Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
அறிவும் அமைதியும் கொண்டவரே
உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா...
நம்மிடம் எல்லாம் இருந்தபோது?
நீங்கள் கனவு கண்டீர்களா...
அதையெல்லாம் விட்டுச் செல்வோம் என்று?
நீங்கள் அழைத்துச் சென்றீர்கள்...
அது எப்படி ஆரம்பித்தது.
சிவிடெல் எஜியோஃபோர் என்பவரால் சொல்லப்பட்டது
அத்தினா : யானைகளின் ராணி
புயலால் நிரப்பப்பட்ட ஒரு நீர்ச்சுனையின் அருகில் நம்முடைய கதை ஆரம்பிக்கிறது
இங்குள்ள கூட்டங்களில் உலகின் கடைசி மிகப்பெரிய கொம்பர்கள் கூட்டமும் உள்ளது.
ஆப்பிரிக்கா முழுவதும் பரவியிருந்த ஒரு மகத்தான பரம்பரையில் வந்தவர்கள்.
அவர்களின் இராணிதான் அத்தீனா.
அவள் 50 வயதான இராணி அவளுடைய மொத்தக் குடும்பத்தின் தலைவி.
நம்மைப் போலவே அவளுக்கும் அக்கம்பக்கத்தினர் இருந்தனர்.
மேலும் இது அவர்களின் கதையும்கூட.
அவளுடைய குடும்பத்தில் பெண் உறவினர்களும் அவர்களுடைய குட்டிகளும் இருந்தன.
அந்த குட்டிகள் சகோதர, சகோதரிகள் போல நெருங்கிப் பழகினார்கள்.
அத்தீனாவின் குடும்பம், அவளுடைய அனுபவம் மற்றும் அறிவையே நம்பி இருந்தார்கள்,
அவர்கள் உயிர்வாழத் தேவையான முடிவுகளை அவள் எடுப்பாள்.
அவளுடைய சமீபத்திய மகள், பிரின்ஸெஸுக்கு ஒரு வயது ஆகிறது.
அவள் அம்மாவைப்போலவே அமைதியானவள்.
அப்புறம், வேவே இருக்கிறான்,
அந்தக் கூட்டத்தின் வால் பையன்.
அவன் எப்போதும் பிரின்ஸெசுடன் நட்புடன் இருக்க முயலுகிறான்.
ஆனால் கடும் முயற்சி செய்தாலும் அடிக்கடி வம்பில் மாட்டிக்கொள்கிறான்.
ஒரு பையன் என்பதால், பதின்ம வயது வரும்வரை வேவே அந்தக் குடும்பத்துடன் இருப்பான்.
அதன்பின், ஆண்கள் மட்டுமே உள்ள கூட்டத்துடன் சேர்ந்து விடுவான்.
அந்தக் குடும்பத்தின் புதிய குழந்தை மிமி.
புயலின்போது அவள் பிறந்தாள்.
வாழ்நாள் பூராவும் கற்றுக்கொள்வதில், அது அவளுக்கு முதல்நாள்.
அடுத்த இரண்டு வருடங்களுக்கு அவளுக்குத் தாய்ப்பால் மட்டுமே உணவாக இருக்கும்.
அவள் தாய் மாலா, ஐந்து வருடங்களுக்கு ஒருமுறைதான் குட்டி போடுவாள் என்பதால்,
ஒவ்வொரு குட்டியும் மிக அருமையானதாகிறது.
மாலாதான் அவளுக்கு பாலூட்டுகிறாள் என்றாலும்,
மிமி எல்லோராலும் போற்றப்படுகிறாள்,
ஏனெனில், ஒரு யானைக் குட்டியை வளர்க்க ஒரு கூட்டமே செயல்பட வேண்டும்.
இது அத்தீனாவின் சாம்ராஜ்யம்.
இப்போதைக்கு அவர்களுக்குத் தேவையானது எல்லாமே உள்ளது.
தினமும் அவளுடைய குடும்பத்தைப் பிரதான நீர்ச்சுனைக்கு கூட்டி வருவாள்,
அக்கம்பக்கத்தாருக்கு அது கொஞ்சம் தொந்திரவுதான்.
ஆனால் அவர்களுக்கு யானைகள் வேண்டும்
ஏனெனில் அவர்கள்தான் சுனையை உருவாக்கி, இப்போது திறந்து வைத்திருக்கிறார்கள்.
ஆனால் தவளைகளுக்கு நீர்ச்சுனை கட்டுவது முடியவே முடியாதது போல் உள்ளது.
அந்தக் குடும்பத்தின் அக்கம்பக்கத்தார் யானையின் நக உயரத்தில் உள்ளனர்.
ஏதோ ஒரு வழியில் அவர்கள் அந்த பிரம்மாண்ட நண்பர்களைச் சார்ந்து உள்ளார்கள்.
நீர்ச்சுனைதான் அவர்கள் எல்லோருக்கும் வீடுபோல.
ஆனால் சூரியன் உதயமான தருணத்திலிருந்து,
அது சுருங்க ஆரம்பிக்கிறது.
ஆகையால், குடும்பத்தை வளர்க்க போட்டி ஆரம்பிக்கிறது.
பெரிய தவளைதான் உடனடியாக வேலையில் இறங்குகிறது
விரைவிலேயே தவளைக் குஞ்சுகள் உருவாகும்.
கீழே உள்ள கில்லி மீன்களுக்குத் தெரியாது,
அத்தீனாவின் குடும்பம் அவர்களுக்கு எப்படி அல்லது எப்போது உதவி செய்வார்களென்று.
இப்போதைக்கு அவர்கள் காதலிப்பதிலேயே கவனம் செலுத்துவார்கள்.
ஒவ்வொரு முறையும் ஆண், பெண்ணைக் கட்டிப் பிடிக்கும்போதும், அவள் முட்டையிடுவாள்...
பின்னர் புதைத்து வைப்பாள்.
இரவு வந்துவிட்டால், மிகவும் எச்சரிக்கை வேண்டுமென்று அத்தீனாவுக்குத் தெரியும்.
வேவேயையும் மிமியையும் நன்கு பாதுகாக்க அவளுடைய குடும்பம் நின்றபடி தூங்குவார்கள்.
ஆனால் அக்கம்பக்கத்தார் சிலருக்கு,
கேளிக்கை இப்போதுதான் ஆரம்பம்.
ஒரு நுரைத் தவளையாக இருந்தால், ஒரே ஒரு துணை போதவே போதாது.
அவள் பெரிய கூட்டத்தையே நுரை விருந்துக்கு அழைப்பாள்.
அத்தீனாவின் நீர்ச்சுனையில், அந்தப் பருவத்தின் முதல் நிகழ்வு அதுதான்.
ஆண்கள் கிளப்பும் நுரையில் அவள் முட்டையிடுவாள்,
அவை, உள்ளே பாதுகாப்பாக வளரும்.
மேலே, எகிப்திய வாத்து ஒரு படி முன்னே போய்விட்டது.
சில வாரங்களுக்கு முன்பே அவள் முட்டையிட்டுவிட்டாள்.
அவளுடைய குஞ்சுகள் பறப்பதற்கு இன்னும் இரண்டு மாதங்கள் ஆகும்.
அதுவரை நீர்ச்சுனைதான் அவர்களுடைய வீடு.
மிமி ரொம்பவும் குட்டியாக இருப்பதால், அத்தீனா நீரைவிட்டுத் தள்ளி செல்லமாட்டாள்.
புதிய குட்டி, எடையைக்கூட்டி, உறுதியாக வளரும்வரை அவள் எச்சரிக்கையாக இருப்பாள்.
வேவே, அவனைவிட சிறிய குட்டியை அப்போதுதான் முதலில் பார்க்கிறான்,
நட்போடு பழக மிகவும் முயற்சி செய்கிறான்.
சில பறவைகள் கூடுகள் கட்ட ஆரம்பிக்கும்போது,
ஒரு சில முடிக்கும் தறுவாயில் உள்ளன.
நுரைத் தவளைகளுக்கு அது ஒரு நீண்ட இரவு,
அவர்கள் களைப்படையத் தொடங்குகிறார்கள்.
ஆனால் ஒரு ஆளுக்கு மட்டும் ஓசி சவாரி கிடைக்கிறது.
சில சமயம் ஒரு நுரைத் தவளை ஏமாந்தும் விடுகிறது,
அதற்குப் பிடித்ததோ இல்லையோ.
நுரைத் தவளை வெயிலில் சந்தோஷமாக உட்கார்ந்திருக்கிறது.
ஆனால் வெயிலால் குட்டிகளின் தோல் பாதிக்கப்படும்
என்பதால், வேவே, மிமிக்கு நல்ல நிழலைக் காண்பிக்கிறான்.
வாழ்க்கை எளிதாக இருக்கும் வேளையில்,
அத்தீனா, தானும் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டு, குட்டிகளையும் ஓய்வெடுக்க அனுமதிக்கிறது.
ஆனால், வேவேயால் வெகு நேரம் சும்மா இருக்க முடியவில்லை.
மிமி பிறந்ததிலிருந்தே உற்சாகமாக உள்ளான்
அதனால் தன் புதிய தோழியை விளையாட எழுப்ப முயற்சிக்கிறான்.
மிமி முடியும்போது ஓய்வு எடுக்க வேண்டும்.
அவளுடைய குடும்பத்தோடு ஈடு கொடுக்க அவள் இன்னும் திடமாக வேண்டும்.
தாய் வாத்து தனது குஞ்சுகளை நீர்ச்சுனைக்கு அருகில் கொண்டு செல்ல விரும்புகிறது.
அவைகளுக்கும் அதுதான் முதல் நாள்.
மிகவும் களைப்பான இரவுக்குப்பின் அவைகளும் அவசரப்படவில்லை.
மேலும், அவள் கூட்டிபோவது, நம்பிக்கையோடு குதிப்பதற்கு.
அவைகளுக்கு மனம் அலைபாய்கிறது
ஒன்றாகச் சேர்ந்து இருப்பதா அல்லது பெற்றோர்களுடன் சேருவதா என்று.
ஒரு குஞ்சு குதித்தால் மற்றவைகளுக்கும் புரிந்து விடும்
அதாவது பெற்றோர்களுடன் சேர்ந்து இருந்தால் மட்டுமே உயிர்வாழ முடியும் என்பது.
எல்லாக் குடும்பத்திலும் ஒருவர் எப்போதும் கடைசியாகவும் தாமதமாகவும் இருப்பார்.
அவனை நாம் ஸ்டீஃபென் என்போம்.
பெற்றோர்கள், குஞ்சுகள் தங்களுடன் வருவார்கள் என்று நம்புவார்கள்,
அதனால், ஸ்டீஃபென் பின்னால் தங்கி விட்டது அவைகளுக்குத் தெரியாது.
சில சமயம் தாமதமாக வருபவர்கள் அதிர்ஷ்டசாலிகளாக இருப்பார்கள்.
ராஜ்ஜீயத்தைப் பற்றிய அத்தீனாவின் அறிவு
பல நூற்றாண்டுகளாக தாயிடமிருந்து மகளுக்கு வருவது.
ஒரு தலைவியாக அவளுடைய தந்தங்கள் மிகப் பெரியவை.
அதில் உள்ள வெட்டுக்குறி புல், கொடிகளை பல ஆண்டுகளாக வெட்டியதால் வந்தவை.
அவளுக்கு மிகவும் பிடித்த கொடிகள் ஒவ்வொரு வருடமும் சில நாட்களுக்குத்தான் பூக்கும்.
அவைகள் எங்கே உள்ளன என்று அவளுக்குத் தெரியும்.
ஒரு விருந்து உண்ணப்போகிறோம் என்ற உணர்வில் அவர்கள் செல்லும்போது
கீழே என்ன நடக்கிறது என்று அவர்களுக்குத் தெரியாது,
அதனால், அக்கம்பக்கத்தார்கள் தாங்களாகவே ஒதுங்க வேண்டும்.
பச்சோந்திகள் தங்களுடைய உருமாறும் தன்மையைத்தான் பாதுகாப்பிற்கு நம்புகின்றன.
ஆனால் சில சமயம் அசையாமல் இருந்து பின்புலத்தோடு ஒட்டி இருப்பது கூட
மிக மோசமான முடிவாக இருக்கலாம்.
அவள் மிகவும் பயந்து விட்டாள்
எப்போதாவது ஒரு பச்சோந்தி பயப்படுவதுபோல.
அத்தீனாவின் குடும்பத்திற்கு,
பசுமைப் பருவத்தில் அமையும் வாழ்க்கை ஒரு மிருதுவான வாழ்வலையாக உள்ளது.
சூடு ஏறும் வரை அவர்கள் உணவருந்த அவள் அனுமதிப்பாள்
பின்னர் நீர் அருந்த அழைத்துச் செல்வாள்.
புயலடித்து நான்கு நாட்கள்தான் ஆகின்றன,
அதற்குள் நுரைத் தவளைகளின் கூடுகள் சூரிய வெப்பத்தில் கெட்டியாகி விட்டன.
அவைகள் தயாராகிவிட்டன.
அடுத்த சில வாரங்களுக்கு தவளையின் குஞ்சுகளுக்கு நீர்ச்சுனை தான் வீடாகும்.
அவைகளின் வளர்ச்சியைப் பற்றி அத்தீனாவின் குடும்பத்திற்குத் தெரியாது,
ஆனால் தெரியாமல் இருக்காது
கீழே உள்ள கில்லி மீன் மற்றும் உணவு ஆமைகளுக்குத் தெரியும்.
மிகப்பெரிய ஆமையால்தான் அதைத் தொட முடியும்.
அதனுடைய பரிசு, மிருதுவான குஞ்சுகளை உள்ளடக்கிய கேக் ஆகும்.
மிமி தண்ணீருக்குள் போவது அதுவே முதல் தடவை.
அதனால், குறைந்த ஆழத்தில் தொடங்குகிறாள்
யாரும் அவளை ஊக்குவிக்கத் தேவையில்லை.
அத்தீனாவின் குடும்பத்திற்கு இது சொர்க்கம்.
ஆனால், மழை பெய்தாலொழிய, சில வாரங்களிலேயே நீர்ச்சுனைகள் வற்றி விடும்
அப்படி நடந்தால், அந்த இடத்தை விட்டுப் போக வேண்டுமென்று அத்தீனாவுக்குத் தெரியும்.
ஆகையால், நிறைய இருக்கும்போதே அனுபவிக்க வேண்டும்.
பிரின்ஸெஸ் தாயைப் பார்த்து என்ன உண்ண வேண்டும் என்று கற்றுக்கொள்கிறாள்.
ஆனால் குட்டிகள் பால்தான் குடிக்கிறார்கள்,
வேவே, கால்களையும் தும்பிக்கையையும் உபயோகிக்க கற்றுக்கொள்கிறது.
அந்தக் கட்டுப்பாட்டை அடைய அதற்கு பல மாதங்கள் ஆகும்.
ஒரு வறண்ட பருவம் வரப்போகிறது என்று அத்தீனாவுக்குத் தெரியும்.
அதற்குத் தயாராக ஒரே வழி எடையைக் கூட்டிக்கொள்வதுதான்.
அதாவது நிறைய உணவருந்த வேண்டும்.
ஆனால், உள்ளே செல்வது... வெளியே வந்துதான் ஆக வேண்டும்.
சாணி வண்டுகளுக்கு அது கடவுளின் வரப்பிரசாதம்.
செய்தி பல இடங்களில் பரவிவிட்டது.
மற்றவர்களும் அங்கே வருவார்கள்,
அதனால் சாவகாசமாக உண்ண முடியாது.
சாணியை பந்துபோல் உருட்டி அதை சீக்கிரமாக உருட்டிச் சென்றுவிடவேண்டும்
ஏனெனில் கொள்ளைக்காரர்கள் வந்துவிடுவார்கள்.
வெற்றியாளன் இப்போது அவனுடைய உருண்டையை புதைக்க மிருதுவான தரையைக் காணவேண்டும்.
அதன்பின் அமைதியாக உண்ணலாம்.
சாணி வண்டுகளுக்கு உணவளிப்பதோடு,
அந்தப் பகுதியில் அத்தீனாவின் குடும்பம் இலவசமாக தோட்ட வேலை செய்கிறது.
அவர்கள் உண்ணும் விதைகள் பெரும்பாலும் செரிமானம் ஆகாமலேயே வெளி வந்துவிடுகின்றன,
அவைகள் போகுமிடமெல்லாம் உருண்டை உரத்துடன் தெளித்து விட்டுப் போகின்றன.
ஆமை யாருக்கோ காத்திருக்கிறது
அது மனதில் நினைப்பது நடக்க இப்போது முடிந்தவரை உணவு உண்ண வேண்டும்.
மழைக்கான அறிகுறி எதுவும் இல்லாமல், ஒவ்வொரு நாளும் சூடேறுவதால் எல்லோருக்கும் எரிச்சல்.
யானைகள் உள்ளே வரும்போது, இங்கே ஒரு இளம் குடும்பம்,
வாத்துக்கள் பாதுகாப்பான தூரத்திற்கு செல்ல வேண்டும்.
தண்ணீரின் அளவு குறைவதோடு தாகத்துடன் யானைக் கூட்டம் வருவதால்,
அது கொஞ்சம் கடினம்தான்.
முரட்டு ஆளோடு சண்டைபோடக் கூடாது என்று அவைகளுக்குத் தெரியும்.
அதனால் பெருமையாக இருக்க ஒரு புறாவோடு சண்டை போடுகிறது.
மீண்டும் ஸ்டீஃபென் தாமதமாகக் கிளம்புகிறது.
அதை விட்டுப் போய்விட்டார்கள்.
இப்போது அதற்கு வழி தெரியவில்லை.
ஆமைக்கு நல்ல காலம்.
ஒரு பெண் ஆமை நீர் அருந்த வந்து கொண்டிருக்கிறது.
அந்தப் பெண்ணை எளிதாக மடக்கலாம்.
ஆனால் அவளை ஈர்க்க, அவளுக்கு இணையாகத் தனக்கு சக்தி உள்ளதை நிரூபிக்க வேண்டும்.
அதற்கு நடக்க வேண்டும்.
நீண்ட நடை பயணம்.
ஸ்டீஃபென் இம்மாதிரி விலங்குகளைப் பார்த்ததேயில்லை.
ஆனால் அவன் இதையெல்லாம் கற்றுக்கொள்வான்
அவனது குடும்பத்தோடு மீண்டும் இணைய வேண்டும் என்றால்.
கடைசியாகவும் தாமதமாகவும் இருந்ததிலிருந்து,
ஸ்டீஃபென் இப்போது தொலைந்து போனாலும் அதிர்ஷ்டக்காரனாக முன்னேறி விட்டான்.
புல்வெளிகள் காய்ந்து போகத் தொடங்கும்போது சில அக்கம்பக்கத்தார் வருவார்கள்
உணவு கிடைக்குமே.
வண்டுண்ணிகள் சில நாட்களுக்கு அத்தீனா குடும்பத்தோடு இணைகிறார்கள்
அந்தப் பகுதியின் வெட்டுக்கிளிகள் சுவையாக இருக்கும்போது.
அந்தக் குடும்பம் அவைகளை வெளிக் கொண்டுவருவதை நம்புகிறார்கள்.
வெட்டுக்கிளிகள் இருக்கும் வரை இந்த நட்பு தொடரும்.
எல்லாம் உண்டு முடித்தபின் பறவைகள் சென்றுவிடும்.
வெட்டுக்கிளிகளைப் பார்த்து ஸ்டீஃபெனுக்கு ஒரே பரவசம்.
அவனுக்கு முடியாமல் இருக்கலாம், ஆனால் ஆசை இருக்கிறது.
கீழே தரை மட்டத்தில் சாணி வண்டு இன்னும் தன்னுடைய வேலையில் இருக்கிறது.
அவன் உருண்டையை முன்னால் தள்ளுவதுபோல் தோன்றினாலும்,
உண்மையில் தலைகீழாக தொங்கிக்கொண்டு, பின்னோக்கித்தான் தள்ளுகிறான்.
எங்கே போகிறோம் என்று தெரியாது, ஆனால் அதைப்பற்றி அவனுக்குக் கவலையில்லை.
அவனுடைய உறுதி அவனைக் காட்டிலும் பெரிது.
உருண்டை தன்னிடம் இருக்கும்போது அதை விட்டுக் கொடுக்க மாட்டான்...
எதிரிகள் எவ்வளவு பெரிதாக இருந்தாலும்.
அத்தீனாக் குழு ஒன்றும் செய்யவில்லை,
ஆனால் அவனுடைய பந்தைத் தள்ளி விட்டார்கள்,
அதனால், சாணி வண்டு அதை மீண்டும் பிடித்துவிட்டது.
மிக அரிதாக அத்தீனா குடும்பம் சில அக்கம்பக்கத்தாரை சந்திக்கிறது.
உணவு ஆமைகள் அவர்கள் வருவதைப் பார்த்து ஓடி ஒளிகின்றன.
பல வாரங்களுக்கு முன் புயல் வந்தது
இப்போது நீரின் ஆழம் வெகுவாகக் குறைந்ததால் ஒளிவதற்குக்கூட இடமில்லை.
கில்லி மீன் கூட தவிக்கிறது.
நீர்ச்சுனைதான் அதன் உலகமாக இருந்தது.
ஆனால் இப்போது நீரின் அளவு குறைந்து விட்டதால், அதன் வாழ்க்கை முடிந்து விடும்.
யானைகூட்டம் முரட்டுத்தனமாக இருப்பதால்,
அவை நசுக்கப்படலாம்.
வெளியே செல்ல முடிபவர்கள் அவசரமாக வெளியேறுகின்றனர்.
அது மற்றவர்களின் கவனத்தை ஈர்க்கிறது.
யானைகள் தொடு உணர்ச்சியால் வாழுகின்றன.
அவைகளின் உணர்ச்சி மிக்க தும்பிக்கைகளாலும் கால்களாலும் புதியனவற்றை ஆராய்கின்றன.
அங்கே எந்த வன்மமும் இல்லை, வெறும் ஆர்வம்தான்.
யானைகள் உலகில் வலுச்சண்டை மிக அரிது.
காளைகளுக்கு இடையில் கூட
ராஜ்ஜியத்தின் உப்பு நக்கும் இடத்திற்கு அவைகள் வரும்போது.
மாறாக ஒருவருக்கொருவர் வணக்கம் செய்கிறார்கள்,
அவரவர் அந்தஸ்தின் அங்கீகாரம்...
பின்னர் பகிர்ந்து கொள்ளல்.
உப்புச் சத்து நிறைந்த மண்ணைத் தோண்டுவதற்கு நிறைய பயிற்சி வேண்டும்.
காலுக்கும் தும்பிக்கைக்கும் இடையே ஒருங்கிணைப்பும் மூச்சுக் கட்டுப்பாடும்.
வேவேக்கு அது பெரிய சவால்.
மிக வேகமாக மூச்சை உள்ளே இழுத்தால், தூசி மூக்குக்குள் போய்விடும்.
தும்மல் வராமலிருக்க அவன் பாடு பட்டுக்கொண்டிருக்கிறான்.
அதிலேயே கவனம் செலுத்துவதால், அவனுடைய நண்பனை மறந்து விடுகிறான்.
மிமிக்கு எப்போதும் பசிக்கிறது,
ஆனால் நீண்ட நேரம் பால் குடிப்பதில்லை.
அப்போதுதான் அதனுடைய பெரிய சகோதரி, மில்லி, உதவிக்கு வருவாள்
வேவேயை தள்ளி நிறுத்தி வைப்பாள்.
மாலாவுக்குத் தேவையான பால் சுரப்பதில்லை
மிமிக்கு எல்லாப் பாலும் வேண்டும்.
நாளின் இறுதியில் எல்லோரும் களைப்படைந்து விட்டார்கள்.
ஸ்டீஃபென் காணவில்லை என்று தாய் வாத்துக்கு இன்னும் தெரியாது.
அந்தப் பகுதி முழுவதும் எல்லா நீர்ச்சுனைகளும் அநேகமாக வறண்டு விட்டன,
அத்தீனா பதட்டப்படுகிறாள்.
இப்போது அவர்கள் கிளம்ப வேண்டுமென்று அவளுக்குத் தெரியும்,
ஆனால் பயணத்திற்கு தேவையான சக்தி மிமிக்கு இல்லை என்பதே அவளுடைய கவலை.
அவளுக்குத் தெரியும், சில சூழ்நிலைகளில் மிமி சோர்ந்து விடும்
எல்லாக் குட்டிகளும் எப்படியோ நடக்கும் போது.
அவளுடைய நண்பர்களுக்குத் தெரியாது அவள் பிரச்சினையில் இருக்கிறாளா
அல்லது களைப்பாய் இருக்கிறாளா என்று.
ஆனால் அத்தீனா "மேலே நடக்கலாம்" என்று உறுமினால்,
எல்லோரும் கேட்க வேண்டும்.
குட்டி யானைக்கு இது மிகவும் பயங்கரமானது
நம்மை விட்டு விட்டுப் போய் விடுவார்களோ என்ற பயத்தைவிட.
பருவ மாறுதல் வருவதை அத்தீனா மட்டும் உணர்ந்தாள் என்பதல்ல.
பெரிய தவளையின் புதிய குஞ்சுகளுக்கு கால்கள் முளைத்துவிட்டன
இப்போது தண்ணீரை விட்டுச் சென்று நிலத்தில் புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்க வேண்டும்.
அதிர்ஷ்டவசமாக, அவைகளின் எலும்புகள் இன்னும் மிருதுவாகவே உள்ளன.
ஆனாலும் மூன்று டன் எடையுள்ள யானையோடு மோத அவைகள் தயாராக இல்லை.
அத்தீனா இன்னும் வறண்ட பருவ சரணாலயத்திற்கு போகத் தொடங்கவில்லை
ஏனெனில் மிமி இன்னும் சிரமப்படுகிறாள்.
அவளுக்கு அவளது அம்மாவின் ஊக்கம் தேவை.
ஆனால் வறண்ட பருவம் வரப்போவதால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது.
சில நேரங்களில் இயற்கையும் கருணை காட்டும்
தான் எடுத்துக்கொண்டதை திருப்பிக் கொடுக்கும்.
ஸ்டீஃபென் தனியாக இரவைக் கழித்ததால்
அவன் குடும்பத்தோடு சேர்வது எவ்வளவு அவசியம் என்று புரிந்து கொண்டான்.
கடைசி தவளைக் குஞ்சுகள் நிலத்திற்கு வரத் தயாராக உள்ளன.
முதலில் வந்தவை பெரியவை.
அவைகள் காத்திருக்கின்றன.
பெரிய ஆமைகள் வாழ்க்கையை நன்றாகத் தொடங்க,
பெரிய வாயும் சிறிய உறவினர்களும் இருப்பதும் சௌகரியம்தான்.
அந்த ராஜ்ஜியத்தில் பல வாரங்கள் மழை இல்லாததால் பல உயிர்கள் மடிந்தன.
என்ன வரப்போகிறது என்று அத்தீனாவுக்கு சந்தேகம் இருந்தால்,
பறவைக்கூட்டங்களின் வருகை அதை உறுதிப்படுத்தியது.
சுற்றியுள்ள நிலங்கள் வறண்டு போகும்போது கிவிலாப் பறவைகள் புலம் பெயர்கின்றன.
அவைகளுடைய வருகை பிரமிக்கத் தக்கதாக இருக்கும்.
அத்தீனா குடும்பம் ஒரு வாரத்தில் குடிக்கும் நீரைப் பறவைகள் ஒரே நாளில் குடித்து விடும்.
அவைகள் புறப்பட்டுச் செல்லும்போது நீர்ச்சுனை வற்றியிருக்கும்.
அத்தீனா குடும்பம் சேற்றை சூட்டிலிருந்து காக்க பயன்படுத்துவார்கள்
கில்லி மீனுக்கு இது மிக முக்கியம்,
ஏனெனில், அவை தங்கள் முட்டைகளை சேற்றில் புதைத்து வைத்துவிட்டன.
முட்டைகள் குஞ்சு மீன்களாக மாறினாலும் இன்னும் முழுவதும் வளரவில்லை.
நீருக்கு வெளியே பல வாரங்கள் அவை உயிர் வாழ முடியும்.
ஆகையால், அத்தீனா குடும்பம் பயணத்தைத் தொடரும்போது,
அவர்கள் குட்டிப் பிரயாணிகளை சுமந்து செல்வார்கள்.
இப்படித்தான் கில்லி மீன் நீர்ச்சுனைகளுக்கு இடையே பயணம் செய்யும்
யானைகளின் மேல் சவாரி செய்து.
முன்பே போயிருக்க வேண்டும் என அத்தீனாவுக்குத் தெரியும்,
அடுத்த நிலையான நீர்ச்சுனை சுமார் 100 மைல் தூரத்தில் உள்ளது.
மிமி இன்னும் கொஞ்சம் திடமாகி விடுவாள் என்ற நம்பிக்கையில் அத்தீனா தாமதித்தாள்.
மாலா தன் குட்டியை மிகப் பாதுகாப்பாக வைத்து, வேவேயைக்கூட நெருங்க விடவில்லை.
மிமியின் அக்கா மில்லியும் ஆறுதல் அளிக்கிறாள்
ஆனால் அவசியம் தேவைப்படும் பாலை அவளால் கொடுக்க முடியாது.
தாமதப்படுத்த எடுத்த அத்தீனாவின் முடிவு சரியானதா என்று காலம்தான் சொல்லும்.
இப்போது அவளுக்கு வேறு வழி இல்லை.
ராஜ்ஜியத்தில் தண்ணீரே இல்லை
முன்னால் உள்ள சுனைகளும் வற்றத் தொடங்கிவிட்டன.
அவர்கள் நீரை நோக்கி போயே ஆக வேண்டும்.
இப்போது மாலாவும் மில்லியும் இணைந்து செயல்படுகிறார்கள்.
எவ்வளவுதான் அத்தீனா விரும்பினாலும்,
ஒரு தலைவியாக, குடும்பத் தேவைகளுக்கு மேல் மிமியை முக்கியப் படுத்த முடியாது.
மாலாவும் மிமியும் நீருக்கு செல்லும்போது,
அத்தீனா மற்றவர்களை உணவுக்கு அழைத்துச் செல்வாள்,
ஏனெனில், அவள் எல்லோருடைய தேவைகளையும் சரிசமமாக பாவிக்க வேண்டும்.
மிமிக்கு அதிக நீர் தேவைப்படுவது, மாலாவுக்குப் பால் வற்றியதைக் காட்டுகிறது.
ஆனால், மாலாவுக்கு தெரியாது.
ஒரு பலவீனமான குட்டி எளிதாக சேற்றில் மாட்டிக்கொண்டு விடும் என்று தெரியும்.
அதனால் மிமியை சேற்றில் இருந்து பாதுகாக்க அவள் உள்ளுணர்வு சொல்கிறது.
மிமி இன்னும் பால் குடியை நிறுத்தவில்லை.
அதனால், அவளுக்கு போதிய பால் கிடைக்கவில்லை என்றால்,
அவளுக்கு உணவே கிடைக்கவில்லை.
பல நேரங்களில் தாய்க்கு மகளின் ஆதரவு தேவைப்படும்.
குடும்பம் இருப்பதே அதற்குத்தானே.
மறுநாள் இன்னும் சூடு அதிகமாகிவிட்டது
மற்றும் அத்தீனாவின் இக்கட்டான நிலை மோசமானது.
மிமியை விட்டு விட்டுப் போக அவளுக்கு விருப்பமில்லை,
ஆனால் அதற்காக மொத்த குடும்பத்தையும் ஆபத்தில் மாட்ட விடக்கூடாது.
கடைசி சுனை வந்துவிட்டது என்று அத்தீனாவுக்குத் தெரியும்.
இன்றைக்கு அதுவும் வற்றி விடும்.
உணவு ஆமை அதை உணர்ந்து சேற்றுக்குள் தன்னை ஆழமாக புதைத்துக் கொள்கிறது.
தன்மேல் யாராவது ஏறினாலும் பரவாயில்லை ஆனால் வறண்ட பருவத்தில் மாட்டக்கூடாது.
மாலா கைவிடுவதாக இல்லை.
ஆனால் கடைசியில் மிமியின் சிறு இதயத்தால் தாங்க முடியவில்லை
ஒரு தாயாருக்கு இதைவிடப் பெரிய கொடுமை இல்லை.
சில சமயம், எவ்வளவு துக்கமாக இருந்தாலும், மரணம் ஒருவித விடுதலையாகும்.
ஆனால் வேவேக்கு தோழியின் இழப்பு மிகக் கடினமாக இருந்தது.
இனியும் தாமதிக்கக்கூடாது என்று அத்தீனாவுக்குத் தெரியும்.
வறண்ட பருவ சரணாலயம் செல்ல மூன்று நாட்கள் ஆகும்.
ஏற்கனவே கிளம்ப தாமதம் ஆகிவிட்டது.
இனிமேல் வழியில் எங்குமே குடிக்கத் தண்ணீர் கிடைக்காது.
சற்று நிறுத்தி வேவேயை சமாதானப்படுத்த நேரம் இல்லை.
பின்னால், நீர்ச்சுனை இருந்த இடத்தில்,
இப்போது நிலம் மிருதுவாக உள்ளது, சாணி வண்டு தேடியதைப்போல.
கில்லி மீன் அவ்வளவுதான், இனி இல்லை.
பெரிய தவளை பூமிக்குள் வெகு ஆழமாக அடுத்த சில மாதங்களுக்கு புதைத்துக் கொள்ளும்.
ஸ்டீஃபென் பொரிந்து இப்போது இரண்டு மாதங்கள் ஆகின்றது.
இளம் வத்துக்கள் இப்போது முழுவதும் வளர்ந்து விட்டன.
அவைகளும் சரணாலயத்தை நோக்கிப் பயணிக்கும்.
யானைகள் போகும் பாதையிலேயே அவைகளும் பின்தொடரும்.
ஒவ்வொரு நாளும் உணவருந்த அத்தீனா சிறிது நேரம் நிறுத்துவாள்.
இப்போது வேவேயிடம் அன்பாக உள்ளனர்.
பிரின்ஸெஸ் கூட ஒன்றும் சொல்வதில்லை.
மில்லியிடம் கொடுக்கப் பால் இல்லை,
ஆனாலும் வேவே உறிஞ்சினால் இருவருக்கும் சுகமாக இருக்கும்.
ராஜ்ஜியத்தை விட்டு வெளியே அத்தீனா செல்லும் வழி, மனதில் உள்ள வரைப்படம்
அவளது தாயாரிடமிருந்து அவள் கற்றது மேலும் அவள் மறக்காதது.
சில மோசமான இடங்களைக் கடந்து செல்ல வேண்டும்.
ஆனால் தனியாக நடக்க மாட்டார்கள்.
எல்லோரும் சரணாலயத்தைத் தேடிப் போகிறார்கள்.
சரணாலயம் என்பது நிலத்தடி நீரால் நிரப்பப்படும் ஒரு நீர்ச்சுனை.
மிகவும் வறண்ட பருவத்தில்கூட அங்கே எல்லோருக்கும் தண்ணீர் இருக்கும்.
யானைகளுடன் ஸ்டீஃபென் குடும்பமும் அங்கே சரணடைவார்கள்.
மழைக்காலம் வரும் வரை காத்திருந்து பின்னர் எல்லோரும் வீடு திரும்புவார்கள்.
மிகவும் வறண்ட வருடங்களில் மட்டும்தான் அத்தீனா இங்கு வருகிறாள்.
அந்த ஒரு சமயத்தில்தான் ராணியாக உள்ள அவளின் அந்தஸ்துக்கு இணையானவரைக் காணலாம்.
எல்லோருக்கும் ராஜாவான சடாவோ தான் அவர்.
மிகப்பெரிய உருவம் கொண்ட கொம்பன் யானை.
ஆனால் அமைதியான மிகப்பெரிய உருவம் கொண்டவர்
அனைவராலும் மதிக்கப்படுபவர்.
வருடம் பூராவும் அவர் காடுகளில் திரிந்தார்
அதனால் இந்த சமயத்தில் பருவம் அடைந்த பெண் யானையைத் தேடுவார்,
நூஸு என்னும் பெண் யானைதான் அத்தீனா குடும்பத்தின் இளம்பெண்.
ஆனால் அவள் கருவுற்றிருக்கிறாள்.
மிமியின் இறப்புக்குப்பின் முதன்முறையாக வேவே உற்சாகமாக விளையாடுகிறான்.
மற்ற குடும்பங்களிலிருந்து வரும் குட்டிகளைக் காண அது ஒரு வாய்ப்பு.
அவன் விளையாடிக் களைத்து விட்டால், அவனது குடும்பம் உதவி செய்வார்கள்.
வறண்ட பருவம் தொடரத் தொடர, சரணாலயத்தில் உள்ள உணவு குறைய ஆரம்பிக்கிறது.
எனவே, ஒவ்வொரு நாள் மாலையிலும் அத்தீனா குடும்பம் உணவுக்காக தூரமாக செல்ல வேண்டும்.
ஆனால் எப்போதும் தண்ணீருக்காகத் திரும்பி வரவேண்டும்.
அதுவே அவர்களது உயிர்காப்பான்.
சரணாலயத்தோடு அது அவர்களைக் கட்டிப் போடுகிறது.
மெல்ல மெல்ல பிடி இறுகுகிறது.
எல்லா உணவையும் அருந்திவிட்டதால் அவர்களுக்கு சக்தியே இல்லை.
சரணாலயமாக ஆரம்பித்த இடம் இப்போது சிறைச்சாலை மாதிரி ஆகிவிட்டது.
மழை வரவில்லையென்றால்,
வறண்ட பருவமாகத் தொடங்கியது பஞ்ச பூமியாக மாறிவிட்டது.
அதனுடைய பின்விளைவுகளும் உயிர்ச்சேதங்களும் தொடங்குகின்றன.
அங்கிருந்து கிளம்ப அத்தீனாவுக்கு பயம்,
ஏனெனில் நடக்கும் தூரத்தில் தண்ணீரே இல்லை.
பஞ்சம் தலைவிரித்தாடும்போது உயிரைக் கொல்வது தாகம் அல்ல, பட்டினிதான்.
எல்லோருக்குமே சில நாட்கள் தான்.
அத்தீனாவின் 50 வருடங்களில் இப்படிப்பட்ட மோசமான பஞ்சத்தை அவள் அனுபவித்ததில்லை.
இப்போது அவள் எடுக்கும் முடிவுதான் மிக முக்கியமானது.
இந்த முறை, அவளது மொத்தக் குடும்பத்தின் உயிரே பணயத்தில் உள்ளது.
அவள் அங்கே தங்கினால், அவர்கள் பட்டினி கிடக்க வேண்டும்.
ஆனால் கிளம்பிச் சென்றால், நேரம் சரியில்லை என்றால்,
எல்லோரும் தாகத்தால் இறப்பார்கள்.
எப்படி ஆயினும் பொறுப்பு அவளுடையது மட்டுமே.
அவள் மேல் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கை,
எப்படியெனில், அவள் ராஜ்ஜியத்திற்குத் திரும்ப முடிவெடுத்தால், தயங்கமாட்டார்கள்.
ஏனெனில், அவள்தான் அவர்களது தலைவி.
அவளை எல்லா இடத்திற்கும் பின் தொடர்வார்கள்.
அவளுடைய ராஜ்ஜியத்தில், நிலைமை அவ்வளவு நன்றாக இல்லை.
நீர்ச்சுனை இருந்த இடத்தில் ஆழமாகப் புதைந்தவர்கள் உயிரோடு சமாதியாய் உள்ளனர்.
ஜடம்போல் மாட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
அவர்கள் பழைய நிலையை அடைய,
மழை பெய்ய வேண்டும்.
மோசமான நிலங்களில்,
வேவேயை வெயிலிலிருந்து பாதுகாக்க குடும்பம் எல்லாம் செய்கிறார்கள்.
ஆனால், அவர்களுடைய ஒரு அடிக்கு இணையாக அவன் இரண்டடி வைக்க வேண்டும்.
அது அவனை களைப்படைய வைக்கிறது.
அத்தீனா கடைசியில் நிறுத்துவது,
உணவுக்காக அல்ல, ஆனால் அவர்களில் ஒருவரை நினைவு கூரத்தான்.
சில நிமிடங்கள் பஞ்சம் மறக்கப்படுகிறது
எதற்காக, என்னவென்ற புரிதலோடு இணைகிறார்கள்.
அவர்களைப்போல் இருப்பது என்னவென்று தெரிந்து கொள்கிறார்கள்.
அவர்கள் போகும் இடத்தில் இன்னும் பஞ்சம் தலைவிரித்தாடுகிறது.
ராஜ்ஜியத்தை அடைய இன்னும் ஒருநாள் நடை பயணம் இருக்கும்போது,
ஒரே ஒரு விஷயம்தான் அத்தீனாவை நிறுத்த முடியும்.
தன்னுடைய குட்டியை இரண்டு வருடங்களாக சுமந்தபின்,
நூசு குட்டியை பெற்றெடுத்தாள்.
அது ஒரு பெண் குட்டி.
எந்தச் சூழ்நிலையில் பிறந்தோம் என்று கூட அதற்குத் தெரியாது.
பால் குடிப்பதுதான் அதன் முதல் வேலை.
எப்போதும்போல், நட்பு பாராட்ட வேவே ஆசையோடு உள்ளான்.
குட்டி பிறக்க மோசமான சமயம்போல் தோன்றலாம்.
ஆனால் அத்தீனாவுக்கு வேறுவிதமாகத் தெரியும்.
ஆயிரக்கணக்கான வருடங்களாக யானைகளால் மழையை வரவழைக்க முடியும் எனக் கருதப்பட்டது.
உண்மை என்னவெனில் மழை வருவதை அவளால் உணரமுடிகிறது
அது 100 மைல்களுக்கு அப்பால் இருந்தாலும்.
ராஜ்ஜியத்தை மீண்டும் சரிசெய்ய அது ஒன்றுதான் வழி.
அவர்கள் தண்ணீர் ஓடுவதைப் பார்த்து ஒரு வருடமாகிறது,
அது அதிர்ச்சியாக இருக்கிறது.
ஆப்பிரிக்காவில், மழையின் ஆரம்பத்தில் பிறந்தால் அது அதிர்ஷ்டமாக கருதப்பட்டது.
மழை என்றாலே கொண்டாட்டம்தான்.
யானை வழித்தடங்கள், நீர்ச்சுனைகளுக்கு மீண்டும் நீரை அனுப்புகின்றன.
பூமிக்குக் கீழே, மழை எல்லோரையும் எழுப்புகிறது.
எப்படி ஒருவர் முகத்தில் புன்னகை தடம் பதிக்கிறதோ,
அப்படி ஒவ்வொரு பயணமும் இந்த கண்டத்தில் தடம் பதிக்கிறது.
இளம் வாத்துக்கள் இன்னும் ஒன்றாகவே இருக்கின்றன
ஆனால் கூடிய விரைவில் அவைகள் தங்கள் துணைகளைத் தேடிக்கொள்ளும்.
வழக்கம்போல், ஸ்டீஃபென் கடைசியாகவும் தாமதமாகவும் இருக்கிறான்.
ஆமையின் காதல் மெதுவாகவும் நிலையானதாகவும் உள்ளது,
கடைசியில், அவன் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டான்.
மீண்டும் அந்த நீர்ச்சுனைதான் அவர்கள் எல்லோருக்கும் உயிர் காப்பானாக விளங்கும்.
வேவேவுக்கு சொந்த வீடுதான் சொர்க்கம்.
புதிய நண்பனோடு இருப்பதே தனி சுகம்.
மிகப்பெரும் பஞ்சங்கள் பெரிய மழையைக் கொண்டுவருகின்றன.
ராஜ்ஜியத்தின் புதிய வளமான செழுமை மற்றவர்களையும் ஈர்க்கின்றது
பல ஆண்டுகளாக நடக்காத ஒன்று.
சில நாட்களுக்கு அவை 1000 பேர் கொண்ட மிகப்பெரும் கூட்டமாக இருக்கிறார்கள்.
இந்த உலகில் அவ்வகை யானைகளின் மிகப்பெரிய கூட்டம்.
பயணம், வேவேயையும் பிரின்ஸெஸையும் ஒன்று சேர்த்து விட்டது
அறிவை பெற்றுக்கொள்வதில் அதுவே முதல் படி
அதுவே அவர்களுக்கு வாழ்நாள் முழுவதும் உதவி செய்யும்.
இன்னும் பல பஞ்சங்களை சந்திக்க நேரிடும்,
ஆனால் அத்தீனாவின் குடும்பம் அதன் அசாதாரணமானத் தலைவியை ஒருபோதும் மறக்காது
அவள்தானே அவர்களை வெளியே கொண்டு சென்றாள்...
மீண்டும் அழைத்து வந்தாள்.
இதுமாதிரி பெரிய கொம்பன் யானைகள் மிகச் சிலதே உள்ளன.
இன்றைக்கு, இந்த கண்டத்தின் ஒரு சிறிய மூலை அவர்களுக்குச் சொந்தமாகிறது.
அது நமக்கு நினைவுறுத்துகிறது...
எப்படி ஒரு காலத்தில் மொத்த ஆப்பிரிக்காவே அவர்களுக்கு சொந்தமாக இருந்தது என்று.
சடாவோ மற்றும் அத்தீனாவின் நினைவாக
சடாவோ
இந்தப் படம் எடுக்கப்படும்போதே வேட்டைக்காரர்களால் கொல்லப்பட்டான்
அவன் தான் உலகின் மிகப்பெரிய கொம்பனாக இருந்தான்
அத்தீனா
கடைசியாக கூட்டத்தை ராஜ்ஜியத்திலிருந்து வெளியே நடத்திச் சென்றதாக பார்க்கப்பட்டாள்.
யானைகளைப் பற்றி மேலும் தெரிந்து கொண்டு நீங்கள் அவைகளுக்கு உதவப் பாருங்கள்
எங்கள் நண்பரும் வழிகாட்டியுமான ஆலன் ரூட் அவர்களுக்கு சமர்ப்பணம்
தமிழாக்கம் - இராமச்சந்திரன் நடராஜன்