? - Właśnie.
Mówi się „Burkina Faso”.
Wagadugu. Dasz mi te tabletki?
Zapomniałem policzyć.
Wymyśliłeś to.
Nieźle!
Kolega wie wszystko. Jest dziwakiem.
Skąd to wszystko wiesz?
Sam chciałbym wiedzieć.
Wariuję od tego.
Dostanę te tabletki?
Cholera, laska. Gapisz się na niego jak na pyszne mięsko.
Hej. A z czego jest zrobiony proch strzelniczy?
74% azotanu potasu, 13% węgla drzewnego.
- Spoko. - Cholera.
Robi wrażenie.
Patrz na mnie.
Przestań, Ronny.
Masz. Sześćdziesiąt opakowań.
Jest tu tylko 55.
Serio?
To prawie 60.
Wcale nie. Żyję na nich.
Sześćdziesiąt.
Chciałeś oryginał, no nie? To on.
Składany ponad 70 razy. Stal hartowana węglem.
Zabieraj te łapy.
Lepiej naucz kolegę liczyć.
Miało być 60 opakowań.
Tak? Mamy tylko tyle.
Nie podoba się, to spadaj do szpitala.
Ładuj broń.
Chcę sprawdzić miecz.
Z czego zrobiony jest proch strzelniczy?
Wyciągnij rękę.
Pora na show.
Wyciągnij rękę.
Wstawaj.
Dawaj rękę. Albo ręka, albo szyja, mała.
Wybierz.
To nie jest zabawka.
Nie wtrącaj się.
To nie jest zabawne.
Boże! Moje palce!
Chyba działa, no nie?
- Obciął mi palce! - Nic ci nie będzie.
Skarbie, idź już do domu.
Odwaliło ci.
Już po tobie. Nie żyjesz.
No nie wiem, Ronny.
Gadasz z gościem, który kupuje u ciebie leki.
Czuję się trochę niestabilnie.
Może głosy w głowie przestaną do mnie gadać,
gdy obetnę ci łeb.
Myślisz, że to pomoże?
Nie strzelajcie. Wszystko gra.
Wszystko gra. Jasne?
Hej, fiucie. Bierz moje leki. Teraz.
Masz.
- Jesteś wariatem. - Gdybym nim był,
dawno temu pokroiłbym cię na kawałki.
Daj mi tabletki.
I słuchaj, Ronny. Nie jestem wariatem, jasne?
Tylko nikt mnie nie rozumie.
- Pomocy! - Leona!
Policja aresztowała Evana McCauleya. Nieudana transakcja narkotykowa.
Znaleziono przy nim miecz.
Wykuto go sposobem
nieużywanym od japońskiego okresu Edo.
No i?
Mówi, że sam go wykuł.
Kolejny makler bawiący się w kowala.
Aleś ty sceptyczna. Widzisz to, Nora?
- Treadway? - Zgadza się.
Skoro my wiemy, to Bathurst też.
Uważaj.
Dzięki, mamo.
- Proszę dać znać, gdy pan skończy. - Mogę zadzwonić?
Mam prawo do telefonu.
Wygląda pan za dobrze na policjanta, więc…
pewnie jest pan lekarzem.
Nic?
Nie poznajesz mnie?
Czuję się urażony.
Pamiętasz Syrakuzy?
Syrakuzy.
Oblężenie.
Druga wojna punicka.
Tam się poznaliśmy.
Pierwsza część nie była taka ekscytująca,
ale sequele są niezłe.
Jestem tobą rozczarowany.
Nie ty jeden.
Zauważyłem…
że go nie podpisałeś.
Ale z drugiej strony…
takiego dzieła…
nie trzeba podpisywać.
Wykułem miecz. To zbrodnia?
Evan McCauley.
Gdy miałeś 14 lat, zdiagnozowano u ciebie schizofrenię
po tym, jak nożem do papieru wyryłeś na swojej klacie
słowa „Zajrzyj do środka”.
Elektrowstrząsy nie pomogły.
Ale one…
są niezłe, no nie?
- Doktorze, mogę… - Śmiało.
Gdy miałeś 16 lat, próbowałeś zabić się w wypadku samochodowym,
dlatego masz metalową płytkę w głowie.
Młode lata spędziłeś na wędrowaniu
między psychiatrykami i rodzinami zastępczymi.
Odciąłem mu tylko parę palców.
Nie muszę powoływać się na niepoczytalność.
Jestem ciekaw.
„Zajrzyj do środka”.
- Dlaczego te słowa? - A czemu nie?
Która z tych rzeczy jest twoja?
Daruj to sobie,
bo żadna nie jest moja.
Nie można tu tego wnosić.
Co się dzieje?
Funkcjonariuszu!
Co tu się dzieje, do cholery?
Weź to.
Co?
Weź to.
Paryż.
Rok 1794.
Ostatni posiłek Comte d’Anjou.
Bordeaux.
Niezły wybór na ostatni posiłek.
Twój wybór?
Chciałbym wiedzieć, o czym mówisz, ale nie wiem…
Jezu!
Za każde „nie wiem”
pociągnę za spust.
- Twoje? - Nie wiem…
Odbiło ci?
- To komisariat! Policja! - Ściany są dźwiękoszczelne.
Nie usłyszą,
nawet jeśli wpakuję ci kulkę w głowę.
- Twoje? - Tak.
Moje. Zadowolony?
Jezu!
Kłamanie ci nie pomoże.
Byłem w złym miejscu
o niewłaściwym czasie. I tyle.
Ostatnia szansa.
Czy to jest twoje?
Oto Treadway, którego znam!
Ty nauczyłeś mnie tej sztuczki.
Witaj, stary druhu.
Wsiadaj!
- Trzymaj się. - Cholera.
Jedź! Skręć!
Cholera!
Jedź!
W środku!
- Trzymaj się! - O ja…
Kryć się!
Na co czekasz? Jedź!
- Jedź inną drogą! - Kieruj.
- Co? - Wysiadaj z auta!
Jasne. Rozkładana kierownica. Normalka.
- Wycofaj. - Zastrzel go.
Ruchy! Oczyścić ulicę!
Zastrzelić kierowcę!
Chryste!
Kim oni są?
Auto jest kuloodporne.
Obróć je!
Nie zatrzymuj się.
- Mogę o coś zapytać? - Jasne.
Kim wy jesteście?
Jestem Nora Brightman.
Spoko. A tamten koleś?
To Bathurst. Nie rozpoznałeś go?
Nie, ale ty tak.
Znasz go od dawna.
Nigdy go nie widziałem. Pamiętałbym.
Może nie w tym życiu.
Może spotkałem go podczas II wojny punickiej?
Albo rewolucji francuskiej. Nie mam głowy do dat.
- Pamiętasz ją? - Nie.
Nie pamiętam rewolucji francuskiej. Ale już to rozumiem.
- Serio? - To się nie dzieje naprawdę.
Mam epizod psychotyczny. Obudzę się w szpitalu
cały zaśliniony i podłączony pod lit.
Nie wierzysz w to, że przeznaczenie coś dla ciebie przyszykowało?
Przeznaczenie? W moim świecie płaci się rachunki.
- Nie ma czasu na przeznaczenie. - Szkoda.
Wiem, że szukasz odpowiedzi.
Nie jesteś i nigdy nie byłeś szalony.
Nie jestem szalony. Mam urojenia.
Kojarzysz miejsca, w których nie byłeś?
Widzisz ich zdjęcia i wiesz, że tam byłeś? Wiesz coś, czego nie powinieneś?
Szybko się uczysz, jakbyś przypominał sobie rzeczy,
zamiast się ich uczyć?
Mówiłem to terapeutom.
Analizowali mnie na tysiące sposobów.
To nic nie znaczy.
Śnisz w innych językach?
To właśnie schizofrenia. Inni ludzie, ta sama głowa.
A jeśli to ta sama osoba, inne życia?
- Mówisz o reinkarnacji. - Tak.
Wykułeś miecz, bo byłeś kowalem.
Mówisz po rosyjsku, bo byłeś Rosjaninem.
Rozczaruję cię.
To fajny koncept, że dusza może wędrować między ciałami.
Ale to taki duchowy odpowiednik „powodzenia następnym razem”.
Nic więcej, nic mniej.
Cynizm daje ci poczucie bezpieczeństwa?
- Tak. - I jak ci idzie?
Tak ogólnie? Nie za dobrze.
Ale radzę sobie, żyję.
Wizje, które miewasz, to nie są halucynacje.
To wspomnienia.
Czyli setka lekarzy się myliła?
Lekarstwa nie działały,
bo jestem odrodzonym rosyjskim kowalem?
To prawda.
Ja jestem prawdziwa.
Serio? Nie słyszałem o takiej wersji reinkarnacji.
Buddyści, hinduiści, sikhowie.
U nich życie zaczyna się z czystą kartą.
Odpowiedzi, których całe życie szukasz…
Musisz tylko wsiąść do samolotu.
Wiesz, co teraz myślę?
Że ta najbardziej porąbana rzecz, jaką słyszałem,
jest pierwszą, która ma jakiś sens.
Nie muszę wracać do kota, więc wsiadajmy.
Zrób to.
Wylecieli z prywatnego lotniska.
Niezarejestrowany lot.
Szybko tam dotarła.
Za szybko.
Miecza nie ma w systemie od kilku godzin.
- Mają bazę w Nowym Jorku. - Znajdźcie ją.
Zaprowadzi nas do Evana McCauleya.
Zaprowadzi nas do Jajka.
Jeszcze raz.
Boże, pokaż mi swoją twarz.
Nazywamy się Nieskończonymi.
Ponad 500 osób na całym świecie.
Urodziliśmy się ze zdolnością pamiętania swoich poprzednich żyć
i umiejętności, których się uczyliśmy.
Wśród nas są dwie grupy.
Bathurst i Nihiliści, którzy pragną końca świata,
i my, Wierzący.
A w co wierzymy?
Że nasz dar jest odpowiedzialnością.
Dzięki nam ludzkość może być lepsza.
Serio?
Przydadzą mi się.
Dzięki.
Daleko od Arthur Avenue.
Zawsze jestem w szoku.
To Centrum.
Tu odzyskasz swoje wspomnienia.
Niedługo lądujemy.
- Kojarzysz to miejsce? - Pamiętałbym je.
Przeprowadzano tu badania naukowe.
Antropologia i językoznawstwo.
Wykorzystujemy, czego się nauczyliśmy.
Życie po życiu dla postępu ludzkości.
Co tu jest teraz?
Siedziba główna przegrywających wojnę.
Bathurst to mistrz walki.
Od setek wcieleń.
Musicie być gotowi na wszystko.
To największy drapieżnik tego świata.
Jeszcze raz.
Czemu się kłaniają?
Mają nadzieję, że jesteś Heinrich Treadway.
- Jeszcze raz! - Odrodzony.
Heinrich?
W latach 50. to było popularne imię.
W 50.
Fajny rock and roll, słabe imiona.
Mówię o latach 50. XVIII wieku.
Co takiego ważnego wiem?
Jesteś tu, żeby się tego dowiedzieć.
- Pokój Treadwaya. - Pytasz czy oznajmiasz?
Nieźle nawaliłem w poprzednim życiu.
Czemu tak mówisz?
Widziałaś, gdzie mieszkam?
Pamiętnik Treadwaya z Himalajów.
To ja.
Gdy byłam Leoną Warrick.
A to Treadway.
Dwa dni po zrobieniu tego zdjęcia
Treadway ocalił mi życie.
Nie bez powodu wziąłeś tę książkę.
Wszystko to mówi, co zrobił.
Nic nie mówi, kim był.
Tu uczymy się wszystkiego i o wszystkim.
O przestrzeni, czasie, skali. Wszystko jest ważne.
Nie robi to wrażenia.
Witaj w moje wirtualnej piaskownicy.
- Jestem Garrick. - Cześć.
Kierowniczka ds. technologii i badań.
Nie robi wrażenia.
Miło cię znów widzieć.
Was również.
Spokojnie. Zrobi się jeszcze dziwniej.
Jasne.
Zaczynajmy.
Chodź za mną.
Stań tutaj, proszę.
Dobrze.
To facet z komisariatu.
Bathurst. Przyjaźnił się z Treadwayem.
W wielu wcieleniach. Podczas wojen i pokoju. Przeżyli razem
najwspanialsze momenty w historii ludzkości.
Ale Bathurst przestał wierzyć.
Od 300 lat szuka ucieczki.
Chce przestać się reinkarnować.
Chce, żeby to się skończyło.
Dlatego stworzył to.
Jajko.
Ma zniszczyć całe życie na Ziemi.
Trochę to drastyczne.
Jeśli nie będzie żyjących istot,
nie będzie w co się reinkarnować.
Atakuje źródło życia, DNA.
Niszczy strukturę istnienia.
Każdy kwiat, każde zwierzę, każdą osobę.
Mamo!
Jordan!
Idę!
To jak wyłączenie komputera, gdy program się zawiesi.
Tyle że w tym wypadku
zniknie siedem miliardów ludzi.
Wszystko, co zabije, przyspiesza proces.
Boże! To było takie prawdziwe!
Gdyby nie ty, nie byłoby nas tutaj.
O czym ty mówisz?
W ostatnim cyklu włamałeś się do laboratorium Bathursta,
ukradłeś Jajko, zabiłeś Einsteina i innych twórców,
żeby nie mógł go odtworzyć.
Informację, gdzie jest Jajko, zabrałeś ze sobą do grobu.
Bathurst całe życie je szuka.
Z dnia na dzień jest coraz bliżej, żeby je znaleźć.
Dlatego znalazł cię w Nowym Jorku.
Wskakuję do samolotu,
odzyskuję wspomnienia i ratuję cały świat?
I tyle, prawda?
Mówiłam, że będzie dziwnie.
I co teraz?
Przekaż mi dobre wieści, Noro.
Bryan Porter. Treadway to niezły kowal, no nie?
Jest niesamowity.
Twoi znajomi w policji byli pod wrażeniem.
Niestety nie jest taki świetny w szyfrowaniu.
Doprowadził nas do ciebie.
ALARM
Wiesz, że teraz mamy prostsze sposoby?
Nowsze…
prawie nigdy nie jest lepsze.
Dowiemy się, gdzie jest Evan McCauley.
Złamiemy twój szyfr.
Ale byłoby miło…
gdybyś…
to trochę przyspieszył.
Mów, gdzie on jest.
Dobrze.
Wiem, gdzie jest.
Jasne, że wiem.
Wiem dokładnie, gdzie jest. Tylko…
Czasami…
Czasami mam problemy z pamięcią.
Pamięcią.
Pamiętam, jak zbierałeś miód na polach w Maratonie.
Kolejne przypomnienie, że wszystko się zmienia.
Masz ochotę?
Wiesz, czym są prawdziwe tortury?
Słuchaniem ciebie?
Prawdziwą torturą nie jest ból, tylko ludzka głupota.
Bycie nią otoczonym, pogrążonym w niej.
Wcielenie po wcieleniu.
Ludzie i ich idiotyczny uśmiech!
Ich irytujące uprzejmości!
Ich potrzeba akceptacji!
Ich nieudolne próby bycia kochanym i akceptowanym!
Są chodzącymi i mówiącymi nekrologami
na ostatniej stronie umierającej gazety
na dnie klatki dla ptaków w rogu brudnego salonu
zbierającej graty pani z kotami!
- A my musimy… - Nigdy nie zrozumiesz…
- …żyć wśród nich za każdym razem… - …przyjaźni, miłości…
- …aż do końca. - …zaufania.
- Oto definicja tortury. - Nadal nie rozumiesz wiary!
Wiary! Bla, bla!
Wiary!
Wiary.
Mam dość wiary.
Bóg musi mi pokazać swoją twarz.
Ale dziękuję ci za oświecenie mnie.
Macie jego ciało?
Seksowny skurczybyk, nie?
Nie. To trup pływający w wodzie.
To mój najgorszy koszmar.
To macierz kwasu krotonowego. Utrzymuje komórki przy życiu.
No to dużo lepiej. Dzięki.
Próbujemy zrozumieć, kim jesteśmy.
Treadway wierzył, że ludzie
mogą robić więcej, niż nam się wydaje.
Czyli nie wykorzystuję swojego potencjału?
Słyszałem już o tym.
Treadway przekroczył granice,
które można nazwać paranormalnymi, nadludzkimi.
Manipuluje energią świata, który go otacza.
Nawet nie wiem, co to znaczy.
To znaczy, że masz umiejętności,
o których nawet nie śniłeś.
Są bardzo głęboko. Poniżej poziomu świadomości.
Piszę się na to. Jak je wyciągniemy?
Tutaj trenujemy twoją pamięć.
Fizycznie i umysłowo, żeby wytworzyć nowe ścieżki neuronowe.
Wspomnienia przechowywane są w organach i komórkach twojego ciała.
Powrót wymaga koncentracji, którą tworzy się latami.
To droga na skróty.
Twój umysł zsynchronizuje się z systemem.
Działa.
Widzę zwiększoną aktywność we wszystkich ośrodkach pamięci.
Hej!
Wstawaj.
- To nie Treadway. - Nie?
Pokonał cię.
Treadway by mnie zabił.
Rety.
Nie żartowała z tą wojną.
Poprawiamy ludzką egzystencję.
Czasami robimy to, malując sufit kaplicy…
A czasem strzelamy z daleka.
Nie dotykaj.
Dobrze.
Takiej broni nie widziałem.
Odtworzyliśmy Detronera Bathursta.
Detronera? Kto wymyśla te nazwy?
Słuchaj…
Nie zabijesz Nieskończonego. Zabijesz ciało, ale…
- Odrodzi się. - Właśnie.
Wszczepia to w głowę
i przenosi twoją świadomość,
twoją duszę, na cyfrowy dysk.
Dusza tkwi na dysku, a cykl się zamyka.
Ponad 200 naszych braci i sióstr jest w tym cyfrowym czyśćcu.
Gdy się z tym spotkasz,
lepiej umrzyj w tradycyjny sposób.
Proszę.
Mogę się rozejrzeć?
Rozgość się.
To wszędzie ty, prawda?
To ludzie, którymi byłam.
Wszyscy.
Super. Wyglądasz na szczęśliwą.
Bo taka byłam.
Kto to?
Na tym zdjęciu to Abel.
Wcześniej nosił inne imiona, miał inne twarze.
Ale dusza…
To zawsze był on.
Czyli kochaliście się pod wieloma wcieleniami?
Są w tym samym miejscu.
Angkor Wat. Nazywamy go Początkiem.
Znajdę cię w Początku.
Kocham cię.
Gdy dostawaliśmy nowe życie,
to tam się udawaliśmy.
Skąd wiedzieliście, dokąd pójść?
Większość z nas odradza się, gdy jesteśmy młodzi.
Zaczynamy od drobnych rzeczy, wspomnień,
uczuć do danego miejsca, marzeń.
W okresie dojrzewania wszystko pamiętamy.
Wtedy zdiagnozowano u mnie schizofrenię.
A gdy umieracie młodo i się rozdzielacie?
Dla Nieskończonych…
śmierć nie jest końcem. Jest jakby przewróceniem strony.
Kolejny rozdział tej samej historii.
Szaleństwo.
Nowe życie, nowe ciało, a spotykacie się w tym samym miejscu.
Został zdetronowany.
Jest gdzieś na dysku.
W ostatnim życiu odzyskałam wspomnienia…
i zrozumiałam, że odszedł.
Ale moje wspomnienia się nie liczą.
Liczą się twoje.
Ostatnie życie, Meksyk.
Gdzie ukryłeś Jajko?
Gdzie jest Jajko?
Gdzie ono jest?
- Rośnie. - Wyłącz.
Nic ci nie jest. Oddychaj.
- Muszę wstać. - Oddychaj.
Kovic, sprawdź jego stan.
Co się tam stało? Co widziałeś?
Twoja sieć neuronowa wystrzeliła jak fajerwerki.
Widuję to całe życie. To nie ma żadnego sensu.
Czemu nic nie pamięta?
Przez wypadek, elektrowstrząsy
i płytkę w głowie jego umysł jest popękany.
Coś blokuje przepływ wspomnień.
Nie wydobędę ich. Ostatnia nadzieja w Artisanie.
Niedługo sobie przypomni.
Jeśli już tego nie zrobił.
Setki wcieleń sprowadzają się do tych kilku godzin.
Jeśli go nie znajdziemy…
zanim odzyska wspomnienia,
stracimy Jajko…
na zawsze.
Koła się kręcą, a my nie możemy…
uciec.
Zaczynamy o świcie.
Kopę lat, Otto.
Od wielu wcieleń nikt mnie tak nie nazywał.
Witaj, kochana.
Co ci się stało?
Byłeś taki piękny.
Ty tak samo.
Nie brakuje ci…
zwinności…
żywiołowości…
będąc przykutą do wózka?
Widzisz mnie jak coś uszkodzonego. Ja nie.
Ty jesteś kaleką, Otto.
- Przez twoje tchórzostwo. - Tchórzostwo?
Nie. Jestem kaleką przez moją pamięć.
Odzyskujecie wspomnienia po latach. Ja nie.
Odzyskuję je, gdy formuje mi się mózg. W łonie.
Niekończące się godziny, dni, tygodnie, miesiące.
Nie można się ruszyć!
Mój mózg może tylko zjeść sam siebie.
Te wszystkie wcielenia, potęga tego daru,
a ty niczego się nie nauczyłeś.
Muszę się wydostać.
Muszę to zatrzymać.
Nie rób tego. Niczego mu nie dawaj.
Gdzie jest Treadway?
Szturmujemy plażę w Normandii?
Z Artisanem nigdy nie wiadomo.
Przygotujmy się.
Wymieniam żetony.
Artisan to hazardzista?
Nie, to hedonista.
Nieskończone życia, nieskończona okazja do rozpusty.
Chyba go polubię.
Alexa, wyłącz muzykę.
Umyjcie go i zabierzcie.
Teraz operujesz nieboszczyków?
Da Vinci rozcinał zwłoki,
żeby lepiej zrozumieć ludzkie ciało.
A ja…
Mnie chodzi tylko o ten mózg.
Ale dobrze to wiecie.
Tym razem masz piękny łuk czaszkowy.
Mógłbym go zbadać, gdybym obciął ci głowę.
Treadway zrobił to mnie.
Spróbuj.
Bathurst przejął Centrum.
- Ma Jajko? - Nie.
Bylibyśmy tu, gdyby je miał?
Gdziekolwiek jest, nadal jest w jego głowie.
Treadway?
Podobno.
Chwila. Jest zablokowany?
No proszę.
Zepsuł ci się dysk twardy,
więc musimy przywrócić ci pamięć.
Heinrich, mówię ci, świetnie się będę przy tym bawił.
Zobaczcie.
Znacie twierdzenie, że przed śmiercią
całe życie przelatuje nam przed oczami?
Ta maszyna zwiększa to doświadczenie,
wydłuża poczucie czasu,
co pozwala na przywrócenie lub przestawienie wszystkiego w środku.
A to tutaj
pozwoli ci przeprowadzić mentalny restart.
Chcesz mnie utopić?
Bo mam z tym problem.
- Jaki? - Nie lubię tego!
Jego metody w ogóle działają?
Ludzie mi ufają.
Gdy się wcześniej naćpają.
Spoko. Hej.
Tym razem cię lubię. Zabawny jesteś.
Nie zrozum mnie źle, ale zwykle jesteś dupkiem.
- To prawda. - Ona rozumie.
- Mam zaufać temu gościowi? - Ja bym nie ufał.
Po pierwsze nie lubię tego określania płci.
Po drugie wiedz, że mamy taki sam cel.
Serio? Czyli jaki?
Bathurst chce zniszczyć życie na Ziemi.
A to zepsuje
fajną imprezkę, którą rozkręciłem.
Koleś oszalał.
Wcześniej mnie tu nie przyprowadziłaś.
- Bo mogę umrzeć. - Tak.
Uda się?
Może.
Ale masz wybór.
Nie mam.
Nie pozwolę skrzywdzić innych przez to, co mam w głowie.
Dobra, zaryzykuję.
Zróbmy to, zanim zmienię zdanie.
Działamy. Włączaj maszynę.
Gotowy na pływanie?
- Super! Będzie jazda. - Zamknij się i włączaj.
…wydłuża poczucie czasu.
Niech nie przestaje, póki nie poznamy odpowiedzi.
Wstrzyma oddech na tak długo, jak to możliwe, a potem…
jego instynkt przejmie kontrolę.
Dwadzieścia dwa. Za dużo.
Dwadzieścia. Nie więcej. I 18.
Boże, on tonie.
O to chodzi.
- Wyciągnijmy go. - Za wcześnie. Jeszcze dwie minuty.
Abel, słuchaj. Jeśli zginę…
No dalej.
Nora…
On umiera.
Jesteśmy blisko.
Nie ma tętna!
Wyciągnij go!
Szybko!
Dobra.
Z drogi.
Nie!
Wstawaj.
Odszedł.
Zabiliśmy go.
Jeśli zginę, zajrzyj do środka.
Evan, już dobrze. Oddychaj.
Jestem Treadway.
Hej.
Jestem Treadway.
Jeśli nim jesteś, to powiedz.
Wiesz, gdzie jest Jajko?
Wiem.
- Wiesz? - Tak.
Zajrzyj do środka.
Mamy myśleć, że ciała są nieważne, no nie?
- Tak. - Że to skorupy do wyrzucenia.
Treadway znał miejsce, do którego nikt nie zajrzy.
Abel, posłuchaj.
Jeśli zginę, zajrzyj do środka.
Jest w jego ciele.
W Centrum.
Było tam cały czas. Chodźmy.
Jestem w szoku, że się udało.
Wiedziałem, że to ty. Dlatego dałem ci wygrać.
Dałeś mi?
Nie wiem jak wy, ale ja się napiję.
Przestań, nie ma czasu na…
Zamknięcie awaryjne!
- Dostałem. - W porządku?
Hej! Chodźcie za mną.
- Musimy iść. - Otwórz windę awaryjną.
- Musimy iść. - Chwila.
Zwariowałeś? Zaraz tu wejdą!
Nie uciekamy. Mam dość uciekania.
- Będę z nimi walczył. - Trzymaj się, Trace.
Nie żyje.
Cholera…
Musimy stąd spadać.
- Zostaję. - Co?
Będziemy walczyć.
- Ciekniesz jak Titanic. - Nic mi nie jest.
Jeśli zginiesz, kto pokona Bathursta?
Ma rację.
Hej.
Niech to nie będzie na marne, dziecko.
Kup mi trochę czasu.
Otwórz drzwi do zbrojowni.
Powodzenia.
Proszę uważać.
Będę.
Zabieramy ciało Treadwaya do Szkocji.
Bardzo dobrze.
Musi przeżyć.
Robię, co mogę, ale stracił dużo krwi.
Kluczyki są w aucie.
POSIADŁOŚĆ BATHURSTA, SZKOCJA
Heinrich.
Miło, że z nami jesteś.
Szkoda, że nie możesz tego zobaczyć…
żeby zrozumieć,
jaka jest twoja rola.
Koniec naszych debat.
Koniec wszystkiego.
Oczyśćcie je i zbadajcie.
Sprawdźcie, czy jest prawdziwe.
To naprawdę koniec?
Jeszcze nie.
Nie lekceważmy Treadwaya.
Obudziłeś się.
Gdzie jestem?
Powiedziałem Norze, że poczekam, aż się obudzisz.
Jesteś w mojej kryjówce.
- Co robisz? - Biorę twoją morfinę.
- Gdzie ona jest? - Goni Bathursta.
Cholera.
Nie może zrobić tego sama.
Hej, spokojnie.
Spróbuj biegać, a wykrwawisz się, zanim stąd wyjdziesz.
Jeśli mamy umrzeć, umrzemy razem.
Hej.
Dopiero cię zszyłem.
Powiem ci, na czym stoimy.
Jeśli Bathurstowi się uda, już po nas.
Nie będzie drugiej szansy.
Zdobędę Jajko i go zabiję.
Mówiła, że jesteś jednym z nas.
Jesteś zwykłym pozerem.
Skończyliśmy diagnostykę. Bomba jest gotowa na Jajko.
Niech załadują je na pokład.
Chodź tu, draniu.
Myślisz…
że pozwoli nam to zrobić?
Nie?
Koniec wszystkiego.
Idziemy.
Szybko! Do wozu! Jedziemy!
Ruchy!
Zrzucam za trzy, dwa, jeden.
- Podrzucić cię? - Poproszę.
- W porządku? - Nie. Nie pytaj.
Widzieliście to?
ROZBROJONA
UZBROJONA
Nora, nic ci nie jest?
Chodź.
Pomogę ci.
Wyciągnę cię stąd. Chodź.
Cholera.
Nic ci nie jest? Cholera.
Musimy cię stąd zabrać.
- Możesz chodzić? - Poradzę sobie.
Dobra. Chodź.
- Musisz iść. - Bathurst nam ucieknie.
Są tu jego dyski. Muszę je zniszczyć i ich uwolnić.
Do zobaczenia.
Za 16 minut wylądujemy w Glasgow.
Leć nisko.
Włącz radar TFR.
Boże.
Chodź.
Wszyscy są tutaj.
Wszystkie dusze.
Musimy je uwolnić.
Nora.
Zostań ze mną. Jesteśmy blisko.
Rozwalmy coś.
Cholera.
Straciliśmy silnik.
Musimy lądować.
Co pan wyprawia?
Proszę przestać. Rozbije pan samolot.
To niemożliwe.
Niemożliwe.
Otworzył właz.
UZBROJONA
Jestem tobą rozczarowany.
Zero uznania.
Czuję się urażony.
Wypadek samochodowy, płytka w głowie, pamiętasz?
Treadway, nie rozbroisz jej!
To koniec!
Nie!
ROZBROJONA
Śmierć to nie koniec. Nie dla nas.
Może dla nikogo.
Nowy rozdział tej samej historii.
Wyniosę cię stąd.
Wykluczone.
Uwolnię ich.
Proszę.
- Do zobaczenia. - Jasne.
Znajdę cię w Początku.
Kocham cię.
Zastanawiam się…
czego nauczyło mnie bycie Evanem McCauleyem.
Jeśli każde nowe życie można budować na tym, co było,
jest szansą, żeby przejść do najlepszego, co może być…
Idziemy!
…dlaczego niektórzy z nas muszą walczyć…
gdy inni odkrywają nowy początek?
Nora?
Nadzieja. Jej się nauczyłem.
Tak, upadamy. Tak, zawodzimy.
Czasami niszczymy wszystko, czego dotkniemy.
Ale robiąc to, wierzymy,
że nasze działania jutro, pojutrze, w przyszłym życiu
przyczynią się do czegoś większego,
czegoś większego od nas.
A możliwości mnożą się…
w nieskończoność.
DŻAKARTA, INDONEZJA
Więc…
jeśli twój syn zacznie wypytywać o przeszłość,
zadzwoń do mnie.
Przeszłość? To dziecko.
Mówi, że to dziecko.
A twój miecz?
Nie jest mój. Jest jego.
Artisan, co tak długo?
Do zobaczenia, Treadway.
Napisy: Kamila Krupiński