‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(รอยัลวู้ดส์ มิชิแกน ‪22 ปีที่แล้ว)
‪ตื่นขึ้นมาเหมือนทุกๆ เช้า
‪วันใหม่ แสงแดดเดิมสาดส่องลงมา
‪เต้นตามจังหวะที่ฉันกำลังตีกลอง
‪ความหวังสูงพาเท้าฉันลอยขึ้นจากพื้น
‪หัวใจหยุดเต้น ไม่เห็นเธอมา
‪รู้สึกเหมือนเธอพรากลมหายใจฉันไป
‪ฉันรู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของบางสิ่ง
‪และฉันคิดว่าฉันรู้ว่าเธอก็รู้สึกเหมือนกัน
‪เวลาหยุดเดิน ลืมตาขึ้นมา
‪หมุนโลกของฉันให้เคลื่อนไปรอบๆ
‪อีกแค่ก้าวเดียวเท่านั้น
‪แค่โชคชะตาพาไป
‪เธอไม่มีทางรู้ว่าการมีปฏิสัมพันธ์ง่ายๆ
‪สามารถนำเธอไปสู่เส้นทาง ‪ที่ทุกอย่างเกิดขึ้นได้เสมอ
‪ภาพในใจของเราเปลี่ยนไปตามกาลเวลา ‪ยิ่งใหญ่กว่าที่เราเคยคิดไว้
‪เราคงไม่ไปเปลี่ยนแปลงอะไรมันแล้ว
‪ชีวิตควรจะเสียงดัง
‪จะไม่มีการหยุดแล้ว
‪ชีวิตควรจะเสียงดัง
‪รู้สึกเหมือนอยู่บ้านไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหนด้วยกัน
‪หวังว่าเราจะรู้อยู่ตลอด ‪ว่าคนเยอะๆ มันดีกว่าเสมอ
‪เราคงไม่ไปเปลี่ยนแปลงอะไรมันแล้ว
‪ชีวิตควรจะเสียงดัง
‪บ้านตระกูลลาวด์
‪ชีวิตควรจะเสียงดัง
‪ในบ้านตระกูลลาวด์ บ้านตระกูลลาวด์
‪บ้านตระกูลลาวด์
‪เดอะ มูฟวี่!
‪โอเค ลิลี่ พี่ไม่ได้ปลุกเธอ ‪ตอนหกโมงเช้าเพื่อเล่นอย่างเดียวนะ
‪ได้เวลาเรียนรู้วิธีเอาตัวรอด ‪ในครอบครัวใหญ่กันอีกแล้ว
‪พูพู
‪บทเรียนที่ 374 เบอร์ริโตมื้อเช้าวันเสาร์
‪เบอร์ริโต!
‪ตอนนี้เธอก็มีฟันแล้ว
‪เธอจะอยากกินเบอร์ริโตมื้อเช้า ‪อันเลื่องชื่อของพ่อคนเดียวไม่แบ่งใคร
‪- ลิลี่! ‪- เหมือนพี่สาวของเธอเป๊ะ
‪พี่สาว
‪ซึ่งแปลว่าเธอต้องสู้กับพวกเขาที่โต๊ะ
‪- โอ๊ะโอ ‪- ไม่ต้องห่วง
‪เพราะพี่ชายของเธอคือคนช่างวางแผน ‪อยู่ระหว่างจดสิทธิบัตร
‪และแผนในวันนี้คือไปเอาเบอร์ริโตพวกนั้นมา ‪ก่อนที่พวกสาวๆ จะตื่น
‪พี่ได้กลิ่นแล้วละ โอเคลิลี่ ได้เวลาลุยแล้ว
‪พูพู
‪สิ่งเดียวที่เธอต้องทำก็คือดูและเรียนรู้
‪เพราะแถวนี้ไม่มีใครเก่งกว่าลินคอล์น…
‪ลาวด์
‪พยายามได้ดีลินคอล์น
‪แต่นายไม่ใช่คนเดียวที่จำเบอร์ริโตวันเสาร์ได้
‪เย่ เบอร์ริโต!
‪ลินคอล์น!
‪สิ่งสำคัญของการมีแผนคือต้องมีแผนสำรองเสมอ
‪แผนสำรอง
‪เบอร์ริโตร้อนๆ เบอร์ริโตร้อนๆ เฮ่! ‪เต้นและขยับเท้าไปสิ
‪ไง! อรุณสวัสดิ์ลินคอล์น สวัสดีลิลี่
‪บาวิโตโต้
‪ใช่แล้วลูกรัก "บาวิโตโต้"
‪- สาวๆ อยู่ไหนเนี่ย พ่อได้ยินเสียงพวกเขานะ ‪- เหรอครับ
‪เบอร์ริโต
‪ขอโทษนะลิลี่ ไม่ต้องดูและเรียนรู้แล้วละ
‪แผนสำรอง
‪ลูกศิษย์กลายเป็นอาจารย์ไปซะแล้ว
‪โลล่า ไปได้แล้ว ถ้าลูกอยากไปแสดงตรงเวลา
‪- อย่าลืมงานวิทยาศาสตร์ของหนูนะ ‪- หนูมีแข่งสัปเหร่อรุ่นจิ๋ว
‪หนูต้องไปเป็นทีมงานที่สนามแข่งรถ
‪ฟุตบอลเพลย์ออฟ
‪- แข่งเล่าเรื่องตลก ‪- หนูต้องแข่งกีตาร์
‪วันนี้ทุกคนมีกิจกรรมเหรอเนี่ย
‪หนูไม่มี มีแค่แฟชั่นโชว์ของหนู
‪นั่นคือกิจกรรม ลูกรัก!
‪เราไม่ได้เตรียมตัวรับมือเรื่องนี้ ‪นี่มันหายนะบ้าๆ ชัดๆ
‪ทำยังไงดี อย่าตื่นตระหนก!
‪ใจเย็นน่าทุกคน ผมจัดการเอง
‪อีกบทเรียนะ ลิลี่
‪การช่วยเหลือครอบครัวสำคัญกว่า ‪การเอาชนะพวกเขา
‪เอาละลาวด์ ไปกันเถอะ
‪- ลอรี่ ไม้กอล์ฟ ‪- ขอบใจ
‪- สายวัด ‪- ขอบใจ
‪- กีตาร์ ‪- ขอบใจนะ
‪- ลูกฟุตบอล ‪- ใช่!
‪ลูแอน ไก่ยาง
‪- ผ้าคลุมสีดำ ‪- ขอบใจ
‪- โลล่า กระบองไฟ ‪- ขอบใจ
‪- ลาน่า ชุดประแจ ‪- ขอบใจ
‪- ลิซ่า แอมโมเนียมได… ‪- ไดโครเมต ขอบใจนะพี่ชาย
‪- ได้ทุกอย่างครบแล้วเนอะ ‪- ใช่ พร้อมลุยแล้ว
‪พ่อครับ แม่ครับ พ่อกับแม่ลืมอะไรบางอย่าง!
‪ขอโทษนะลูกรัก
‪เอาละ ไปไหนก่อน
‪- สนามแข่งรถ ‪- สนามฟุตบอล
‪พ่อ ลอรี่ก่อนเลย เลี้ยวขวา
‪- สู้ๆ ลอรี่! ‪- โฮลอินวัน!
‪ใครก็ได้ช่วยถือนี่แป๊บหนึ่งได้ไหม
‪ผมช่วยเอง
‪คนต่อไปเลนี่ เลี้ยวซ้าย ผมรู้ทางลัด
‪สุดยอด!
‪ต้องไปแล้ว!
‪- คนต่อไปใคร ‪- ได้เวลาลูน่าแล้ว
‪ลูน่าสู้ๆ!
‪เจ๋งมากลูน่า!
‪ขอบใจนะพวก
‪ไปเลย ไปๆ!
‪ทำไมไก่ถึงข้ามสนามเด็กเล่น ‪เพื่อไปยังสไลเดอร์อีกอันไง!
‪นี่ ลินคอล์น
‪เดี๋ยวเก็บให้
‪เธอยิง
‪เธอทำประตู!
‪ลินคอล์น รับที
‪ได้แล้ว บ้าจริง
‪(สัปเหร่อรุ่นจิ๋ว)
‪ลินคอล์น
‪เธอเป็นคนต่อไป โลล่า
‪- เอามือออกไป ‪- เร็วเข้า เราต้องไปการแข่งของลาน่า
‪ลินคอล์นจะเป็นคนถือให้
‪ลิซ่า ตาเธอแล้ว
‪ลิซ่า!
‪(ที่หนึ่ง)
‪เราคือลาวด์! ลาวด์ภูมิใจ!
‪เราคือลาวด์!
‪เราทำได้ ขอบใจนะลินคอล์น
‪ลูกรู้วิธีทำให้ครอบครัวลาวด์ ‪ใช้ชีวิตได้ราบรื่นจริงๆ
‪เราคือลาวด์! ลาวด์ภูมิใจ!
‪เราคือลาวด์!
‪ใช่ และเสียงดังเกินไปด้วย
‪ที่รัก มาถ่ายรูปติดกำแพงเรืองนามของเรากัน
‪ความคิดเยี่ยม! ทุกคนชูถ้วยรางวัลเลย!
‪- ถ่ายมุมสวยของหนูนะ ‪- หนูมีแต่มุมสวย
‪- ใช่ ‪ - ไม่แน่ใจว่าฉันจะโผล่ไปไหม แต่…
‪- ถ่ายด้านฮาๆ ของหนูนะ ‪- นี่! ระวัง!
‪โอเคทุกคน เบียดเข้ามา
‪สาวๆ!
‪นี่ ทุกคน รอฉันด้วย
‪- ดูสิ สาวๆ ตระกูลลาวด์ ‪- ไม่มีใครโยนกระบองแบบนั้นแล้ว
‪เธอดองศพลุงแจ็คของผม
‪อยากให้ครอบครัวฉันเก่งเหมือนพวกเขาจัง
‪ทนเสียงดังไม่ไหวแล้ว สกู๊ตไปละ
‪นี่ นายต้องจ่ายเงินเพื่อขี่รถเครื่องนี่นะเจ้าหนู
‪เดี๋ยว! นี่ ทุกคน ฉันอยากอยู่ในรูปด้วย
‪คุณคงภูมิใจในตัวลูกสาวคุณมาก
‪- คุณพูดจาบ้าๆ แต่ถูกเผง ‪- พวกเขาพิเศษมาก
‪ไม่มีถ้วยรางวัลก็อดถ่ายรูป
‪ขี้แพ้!
‪- รู้ไหม หนูจะได้ลงหนังสือพิมพ์แหละ ‪- ผู้หญิงคนนั้นอยากสัมภาษณ์เราออกทีวี
‪- ยอดไลก์มากที่สุด ‪- ฉันก็เหมือนกัน
‪- เจ๋งไหมล่ะ ‪- ใช่
‪กลับบ้านไปเอาถ้วยรางวัลวางในตู้โชว์กันดีกว่า
‪อยากให้ทุกคนคิดว่าฉันพิเศษบ้างจัง
‪พวกเขาบอกว่ามันไม่สำคัญ
‪คุณหน้าตาเป็นยังไงหรือไปที่ไหนมา
‪แล้วทำไมฉันถึงอยากได้ยอดไลก์เป็นพัน
‪เพื่อรู้สึกเหมือนฉันเข้ากับคนอื่นได้
‪ชีวิตฉันคงง่ายกว่านี้
‪ถ้าฉันเป็นลูกคนเดียว
‪แต่พอต้องอยู่กับสิบซูเปอร์สตาร์
‪มันยากที่เราจะชนะได้
‪ฉันใฝ่ฝันอยากเป็น
‪คนที่ไม่ธรรมดา
‪แต่ฉันเป็นแค่ตัวฉัน
‪และนั่นมันธรรมดาเกินไป
‪จะมีบ้างไหมสักแห่งที่เป็นจุดสนใจ ‪สำหรับฉันคนเดียว
‪เมื่อโลกได้เห็นในที่สุด ‪ว่าฉันก็พิเศษเหมือนครอบครัวฉัน
‪จะมีวันนั้นไหม
‪ที่ฉันได้เปล่งประกาย
‪หรือว่าฉันจะเป็นได้เพียง
‪ฉันที่แสนธรรมดาคนนี้
‪(สาวๆ ตระกูลลาวด์)
‪ฉันที่แสนธรรมดาคนนี้
‪หรือว่าฉันจะเป็นได้เพียง
‪ฉันที่จืดชืด น่าเบื่อ
‪ไร้ความโดดเด่น แสนธรรมดาคนนี้
‪ธรรมดาเหรอ พูดบ้าๆ น่ะ
‪นายแค่พูดแบบนั้นเพราะเราเป็นเพื่อนซี้กัน
‪บอกความพิเศษของฉันมาสักข้อสิ
‪สามข้อไปเลยไหม ‪นายอ่านเอซ แซฟวี่ทุกเล่มสองรอบ
‪นายเป็นยอดนักมายากลรุ่นจิ๋ว ‪ลำดับห้าในรอยัลวู้ดส์
‪และรายงานประวัติศาสตร์นั่น
‪อย่างกับฉันอยู่ที่การลงนาม ‪ประกาศอิสรภาพเลยทีเดียว
‪และนายร้องเพลงได้ สี่ข้อแล้ว
‪ใครๆ ก็ทำเรื่องพวกนั้นได้
‪ยอมรับเถอะไคลด์ ฉันจะติดอยู่ ‪ในเงามืดของพวกสาวๆ ตลอดไป
‪ฉันรู้ว่าอะไรจะทำให้นายรู้สึกดีขึ้น
‪ครีมพัฟฟ์ทำเองของฉัน
‪หรือที่ฉันชอบเรียกมันว่า "พัฟฟ์ในฝัน"
‪อะไร เป็นอะไร
‪ใส่อบเชยมากไปเหรอ หรือน้อยไป
‪ที่จริงสูตรไม่ได้ให้ใส่อบเชย ‪แต่ฉันใส่เพิ่มได้นะถ้า…
‪ไม่ ไคลด์ มันอร่อยสุดๆ เลย
‪ก็แค่นาย พี่สาวน้องสาวฉัน ‪ทุกคนเก่งอะไรบางอย่าง ยกเว้นฉัน
‪เยี่ยมมากไคลด์ นายทำให้มันแย่ลงไปอีก
‪ฉันก็ไม่ได้อบขนมเก่งขนาดนั้นหรอก
‪งั้นนายจะอธิบายนี่ว่ายังไง
‪(ที่หนึ่งในการอบขนม)
‪ฉันแค่โชคดี
‪- มันอยู่ในสายเลือดน่ะ ‪- หมายความว่าไง
‪จำตอนที่ฉันไปฝรั่งเศสกับคุณยายเกย์ลได้ไหม
‪ฉันได้เจอยายทวดเมย์ที่เปิดร้านเบอเกอรีที่ปารีส
‪เธอเล่าให้ฉันฟังเรื่องยายเทียดโคลเล็ตต์ ‪ที่เปิดร้านเครปอยู่ที่กาแล
‪และยายเทียดของเทียดของเทียดเฮลีน ‪ที่อบขนมให้ราชวงศ์ฝรั่งเศส
‪พอฉันกลับถึงบ้าน
‪คุณยายเกย์ลก็เอาตำราอาหารให้ฉันดู ‪แล้วฉันก็ทำครีมพัฟฟ์
‪ยายบอกว่าการอบขนมอยู่ในยีนของฉัน
‪เหมือนทวดเมย์ เทียดโคเล็ตต์ ‪และเทียดของเทียดเฮลีน
‪ขอโทษนะ งงรึเปล่า มียายหลายคนมากเลย
‪ไม่ นายทำให้ฉันเกิดไอเดียเจ๋งๆ
‪นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดในโลกเลย
‪นี่ เด็กๆ ดึกแล้วนะ ‪ได้เวลาเตรียมตัวเข้านอนแล้ว
‪คนสุดท้ายต้องทิ้งขยะ
‪ตลอดทั้งเดือนนะ
‪เป็นช่วงเวลาที่ดีเยี่ยมในการอพยพออกจากพื้นที่
‪- ฉันไปเอากระจกก่อน ‪- ไม่มีทางซะล่ะ
‪เธอไล่ฉันไปไม่ได้หรอก
‪เร็วเข้า ซิ่งกันเถอะ
‪ฉันพยายามแปรงฟันอยู่จริงๆ นะ
‪ทุกคนพยายามอยู่จ้ะ
‪- หนูแปรงผมอยู่และลืมว่าแปรงไปกี่ครั้งแล้ว ‪- พ่อก็ถอนขนจมูกอยู่และลืมว่ากี่ครั้งเหมือนกัน
‪แม่ครับ พ่อครับ
‪ลินคอล์นต้องทิ้งขยะหนึ่งเดือน
‪ฉันไม่สนหรอก เรามาจากส่วนไหนของโลกเหรอ
‪- ใครบีบยาสีฟันใส่ฉัน ‪- ครอบครัวไคลด์มาจากฝรั่งเศส
‪ครอบครัวแม่มาจากรอยัลวู้ดส์นี่แหละ
‪พ่อไม่แน่ใจว่าครอบครัวพ่อมาจากไหน ‪ทำไมเหรอ
‪เพราะถ้าเรารู้ เราก็ไปพักร้อน ‪และเจอญาติๆ ของเราได้
‪- พักร้อน! ‪- โรงแรมห้าดาวเลยนะคะ
‪เราแค่ต้องหาว่าครอบครัวของพ่อมาจากไหน
‪- ใจเย็นๆ ก่อนนะทุกคน ‪- ลองหาดูก็ไม่เสียหลายนี่
‪หนูต้องการแค่ตัวอย่างดีเอ็นเอของพ่อค่ะ
‪ไม่เอาเข็มนะ พ่อเกลียดเข็ม
‪โอ๊ย พ่อขา เข็มน่ะมันสำหรับมือสมัครเล่น
‪พ่อน่าจะเลือกเข็ม
‪คุณพระ ดีนะเนี่ยที่ฉันรู้ว่าฉันเป็นคนที่ไหน
‪อย่า!
‪แค่ให้พ่อถ่มน้ำลายใส่ถ้วยไม่ได้เหรอ
‪มีศัพท์วิทยาศาสตร์ ‪สำหรับการทำแบบนั้นอยู่ น่าเบื่อ
‪- พ่อ ‪- อย่าจั๊กจี้อีกนะ
‪- โอ๋ๆ ‪- จบแล้วเหรอ
‪แน่นอน การทดสอบของหนู ‪ระบุว่าเรามาจากดินแดน
‪ที่ชาวโรมันเรียกว่า…
‪คาเลโดเนีย
‪บอกชื่อถนนมาสิลิซ
‪ชื่อถนนคือสกอตแลนด์
‪- สกอตแลนด์ ‪- เรามีครอบครัวที่สกอตแลนด์
‪- เจ๋ง ‪- แปลกใหม่มาก
‪นานาชาติมาก
‪แพงมาก พวกเรา 13 คน ‪เดินทางไกลขนาดนั้นเนี่ยนะ
‪ผมรู้ แต่เราก็หาทางทำให้วันหยุดดีได้เสมอนี่
‪- และเด็กๆ ก็สนุกมากเสมอด้วย ‪- ไปเถอะนะคะ
‪พิสูจน์ความรักของพ่อกับเราสิ
‪สกอตแลนด์จ๋า เรามาแล้ว
‪ไชโย!
‪มาดูขวดเก็บเหรียญเพื่อวันหยุดกันเถอะ ‪เราเก็บเงินไว้เพื่อการนี้แหละ
‪เหรียญหายไปไหนหมด
‪อะไร ฟันขาวใสเวลายิ้มมันไม่ได้ขาวได้เองนะ
‪ไม่มีเงินก็อดไปแล้วละ
‪แม่ครับ พ่อครับ เราจะต้องไปได้ เชื่อผมสิ
‪เราแค่ต้อง…
‪ผจญภัยนิดหน่อย
‪ฉันเก็บข้าวของหมดแล้ว งานนี้ไม่มีถอยแล้ว
‪ฉันจะทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง
‪เราอาจไม่มีวันพรุ่งนี้ แต่เรามีวันนี้
‪เราไม่มีเวลาจะเสีย ‪เพราะมีโอกาสเดียวเท่านั้น
‪เอาเลยๆ
‪ลุยเลยๆ
‪เอาเลย ลุย
‪มีโอกาสเดียวเท่านั้น
‪เอาเลยๆ
‪ลุยเลยๆ
‪เอาเลย ลุย มีโอกาสเดียวเท่านั้น
‪มีโอกาสเดียวเท่านั้น
‪ฉันอยากเห็นโลก
‪อยากทำอะไรใหม่ๆ
‪ใครจะรู้ว่าเราจะเจออะไร
‪มีโอกาสเดียวเท่านั้น
‪เอาเลยๆ
‪ลุยเลยๆ
‪เอาเลย ลุย
‪มีโอกาสเดียวเท่านั้น
‪เอาเลยๆ
‪ลุยเลยๆ
‪เอาเลย ลุย
‪มีโอกาสเดียวเท่านั้น
‪ครอบครัวลาวด์ ยินดีต้อนรับสู่สกอตแลนด์
‪- นายทำได้ เจ้าเหม็น ‪- เจ๋งไปเลยพวก
‪- ลินคอล์น นายเจ๋งมาก ‪- สุดยอดไปเลย
‪- เยี่ยมไปเลยลินคอล์น ‪- สกอตแลนด์
‪เหมือนหลุดมาจากเทพนิยายเลย
‪- อยากเจอญาติๆ จะแย่อยู่แล้ว ‪- สุดยอดเลย
‪ไม่เห็นห้างเลย แต่มันก็ยังสวยมากอยู่ดี
‪มันวิเศษมาก ถึงจะมีแสงแดดก็ไม่เป็นไร
‪ได้เวลาเดินกันหน่อยแล้ว
‪- ติดสำเนียงแล้วเหรอพ่อ ‪- อย่างน้อยพ่อก็ไม่ได้ใส่กระโปรง
‪- เหรอ ดูนี่ซะก่อน ‪- ไหวไหมเนี่ย
‪เข่าสวยนะพ่อ
‪บ็อบบี้ต้องไม่เชื่อแน่ๆ ว่าฉันอยู่ที่นี่
‪(ที่รัก)
‪บู บู แบร์ บู บู แบร์…
‪ที่รัก คิดถึงจังเลย
‪โอ้ บู บู แบร์
‪หวังว่าจะได้รับข้อความนะ ‪ฉันส่งหาเธอทุกชั่วโมงตามที่เธอขอเลย
‪- วันหยุดเป็นไงบ้าง ‪- ที่นี่เลิศมาก
‪อะไรนะ เมื่อกี้สัญญาณไม่ดีน่ะ
‪- ฉันกำลังบอกว่าฉันรักสกอตแลนด์มากแค่ไหนน่ะ ‪- ที่รัก
‪- สัญญาณนายขาด ไม่ได้ยินเลย ‪- ที่รัก ฉันไม่ได้ยินเธอเลย
‪- ฉันรักสกอต… ‪- ที่รัก
‪ขาด… นาย
‪เดี๋ยว ว่าไงนะ
‪ขาด… นาย
‪โทรศัพท์งี่เง่า
‪ลอรี่เพิ่งขอลาขาดจากนายเหรอ
‪เธอบอกว่าเธอรักผู้ชายคนอื่น
‪อย่ามัวยืนเฉยๆ สิ
‪จะยอมให้ชายอื่นเป็นบู บู แบร์ของเธอไม่ได้นะ
‪ไม่ยอมอยู่แล้ว ‪มีบู บู แบร์ได้คนเดียวเท่านั้น นั่นก็คือฉัน
‪ฉันคงต้องไปสกอตแลนด์แล้วละ
‪เดี๋ยวนะ ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ย
‪จะขี่จักรยานไปสกอตแลนด์ได้ยังไง…
‪ถ้าไม่ใส่หมวกกันน็อก
‪เอาละทุกคน ‪ไปเจอครอบครัวลาวด์กันหน่อยดีไหม
‪ไปเลย!
‪ไปถามชาวประมงคนนั้นกัน ‪ว่าจะเจอพวกเขาได้ที่ไหน
‪- ไปเลย ‪- ไป
‪ขอโทษนะครับ เราเดินทางมาครึ่งโลก ‪เพื่อพบญาติของเรา
‪- เราคือครอบครัวลาวด์ คุณรู้ไหมว่า… ‪- ครอบครัวลาวด์เหรอ
‪ครอบครัวลาวด์!
‪- คิดว่าเขาจะกลับมาไหม ‪- ไม่ต้องห่วง
‪ทางนี้ต้องมีครอบครัวลาวด์อยู่แน่ๆ ตามมาเลย
‪ลุยกันเลย!
‪สุดยอด!
‪เจ๋ง!
‪แกะอะไรเนี่ย
‪ดูแปลกแต่ไร้เหตุผล เหมือนประตูตรงนั้นเลย
‪โชคดีนะคะที่รัก
‪- เดินระวังนะครับคุณนายเทิร์นเบอร์รี ‪- ขอบใจแองกัส
‪สักวันจะต้องมีคนมาช่วยเราแก้ไขเมืองงี่เง่านี้แน่
‪เราก็ได้แต่หวังครับ
‪ดูเหมือนมีคนสอบตกวิชาทำประตูเบื้องต้นนะ
‪ป้ายพวกนั้นน่าจะบอกเราได้ว่าต้องไปหาที่ไหน
‪(ธนาคาร - ทะเลสาบ - ป่า)
‪- หรือบอกไม่ได้ ‪- มีคนสอบตกวิชาทำป้ายเบื้องต้นด้วยเหมือนกัน
‪ฉันจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง
‪พวก ดูนั่นสิ
‪เก้าโมงแล้วและทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
‪ริต้า มีร้านขายปลาและร้านขายมันฝรั่งทอด
‪- ปลาอร่อยกว่ามันฝรั่งทอด ‪- มันฝรั่งทอดอร่อยกว่าปลา
‪ไม่มีใครชอบปลาเย็นหรอก
‪- นายสิเย็นชา ‪- แต่เธอก็แต่งงานกับฉัน
‪- เมืองนี้บ้าจริงๆ ‪- บ้าบอชะมัด
‪ใครดูแลที่นี่เนี่ย
‪โชคดีนะสกอตต์ สวัสดีสกอตต์ ไงสกอตต์
‪- ทำไมถึงเรียกทุกคนว่าสกอตต์ล่ะ ‪- ก็เราอยู่ในสกอตต์แลนด์ไง ถามได้
‪ว่าไงสกอตต์ นายคงเป็น…
‪สกอตต์
‪ใช่ เธอรู้ได้ยังไง
‪เลนี่
‪ลาก่อนสกอตต์จากสกอตแลนด์
‪นั่นสกอตต์นี่
‪นี่ แองกัส นายต้องไม่เชื่อแน่ๆ ว่าใครมา ดูสิ
‪ให้ตายเถอะ ปี่สกอต!
‪- ไงคะ ‪- สวัสดีค่ะ
‪ทุกคนเป็นมิตรมาก
‪ขอโทษนะ คุณคือครอบครัวลาวด์จริงเหรอ
‪ใช่ พวกเราเอง
‪งั้นก็ขอต้อนรับสู่ล็อคลาวด์
‪(ล็อคลาวด์ ‪ท่อประปา)
‪- ล็อคลาวด์เหรอ ‪- ใช่แล้วพ่อหนุ่ม
‪เมืองนี้ก่อตั้งโดยบรรพบุรุษของคุณ
‪ประมาณ 400 ปีก่อน ‪หมู่บ้านของเรามีชื่อเสียงโด่งดัง
‪โดยครอบครัวผู้ก่อตั้งทุกอย่าง ‪เชื่อว่าคุณรู้จักชื่อนั้น
‪แต่เราเสียผู้นำไป เราหลงทาง ‪ไม่เคยเหมือนเดิมสักวัน
‪ครอบครัวนั้นชื่อลาวด์ ‪และตอนนี้คุณกลับมาบ้านอีกครั้ง
‪เมืองนี้ตั้งชื่อให้คุณ ใช่ เมืองนี้ตั้งชื่อให้คุณ
‪มันยากที่จะเชื่อ บ้าแต่จริง เมืองนี้ตั้งชื่อให้คุณ
‪(คุณกำลังออกจาก ‪ล็อคลาวด์)
‪และ 400 ปีที่เรารอคอย ‪ด้วยความหวังที่ไม่เคยลดลง
‪เพื่อให้พวกลาวด์กลับมาบ้านอีกครั้ง เราโหยหา
‪ในปราสาทอันงดงามหลังนี้บนเนินเขา ‪เรารอคุณอยู่
‪ลาวด์ของผม ในที่สุดคุณก็กลับมา
‪มาเลย!
‪เมืองนี้ตั้งชื่อให้คุณ ใช่ เมืองนี้ตั้งชื่อให้คุณ
‪มันยากที่จะเชื่อ บ้าแต่จริง เมืองนี้ตั้งชื่อให้คุณ
‪เมืองนี้ตั้งชื่อให้คุณ
‪"ให้คุณ" เป็นชื่อเมืองที่แปลกมาก
‪ขอโทษนะคะ แต่คุณเป็นใครเหรอ
‪โทษที ผมแองกัส เป็นคนดูแลสวนที่ปราสาทลาวด์
‪และขอต้อนรับสู่บ้านของบรรพบุรุษคุณ
‪แจ๋ว!
‪หรูมาก
‪ต้องอย่างนี้สิ
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าตระกูลลาวด์เคยอยู่ที่นี่
‪สร้างบ้านไว้ในนี้ได้ตั้ง 100 หลังเลยเนอะ
‪คุณพระคุณเจ้า!
‪ฉันตาฝาดไปรึเปล่าเนี่ย พวกคุณคือ…
‪ลาวด์!
‪ใช่ ฉันได้ยินเพลงแล้วแองกัส ‪ทุกคนในสกอตแลนด์ได้ยินเพลงแล้ว
‪ความฝันของเราเป็นจริงแล้วมอแร็ก ‪ลาวด์กลับมาแล้วหลังจากหายไป 400 ปี
‪ตายแล้ว!
‪วางฉันลง
‪โทษทีๆ ครอบครัวลาวด์ ‪ขอแนะนำให้รู้จักมอแร็ก ผู้ดูแลปราสาท
‪โอ้ ช่วยดูแลกระเป๋าฉันทีได้ไหม
‪โลล่า! โทษทีค่ะ
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าครอบครัวลาวด์ ‪จะกลับมาในที่ที่พวกเขาควรอยู่
‪แค่อาทิตย์เดียวน่ะ
‪อาทิตย์เดียวเหรอ ไม่ใช่ตลอดไปเหรอ
‪อย่าสอดรู้สอดเห็นน่ะแองกัส
‪ครอบครัวนี้แค่มาที่นี่ช่วงวันหยุด
‪ขอให้สนุกกับการมาเยือนนะ ‪ในหมู่บ้านมีที่พักสวยๆ เยอะมาก
‪พวกเขาพักที่นี่ก็ได้ ‪มันคือปราสาทของตระกูลพวกเขานะ
‪จริงเหรอคะ
‪ไชโย!
‪เป็นความคิดที่วิเศษมาก
‪- ฉันไม่เคยตื่นเต้นขนาดนี้เลย ‪- เราเรียกคุณว่าป้ามอแร็กได้ไหม
‪เฮ้ย! อย่าแตะต้องของเก่านะ
‪- ตายแล้ว ‪- มันเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว
‪ผมผิดเองแหละ
‪คุณแองกัสครับ เล่าเรื่องบรรพบุรุษของเรา ‪ให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ
‪ดินแดนนี้ไม่เคยมีตระกูลไหนยิ่งใหญ่เท่านี้แล้ว
‪เอาจริงดิ!
‪ฉันเห็นภาพซ้อนอยู่รึเปล่าเนี่ย
‪พวกเราสมัยก่อน
‪เราโพสท่าถ่ายรูปนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪เด็กผู้หญิงสิบคนและเด็กผู้ชายหนึ่งคน ‪เหมือนพวกเราสุดๆ เลย
‪สุดยอดเลย
‪ใช่
‪ใช่ เป็นไงล่ะ
‪อาทิตย์เดียว แค่อาทิตย์เดียวเท่านั้น
‪- อยากเดินดูปราสาทไหม ‪- อยาก!
‪ใครเข้าห้องคนสุดท้ายเป็นไข่สกอต เข้าใจไหม
‪- ไม่เข้าใจ ‪- ห้ามแตะต้องของ
‪สมัยนี้หาน้ำใจยากจริงๆ
‪อย่าเอะอะมะเทิ่ง! นี่ คุณ! ‪เอามือออกจากพรมผนังนะ
‪ขอเดานะครับ ‪พวกพี่น้องผู้หญิงพิเศษกันทุกคนเลยใช่ไหม
‪ใช่แล้ว ทุกคนยอดเยี่ยมมาก
‪ทะเลสาบของเราไม่เคยเห็นอะไร ‪ที่เหมือนสาวๆ ครอบครัวลาวด์เลย
‪แหงละ
‪แต่ก็ยังมี…
‪- เจ้าเหม็น! ‪- ลินคอล์น!
‪- มานี่หน่อย ‪- เร็วเข้า!
‪ขอโทษนะครับแองกัส ผมต้องไปแล้ว ‪อะไร มีอะไรเหรอ
‪นายต้องดูนี่
‪ดูนี่สิ
‪เราทุกคนมีห้องของตัวเอง!
‪ลินคอล์น มาดูสิ
‪ฉันเล่นดนตรีได้อย่างสงบ
‪เจ๋ง
‪ฉันจากไปได้อย่างสงบ
‪ขนลุกเลย
‪การเรอของลาน่า ‪ทำลายปาร์ตี้น้ำชาไม่ได้อีกต่อไป
‪พนันกันไหมล่ะ
‪ห้องฉันมีอ่างน้ำร้อนด้วย
‪ใช่ เห็นแล้วละ
‪ฉันเจอที่ที่มีความสุขแล้ว
‪ตู้มๆ!
‪ห้องฉันมีรันเวย์แฟชั่น!
‪เก๋ไก๋!
‪ห้องฉันใหญ่พอที่จะเป็นคลับตลก
‪เราทุกคนมีห้องน้ำของตัวเอง
‪อะไรนะ
‪ฉันจะฉี่วันละ 100 ครั้งเลย
‪อยู่นี่เองพ่อหนุ่ม
‪ก่อนที่เมื่อกี้คุณจะถูกลากไป ผมพยายามจะบอกคุณ
‪ว่าบรรพบุรุษของคุณที่พิเศษที่สุดคือดยุก
‪ดยุกเหรอ
‪ใช่ แล้วรู้ไหม คุณจะได้พักในห้องเขา
‪เดี๋ยวนะ เด็กผู้ชายในภาพวาดเป็นดยุกเหรอ
‪- ใช่ ‪- เดี๋ยวนะ
‪เด็กผู้ชายในภาพวาดที่ผมขาวเป็นดยุกเหรอ
‪ใช่
‪เด็กผู้ชายในภาพวาดที่ผมขาวที่มีพี่น้องสิบคน ‪และดูเหมือนผมเปี๊ยบเป็นดยุกเหรอ
‪หนึ่งเดียวคนนั้นแหละ ‪เขาเป็นคนในตระกูลลาวด์ที่พิเศษที่สุดเลย
‪สุดยอด!
‪ชื่อของเขาเลื่องระบือลือไกล
‪การกระทำของเขาสูงส่ง หัวใจเขาเด็ดเดี่ยว
‪จัดห้องเก๋มากเจ้าเหม็น
‪เด็กคนนั้นเป็นดยุก
‪อะไรมีความสุขก็ทำไปเถอะ
‪แองกัส มังกรพวกนั้นคืออะไรเหรอ
‪คุณสังเกตเห็นซะด้วย
‪ถ้าคุณชอบมังกรล่ะก็ มีบางอย่างที่คุณควรดู
‪ตามมาเลย
‪เหตุผลที่มังกรได้รับการยกย่องที่นี่ ‪ก็เพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์เรา
‪นึกแล้วเชียว มังกรมีจริง
‪ฉันว่าฟังดูไร้สาระนะ
‪มีจริงเหมือนตาหมากรุกในกระโปรงผมเลย
‪อันที่จริง บรรพบุรุษของคุณ ‪มีมังกรเป็นของตัวเองด้วย
‪และพอครอบครัวจากไป มังกรก็จากไปด้วย
‪ถ้ำมังกร
‪ฝันไปเถอะ
‪ถ้าคุณต้องการหลักฐาน
‪ก็ลองดูสิ่งที่มังกร ‪ของบรรพบุรุษของคุณทิ้งไว้แล้วกัน
‪แม่เจ้า บอกแล้วไหมล่ะ
‪นี่มันบ้าชะมัด
‪คุณลินน์ ถ้าไม่ว่าอะไร ช่วยอุ้มคุณลิลี่สักครู่ได้ไหม
‪อย่างที่เราหวังไว้ ‪ว่าสักวันครอบครัวลาวด์จะกลับมา
‪เราก็หวังว่ามังกรจะกลับมาเช่นกัน
‪มันฟักไข่แล้ว
‪หมายความว่ามังกรหลุดออกไปเหรอ
‪อย่าเคลื่อนไหวกะทันหันนะ ใจเย็นๆ ตั้งสติไว้
‪แองกัส!
‪หนีไปซะ!
‪- ลูกมังกร ‪- น่ารักจัง
‪ดูใบหน้าเล็กๆ นั่นสิ
‪เราต้องตั้งชื่อลูกมังกรตัวนี้
‪ลีลา
‪มันชื่อลีลา
‪ฉันรักมันมากเลย
‪น่ารักจัง
‪ไม่น่าจะเป็นไปได้ทางชีวภาพ แต่ก็น่ารักมาก
‪เราเลี้ยงมันไว้ได้ไหม
‪ก็ได้ แต่แม่จะไม่เปลี่ยนผ้าอ้อมให้มันนะ
‪- ไชโย! ‪- ขอบคุณค่ะแม่
‪พวก เป่าให้ตรงคีย์หน่อย
‪ทำอะไรน่ะลูกรัก
‪เป็นดยุก
‪ต่อหน้าพวกเราเนี่ยนะ
‪ตอนนี้เรามีห้องน้ำของตัวเองแล้วนะ
‪ผ้าพันคอกระดาษชำระสวยดีนะ
‪ใส่กางเกงขาพองช่วงนี้ของปีเนี่ยนะ
‪ฉันคิดว่าลินคอล์น ‪สมองบวมพองไปแล้วละ เข้าใจไหม
‪อะไรเนี่ย
‪มีคนดูออกว่าใครเป็นเชื้อพระวงศ์ด้วยแฮะ
‪คนที่เหลืออาจจะอยากสนับสนุนนะ ‪เพราะลาวด์คนนี้จะเป็นผู้ปกครอง
‪- อาหารเย็นพร้อมแล้ว ‪- ผมไม่เป็นไร
‪พ่อปรุงทุกอย่างในปราสาท
‪กินแล้วระวังไอนะ เพราะพ่อใช้ภาษาไอริช
‪มุกนี้ดีค่ะพ่อ
‪ฉันจะกินไก่งวง!
‪เก็บไว้ให้ฉันบ้าง
‪เบอร์ริโต!
‪เป็นเพราะนายคนเดียว
‪ด้วยความยินดี
‪ช่างเป็นวันที่ดี!
‪ครอบครัวลาวด์กลับมาแล้ว มังกรก็เช่นกัน
‪เบอร์ริโต
‪ฉันดีใจที่เรามาที่นี่กัน
‪ขอรับคุณผู้หญิง ครอบครัวเรามีความสุขจริงๆ
‪ขอบคุณแองกัส
‪เบอร์ริโต
‪แล้วต้องทำยังไงถึงจะได้เป็นดยุกเหรอครับ
‪ว่าไงนะ
‪ผมไปคิดๆ ดู และดยุกกับผมหน้าตาเหมือนกัน
‪เราทั้งคู่มีพี่น้องสิบคน ผมขาว ‪ผมชี้ด้านหลัง สูงเท่ากัน…
‪มังกร
‪แม่เจ้า มันโตเร็วมาก
‪สาวน้อยตัวโต!
‪ผมมองแบบนี้ เอบวกบีเท่ากับผม เป็นดยุกคนใหม่
‪คุณคิดว่าไง
‪ลินคอล์น เกรงว่ามันจะไม่ง่ายขนาดนั้นนะพ่อหนุ่ม
‪พูดได้ชาญฉลาด คุณควรฟังแองกัสนะ
‪คนเราจะเป็นดยุกได้
‪จากการทำให้ชีวิตคน ‪และหมู่บ้านของเราดีขึ้นเท่านั้น
‪เข้าใจแล้ว ช่วยเมือง ‪แล้วก็ได้เป็นดยุก กระจอกมาก
‪ขอตัวก่อนนะ ผมมีงานต้องทำ
‪เพราะพรุ่งนี้ ผมจะทำให้เมืองนี้ดีขึ้น เย่!
‪เจ้าโง่! พูดจาเพ้อเจ้อให้เจ้าเด็กโง่นั่นฟัง
‪เรื่องเป็นดยุกเข้าไปได้
‪ชาวบ้านจะรักดยุกคนใหม่นะ
‪"ชาวบ้านจะรักดยุกคนใหม่นะ"
‪ฉันไม่สนไอ้คนบ้านนอกพวกนั้นหรอก
‪พวกเขาไม่บ้านนอกนะมอแร็ก ‪พวกเขาเป็นเพื่อนบ้านเรา เพื่อน
‪เลิกพูดจาไร้สาระสักทีเถอะ
‪เป็นเพราะนายพูดเรื่องที่นายไม่รู้ดี ‪ฉันถึงต้องติดอยู่กับพวกกุ๊ยนี่
‪ชนของในห้องโถงเละทั้งห้อง ‪หลบสาวๆ อย่างกับ…
‪- หลบลูกปิงปอง ‪- เพียงเพื่อจะเข้าห้องน้ำได้ตรงเวลา
‪คล้องจองติดหูดี
‪อย่ามาทะลึ่งใส่ฉัน
‪บรรพบุรุษของฉัน ‪ดูแลปราสาทหลังนี้มาอย่างเงียบสงบ
‪ตั้งแต่พวกเขาขับไล่…
‪ฉันหมายถึง ตั้งแต่พวกลาวด์ยุคแรก ‪ล่องเรือจากไปตลอดกาลน่ะ
‪ฉันสมควรได้สิ่งที่ดีกว่าการโดนเนรเทศ ‪มาอยู่ที่กระต๊อบต่ำตมของนายนะ
‪แค่อาทิตย์เดียวเอง
‪และคุณจะได้พบกับความเงียบสงบ ‪ในปราสาทเล็กๆ ของผม
‪ให้ผมพาชมรอบๆ…
‪ราตรีสวัสดิ์มอแร็ก
‪เหล่าวิญญาณในปราสาท จงฟังคำวิงวอนของฉัน
‪ฉันขอเชิญลาวด์หนึ่งคนจากตระกูลของฉัน
‪ด้วยสายลมลี้ลับ ข้ามทุ่งโล่งแห่งสกอต
‪โปรดส่งเด็กผู้หญิงที่เคยเดินอยู่ที่นี่มา
‪- กี่โมงแล้วเนี่ย ‪- ดึกแล้ว
‪แม่ยังเมาร่มชูชีพอยู่เลย
‪มีเรื่องอะไรเหรอลูซ ฉันอยากนอนแล้วนะ
‪ครอบครัวของฉันจากโลกนี้ ‪เชิญพบกับครอบครัวของเราจากอีกโลกหนึ่ง
‪ลูซิล ลาวด์
‪ยินดีที่ได้รู้จัก
‪ผี!
‪คุณผีช่วย!
‪เธอเหมือนลูซี่ที่เรืองแสงในความมืด
‪ยินดีเหลือเกินที่ได้พบท่าน และที่ได้กลับบ้าน ‪หลังจากผ่านไป 400 ปี
‪มังกรและผีเหรอ
‪ที่นี่มีทุกอย่างเลย
‪เธอลอยได้จริงๆ
‪ชอบความโปร่งแสงนี้จัง
‪- ที่รัก ‪- อะไร
‪เราเดินทางมาเพื่อพบญาติๆ นะ
‪ใช่ แต่ไม่ใช่ญาติที่เป็นผีชวนสยอง
‪ข้าได้ยินนะ
‪- อรุณสวัสดิ์มอแร็ก ‪- นี่กระจับของคุณเหรอคะ
‪ไม่ใช่ของผม
‪ยายแก่แอ็กกี้ที่รัก
‪คุณขับไล่เชื้อพระวงศ์โหดเหี้ยมพวกนั้นไป ‪เพื่อความสงบสุข
‪อย่างชาญฉลาดเหลือเกิน
‪คุณจะเจ็บปวดแค่ไหนถ้าได้ยินว่า ‪ลาวด์รุ่นใหม่กลับมาแล้ว
‪โชคดีที่มันแค่อาทิตย์เดียว
‪- ฉันอยากขี่มัน! ‪- ตาฉัน!
‪คุณเจอมันเหรอ ขอบคุณนะมอแร็ก
‪แอ็กกี้ผู้น่าสงสาร ดูคนต่ำช้าพวกนั้นทำกับคุณสิ
‪พูดว่า "อ้า"
‪ดีมาก
‪มีใครอยู่ไหม
‪ฉัน…
‪พูพู
‪แค่อาทิตย์เดียว
‪สวัสดีพ่อหนุ่ม
‪คุณพูดถูก ผมกำลังจะได้เป็นดยุกคนใหม่
‪บอกมอแร็กให้เริ่มขัดมงกุฎนั่นได้เลย
‪ผมจะไม่ทำแบบนั้นแน่นอน
‪ผมเคยรู้สึกเหมือนไม่มีตัวตน
‪เพราะพี่น้องผมชอบแย่งความสนใจไป
‪แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผมเป็นคนสำคัญได้
‪เป็นลาวด์ที่พิเศษที่สุดในแผ่นดิน
‪(เลือกลินคอล์นเป็นดยุก)
‪ผมจะทำให้คนหันมา
‪ทำให้ทุกคนรู้จักชื่อผม
‪ผมจะส่งเสียงดังในที่ที่เงียบงันแห่งนี้
‪และจะไม่มีใครแย่งความสนใจไปจากผมได้
‪คนจะพูดถึงผมกันทั้งเมือง
‪หนังสือการ์ตูนเล่มนี้ ‪ต้องเป็นเอซ แซฟวี่ที่ทุกคนควรรู้จัก
‪ผมจะเลี้ยงเบอร์ริโตมื้อเช้าเอง
‪มาดูการแสดงของผม ดูมายากลและทอง
‪ไว้ค่อยขอบคุณผมก็ได้ เพราะ…
‪ผมจะเป็นดยุก
‪ถึงตาผม ถึงเวลาของผมแล้ว
‪ดยุกคนใหม่ในประวัติศาสตร์
‪จะให้ครอบครัวผมเห็น
‪ผมพร้อมจะปกครอง
‪ผมจะเป็นดยุก
‪เวลาที่คุณช่วยคนอื่น ‪อย่าทำเพียงเพื่อจะเป็นจุดสนใจ
‪หรือเพื่อให้คนพูดถึงทั้งเมือง
‪จำไว้ว่าทุกอย่างที่คุณทำ ‪มันเกี่ยวกับพวกเขาไม่ใช่คุณ
‪นั่นคือวิถีชีวิตของลาวด์
‪ถ้าคุณอยากสวมมงกุฎ จงไปทำให้เมืองนี้ดีขึ้น
‪มองเข้าไปในใจพวกเขา ‪สร้างการเปลี่ยนแปลงที่แท้จริง
‪เพราะกลลวงและการแก้ไขระยะสั้นไม่ใช่คำตอบ
‪คุณต้องทำความดี
‪ผมได้ยินคุณชัดแจ๋วแหวว ผมต้องจริงใจมากกว่านี้
‪นั่นคือเคล็ดลับของผมที่จะชนะ
‪เพราะถ้าผมทำให้ดีได้ ผมจะเป็นที่สนใจ
‪ไว้ค่อยขอบคุณผมก็ได้ เพราะ…
‪เขาจะเป็นดยุก
‪ถึงตาผม ถึงเวลาของผมแล้ว
‪ดยุกคนใหม่ในประวัติศาสตร์
‪จะให้ครอบครัวผมเห็น
‪ผมพร้อมจะปกครอง
‪เขาจะเป็นดยุก
‪สรุปว่าผมทำให้ชีวิตคนที่นี่ดีขึ้นไหม หรือยังไง
‪โอเค งั้นมาทำให้เป็นทางการกันเลยไหม
‪เราจะมีพิธีสวมมงกุฎ
‪ดยุก!
‪ช่างเป็นเกียรติเหลือเกิน ‪ล็อคลาวด์จะมีดยุกคนใหม่เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์
‪หนึ่งอาทิตย์เหรอ
‪อันที่จริงคือ ‪6 วัน 11 ชั่วโมง 23 นาที 4 วินาที
‪แต่ใครจะไปนับเนอะ
‪ฉันลุกขึ้นมาเต้นเพื่อนักท่องเที่ยวเหรอเนี่ย
‪ช่างเถอะ
‪น่าเสียดายจริงๆ
‪ลินคอล์น
‪มั่นใจหน่อยพ่อหนุ่ม ส่วนที่ยากผ่านไปแล้ว
‪คนที่นี่อยากให้คุณเป็นดยุกนะ
‪ที่คุณต้องทำก็คือโน้มน้าวให้ครอบครัวย้ายมาอยู่ที่นี่
‪ง่ายจะตาย
‪ผมดูเป็นไงบ้าง
‪ดูดีมากครับ แต่ใส่สูททำไมเหรอ
‪มันคือสูทเพื่อโน้มน้าวใจของผม ‪อยู่ระหว่างจดสิทธิบัตร
‪ผมใส่มันเวลาอยากโน้มน้าว ‪ให้ครอบครัวผมทำอะไร
‪มันไม่เคยทำให้ผมผิดหวัง ใช่ไหมลิล
‪คน แผน
‪สกอตแลนด์! ที่ที่ตระกูลคลาวด์ขึ้นมามีชื่อเสียง
‪ครอบครัวเรามาเที่ยววันหยุด ‪เพื่อตามหาบรรพบุรุษ
‪เราพบอะไรมากกว่านั้นเยอะ
‪เราพบเมืองของเรา ‪ปราสาทของเรา ประวัติศาสตร์ของเรา
‪และที่สำคัญที่สุดคือเราค้นพบตัวเอง
‪จริงที่สุด
‪แต่อีกไม่นานวันหยุดของเราจะจบลง
‪ไม่นะ!
‪เว้นแต่ว่าเราจะคว้าโอกาสในชีวิตไว้ ‪และเติมเต็มโชคชะตาของเรา
‪คุณคงถามว่าทำยังไง
‪ด้วยการย้ายมาอยู่ที่สกอตแลนด์ ‪ที่ที่ลาวด์ใช้ชีวิตอย่างอลังการได้จริงๆ ไง
‪ลาวด์ภูมิใจ
‪น้ำตาจะไหลช่วงท้ายทุกที
‪ว่าไงล่ะ
‪พ่อเอาด้วย สกอตแลนด์ตลอดไป
‪ทั้งหมดนี้เพราะพี่อยากเป็นดยุกน่ะสิ
‪อะไร เปล่านะ ไม่เกี่ยวอะไรกับ…
‪- ไม่! ‪- จับได้แล้วพวก
‪- ไม่ ‪- ฝันไปเถอะลินคอล์น
‪ก็ได้ มันก็อาจจะเกี่ยวกับเรื่องนั้นนิดนึง
‪แต่การย้ายมาอยู่ที่นี่จะดีสำหรับเราทุกคน
‪ลูกรัก เรามาพักร้อนกัน ‪เรามีชีวิตอยู่ที่รอยัลวู้ดส์นะ
‪- นี่ยังไม่พูดถึงโรงเรียนนะ ‪- เพื่อนๆ
‪แฟนคลับที่รัก
‪เราจะไม่ย้ายมาอยู่สกอตแลนด์หรอก
‪ใช่
‪แม่พูดถูก ช่างมันเถอะ
‪เราควรจะแค่สนุกกับวันหยุดแล้วก็กลับ
‪ไปยังบ้านของเรา ที่มีห้องน้ำห้องเดียว
‪เราจะย้ายมาอยู่สกอตแลนด์
‪(เรารักดยุก)
‪- ลินคอล์นสู้ๆ! ‪- นั่นน้องชายฉันเอง
‪ราชวงศ์อยู่ในสายเลือด
‪ขอบคุณ
‪เป็นเวลาสี่ศตวรรษแล้ว ‪ที่ทะเลสาบของเราไม่มีดยุก
‪ตั้งแต่ลาวด์ยุคแรกทำให้เราใจสลาย
‪และตัดสินใจล่องเรือจากไปตลอดกาล
‪ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลย
‪ตั้งแต่วันนี้ไป ‪หมู่บ้านของเราจะไม่ไร้ดยุกอีกต่อไป
‪ลินคอล์น อัลเบิร์ต ลาวด์ ‪ด้วยอำนาจที่มีในตัวฉัน…
‪คทาดยุกสุดเท่
‪คทาของราชวงศ์น่ะฝ่าบาท
‪ด้วยอำนาจที่มีในตัวฉัน
‪ฉันขอแต่งตั้งให้ท่าน
‪เป็น…
‪ฉันขอแต่งตั้งให้ท่านเป็น…
‪ดยุกแห่ง…
‪ดยุกแห่งล็อคลาวด์
‪เรียบร้อย!
‪ตะโกนผ่านโถงว่างเปล่า ‪เพียงเพื่อฟังเสียงสะท้อน
‪พยายามหาห้องน้ำให้ตรงเวลา
‪เล่นตั้งเตบนกระดานหลวง ‪ทางเดินในตึกยาวเป็นกิโล
‪เป็นบ้านที่สมบูรณ์แบบไปตลอดชีวิตเรา
‪ปราสาทลาวด์ ปราสาทลาวด์
‪ตะโกน‪ ‪ยืด เหยียดออกไป ‪มีเมืองเป็นของเราเอง
‪ปราสาทลาวด์ ปราสาทลาวด์
‪ทุกห้องที่เราจะต้องการ มันดีที่ได้หายใจสักที
‪ปราสาท! ลาวด์!
‪ลาวด์! ปราสาทลาวด์!
‪ตอนนี้เป็นเรื่องของฉันคนเดียวแล้ว ‪จุดสนใจอยู่ที่ลินคอล์น ลาวด์
‪ก้าวออกมาจากฝูงชนเพื่อเปล่งประกาย
‪แต่งตั้งฉัน หนึ่งเดียวคนนี้เท่านั้น
‪ความสนใจอยู่ที่ฉัน ‪และครั้งนี้มันเป็นของฉันคนเดียว
‪ปราสาทลาวด์ ปราสาทลาวด์
‪พื้นที่ว่างเปล่ามากมาย ไม่มีใครให้รำคาญ
‪ปราสาทลาวด์ ปราสาทลาวด์
‪เด็ก 11 คน แต่ห้องมากมาย ฉันว่ามันน่าจะพอ
‪ปราสาทลาวด์ ปราสาทลาวด์
‪บ้านเคยอบอุ่นแต่เล็กเกินไป เราจะกลับไปทำไม
‪ปราสาท! ลาวด์!
‪ลาวด์! ปราสาทลาวด์!
‪ปราสาทลาวด์!
‪สุดยอดเลยใช่ไหมล่ะ
‪พวกเราตระกูลลาวด์ คุณสองคน ‪อยู่ที่ปราสาทเหมือนสมัยก่อน
‪ฉันเกลียด
‪พวกลาวด์!
‪- เป็นวันที่เลวร้ายเหลือเกิน ‪- ถ้าเราอยู่ข้างนอกคงดี
‪แต่เอาจริงๆ นะญาติ เรามีเรื่องด่วนต้องคุยกัน
‪เรื่องสายใยความเศร้าของเราเหรอ
‪ไม่ใช่ สิ่งที่ข้าต้องพูด คนอื่นอาจไม่อยากได้ยิน
‪ลูซี่ สิ่งที่มอแร็กพูดในพิธีสวมมงกุฎ ‪ไม่เป็นความจริง
‪ครอบครัวข้ากลับมาที่ล็อคลาวด์แล้ว
‪ในวันแห่งโชคชะตานั้น ‪หัวใจของเราแล่นเต็มกำลังเหมือนเรือ
‪เราปรารถนาจะกลับบ้านอีกครั้ง
‪ข้าคิดถึงห้องทดลองของข้า
‪และโลงศพของข้า
‪และสกอตต์ของข้า เขามาจากสกอตแลนด์
‪เรารู้
‪บ้านอยู่ที่เส้นขอบฟ้า เห็นฝั่งแล้ว!
‪ดูสิครอบครัว นั่นโลโลของเรา ‪มันมารับเรากลับบ้าน
‪- โลโล! ‪- มังกรของเรา!
‪มันเป็นอะไรน่ะ มันไม่ยอมให้เราเข้าฝั่ง
‪- เราจะกลับบ้านได้ยังไง ‪- ไม่ได้กลับแล้ว
‪มังกรห้ามไว้
‪ทำไมล่ะ
‪ตามตำนานโบราณ มังกรจะปกป้องทะเลสาบ
‪และเพื่อนแท้ของดยุก ‪จนกว่าจะเห็นว่าดยุกไม่มีค่าอีกต่อไป
‪ตำนานโบราณบ้าๆ
‪ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดถึงต้องเจอโชคชะตาแบบนั้น ‪โลโล ข้าขอสั่งเจ้าให้ยอมให้เราผ่านไป
‪ไม่มีประโยชน์หรอกพี่ชาย ‪โชคชะตาของเราถูกกำหนดไว้แล้ว
‪ข้าไม่เถียงหรอก ท่านแม่ หันเรือกลับเถอะ
‪และทุกคน บอกลาล็อคลาวด์ได้เลย
‪อะไรอีกล่ะ
‪เจ้าต้องคืนมงกุฎ
‪ก็ได้
‪เศร้าจัง
‪ปกติฉันชอบความเศร้านะ แต่นี่มันมากไป
‪ทำไมมอแร็กถึงโกหก ‪ว่าครอบครัวเธอไม่เคยกลับมา
‪ยายแก่แอ็กกี้ ผู้ดูแลบ้านของเรา
‪นางเก็บบันทึกเหตุการณ์ทุกอย่างในปราสาทไว้
‪บางทีคำตอบอาจอยู่ในหน้ากระดาษพวกนั้น ‪ข้าอยากรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน
‪ยายแก่แอ็กกี้ ‪ผู้ฉลาดปราดเปรื่องจอมเจ้าเล่ห์ของฉัน
‪คุณเป็นคนแรกที่กำจัด ‪พวกลาวด์น่ารังเกียจไปจากทะเลสาบนี้
‪ทำได้ดีมาก เจ้าเตี้ยอัปลักษณ์สมองเท่าเมล็ดถั่ว
‪เจ้ากำจัดดยุกของเจ้าแล้ว ‪และข้าจะกำจัดดยุกของข้า
‪(ไคลด์)
‪ไง ลินคอล์น
‪เพื่อนที่ดีที่สุดที่ดีที่สุด ‪สนุกกับวันหยุดของเขายังไงบ้าง
‪นายต้องไม่เชื่อแน่ๆ ไคลด์ ‪ครอบครัวฉันเป็นราชวงศ์แหละ
‪และฉันเป็นดยุกคนใหม่แห่งล็อคลาวด์
‪พัฟฟ์ในฝันยังอึ้ง! สุดยอดเลย!
‪นายเป็นดยุกแล้ว ‪ก็ไม่ต้องกังวลแล้วสิว่านายจะพิเศษรึเปล่า
‪ใช่ ไม่ต้องติดอยู่ในเงามืดของพี่น้องฉันอีกแล้ว
‪- ใช่! ‪- ดยุกจงเจริญ!
‪เดี๋ยว แล้วนายจะเป็นดยุกแห่งล็อคลาวด์ ‪ตอนกลับมารอยัลวู้ดส์ได้ยังไง
‪พวกเขามีโครงการแลกเปลี่ยนเหรอ
‪ก็ไม่เชิง เพราะอย่างนั้น…
‪เราเลยจะย้ายมาอยู่สกอตแลนด์
‪ไคลด์
‪ลินคอล์น นี่เป็นข่าวที่เจ๋งที่สุดเลย!
‪จริงเหรอ โล่งอกไปที ‪ฉันอยากให้นายแวะมาเยี่ยมแล้วละ
‪เหมือนกัน ฉันก็อยากไปสกอตแลนด์ ‪แค่นี้ก่อนนะ
‪แต่ไว้โทรมาใหม่นะ ‪ฉันอยากฟังเรื่องชีวิตใหม่ของนาย
‪(ยินดีต้อนรับกลับบ้าน ลินคอล์น)
‪ต้องใส่อบเชยมากกว่านี้
‪ช่างเป็นเพื่อนที่ดี
‪พวกสาวๆ! ใช่เลย นั่นแหละ
‪ถึงเวลาเสแสร้งแกล้งทำแล้ว
‪และฉันจะหลอกให้ลินคอล์น ‪คิดว่าฉันเป็นมิตรกับเขา
‪และฉันจะทำให้เขาขายหน้า คอยดูสิ ‪และขับไล่พวกลาวด์ไปจากฉัน
‪ตลอดกาล
‪ไม่ๆ ไม่ๆ ไม่!
‪ฉันต้องทำมากกว่านั้น
‪พวกลาวด์คนอื่นๆ จะได้ไม่มาเหยียบชายฝั่งนี้กัน
‪เพื่อหยุดพวกเขาไม่ให้ตามล่าฉัน
‪ฉันต้องการอำนาจของมงกุฎเพื่อให้ทุกคนได้เห็น
‪ฉันต้องเป็นดัชเชสแล้วละ
‪คุณเป็นคนเริ่มมัน
‪แต่ฉันจะจบมัน
‪อำนาจของลาวด์ในปราสาทนี้จะต้องลดลง
‪เพราะถ้าฉันต้องการความเงียบสงบ
‪ฉันก็ต้องเป็นดัชเชส
‪เมืองโง่เมืองนี้รักเด็กคนนั้น
‪แต่ฉันจะทำลายหัวใจของพวกเขา โอ๊ย สนุกจัง!
‪และด้วยมังกรที่อยู่ข้างฉัน ‪ฉันจะหลอกเจ้าดยุกหน้าโง่นั่น
‪เป็นเรื่องหักมุมที่น่าอายเป็นบ้า
‪คุณเป็นคนเริ่มมัน
‪แต่ฉันจะจบมัน
‪อำนาจของลาวด์ในปราสาทนี้จะต้องลดลง
‪เพราะถ้าฉันต้องการความเงียบสงบ
‪ฉันก็ต้องเป็นดัชเชส
‪มันผิดเหรอที่ต้องการความสงบ
‪ฉันควรปล่อยให้ครอบครัวนี้เป็นแบบนี้หรือ
‪ไม่
‪พวกลาวด์จะล่องเรือข้ามทะเลไป
‪แล้วเมืองนี้ก็เป็นของฉัน
‪ฉันจะเป็นดัชเชส
‪มอแร็ก
‪เธอ… เธอเป็นผี
‪เจ้าบอกคนอื่นว่าครอบครัวข้า ‪ล่องเรือหนีไปตลอดกาล มันไม่จริง
‪ข้าอยู่ที่นั่น
‪ฉันรู้แค่สิ่งที่บรรพบุรุษเล่าต่อให้ฉันฟังน่ะ
‪ข้าอยากเห็นด้วยตาตัวเอง
‪- บันทึกของแอ็กกี้ มันอยู่ที่ไหน ‪- บันทึกเหรอ
‪ฉันไม่รู้เลยว่าเธอเก็บบันทึกไว้
‪เราจับตาดูคุณอยู่นะ
‪สุดยอดเลยคุณลูน่า สุดยอด
‪ขอบคุณนะมอแร็กเพื่อนยาก จ๊าบมาก
‪แน่นอน
‪ขอถามได้ไหม ทำไมถึงปิดบัง ‪พรสวรรค์ทางดนตรีไว้ล่ะ
‪หนูคงบอกคุณถ้าหนูรู้ว่ามันหมายความว่าไง
‪หมู่บ้านนี้ไม่เคยได้ยิน ‪เสียงปี่สกอตที่น่าทึ่งขนาดนี้เลย
‪ตั้งแต่ยุคทองของบรรพบุรุษของคุณ
‪ไม่ยักรู้นะเนี่ยว่าบรรพบุรุษของหนูก็ชอบร็อก
‪ใช่แล้ว พวกเขาเก่งหลายเรื่องเลยละ
‪ดนตรี แฟชั่น กีฬา เล่าเรื่องตลก
‪พวกเขาเป็นคนทำให้ล็อคลาวด์เสียงดัง
‪ชาวบ้านคงอยากให้
‪ยุคทองนั้นกลับมา ‪พร้อมกับสาวๆ อย่างพวกคุณมากเลยละ
‪คุณว่าดี หนูก็ว่าดี
‪ว่าไงนะ
‪หนูเอาด้วย! หนูจะไปบอกสาวๆ คนอื่นๆ นะ
‪จดหมาย! ฝากขอบคุณลิซ่าด้วยนะ ‪เจ้าผึ้งเหล็กยักษ์
‪ตื่นเต้นจังเลย ฉันกับน้องสาว ‪จะเปิดการแสดงในหมู่บ้าน
‪และเธอจะดูปังมากในชุดใหม่ชุดนี้
‪โอ๊ะโอ
‪ตลกดีนะ
‪สำหรับการร่ายคาถาครั้งต่อไปของผม
‪ผมต้องการมงกุฎหนึ่งองค์
‪ดูนะ
‪ตายจริง
‪มงกุฎราชวงศ์ ข้าเห็นท่านนะ
‪แต่ดยุกคนนี้หิว และเขาอยากกินเบอร์ริโต
‪โทษทีลิล พี่ให้เวลาเธอสลับของไม่มากพอ
‪ไม่หรอกฝ่าบาท มันเป็นการร่ายคาถาที่ดีทีเดียว
‪เอาละท่านดยุก ได้เวลาทำวันนี้ให้ดีที่สุดแล้ว
‪ไปที่หมู่บ้านและรับใช้ประชาชน
‪ผมคิดว่าผมกับลิลจะอยู่ที่นี่และซ้อมเล่นกลกัน
‪แต่ฝ่าบาท ประชาชนรอมา 400 ปี
‪เพื่อให้ดยุกมาทำให้ทะเลสาบของพวกเขาดีขึ้น
‪ถ้าคุณพูดแบบนั้น
‪ลิล พี่ชายเธอมีงานสำคัญของดยุกต้องทำ
‪ทำได้ดีมากฝ่าบาท
‪ปล่องไฟของเราต้องการความสวยงาม ‪มาหลายศตวรรษแล้ว
‪โอเค เหลืออีกกี่ปล่อง
‪เสร็จไปหนึ่ง เหลืออีกแค่ 432 ปล่อง
‪มันคุ้มค่าถ้าประชาชนมีความสุข
‪หม่อมฉันไม่แน่ใจว่าเสียงนั้นมาจากไหน
‪(สาวๆ ตระกูลลาวด์)
‪อะไรเนี่ย อีกแล้วเหรอ
‪ลินคอล์น ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪ลูน่า ลูน่า
‪คนที่ไหนเหรอที่พูดจาภาษาเจ้า คนเหนือไงเจ้า
‪นี่คือเลนี่ ลาวด์ นักพูดแห่งไฮแลนส์
‪พรสวรรค์มันหน้าตาแบบนี้แหละพี่น้อง
‪ใช่!
‪ดูน้องสาวคนนั้นเล่นสเกตสิ
‪เอาเลย ดื่มด่ำกับพรสวรรค์นี้ซะ
‪สาวๆ ลาวด์ฮู่! สาวๆ ลาวด์ฮ่า! ‪สาวๆ ลาวด์โฮ่ๆๆ!
‪ดยุกผู้น่าสงสาร
‪ไม่ยุติธรรมเลย ผมเป็นดยุกนะ
‪ผมควรจะเป็นลาวด์ที่พิเศษที่สุดสิ
‪ไม่ติดอยู่ในเงามืดของพี่สาวคุณ
‪ผมพูดแบบนั้นตลอดเลย
‪แล้วตอนนี้ล่ะ
‪ต้องมีอะไรสักอย่างที่เราทำได้
‪เพื่อสร้างจุดสนใจที่เหมาะสม ‪ให้กับดยุกที่รักของเราสิ
‪ใช่
‪แล้วนั่นล่ะ
‪- อะไรเหรอฝ่าบาท ‪- นั่นไง!
‪ผมขี่มังกรเหมือนบรรพบุรุษของผมได้
‪ความคิดยอดเยี่ยมมากฝ่าบาท
‪หม่อมฉันนึกภาพออกเลย
‪ประชาชนมองดูท่านบินทะยานอยู่เหนือหัว ‪แล้วก็ส่งเสียงโห่ร้อง
‪มั่นใจกว่าที่ผ่านมา ‪ว่าท่านคือลาวด์ที่พิเศษที่สุดเท่าที่เคยมีมา
‪มันจะต้องเจ๋งมากแน่ๆ
‪แน่นอน
‪มากกว่าที่ท่านจะจินตนาการได้ซะอีก
‪สวัสดี ประชาชนของเรา!
‪ลินคอล์น
‪ไปเลยลีลา
‪ใช่!
‪สุดยอดเลย
‪สุดยอดดยุก!
‪ไม่มีใครขี่มังกรที่นี่มาหลายศตวรรษแล้ว
‪เขาวาดหน้าตัวเอง!
‪นี่! แฟนๆ ที่รัก
‪สุดยอด!
‪ได้เวลาตื่นตาตื่นใจของจริงแล้ว
‪ลีลา ทำอะไรน่ะ
‪- ลินคอล์น! ‪- น้องชายของพี่!
‪ทำไมฉันควบคุมแกไม่ได้
‪- ลินคอล์น ‪- ทางนี้
‪- เร็วเข้า ‪- เขาอยู่นั่น
‪- ลินคอล์น ‪- หยุดนะ
‪หลบไป!
‪ระวัง
‪แย่แล้ว เรากลับไม่ได้ไปไม่ถึง เข้าใจไหม
‪- ช่วยด้วย! ‪- พ่อหนุ่ม จับไว้!
‪อยู่นิ่งๆ นะ ฉันช่วยนายเอง
‪อย่างนั้นแหละ
‪ไม่นะ
‪ไม่ต้องห่วง ผมแก้ไขทุกอย่างได้
‪ผมเป็นดยุกนะ จำได้ไหม ดูนะ
‪เห็นไหม ดีเหมือนใหม่เลย
‪- ไม่นะ ‪- ไม่เป็นไร คุณยังมีร้านขายปลาอยู่
‪โล่งอกไปที
‪- ทำแบบนี้ได้ไง เราอุตส่าห์ไว้ใจ ‪- ฉันชอบร้านมันฝรั่งทอดนั่น
‪เขากล้าดียังไง
‪ลินคอล์น
‪- เละเทะจริงๆ ‪- หายนะชัดๆ
‪- ที่นี่พังเละไปหมด ‪- แย่ชะมัด
‪อย่าเศร้าไปเลยนะ
‪ลีลาทำตามสิ่งที่ถูกขอให้ทำอย่างถูกต้องแล้ว
‪อย่างนั้นแหละ
‪เด็กดี มอแร็กอยากให้เธอตัวโตและแข็งแรง
‪แม้แต่ดยุกก็มีวันแย่ๆ นะฝ่าบาท
‪วันแย่ๆ เหรอ "วันที่แย่ที่สุด" ล่ะไม่ว่า ‪จากดยุกที่แย่ที่สุดด้วย
‪มันเจ็บปวดนะที่ได้ยินท่านพูดแบบนั้น
‪ตอนนี้ประชาชนต้องการท่านมากกว่าที่เคยซะอีก
‪ลินคอล์น
‪นี่ ทุกคน! ฉันเจอเขาแล้ว!
‪- เป็นอะไรรึเปล่า ‪- เป็นไงบ้าง
‪เราเป็นห่วงลูกนะลูกรัก
‪เมื่อกี้พี่แป้กมากเลยนะ
‪- โลล่า ‪- ไม่ตลกนะ
‪ไม่เจ๋งเลยพวก
‪ขอพูดให้จบก่อนได้ไหม
‪บางครั้งคนเราก็ล้มเหลวนะ แม้แต่ฉัน
‪เราอยากให้นายรู้ว่าเราคุยกันเรื่องนั้นแล้ว
‪และพรุ่งนี้เราจะช่วยนายสร้างเมืองใหม่
‪จริงเหรอ พวกเธอเจ๋งที่สุดเลย
‪แน่นอนอยู่แล้ว พวกเขาคือลาวด์นะ
‪พ่อว่าประชาชนจะยกโทษให้ผมไหม
‪เท่าที่พ่อรู้จักประชาชนของเรา ‪พวกเขาไม่เจ้าคิดเจ้าแค้นหรอก
‪ดยุกกลับไป! ดยุกกลับไป!
‪- เราสูญเสียทุกอย่าง ‪- ไปให้พ้น!
‪ไปจากทะเลสาบของเรา
‪พวกเขาแค่ระบายอารมณ์น่ะ
‪- เดี๋ยวพวกเขาก็คิดได้ ‪- ให้เวลาพวกเขาหน่อยนะ
‪ไม่ พวกเขาพูดถูก
‪ฝ่าบาท ไม่ ขอร้องล่ะ
‪ฉันไม่คู่ควรกับการเป็นดยุก
‪เรากลับบ้านกันได้รึยัง
‪ลาก่อน บ๊ายบาย
‪ฉันไม่อยากให้คนที่ไม่ควรเห็นสิ่งนี้ต้องเห็นมัน
‪เอาละแอ็กกี้ที่รัก ‪ถึงเวลาที่ฉันจะเติมเต็มโชคชะตาของฉันแล้ว
‪เฮือก เป็นไปไม่ได้ ‪ยายแก่แอ็กกี้หักหลังพวกเรา!
‪เพื่อนๆ ที่รักของฉัน เป็นเพราะพวกคุณ ‪พวกลาวด์จะจากไปตลอดกาลแล้ว
‪เยี่ยมไปเลย!
‪ดีใจที่มันจบซะที กลับบ้านกันเถอะ
‪โทษที เกือบลืมบอกเลย
‪ก่อนที่พวกลาวด์จะเผ่นไป
‪พวกเขาขอให้แต่งตั้งฉันเป็นดัชเชส
‪ฉันแบบว่า "ฉันเหรอ อะไรนะ"
‪พวกเขาบอกว่า "ใช่ ถูกเผง คุณเหมาะสุดแล้ว"
‪น่าอายจริงๆ แต่ฉันจะปฏิเสธได้ยังไง
‪งั้นมาเริ่มกันเลยดีกว่า ‪ทรัมเป็ต เสื้อคลุม ความเคารพ
‪มอแร็ก นี่ไม่ใช่…
‪ด้วยอำนาจที่มีอยู่ในตัวฉัน นู่นนี่นั่น
‪แองกัสขอแต่งตั้งให้ฉันเป็นดัชเชสแห่งล็อคลาวด์
‪คุณทำแบบนี้ไม่ได้
‪เงียบไปเลยไอ้เบื๊อก
‪โอ๊ย ชักช้าอยู่ได้
‪ดัชเชส ดัชเชส
‪ไม่
‪พวกลาวด์ไม่ได้ขอแบบนั้นเลย
‪ผมก็อยู่ที่นั่น พวกเขาไม่เคยมอบมงกุฎให้คุณ
‪แองกัสเป็นคนซื่อตรงยิ่งกว่าอะไรดี ‪จริงเหรอมอแร็ก
‪รู้อะไรไหม ฉันอาจโกหกก็ได้
‪แต่จะสนทำไม
‪มีความผิดตามที่ถูกกล่าวหา!
‪ประชาชนของเราสมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่า ‪คนโกหกและหัวขโมย
‪เราจะไม่ทน! คนหลอกลวง!
‪ดีมาก ฉันพยายามทำดีด้วยแล้วนะ
‪ทีนี้ฉันจะทำตามวิธีของฉันแล้วละ
‪เราเคยวิ่งหนีออกจากห้างหลายห้าง ‪แต่ไม่เคยต้องหนีออกจากประเทศ
‪ฉันยังไม่ได้บอกลาสกอตต์เลย
‪ลีลา
‪ลูซิลด้วย
‪- นี่ ลูซ ดูเหมือนเธอจะมีโอกาสแล้วละ ‪- เฮือก
‪ญาติ
‪ลูซิล
‪ข้ามาพร้อมกับข่าวหมองหม่น
‪ของชอบเลย
‪ไม่ใช่ครั้งนี้ ลูซี่
‪มอแร็กขโมยมงกุฎจากครอบครัวเรา ‪และแต่งตั้งตัวเองเป็นดัชเชส
‪- หยาบคาย ‪- อะไรนะ
‪ชั่วร้ายมาก
‪หล่อนทำแบบนั้นไม่ได้
‪นึกแล้วเชียวว่ามอแร็กไว้ใจไม่ได้
‪แต่ฉันดันไว้ใจหล่อน
‪ข้าเกรงว่ามันจะแย่ลง
‪มันแหงอยู่แล้ว
‪มอแร็กกำลังใช้มังกร ‪ขับไล่ประชาชนแห่งล็อคลาวด์
‪- อะไรนะ ‪- ยังไง
‪ด้วยศิลามณีมังกรโบราณ ‪มันเปลี่ยนมังกรที่ดีให้ร้ายได้
‪เดี๋ยวนะ การขี่มังกรของฉัน
‪มิน่าฉันถึงควบคุมลีลาไม่ได้ ‪มันอยู่ภายใต้อำนาจของมอแร็ก
‪แปลว่ามอแร็กเป็นคนทำลายหมู่บ้าน ไม่ใช่พี่
‪แต่ฉันก็ยังผิดอยู่ดี
‪ฉันอยากเป็นดยุกมาก ‪เลยปล่อยให้มอแร็กหลอกฉัน
‪และตอนนี้คนพวกนั้นกำลังจะเสียบ้านไป
‪ฉันต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว
‪ไม่ เราจะช่วยกัน
‪นายช่วยพวกเราเสมอ
‪ครั้งนี้ เราจะช่วยนาย
‪ระวังนะ
‪เร็วเข้า มาเร็ว ทางนี้
‪- แองกัส ‪- ให้ตายเถอะ ปี่สกอต
‪ฝ่าบาท สาวๆ
‪คุณกลับมาแล้ว แต่เกรงว่า ‪ตอนนี้มอแร็กจะบ้าหลุดโลกไปแล้ว
‪เรารู้ และเรามีแผน ‪ที่จะเอาคทานั่นมาและกอบกู้หมู่บ้าน
‪ฉันว่าวันแรกในฐานะดัชเชส ‪ประสบความสำเร็จสุดๆ ไปเลย
‪ในที่สุดก็สงบสุขซะที
‪- ทดสอบ หนึ่ง สอง สาม ‪- อะไรน่ะ
‪มาเริ่มการแสดงกันเลย
‪พวกลาวด์!
‪- ผมไม่เข้าใจสุดๆ ‪- เรือ มงกุฎ แขนมีกล้าม
‪แล้วก็อึหน้ายิ้ม เลนี่พยายามจะบอกอะไรเรา
‪เรือไป บ๊ายบาย
‪เด็กๆ!
‪- กราบขวา ‪- มันหมายความว่าไง
‪ผมไม่รู้
‪นึกว่าจัดการพวกแกเรียบร้อยแล้วซะอีก
‪โผล่หัวออกมานะ ‪เจ้าพวกหน้าโง่ตัวเตี้ยน่าสมเพช
‪(ปรบมือ - รัวกลอง - โห่ร้อง)
‪โอเค
‪ปฏิบัติการ "เอาคทาคืนมาจากมอแร็ก ‪และกอบกู้หมู่บ้านก่อนสายเกินไป
‪และคิดชื่อปฏิบัติการนี้ให้สั้นลง" เริ่มแล้ว!
‪ลูแอน ตาเธอแล้ว
‪กาลครั้งหนึ่งมีดัชเชสชื่อมอแร็ก ‪ผมเธอมีกลิ่นเหมือนผ้าถูพื้น
‪ตอนที่เธอขโมยมงกุฎ ทุกคนขมวดคิ้ว
‪เพราะตอนนี้ผู้ปกครองของพวกเขาคือถุงอึ
‪มาเลย เจอพลังเสียงหน่อย
‪ระวัง
‪เลนี่ เอาเลย!
‪เย่
‪ตาฉัน
‪การฟอกฟันขาวนี่คุ้มค่าจริงๆ
‪โทษที
‪- ลูซี่ เธอรู้ว่าต้องทำยังไง ‪- มอแร็ก แน่จริงก็จับฉันให้ได้
‪ข้ามาช่วยแล้ว
‪ฉันเกือบตายไปแล้ว อาจจะคราวหน้า
‪พ่นไฟเลย!
‪แองกัส เกิดอะไรขึ้น
‪- คุณลาวด์ที่รัก มันบ้ามากครับ ‪- เด็กๆ อยู่ไหน
‪กำลังสู้กับมังกรพ่นไฟอยู่ครับ
‪- ทางนี้ ‪- เดี๋ยวก่อน ผมยังไม่พร้อม
‪ตอนนี้พร้อมแล้ว
‪ให้ตายเถอะ ปี่สกอต
‪อย่างนั้นแหละลูซ มาเรื่อยๆ
‪เอาละนะ ตาฉันแล้ว ฉันต้องทำได้
‪เจ๋ง ฉันอยู่บนมังกรแล้ว
‪ฉันอยู่บนมังกร!
‪ใจเย็นๆ นะ
‪พ่นไฟ!
‪- แก! ‪- คุณหนีไม่รอดหรอก
‪- ปล่อยนะ ‪- ไม่มีวัน
‪- คุณขโมยมันไป ‪- ของฉัน!
‪ลินคอล์นต้องการให้เราช่วย ‪เราต้องไปตามคนอื่นมา
‪สั่งขอสั่งให้แกปล่อย
‪สั่งเหรอ เป็นเพราะอย่างนี้ใช่ไหม ‪เพราะอำนาจ
‪ไม่ใช่ แต่มงกุฎนี้จะรับประกัน ‪ว่าพวกลาวด์จะไม่มารบกวนฉันอีก
‪ไม่อยากรบกวนคุณนะ แต่…
‪ลินคอล์น
‪เรามาแล้ว!
‪แม่เจ้า!
‪- เขาอยู่นั่น ‪- ลูกแม่!
‪เรามาแล้ว น้องชาย ไม่ต้องห่วง
‪ไม่นะ ลีลา
‪แกทำให้มันเละเทะจริงๆ
‪แกน่าจะล่องเรือหนีไปซะตอนที่ยังมีโอกาส
‪ทีนี้ก็เตรียมสิ้นเสียงกันได้แล้ว
‪ยิง!
‪ไม่!
‪หยุดนะ!
‪ลินคอล์น
‪อยากได้มงกุฎมากใช่ไหม มาเอาไปสิ
‪- ไม่! ‪- อย่าทำแบบนี้!
‪ลีลา
‪- ลินคอล์น ‪- ทำยังไงกันดี
‪ไม่ต้องตื่นตระหนก อย่าตื่นตระหนก
‪น่าเสียดายจริงๆ ไม่มีที่ให้หนีแล้ว
‪นี่ไม่ใช่วิธีที่จะได้สิ่งที่คุณต้องการนะ
‪คุณไปขอโทษทุกคนก็ได้
‪ใช่ ก็ได้แหละ
‪ถ้าฉันโง่นะ
‪ทีนี้ก็เอามงกุฎมาให้ฉันซะ!
‪ไม่มีวัน มอแร็ก
‪ต้องเรียก "ดัชเชส" ต่างหาก
‪คุณจะมีมงกุฎสักกี่องค์ก็ได้ ‪แต่คุณจะไม่มีวันเป็นดัชเชสได้
‪แกก็จะไม่มีวันเป็นคนพิเศษ
‪เป็นได้แค่ลินคอล์น ลาวด์ที่จืดชืดน่าเบื่อ
‪อยู่ในเงามืดของพี่น้องของแกเสมอ ‪นั่นคือที่ที่เหมาะกับแก
‪คุณคิดผิดแล้ว
‪ผมเป็นยอดนักมายากลรุ่นจิ๋วลำดับห้าในรอยัลวู้ดส์
‪อะไรนะ
‪นี่คือเวทมนตร์อะไร
‪พอได้แล้ว!
‪เลิกเล่นกลได้แล้ว!
‪ยกเว้นกลเดียว แต่นแต๊น!
‪มังกร กำจัดเจ้าโง่นี่แล้วเอามงกุฎมาให้ฉัน!
‪อะไรกัน
‪แย่แล้ว
‪ลีลา
‪แผนสำรอง
‪เราทำได้! เจ๋งไปเลยลิลี่
‪ฉันก็แค่ต้องการความเงียบสงบเท่านั้นเอง
‪- และฉันต้องได้มันมา เอามงกุฎมา ‪- ปล่อยนะ
‪ลินคอล์น!
‪พี่มาช่วยแล้วลิล!
‪เดี๋ยว อะไรน่ะ
‪ลีลา
‪เด็กดี
‪ช้าๆ หน่อยริต้า
‪ระวังนะที่รัก
‪ลิลี่ขี่มังกร!
‪ปล่อยฉันนะเจ้าสัตว์ร้ายชวนสยอง
‪- สุดยอดเลย ‪- เยี่ยมมาก ลินค์กับลิลี่
‪ลูกแม่
‪ลีลา ขอบคุณมากจริงๆ
‪เยี่ยมไปเลยลินคอล์น
‪เรารักแกนะลีลา
‪ใครเป็นเด็กดีเอ่ย
‪แด่ครอบครัวลาวด์! ที่ช่วยกอบกู้บ้านเรา!
‪แด่ลินคอล์น ผู้ที่ประวัติศาสตร์จะจดจำว่า ‪ว่าเป็นผู้ที่ดังกึกก้องที่สุดของตระกูลลาวด์
‪ขอโทษที่เราสงสัยในตัวท่านนะ
‪ดยุกลาวด์ฮู่! ดยุกลาวด์ฮ่า! ดยุกลาวด์โฮ่ๆๆ!
‪ดยุกของเรากลับมาแล้ว
‪รออะไรอยู่ล่ะลินค์ สวมมงกุฎซะสิ
‪ถ้าพี่ไม่สวม ฉันจะสวมเองนะ
‪ตั้งแต่เรามาที่นี่ ‪ผมก็อยากได้มงกุฎนี้มากกว่าอะไร
‪ผมคิดว่าถ้าผมมีมัน ‪ผมจะเป็นคนพิเศษเหมือนพี่น้องของผม
‪ตอนที่ผมสวมมัน
‪ผมสนแค่ว่ามันจะทำอะไรให้ผม ‪ไม่ใช่ผมทำอะไรให้พวกคุณได้บ้าง
‪ผมขอโทษที่เห็นแก่ตัว
‪ประเด็นคือมีคนคอยบอกผมเสมอ ‪ว่าการสวมมงกุฎหมายความว่าอะไร
‪แต่ผมไม่ยอมฟัง ต้องขอโทษด้วยนะครับ
‪นั่นคือเหตุผลที่มีเพียงคนเดียวที่สมควรสวมมงกุฎนี้
‪- แองกัส ด้วยอำนาจที่มีอยู่ในตัวผม… ‪- พ่อหนุ่ม ไม่
‪- โดยราชวงศ์ลาวด์… ‪- ผมทำไม่ได้
‪ผมขอแต่งตั้งให้คุณเป็นดยุกแห่งล็อคลาวด์
‪ไม่ได้หรอก ผมเป็นแค่คนดูแลสวนธรรมดาๆ
‪- คุณเป็นมากกว่านั้นมาก ‪- คุณเป็นเหมือนครอบครัว
‪คุณอยู่เคียงข้างพวกเราเสมอ
‪ประชาชนพูดแล้วแองกัส
‪ท่านดยุก!
‪- น่าทึ่งมาก ‪- ครอบครัวเรา
‪โย่ ญาติ!
‪ผีอีก 12 ตัว ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไรจริง…
‪ข้าไม่เคยเห็นใครคู่ควรแก่การเป็นดยุกเท่านี้เลย
‪เพราะท่านคือผู้ดูแลบ้านของเรา ‪และเราทุกคนอย่างแท้จริง
‪ขอบพระทัยท่านดยุก
‪ให้ตายเถอะ ปี่สกอต
‪- ดยุก แล้วร้านขายปลาของผมล่ะ ‪- แล้วร้านมันฝรั่งทอดของฉันล่ะ
‪แล้วเธอล่ะ
‪แย่แล้ว
‪ปล่อยฉันนะเจ้าสัตว์ร้าย
‪มังกรคือผู้พิทักษ์ทะเลสาบที่แท้จริง
‪มันจะตัดสินชะตากรรมของมอแร็ก
‪แกนั่นแหละที่ดูโง่ เจ้างั่งต่ำช้าน่ารังเกียจ
‪แกมอบความสงบสุขให้ฉัน
‪อะไรน่ะ ไม่นะ ไม่!
‪ลินคอล์น ที่พี่มอบมงกุฎให้แองกัสน่ะเจ๋งสุดๆ เลย
‪นายเป็นคนดีนะพวก
‪ใช่
‪แต่เรื่องที่นายบอกว่ารู้สึกไม่เป็นคนพิเศษ
‪มันคืออะไรเหรอ
‪พวกเธอทุกคนเก่งทุกอย่างเลย
‪ได้ถ้วยรางวัล ได้ถ่ายรูป และ…
‪ฉันก็อยากเป็นคนพิเศษเหมือนกัน
‪ลินคอล์น พี่พิเศษนะ
‪จริงเหรอ
‪ใช่ เหมือนที่แองกัสดูแลทุกคนในล็อคลาวด์ไง
‪นายดูแลพวกเรา
‪ทุกวันเลยพวก
‪จริงๆ นะ
‪นายถึงได้เป็นน้องชายที่พิเศษที่สุดในโลกไง
‪- สุดๆ เลย ‪- ใช่แล้ว
‪- ใช่เลย ‪- ไม่ต้องสงสัยเลย
‪ฉันเก่งเรื่องนั้น
‪หนูรักพี่ ลินคอล์น
‪ความรู้สึกแสนอบอุ่น
‪ฉันค้นหาไปทั่วทุกแห่ง
‪ค้นหาที่ที่เหมาะกับฉัน
‪พยายามหาทางกลับบ้าน
‪ไปยังดินแดนที่ฉันร้องเพลงของตัวเองได้
‪ถูกมองข้ามและถูกบดบัง
‪ฉันจะโดดเด่นได้ยังไง
‪บางทีตอนนี้ฉันอาจจะอยู่ที่ฝั่งนี้ของทะเลได้
‪โดยมีครอบครัวฉันยืนอยู่เคียงข้างฉัน
‪พวกเขาอาจเป็นกุญแจสำคัญ
‪ฉันจะหาสายสัมพันธ์ของฉัน
‪และทิศทางใหม่ที่เป็นของฉันคนเดียวได้ไหม
‪มองย้อนกลับไปที่ภาพสะท้อนของตัวเอง
‪ด้วยความรักและเสน่หา
‪ตอนนี้ฉันรู้แล้ว
‪ฉันจะหาทางกลับบ้านได้เสมอ
‪- ถ่ายมุมสวยของฉันนะ ‪- สมองเป็นของ…
‪ผมจะคิดถึงคุณนะพ่อหนุ่ม
‪ถ้าต้องการคำแนะนำอะไรเกี่ยวกับดยุก ‪โทรหาผมได้นะ
‪ได้เลย ยังไงคุณก็เป็นคนช่างวางแผนอยู่แล้ว
‪อยู่ระหว่างจดสิทธิบัตร
‪- ขอบคุณ ‪- บาย เราจะเขียนจดหมายมา
‪ลาก่อน!
‪เป็นวันหยุดที่เราจะไม่มีวันลืมเลย
‪- ถูกต้อง ‪- สุดๆ
‪ลาก่อนแฟนๆ ที่รัก ‪พยายามอย่าคิดถึงฉันมากเกินไปนะ
‪สกอตแลนด์! ในที่สุด!
‪ขอโทษนะครับ ‪ผมกำลังตามหาผู้หญิงชื่อลอรี่ ลาวด์
‪พอจะรู้ไหมครับว่าเธออยู่ไหน
‪ไม่!
‪- ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะเพื่อน ‪- ขอบใจนะไคลด์
‪ใส่อบเชยในปริมาณที่พอดีเป๊ะ
‪ไปกันเถอะ
‪และค้นหาว่าอะไรอยู่ในตัวเรา
‪ไปด้วยกันเถอะ ไปด้วยกัน
‪บางครั้งอะไรๆ ก็ไม่เป็นไปตามแผน
‪แต่สิ่งดีๆ จะเกิดขึ้นเมื่อเราลองเสี่ยง
‪ฉันไม่อยากเสียเวลาไปแสดงหน้าแถว
‪คุณไม่มีทางรู้ว่าจะเจออะไร
‪ไปกันเถอะ
‪และค้นหาว่าอะไรอยู่ในตัวเรา
‪ไปด้วยกันเถอะ ไปกันเถอะ
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล