Budź Amerykanów.
OPERA NARODOWA
Żyjemy w świecie mroku.
O zmierzchu nie ma kumpli.
Przejrzeli cię. Szturm to zasłona, żeby cię zdjąć.
Ale nawiązałem kontakt.
Zawijam cię albo zabijam.
Mam dwie minuty. Decyduj.
Gdzie przesyłka?
W szatni.
Czekaj.
Bierz.
Co robisz?
Ktoś ty?
O zmierzchu nie ma kumpli.
Nadasz się.
Do punktu zbornego z nim.
Przebierz się. Ukraińcy oczekują pasażera.
Pierwszy raz taki widzę.
Nie wiemy, ile ma lat, ale to to.
Jak chciałeś wiać?
Tunelem. Przez kanały.
Weź to i jego. Idź jego trasą. W naszą nie wierzę.
Rozbroisz?
Synchronizowany. Jest więcej?
Zacierają ślady.
- Zabiją ludzi? - Lekką ręką.
Mamy inne zadanie.
Moje się zmieniło.
Odsuń się.
Nie musicie ich zabijać.
Nie był od nas.
Nie gardzę pomocą.
Raz, raz, raz.
To nie on!
Wyszkolony agent wytrzymuje 18 godzin.
Po twoich kolegach do siódmej nie będzie śladu.
Nie wytrzymał 18 minut.
Nie miał nic do ukrycia.
Przerzucasz płotkę.
Ryzykowne.
Na to liczyłeś?
Śmierć.
W wydaniu CIA.
Pomyśl o sobie, gdy już znikną.
Dochodzi siódma.
Spieszy się.
Trzeba cofnąć o godzinę.
Wypluj to!
Witaj w zaświatach.
Wprowadziliśmy cię w śpiączkę.
Wydostaliśmy z Ukrainy i wstawiliśmy ci nowe zęby.
W kapsułce nie było trucizny.
Dlaczego?
To był test.
Test?
Wyrwali mi zęby.
Moi ludzie się wydostali?
Nie.
Zabili ich rosyjscy najemnicy.
Ktoś puścił parę.
Nie ty.
Wolałeś umrzeć, niż wydać kolegów.
Sądzimy, że poszlibyśmy za kimś w ogień.
Ale dopóki nie poczujemy żaru, nie mamy pewności.
Ty już masz.
Odchodzę.
Nie pracujesz dla nas. Nie żyjesz.
Interes państwa schodzi na dalszy plan.
Chodzi o przetrwanie.
Czyje?
Wszystkich.
Trwa zimna wojna, zimna jak lód.
Ujawnienie jej istoty wiązałoby się z porażką.
Wiedza jest podzielona.
Mam dla ciebie tylko gest
połączony ze słowem.
Tenet – zasada.
Nie szafuj nim.
Otworzy właściwe drzwi i kilkoro niewłaściwych.
Tylko tyle ci powiedzieli?
A co do testu...
Nie każdy go zalicza.
Kamizelka i podkładka z klipsem otwierają prawie każde drzwi.
Prawie.
Mało znana zasada.
Żadnych pogawędek. Ani słowa o nas i o tym, co robimy.
Miałem się dowiedzieć, co robimy.
Dowiesz się nie „co”, a „jak”.
„Co” to twoja działka. I nie moja sprawa.
Żeby robić swoje,
muszę poznać rodzaj zagrożenia.
O ile rozumiem, próbujemy zapobiec III wojnie światowej.
Zagłada nuklearna?
Nie.
Coś gorszego.
Wyceluj i strzel.
- Nie mam z czego. - Wyceluj.
Sprawdź magazynek.
Ale jak?
Jeden pocisk, jak my, porusza się zgodnie z biegiem czasu.
Drugi porusza się wstecz.
Wiesz, który jest który?
A teraz?
Entropia pocisku jest odwrócona.
Dla nas to ruch w przeciwną stronę.
Promieniowanie odwrotne wywołane przez rozszczepienie jądra.
Nie zrobiłaś tego naboju?
Nadal nie wiemy jak.
Skąd pochodzą?
Robią je w przyszłości.
I wysyłają do nas.
Sprawdź.
Zrób tak, jakbyś go upuszczał.
Rusza się, zanim go dotknę?
Z twojej perspektywy – złapałeś go.
Z perspektywy naboju – upuściłeś.
Ale przyczyna poprzedza skutek.
Nie. Tak my postrzegamy czas.
A co z wolną wolą?
Bez ruchu dłonią nabój by nie drgnął.
Jak by nie patrzeć, doprowadziłeś do tego.
Nie próbuj tego pojąć.
Poczuj to.
Instynkt.
Już łapię.
Dziwne wrażenie.
Nie wystrzeliwujesz pocisku,
łapiesz go.
Widziałem taką amunicję.
W terenie?
Dostałbym z niej.
Szczęściarz z ciebie.
Odwrócony pocisk zmasakrowałby organy.
Nie byłoby miło.
Są jak te dzisiejsze.
Może zrobiono je dziś i wysłano lata później.
Skąd je masz?
Ze ściany. Przypisali mi ją, jak resztę materiałów do badań.
Masz analizę metali?
Pewnie. A co?
Po składzie dojdę, gdzie powstały.
Słuchaj...
Zagłady z tego nie będzie.
Nabój nie robi wrażenia, ma prostą budowę.
Ołowiany pocisk, mosiężna łuska, proch.
Ale skoro go odwrócili, mogą odwrócić wszystko.
Broń jądrowa może wpłynąć tylko na przyszłość.
Broń odwrócona może mieć wpływ też na przeszłość.
Odkąd szukamy świadomie, znajdujemy dużo odwróconego materiału.
Elementy złożonych konstrukcji.
Na co patrzymy?
Na pozostałości po nadchodzącej wojnie.
- Tak? - Żyjemy w świecie mroku.
Zmierzch bez kumpli. Mówili, że już po tobie.
- Pomóż zmarłemu. - To znaczy?
Sprawa w Bombaju. Muszę się dostać do Singha.
Do Singha?
Nie wychodzi z domu. A dom jest...
No jest.
Patrzę na niego.
Zerknę, kto może.
Za dwie godziny w jacht klubie.
Trzeba cię zapoznać
z wpływowym bombajczykiem.
Jestem Neil.
Załatw mi audiencję u Singha.
Niemożliwe.
Nie dłuższą niż dziesięć minut.
Problemem nie jest czas.
Nie wyjdziesz stamtąd żywy.
Wziąłbyś dziecko jako zakładnika? Kobietę?
Gdybym musiał.
Nie chcę narobić hałasu.
- Tak? - Wódkę z tonikiem. I colę light.
No co?
Nie pijesz w pracy.
Doinformowany jesteś.
W tym zawodzie się to opłaca.
Wolę wodę gazowaną.
Nieprawda.
Skaczesz ze spadochronem?
Złamałem kostkę na szkoleniu.
I budynek jest za niski do skoku.
- Można „zbandżować”. - Nie ma takiego słowa.
Może, ale tylko tak się wydostaniesz.
Albo dostaniesz, na przykład.
Jesteś zmęczona. Ja też padam.
Nie podchodź.
Na Ukrainie prawie oberwałem z nietypowej amunicji.
Szukam dostawcy.
Jestem Sanjay.
A ty?
Nie pogadamy?
Nikogo tam nie ma. Nikt ci nie pomoże.
Jedz, bo wystygnie.
Miałbym znać dostawcę?
Takich metali używa się w Indiach.
Więc to twój nabój.
- Słuszne założenie. - Dedukcja.
Niech będzie.
Przyjacielu...
Broń nie sprzyja owocnym negocjacjom.
Ze mną się nie negocjuje.
Ani nie dobija się targów.
Ze mną się rozmawia.
Nie mogę.
Nie mogę powiedzieć.
Handlujesz bronią. Bez wahania pociągnę za spust.
Wydając klienta,
złamałby zasady, według których żyje.
Jeśli zasady są tak ważne, to mów śmiało.
Wszystko.
Przestań mierzyć do mojego męża.
Sanjay, zrób gościowi drinka.
Na zdrowie.
Priya.
To twój interes?
W świecie mężczyzn warto zasłaniać się mężczyzną.
Amunicją handluje Andriej Sator.
Rosyjski oligarcha.
- Znasz? - Nie osobiście.
Zbił fortunę na gazie.
Wyniósł się do Londynu. Ponoć wypadł z łask Moskwy.
Bardzo dobrze.
Ale dorobił się na plutonie, nie na gazie.
To nie wyjaśnia, jak ani czemu sprzedałaś mu odwróconą amunicję.
W dniu sprzedaży była zwyczajna.
To jak ją odwrócił?
Naszym zdaniem jest, nazwijmy to, pośrednikiem.
Między nami i ludźmi z przyszłości.
Komunikuje się z przyszłością?
Jak my wszyscy.
E-maile, karty kredytowe, SMS-y.
Dane wpadające do systemu są jak wysyłane słowa.
Pytanie brzmi, czy przyszłość może odpowiedzieć?
Mam się dowiedzieć?
Do Satora zbliży się tylko nowy protagonista.
A ty jesteś tu nowalijką.
Zaprzyjaźnij się.
Ustal, co dostaje i jak.
Mogę działać z Brytyjczykami?
Mam kontakt niepodatny na wpływy Satora.
Masz plan ucieczki?
Nie taki, jak lubię.
Czym mogę służyć?
Pan Crosby na mnie czeka.
Sir Michael Crosby, jak mniemam.
Dobrze mniemasz.
Proszę za mną.
Zacząłem bez ciebie. Nie gniewasz się?
Nadgonię.
- Dla mnie to samo. - Przyślę kelnera.
Przekaż zamówienie.
Słyszałem, że interesuje cię pewien Rosjanin.
Obywatel Anglii. Muszę uważać.
Istotnie. Ma układ z wywiadem wojskowym.
Ostrzegałem, że wciska kit,
ale mają to w nosie.
Proszę opowiadać.
Pewnie słyszałeś o tajnych miastach z czasów ZSRR?
Zamknięte, brak ich na mapach. Zaplecza ważnych ośrodków.
Większość otwarto, nadano im normalne nazwy.
Nie miastu Satora.
Stalskowi-12.
W latach 70. żyło tam 200 tysięcy ludzi.
- Teraz niby nikt. - Nikt?
Doszło do wypadku. Później przeprowadzano tam próby atomowe.
Dwa tygodnie temu, w dniu szturmu w Kijowie,
na północy Syberii dopatrzyliśmy się eksplozji,
tam gdzie leżał Stalsk-12.
Sator wyłonił się z tego nieistniejącego miasta.
Miał ambicje
i forsę, by wejść między wpływowych Brytyjczyków.
Dzięki żonie?
Katherine Barton. Bratanica sir Fredericka Bartona.
Pracuje w Shipley's. Tam poznała Satora.
Są szczęśliwi?
Właściwie żyją osobno.
Jak dotrę do Satora?
Przez nią.
Przecenia pan moje umiejętności uwodzicielskie.
Przeciwnie.
Mamy asa w rękawie.
Nosi pan Goyę w torbie z Harrodsa.
To podróbka pędzla Hiszpana, Arepo.
Jedna z dwóch skonfiskowanych w Bernie.
Gdzie ta druga?
W Shipley's. Katherine potwierdziła autentyczność.
Poszła na aukcję.
Jak sądzisz, kto kupił?
Jej mąż?
- Wie, że to falsyfikat? - Trudno powiedzieć.
Krąży plotka, że była blisko z Arepo.
Słuchaj, bez urazy,
ale w tym świecie, jeśli podajesz się za miliardera,
garnitur Brooks Brothers nie przejdzie.
Nie tniemy kosztów?
Ocal świat, potem będziemy liczyć.
Polecić ci krawca?
Sam znajdę.
Nie macie monopolu na snobowanie się.
Monopolu nie.
Raczej pakiet kontrolny.
Możecie zapakować?
W żadnym razie.
Do widzenia.
W czym mogę pomóc?
Nie przekazano mi, że mamy spotkanie, panie...
Goya.
Pan Goya?
Nie. Słyszałem, że zna się pani na Goi.
Niezwykły.
Ile jest wart?
Nie rozpędzajmy się.
Do wyceny jeszcze daleka droga.
Pochodzenie, analiza mikroskopowa, radiografia.
Co pani podpowiada serce?
Skąd ma pan ten szkic?
Od Tomasa Arepo.
Kupiłem go za bezcen od szwajcarskiego bankiera.
Arepo uświadomił mi, że zrobiłem interes życia,
mówiąc, kto wylicytował jego inny obraz.
- Pani mąż. - Interes życia?
- To falsyfikat. - Ale bardzo dobry.
Doskonale pani wie.
Wartość ma informacja.
Że pomogłam oszukać własnego męża?
Robimy podobne interesy, ale jest nieuchwytny.
- Proponuję układ. - Układ?
Chyba szantaż.
Postawmy sprawę jasno.
Jak mój mąż.
Przykro mi, uprzedził pana.
Wie? I nic z tym nie zrobił?
A po co?
Wydał dziewięć milionów.
Tyle, co na urlop, do którego nas zmusił.
Byli państwo na Marsie?
W Wietnamie, na naszym jachcie. Jego jachcie.
Ma pan garnitur, buty, zegarek.
Ale to nie pańska liga.
Ludzie, którzy zbili majątek, jak pani mąż,
zwykle nie lubią, kiedy się ich okrada.
Ten szkic to hak na mnie.
Straszy mnie policją. Więzieniem. Innymi takimi.
Ma nade mną kontrolę.
Nad kontaktem z synem. Nad wszystkim.
Dotąd odejść byłoby trudno, teraz się nie da.
Nie mogę walczyć.
Mogę tylko błagać.
Próbowałam go znów pokochać.
Pomyślałam, że może tak odzyskam syna.
Siedzieliśmy na łodzi, oglądaliśmy zachody słońca.
Odtwarzaliśmy dawne czasy.
Był szczęśliwy, więc spytałam.
Złożył mi propozycję.
Wolność za zerwanie kontaktu z synem.
Pokazałam, co myślę. Wzięłam Maksa na ląd.
Zadzwonił po nas. Skruszony.
Po powrocie ujrzałam
kobietę skaczącą do wody.
On gdzieś zniknął.
Zżerała mnie zazdrość.
Nie pasuje to do pani.
O jej wolność.
Marzyłam, żeby tak skoczyć do wody.
Ale mają państwo syna.
Żyję dla niego.
Wiedziała pani o podróbce?
Nie.
Byłam z Tomasem blisko, może zbyt blisko.
Zawiodłam.
U Andrieja nie ma zawodów, tylko zdrady.
Ale nie zdradziłam męża.
Myślę, że straciłam szansę.
A on pozwolił Arepo odejść.
Gdyby naprawdę spotkał pan Arepo,
wiedziałby pan, że już nie chodzi.
Dzwoniłem.
Mówić też nie może.
- Gdzie jest szkic? - A co?
Proszę mnie zapoznać.
Pozbędę się szkicu.
Nie będzie dzieła, wyroków ani haków.
Dostanie pani drugą szansę.
Nie zależy mi na odkupieniu.
Żeby się zemścić.
Znajomi męża?
Wiedziała pani?
Bez obaw, nie zabiją pana.
Mąż nie lubi być ciągany przez policję za błahostki.
Mój wygląd pani nie podszedł.
Wygląda pan dobrze.
Miejmy przykrości z głowy, zanim zacznie mi zależeć.
Numer w kieszeni. Proszę nie dzwonić z domu.
Nie da pan rady odebrać.
Zaskoczę panią.
Godzinę czekam na ten ostry sos.
Możemy ruszać?
Proszę.
Ma pani patrzeć.
Zawsze jest po jego myśli.
Jak widać nie zawsze.
Jedziemy do Pompejów,
zobaczę lawę.
Pojedziemy razem.
Też tam będę.
Zaskoczyłem panią.
Miły dzieciak.
Mój skarb.
Gdzie szkic?
W Oslo. Na lotnisku.
Na lotnisku?
Słyszał pan o Freeport?
Magazyny na dzieła nabyte...
Ale nieopodatkowane.
Stworzyliśmy sieć.
Rotas ją zbudował. Ja naraiłam klientów.
Te obiekty to raje podatkowe.
Klienci oglądają dzieła, nie importując ich
i nie płacąc podatków.
Hala tranzytowa pełna dzieł sztuki?
Dzieł, antyków.
- Wszystkiego, co ma wartość. - Wszystkiego?
Co legalne.
Działa jak szwajcarskie banki.
Dyskretne.
Większość Freeportów to zwykłe magazyny,
tu jednak dbamy o to, aby klient czuł się...
Rotas ma aktywa w Oslo. Chyba tam jest szkic.
I tędy do skarbców.
Chyba?
Jeździmy tam pięć razy do roku.
- Oglądać dzieła? - Załatwiać sprawy.
Sztuka go nie interesuje.
Ale magazyny już tak.
Konstrukcja wzorowana na Pentagonie.
Każdy skarbiec działa niezależnie.
Uszkodzenie jednego nie wpływa na inne.
Klienci wybierają dostęp biometryczny
z płyty postojowej.
Z terminala?
Z prywatnych samolotów.
Oczywiście.
Transportujemy dzieła między Freeportami...
bez kontroli celnych.
Czego szukasz?
Chcesz wiedzieć?
Sam nie wiem.
Weź rękawice RTG.
Chryste.
Materiały jądrowe.
Na miejscu spójrz
na zabezpieczenia przeciwpożarowe.
Dokumenty mogą...
Spłonąć? Wiemy!
Zostać zalane przez wodę z tryskaczy.
Nie używamy ich.
Stosujemy halony.
Momentalnie usuwają powietrze.
Pokaże pan?
Wtedy byśmy się podusili.
Co z pracownikami?
Halony wypełniają skarbce. Pracownik musi tylko wyjść
i ma na to dziesięć sekund.
Dobre i dziesięć.
Klienci nas wybierają, bo naszym najwyższym priorytetem
jest ich własność.
Niebywałe.
Drzwi są ogniotrwałe.
Hydraulika, klucz, sterowane elektronicznie.
Łatwizna, gdy zamkną obiekt.
Jak to?
Tryb awaryjny blokuje drzwi zewnętrzne,
a wewnętrzne wracają do ustawień fabrycznych.
Wystarczy wytrych. Bułka z masłem.
Bułka z masłem?
Otacza ich ochrona.
Martwią się awarią klimy, nie napadami.
Jak wnieść broń o sile rażenia,
która wymusi zamknięcie obiektu?
Mur na tyłach.
Masz pomysł?
Będziesz na „nie”.
Chcesz rozwalić samolot?
Nie z powietrza. Nie rób dramatu.
Przejedziemy drogą do kołowania, przebijemy ścianę i wywołamy pożar.
Duży ten samolot?
Z tego można robić dramat.
To Mahir.
Zajmie się samolotem.
Żadnych pasażerów.
Norsk Freight.
Ma hangar na zachód od Freeport.
Rozbijesz transportowiec? A załoga?
Pomknie po zjeżdżalni.
W czasie jazdy?
No i? Nikt nie zginie.
Odważny plan.
Spodziewałem się słowa „szalony”.
A jak was złapią?
Nie złapią.
A co jeśli?
Podciągną to pod terroryzm, ale bez ofiar.
Szybka ekstradycja i znikamy.
Media oleją temat.
To zależy od eksplozji.
Sztabki złota odwrócą uwagę.
Sztabki?
Raz w miesiącu Norsk przewozi złoto.
Wysadzimy tył. Rozrzucimy sztabki.
Nikt nie spojrzy na budynek. Zapewniam.
Za dużo wolnej przestrzeni.
Coś tu jest.
Nie wiem co. Nie oznaczyli.
Czterdzieści pięć sekund.
Wystarczy.
Nie będziesz biegł?
Twoja kolej.
Pakuj.
Proszę przejść przez bramkę.
Proszę pana?
I pan.
Napiją się panowie kawy albo wody?
Dla mnie espresso.
- Dla pana? - Nic.
Doskonale.
Lecą sami wegetarianie?
Bo mam tylko dania wege.
To przypomina mięso.
A to wege. I to, i to wygląda jak wege.
Nie wiem. Trudno się połapać.
Już dobrze.
Panowie, tędy.
Proszę panów, wasza skrytka.
Rób swoje. Nie dotykaj radia.
Dajesz.
To joga.
Jedziemy! Już!
Raz, raz, raz.
Racja...
Dziesięć sekund, tak?
Ktoś tu jest.
- Pomóc ci? - W sumie byś mógł.
Nie dotykaj.
Co tu się stało?
Jeszcze się nie stało.
Nie zabijaj go.
Dowiedzmy się, czy cię przejrzeli.
Co tu robisz?
Kim jesteś?
Skąd o nas wiedziałeś?
Zbierajmy się.
Co z tym drugim?
Zająłem się nim.
Widziałem za dużo.
Żyję, więc chyba mi zaufałeś.
Może zmiękłem.
W żadnym razie.
Trwa zimna wojna.
Jądrowa?
Czasowa.
Podróż w czasie?
Nie.
Technologia, która odwraca entropię.
I odwraca się chronologia.
Jak w teorii, że pozyton to elektron
poruszający się w czasie wstecz?
Właśnie to mam na myśli.
Jestem fizykiem.
To próbuj ogarniać.
Następstwa są z kategorii...
Ściśle tajnych.
Po co mnie ściągnąłeś?
Mieliśmy znaleźć szkic i trochę naboi.
Ja zdziwiłem się bardziej.
Wracam do Bombaju po odpowiedzi.
Będziesz łącznikiem. Pamiętaj, myślisz,
że chodzi o pluton.
Po wszystkim cię zabiją.
Nie będziesz musiał tego zrobić?
- Żałuję, że to nie moja decyzja. - Ja też.
Chyba.
Twoja robota?
Co było w skarbcach?
Dwóch antagonistów. Jeden odwrócony.
Normalnego zdjęliśmy. Odwrócony uciekł.
- Pojawili się równocześnie? - Tak.
To była ta sama osoba.
Sator ma w skarbcu kołowrót.
Kołowrót?
Maszynę odwracającą bieg czasu.
Ponoć tej technologii nie wynaleziono.
To prawda.
- Przesłano ją z przyszłości. - Po co?
Ty ustalisz to najprędzej.
- Spotkałeś go? - Prawie.
Może masz coś, czego chce?
To znaczy?
Pluton-241.
Sator chciał ukraść 241 zespołowi CIA
podczas szturmu w Kijowie.
Dorwał zespół.
Plutonu nie.
Kto go wziął?
Służba Bezpieczeństwa Ukrainy.
Przerzucą go do Tallina.
Nie pomogę handlarzowi bronią ukraść plutonu do zastosowań zbrojeniowych.
Usunę faceta.
Nie. Sator musi przeżyć.
Dopóki nie ustalimy, jaką odgrywa rolę.
Wykorzystaj sytuację,
nie tracąc plutonu.
Za duże ryzyko.
Bomba może zabić miliardy ludzi.
Gorzej będzie, jeśli nie powstrzymamy Satora.
Przed czym?
Atakują nas z przyszłości.
Sator im pomaga. Musisz dowiedzieć się jak.
Słyszałam o Oslo. Masz szkic?
Tą sprawą się nie martw.
Zniszczyłeś go?
Chciałaś go odzyskać?
Andriej wie?
Jeszcze nie, cierpliwości.
Cierpliwości?
Przez tego potwora tracę w oczach syna.
Już niedługo.
W międzyczasie mnie przedstaw.
Jako kogo?
Byłego I sekretarza ambasady USA w Rijadzie.
Poznaliśmy się w czerwcu.
Byliśmy tam, ale nie w czerwcu.
29 czerwca. Od 19.00 czy 19.30.
W menu był łosoś. Zamieniono go na labraksa.
Poznałaś mnie, gdy Sator wyszedł.
Zajrzałem do Shipley's.
Tu na siebie wpadliśmy,
chcesz mi pokazać jacht.
Uzna, że mamy romans.
I zechce mnie poznać.
Albo zabić.
Tym się nie martw.
A martwię się?
Siedemdziesiąt osób z załogą.
Dwa śmigłowce. Obrona przeciwrakietowa.
Boi się piratów?
Andriej napuszcza na siebie rządy.
Tu ucieka, gdy podpadnie.
Mogę dołączyć?
Volkov nie zabiera pasażerów.
Popłyniemy moją łodzią.
Max!
Co to za Amerykanin?
Znajomy.
Facet z Shipley's.
Kazałeś go pobić.
Powtórzę – kto to?
Poznałam go w ambasadzie USA w Rijadzie.
Nieźle się bije jak na dyplomatę.
Jak zwykle karmisz paranoję.
Jest miły. Zaprosiłam go na kolację.
Max?
Zwiedza Pompeje i Herkulanum.
Wysłałeś go?
Obiecałam, że z nim pojadę.
Wie, że jesteś zajęta.
Przez znajomego.
Spokojnie, stary.
U nas najpierw jest kolacja.
- Panie Sator. - Daruj sobie.
Mów, czy przespałeś się z moją żoną.
Nie.
Jeszcze nie.
Jak chciałbyś zginąć?
Ze starości.
To źle wybrałeś zawód.
Nieopodal jest ogrodzony ogród.
Rozprujemy ci w nim gardło.
Nie wzdłuż. Wytniemy dziurę.
Potem utniemy ci jaja i je w nią wepchniemy.
Zatkamy ci tchawicę.
Złożone.
Miło się patrzy, jak nielubiany człowiek
próbuje wyciągnąć jaja z gardła, zanim się udusi.
Tak traktujesz gości?
Skończyliśmy.
Lubisz operę?
Mów dalej.
Nie tutaj.
Żeglujesz?
Bujam się łodziami.
Bądź w porcie o ósmej. Porobisz coś więcej.
O ósmej rano.
Max ma za dużo nieobecności.
Wracamy do Anglii.
W szkole nie przymkną oka.
- Przymkną. - Dasz dokończyć?
Nadawałbyś się na króla.
Jesteś podły, lubisz walkę o władzę
i żona cię już nie kocha.
Dużo dziś
w tobie odwagi.
- Doprawdy? - Tak.
Bałaś się, że przepadł?
Intuicja kazała mi go wyjąć ze skarbca.
Mam nosa do przyszłości.
Dzięki temu zdobyłem to, co przestałaś cenić.
Żeglujemy czy nurkujemy?
W górę!
Co wiesz o akcji w operze?
W 2008 wzięto szturmem i przez tydzień okupowano
rosyjską bazę rakietową.
Potem ją odbito.
W jednej głowicy był 241 o mieszance 750 gramów na kilogram.
I ten zaginiony pluton
znalazł się w czasie ataku na operę w Kijowie.
Zwrot!
Co proponujesz?
Współpracę.
Z tobą? Nie ma mowy.
Radzisz sobie. Masz czyste konto.
Siedzę w handlu bronią, szkolili mnie, umiem zatrzeć ślady.
Nic specjalnego.
Jak na agenta wywiadu.
Dziób na prawo!
Smaż się w piekle.
Tak nie wolno robić zwrotu!
Jak trzeba, to wolno.
Mogłeś go zostawić.
Potrzebuję go.
Do handlu bronią?
- Nie jestem tym, kim sądzisz. - Wiem.
Pokazał mi szkic.
Przykro mi. Musiałem się zbliżyć.
Masz mylne pojęcie o życiu męża.
Handluje bronią.
Robi coś gorszego.
To znaczy?
Trzyma w garści życie wszystkich ludzi, nie tylko twoje.
Pan Sator zaprasza.
Dobrze.
Teraz.
Chce mnie zobaczyć bez spodni?
- Zaufaj mi. - I co jeszcze?
Drugi raz się nie nabiorę.
Masz lepsze wyjście?
Liczy się tylko twoja sprawa.
Nie myślisz o mnie i moim synu.
Jak sądzisz, co mi zrobi?
Staraj się nie strzelać.
Do nikogo.
Dosyć.
Widzisz? Puls jak u 30-latka.
Napijmy się.
Uratowałeś mi życie. Mam dług.
- Drobiazg. - Moje życie to nie drobiazg.
I nie lubię mieć długów.
Więc mi zapłać.
Nie mścij się na żonie.
Myślisz, że odpięła uprząż?
To ja popełniłem błąd.
Pomóż mi ukraść 241.
Nie mam zaplecza. Biorą go do broni.
Inaczej się go przechowuje.
Wiem o tym.
Robisz mi wykład o promieniowaniu?
Andriej Sator
jako nastolatek wygrzebywał pluton z gruzów rodzinnego miasta.
Które to miasto?
Stalsk-12.
Mój dom.
Część głowicy wybuchła na ziemi, pluton porozrzucało.
Potrzebni byli chętni do poszukiwań.
To był mój pierwszy kontrakt.
Nikt inny się nie zgłosił. Mówili, że to pewna śmierć.
Ale gdzie jeden widzi ryzyko śmierci,
drugi widzi szansę na dobre życie.
Zagarnąłem kawałek nowej Rosji.
Do dziś tylko moja firma działa w ruinach.
241 przewożą przez północną Europę
do składu broni jądrowej w Trieście.
Podobno masz ludzi w Tallinie.
Zostań na noc.
Nalegam.
Czego chcesz?
Pogadamy o wypadku.
Nie pogadamy.
Nie?
Zobaczymy.
Nie będziesz mnie traktował jak inne kobiety.
A jak
twoim zdaniem
traktuję inne kobiety?
Zmuszam je do rozmów?
Chcesz milczeć? Milcz.
Tu masz knebel.
Nawet ktoś tak bezduszny jak ty potrzebuje reakcji.
Strach i ból ci wystarczą?
Tylko to mam.
Będą musiały.
Dlaczego nie dasz mi odejść?
Dlatego że...
Skoro nie mogę cię mieć,
nie będzie miał cię nikt.
Tknij mnie, to wrzasnę tak, że usłyszy.
I pozwolę mu się wtrącić?
Gdyby spróbował, musiałbyś go zabić.
Zrywam umowę.
Tak że zostaw mnie w spokoju.
Nie teraz!
Dziewięćdziesiąt osiem. Nieźle jak na taki wysiłek.
Stał przy oknie.
Zaciekawiło mnie to.
Nie interesuj się moją własnością.
Kim jesteś?
Skąd masz informacje o operze?
Nie zrobiłbyś interesu z kimś, kto nie ma głowy na karku.
Większość materiału rozszczepialnego na rynku to zasługa CIA.
CIA zwykle kupuje, nie sprzedaje.
Ale żyjemy w świecie mroku.
To Whitman? Ładne.
Jeszcze raz i leci kula w łeb.
Nie jaja do gardła?
Nie będzie na to czasu
w Tallinie.
Dostań się tam. Volkov pójdzie w twoim zespole.
Nie.
Ja zwijam materiał. Ty płacisz.
Wymiany dokona twoja żona.
Nie wciągam jej w interesy.
Dlatego jej ufam.
Na ląd z nim.
Jak się kontaktujemy?
Nijak.
Jak przekażesz mi środki?
Z plutonem obchodź się ostrożniej.
Co ze złotem?
Nie było cechowane, brak oznaczeń.
- Jak? - Tajne skrytki.
Zakopuje kapsułę czasu, przesyła współrzędne
i wykopuje ją z przesłanymi materiałami odwróconymi.
Na pozór natychmiastowo. Gdzie ją zakopuje?
W miejscu, którego od wieków nie odkryto.
Co wyszło z próbek gleby?
Europa Północna, Azja.
Są radioaktywne.
Przesłali wszystko, co ocalono w Oslo.
A ja tu po co?
Tylko tobie ufam w kwestii wyceny.
Konwój przez centrum. Co ty na to?
Korki. Nieprzewidywalny ruch na drodze.
Nie sposób zaplanować zasadzki.
Ma to sens.
Obserwują z powietrza?
Śledzą sygnał GPS. Jedna pomyłka i wpada kawaleria.
Załatw wielkie spluwy.
Sam kaliber ma odstraszać.
Szybki, niepozorny samochód. Cztery ciężkie auta.
Każde inne.
Autobusy, 18-kołowiec. Do tego wóz strażacki.
I najważniejsze... żadnych dowodów transakcji.
Elektronicznych, papierowych.
Nie chcę po kradzieży wpaść w pułapkę Satora.
Chroni nas tylko jego niewiedza.
Widzisz, Kat?
Jedne z moich ulubionych.
Osmalone, ale do uratowania, racja?
- To nie moja dziedzina. - No tak.
Nie chcesz mieć nic wspólnego z takimi rzeczami.
Ale tu nasze światy się zderzają.
Co to jest?
Doskonale wiesz co.
Brudny interes,
dzięki któremu masz te ciuchy, a syn chodzi do szkoły.
To, co miało ci ułatwić negocjacje.
Konwój rusza za dziesięć minut.
W drogę.
Nigdzie z nim nie jadę.
Spójrz na mnie!
I zrozum,
że z tygrysem się nie negocjuje.
Tygrysa się podziwia, dopóki się na ciebie nie rzuci
i nie poznasz jego prawdziwej pierdolonej natury.
Nie.
Nie zbliżaj się.
Zielony. Dwie minuty.
Nie zabijesz mnie.
Już raz próbowałam.
Wypchnęłaś mnie. Nie zastrzelisz mnie z zimną krwią.
Nie mam zimnej krwi.
Nie. Zresztą nie rozsadza cię gniew.
Gniew przerodził się w rozpacz.
Patrzę ci w oczy...
I widzę rozpacz.
Mściwa suka. Pasożyt.
Masz się za lepszą.
Dosyć!
Na bieżąco mów co i jak.
Zamknij mnie po tej stronie.
Żółty, 60 sekund.
Przyjąłem.
Niebieski, 45 sekund.
Niebieski, 45, przyjąłem.
Czerwony. Zbliżają się.
Trzy wozy na miejscu.
Obserwuj i przekazuj szczegóły.
Wszyscy gotowi?
I pięć,
cztery,
trzy,
dwa,
jeden.
Jedź, Żółty!
Mamy kłopot!
Potrzebne wsparcie! W dupę.
Radio padło.
Cały czas jadą?
Sprawdź, co nadają.
Widziałem próbki z broni każdego typu.
Żadna nie była taka.
O to mu chodzi.
Nic nie rozumiem.
Ponoć znasz estoński.
To nie estoński.
Mówią wspak.
Cholera, a to co?
Gaz, gaz, gaz!
Nie dawaj mu tego.
To nie pluton.
To coś gorszego!
Wybacz.
Ucieka.
Zostawił ją w wozie.
Jedź za nią. Gaz, gaz!
Zrównaj się.
Dawaj. Bliżej.
Nie szarp.
Pośpiesz się!
Proszę!
Wytrzymaj. Wzywam kawalerię.
Jaką kawalerię?
Jeśli skłamiesz, ona zginie.
Nie wiem, o czym mówisz.
Nie został w wozie strażackim?
- Skąd wiesz? - Gadaj.
Naprawdę jest w BMW?
Nie wiem.
Mów, bo znów ją zastrzelę.
Zostaw ją!
Zabij go!
Nie mam czasu na negocjacje.
- Słuchaj. - Trzy.
Mogę pomóc.
- Ratuj. - Dwa.
Proszę!
- Nie! - Jeden.
Następna będzie w głowę.
- Nie! - Jeden.
Dwa. Trzy.
W porządku.
W aucie. W bmw.
- Został w bmw. - Sprawdzimy.
Leży w schowku!
Gdzie go zostawiłeś?
W aucie czy w wozie strażackim?
Gdzie? Muszę wiedzieć, zanim pojadę.
Powiedziałem.
Wierzę ci.
Chciałeś ją tutaj? Życzę szczęścia.
Czysto.
Wheeler, druga strona.
Wy dwaj.
Gdzie on?
W przeszłości.
Leży w schowku!
Sprawdzimy.
- Trzy, dwa, jeden. - Dobra.
Następna będzie w głowę.
- Nie! - Jeden.
- Posłuchaj mnie. - Dwa.
Trzy.
Mogę pomóc.
Nie mam czasu na negocjacje.
Mów, bo znów ją zastrzelę.
- Zostaw ją! - Mów.
Jest w bmw?
Nie wiem.
Nie został w wozie strażackim?
Skąd wiesz?
Jeśli skłamiesz, ona zginie.
Nie wiem, o czym mówisz.
- Medyk! - Zbadaj ją.
Postrzał?
Daj ją tutaj.
Dostała z odwróconego?
To Ives. Jeden z naszych.
Naszych? Co to za jedni?
Od Prii. Nasi.
Skąd wiedział o zasadzce?
Od potomnych.
Zasadzki na mieście nie zataisz.
Pieprzysz. Znał każdy nasz ruch. Każdy.
Ktoś sypnął. Kto?
- Ty? - Nie.
Na każdym etapie wiesz za dużo.
Więc zapytam jeszcze raz.
Sypnąłeś?
Nikt nie sypnął.
To był czasowy manewr okrążający.
Co?
Manewr okrążający. Nie w przestrzeni, w czasie.
Pół zespołu porusza się do przodu.
On monitoruje. Na koniec atakują, działając wstecz.
Wiedząc wszystko.
Nie to, gdzie jest pluton.
Który nie jest plutonem, tak?
Mówiłem – tego szuka.
A ty wygadałeś, gdzie to jest.
Skłamałem.
Chryste. Skłamałeś?
Nie miał jak sprawdzić. I tak by ją zastrzelił.
Kłamstwo to standardowa procedura.
Za duża rana.
To znaczy?
Pozwolimy jej umrzeć.
Standardowa procedura.
Nie możesz jakoś pomóc?
Odwróć ją, ustabilizujesz odwróconą radiację.
W kilka dni.
Spróbujmy.
Maszynę mamy od kilku minut. Sterował nią Sator.
Ile pożyje po tej stronie?
Do trzech godzin.
Przeniosę ją.
Nie pozwolę jej umrzeć. Zaryzykuję.
Nie ściągniemy cię.
Znajdziemy inną maszynę.
Tydzień temu? Gdzie?
W Oslo.
Freeport jest na terenie lotniska.
Nie włamiemy się.
Raz się udało.
Idziemy.
Pomożesz?
To okno doświadczalne.
Podchodząc do kołowrotu, masz się widzieć w szybie.
Inaczej nie wchodź.
Dlaczego?
Trzeba najpierw wyjść tam, by w ogóle wyjść.
- Uda się? - Tak.
Sam zobacz.
Oto odpowiedź. Chodźcie.
Stabilizuje się. Zszyję ją, reszta to kwestia czasu.
Ile potrzebuje?
Z pięć dni. Najlepiej tydzień.
Załatw przerzut do Oslo. Wracam.
Po co?
Sator nie może zwiać z tym, co mu dałem.
Nie dałeś. Oszukałeś go.
Zaraz.
Wracasz po nią.
Zabije ją w przeszłości. Co będzie z nią tutaj?
Nie wiadomo.
Nie zobaczysz efektów zmiany.
W co wierzysz?
Co było, to było.
Trzeba ją ocalić tu i teraz.
Możliwe, że wracając, dasz mu to, czego szuka.
Nie pozwól jej przenieść.
Jasne?
Musimy ruszać.
Mamy mało czasu.
To może znajdź nam ładny, przytulny kontener,
który przypłynął z Oslo?
Kozaczycie.
Nie wiesz, co cię czeka po drugiej stronie.
Idę. Rady mile widziane.
Wprowadź go.
Weź butlę z powietrzem.
Zwykłe nie przepływa przez odwrócone płuca.
Pierwsza zasada.
Unikaj normalnego siebie.
Po to mamy bariery i stroje ochronne.
Nie ma czasu.
- Jak twoje cząstki zetkną się... - To co?
Anihilacja.
Czyli niedobrze, nie?
Po wyjściu ze śluzy daj sobie chwilę na adaptację.
Będziesz nieswój.
Będziesz biegał z wiatrem.
Ogień sprawi, że odzież pokryje lód.
Wymiana ciepła jest odwrócona.
Dla otoczenia grawitacja będzie sprawiała wrażenie odwróconej.
Możesz mieć zaburzenia wzroku i słuchu.
To normalne.
- Mogę prowadzić? - Kozaczysz.
Nie ręczę, że dasz radę.
Tarcie i opór są odwrócone.
Ty jesteś odwrócony. Świat – nie.
W skrzynce był transponder?
Wywaliliśmy ją.
Cofam się. Tego właśnie muszę szukać.
Daj odbiornik.
Gotowy?
NAMIERZAM...
Materiału nie ma w skrzynce.
Przewieźcie resztę algorytmu do hipocentrum.
Skłamał.
Nie było go w bmw.
Więc gdzie jest?
Widziałem wymianę.
Przez ciebie zastrzeliłem ją na próżno.
Puls mi skoczył powyżej 130. Nikt mnie tak nie wkurzył.
Nawet własna żona.
Ives i jego ludzie sprzątają.
Odwrócona wymiana ciepła.
To będzie pierwszy przypadek hipotermii w wyniku wybuchu benzyny.
Mnie już nic nie dziwi.
Wracamy do Oslo?
W kontenerze Rotasa.
Ma materiał.
Podałem mu go na tacy.
Ostrzegałem...
Co było, to było.
Teraz rozumiem.
Ale trudno ufać ludziom, którzy karmią półprawdą.
To nie fair.
Siedziałeś w tym, zanim się poznaliśmy.
Robiłeś dla Prii?
Nie.
Kto cię zwerbował?
Ta wiedza w niczym ci teraz nie pomoże.
Jak będzie po wszystkim, jeśli przeżyjemy i nie olejesz sprawy,
opowiem ci, jak to ze mną było.
Wybacz, że cię wciągnąłem.
O co tu chodzi?
Najwyraźniej Neil wie więcej niż ja.
Powodzenia.
Jeśli jej powiemy, będzie dla Prii spalona.
Dla niej już jest spalona.
Ma prawo wiedzieć, czemu może umrzeć.
Umrę?
Nie, jeśli cokolwiek możemy.
A możemy.
Kim jesteś?
Zacznijmy od podstaw. Każde prawo fizyki...
Materiału nie ma w skrzynce.
Przewieźcie resztę algorytmu do hipocentrum.
Jesteś ranny?
Czym jest algorytm?
241 jest jego częścią. Jedną z dziewięciu.
To wzór w postaci materialnej, aby uniknąć kopiowania i przekazywania.
Czarna skrzynka z jedną funkcją.
Jaką?
Odwracania. Ale nie przedmiotów czy ludzi.
Świata wokół nas.
Nie rozumiem.
Odwracając entropię kolejnych ciał,
coraz bardziej splatają za sobą przeciwne biegi czasu.
Ale że otoczenie porusza się w naszym kierunku,
dominujemy.
Oni zawsze płyną pod prąd.
Dzięki temu żyjesz.
Odwrócona eksplozja mocowała się z otoczeniem.
Sikała pod wiatr.
Algorytm może zmienić kierunek tego wiatru.
Może odwrócić entropię świata.
I co wtedy?
Jest po zawodach.
„Po zawodach”. Możesz dokładniej?
Wszystkie organizmy żywe wyginą. Natychmiastowo.
Wystarczy?
W tym mój syn.
Sen przyśpiesza gojenie.
Jedziemy ciężarówką.
Już niedługo.
Tak sobie myślałem.
Jesteśmy ich przodkami.
Unicestwiając nas, nie unicestwią siebie?
Tu się kłania paradoks dziadka.
Że co?
Jeśli przeniesiesz się w czasie
i zabijesz dziadka,
to czy narodzisz się, by go zabić?
Jest odpowiedź?
Nie ma. To paradoks.
W przyszłości
ci u władzy wierzą, że można
zepchnąć dziadka ze schodów,
wyłupić mu oczy
i poderżnąć gardło.
Bez konsekwencji.
Mogą mieć rację?
To bez znaczenia.
Wierzą, że tak.
Są gotowi nas unicestwić.
Dasz mi pospać?
Czekaj, inna myśl.
Cudnie.
Odwracamy bieg czasu.
Jesteśmy tu. To znaczy, że nic się nie wydarzyło?
Powstrzymaliśmy ich?
Wersja optymistyczna – tak.
A pesymistyczna?
Teoria wieloświatów mówi, że nie da się określić związku
między świadomością i innymi światami.
Głowa zaczęła boleć?
Tak.
Prześpij się.
Cholera.
Nie wstawili do hangaru.
Co robimy?
Wykorzystamy wyłom.
I chaos po kraksie. Szykuj się.
W miarę wydobrzała?
Nie wiem.
Robię to pierwszy raz.
Są i strażacy.
Ty bierzesz Kat,
ja zajmę się obstawą i skarbcem.
Wtedy wjedziecie.
Jak ręka?
Tak sobie.
Wchodzimy na dźwięk silników.
- Czekaj. - Co?
Krwawisz.
Obejrzę cię.
Gotowy?
Czekaj. Wchodzę.
Dawaj!
Raz, raz!
Ruchy!
Wiedziałeś, że to byłem ja.
I nie powiedziałeś?
Za długo by gadać, chciałeś posłać sobie kulkę.
Nie mogłeś po?
Wiedziałem, że przeżyjesz.
Co było, to było.
Mógłbyś zachować się inaczej. I co wtedy?
Zapobiegam – zgodnie z polityką.
Czyją?
Naszą, przyjacielu.
Ratujemy świat przed tym, co mogło się stać.
Kat?
Żyję.
Zostanie blizna.
Ale się wyliżesz.
Udało ci się.
Co?
Andriej ma algorytm.
Nie wiecie, gdzie się ukrył.
Ani kiedy.
- Ściągnij Priyę do Oslo. - Po co?
Mam dwa dni, potem powie mi o 241.
Tego nie zmienisz.
Zobaczymy.
Ściągnij ją.
Witaj.
Co się dzieje?
Gdzie Neil?
Dogląda Kat Barton, która prawie przez ciebie umarła.
- A co ja zrobiłam? - Ważne, co zrobisz.
Za dwa dni każesz mi kusić plutonem-241 najgroźniejszego handlarza bronią.
Ciekawi mnie po co.
- Pozwoliłeś Satorowi zdobyć 241? - Nie, algorytm.
Opowiedz mi o nim.
Jest wyjątkowy.
Autorka się zabiła, aby nie stworzyć drugiego.
Z przyszłości?
Odległej.
Musiała się zabić?
Słyszałeś o Projekcie Manhattan?
Przed pierwszymi próbami Oppenheimer zaniepokoił się,
że detonacja może wywołać reakcję łańcuchową, która zniszczy świat.
Ale próba się powiodła.
Ta naukowczyni to Oppenheimer swojego pokolenia.
Wymyśliła, jak odwrócić świat,
po czym uznała, że unicestwiając nas,
unicestwią siebie.
Paradoks dziadka.
W odróżnieniu od Oppenheimera
ona się zbuntowała,
podzieliła algorytm na dziewięć części i ukryła tam, gdzie miały być bezpieczne.
W przeszłości.
Tutaj, teraz.
Dziewięć państw posiada broń jądrową.
Dziewięć bomb.
Dziewięć najlepiej strzeżonych materiałów na świecie.
Ukrytych w najlepszych miejscach.
W składach broni jądrowej.
Życiową misją Satora,
finansowaną i kierowaną z przyszłości,
jest złożyć algorytm w całość.
Czemu wybrali jego?
Wstrzelił się z miejscem i czasem.
Okres rozpadu ZSRR.
Najgorszy moment w historii broni jądrowej.
Ile części ma?
Z plutonem? Wszystkie.
Chryste.
Dlatego tym razem zadziałasz inaczej.
Żeby zmienić historię?
Oszczędzić Katherine?
Żeby nie złożył algorytmu.
Jeśli taki wszechświat istnieje,
nas w nim nie ma.
Spróbujmy.
Ostrzeżesz mnie.
Ani myślę.
Niewiedza to nasza broń.
Błagam.
Gdybyś wiedział, czym jest algorytm,
pozwoliłbyś, żeby Sator go zdobył?
Chcesz, żeby mu się udało.
Tylko tak zgromadzi pozostałe osiem.
Miałem ukraść 241, a potem go stracić?
Misja wykonana.
Wykorzystałaś mnie.
Tak jak ty Katherine.
Standardowa procedura.
Zrobiłeś swoje.
Swoje?
Jestem w tej operacji protagonistą.
Jesteś
jednym z wielu.
Myślałeś, że tylko ty możesz ocalić świat?
Nie.
Ale mogę.
Nie powiedziałem ci, gdzie ani kiedy składa algorytm.
Ale powiesz.
Nie ma mowy.
Weź nas.
Nas?
Znów chcesz ją wciągnąć?
Zbliży się do niego.
Nadal jej ufa?
Myśli, że umarła.
Ale wcześniej ufał.
Inaczej patrzysz na świat.
Ty też zacznij.
Załóżmy, że Kat przeżyje. I nieważne, czy wie za dużo.
Nie mogę.
Nie ty decydujesz?
Zagadaj z kimś, kto usuwa świadków.
Masz mi dać słowo,
że ona i jej syn będą bezpieczni.
Ile w tej branży znaczy słowo?
Nie ucierpią.
Nieopodal Trondheim jest punkt zborny.
Podstawcie się tam.
Nasi są gotowi na odwrócenie.
Macie kołowrót?
Technologię, którą próbujemy zablokować?
Walka tą samą bronią jest ryzykowna.
Ale ludzie w przyszłości chcą,
żeby algorytm wracał do przeszłości.
Widzisz...
Tenet nie powstał w przeszłości.
Powstanie w przyszłości.
- Dziwnie się patrzy na ptaki. - Jak się czujesz?
Powiedz, że go zabijesz.
Nie mogę.
Dlaczego?
Pewnie zabiłeś dużo ludzi.
Nie takich z bezpiecznikami.
Mówi o opasce Satora.
- Ma fioła na punkcie zdrowia. - Jest połączona...
z softem, który wyśle e-maila ze współrzędnymi tajnej skrytki,
w chwili gdy jego serce stanie.
Zgon aktywuje algorytm.
Jego koniec to koniec świata.
Nikt nie zaryzykuje.
Nie, nie rozumiesz.
On zamierza się zabić.
Dlaczego?
Umiera.
Ma nieoperacyjnego raka trzustki.
I zabierze świat ze sobą.
Świat ma być jego albo niczyj.
Może wybrać, kiedy i gdzie nastąpi koniec świata.
Jakie wydarzenie wybierze?
Na urlopie sprawiłaś, że poczuł się kochany.
W Wietnamie.
Zniknął. Którego dnia?
Zeszłam z Maksem na ląd. On odleciał, ale kiedy?
Czternastego. Dziesięć dni temu.
Był na Ukrainie.
Podczas szturmu na operę.
Skąd o tym wiesz?
Nie był na jachcie. To ten moment.
Szczęśliwa chwila będzie jego ostatnią.
Wszystkich ludzi.
Zwiniemy algorytm tak, żeby się nie zorientował.
Będzie myślał, że go ma, i się zabije.
I nikogo innego.
Gdzie ta skrytka?
Wiedza jest podzielona.
Nie powiesz mi?
Niewiedza jest bronią.
Musisz wrócić na jacht.
Po co?
Nie pozwolisz mu się zabić, dopóki nie wyciągniemy
algorytmu ze skrytki.
Jeśli mnie złapią, syn to zobaczy.
Nie chcę, żeby cierpiał,
jeśli ta chwila ma być jego ostatnią.
Nie będzie.
Już czas.
Cofamy się do 14., ale nie wiemy, gdzie ta skrytka.
Nie mamy jak się przygotować.
Wiesz, czym jest hipocentrum?
Strefa zero testów jądrowych.
Sir Crosby wspominał, że czternastego doszło do detonacji w Stalsku-12.
Skrytka jest na dnie hipocentrum.
Ta eksplozja scali algorytm.
Lepiej go wydobyć,
zanim bomba wybuchnie, nie?
Ustawić się.
Naprzód.
Następni.
Ustawić się.
Gdzie Neil?
- Już przeszedł. - Nie pożegnałam się.
Bo czas się żegnać, tak?
Posłuchaj,
nie musisz tego robić.
Andriej najbardziej skrzywdził mnie tą propozycją.
Wolność za zerwanie kontaktu z synem.
Krzyczałam
i przeklinałam.
Ale i tak dostrzegł to w moich oczach.
Rozważałam tę propozycję.
Nienawidzę go za to, co zrobił?
Czy za to, że wie?
Mogę ocalić dziecko. Wiesz, ile to znaczy dla matki?
Nie.
Zabijałeś ludzi z nienawiści.
Zwykle są mi obojętni.
I tak umiera, więc się nie liczy.
Zawsze się liczy.
Nie idziesz go zabić. Zabezpieczasz.
Jak nie zdobędziemy algorytmu i się zabije,
umrzemy razem z nim.
Zrób, co masz zrobić.
Dziś czternasty.
Stoimy u wybrzeży Syberii.
Pora ruszać.
Cofnij się o dzień,
dotrzyj spokojnie do Wietnamu.
- Kto mnie przewiezie? - Zaufany człowiek.
Po wszystkim, wychowując syna, noś to przy sobie.
Może kiedyś coś ci zagrozi.
Kliknij „mów”, podaj adres, rozłącz się.
Kto odbierze wiadomość?
Potomni.
Stalsk-12.
Utajnione miasto, w którym wszystko może się zdarzyć.
I dziś, za dziesięć minut, z pewnością się zdarzy.
Idą dwa zespoły, wykonamy czasowy manewr okrążający.
Czerwoni działają normalnie.
Dzięki temu się rozróżnimy.
Koledzy siedzący tam
to Niebiescy, od Wheeler, są odwróceni.
Nie możemy ich zobaczyć?
Nie chcą nas niepokoić.
Ich odprawa odbyła się za godzinę.
Wyrzucono ich na grani nad hipocentrum,
możliwie krótko przed detonacją.
Mieli oczyścić teren i zebrać dane.
Tu, na tej odprawie, jesteśmy bogatsi o ich doświadczenia.
Obydwa zespoły mają zegarki.
Nasze odliczają od lądowania, od dziesięciu
do zera, do eksplozji.
Niebieskich od eksplozji.
Nie pojawicie się na lądowisku na czas, nie wrócicie.
Zrozumiano?
Wpadamy tam, czyścimy lądowisko dla Niebieskich.
Przebijamy się do miasta.
Budynki są opuszczone, ale ustaliliśmy,
że jest tam kołowrót.
Mogą działać dwuczasowo.
Mają broń odwróconą?
Odwróconą, konwencjonalną,
antagonistów zwykłych i odwróconych.
Po drugiej stronie miasta teren przechodzi w grań nad hipocentrum.
Jednostka uderzeniowa idzie tunelem z miasta
do poziomu hipocentrum.
Niebiescy znaleźli tu wejście.
Bomba jest w tej części,
wysoko, aby doszło do zawalenia
i zablokowania pieczary.
Jak ją tam rozbroimy?
Nie rozbroimy.
Ma dojść do wybuchu.
Spartaczymy rozbrajanie bomby,
żeby uderzeniówka wykonała zadanie niezauważona.
Jakie zadanie?
Nie twoja sprawa.
Inne głupie pytania?
Dobra, to jazda. Zbieramy się.
Chciałem być w pierwszej fali.
Nie ma pierwszej.
Czerwoni i Niebiescy działają równocześnie.
Słuchaj,
nie wsiadaj do śmigłowca, jeśli myślisz liniowo.
Chcesz iść z grupą, która świśnie zawartość kapsuły?
Oczywiście.
To my.
Uderzeniówka.
Tylko my?
Nikt wtajemniczony nie opuszcza terenu akcji.
Załatwimy to między sobą.
Z pokładu do wody jest 12 metrów.
Skoczysz?
Zanurkuję.
Nie pozwól mu umrzeć, dopóki nie dam znać.
Trzydzieści sekund!
Naprzód, naprzód!
Wchodzimy z falą uderzeniową.
Czekamy.
Wstawać!
Tam!
- Nie zeszła pani na ląd? - Robię mężowi niespodziankę.
Szefa nie ma.
Przekaż, że tu mnie znajdzie.
I nie mów załodze.
Sama posprzątam.
Miny!
Ponoć zeszłaś na ląd.
A ty odleciałeś.
Wróciłem do ciebie i Maksa.
Jest na lądzie z Anną.
Spędźmy trochę czasu razem.
Żartowałem. To był głupi żart.
Masz mnie za złą matkę.
Mam o tobie lepsze zdanie niż ty o mnie.
Chcę, żeby było lepiej.
Kryć się!
Dawać cholerny AT-4!
Zdjąć go!
Osłaniajcie!
Ruchy. Jedziemy.
Wheeler!
Zabieraj się!
Szybko!
Ives!
Uderzeniówka. Trzymaj.
Będzie piękny zachód słońca.
Każę przywieźć Maksa. Spędzimy z nim tę chwilę.
Zrobię ci drinka.
Przywieźcie syna na jacht.
Czas ucieka. Dawaj.
Jak nas zobaczą, wszystko stracone.
Odwróćmy ich uwagę.
Tym się nie martw.
Na mój znak!
Granatnik! Walić w bazę!
W ten budynek!
Trzy, dwa...
Jeden! Ognia!
Ruchy!
Nie ma odwrotu. Chodź.
Co to?
Pożyczyłem od CIA.
Ale co to?
Gwarancja końca świata.
Nie będzie huku, jedynie jęk.
Nie rozumiem.
Wezmę ją i nastąpi koniec.
Nie bierz jej jeszcze.
Dlaczego?
Obejrzymy zachód słońca.
Dopijemy wódkę.
I Max niedługo przypłynie.
Wydawało im się, że na lądzie z Maksem byłaś ty, nie Anna.
Ważne, że ty widzisz różnicę.
Przerwa na interesy.
Mahir, słyszysz mnie?
Nie wkraczaj. Powtarzam – nie wkraczaj.
Przyjąłem.
Powtarzam – nie wkraczaj.
Neil!
Ruszać!
Nie mamy czym tego wysadzić.
Sprawdź, czy ma granat.
I co?
Nic.
Rzuć okiem. Otworzysz?
Liczę, że nie.
Słono zapłaciłem za ten zamek.
I jak miejsce mojego początku i waszego końca?
Zbyt radioaktywne.
Mój los i promieniowanie są ze sobą splecione.
Pracowaliśmy tam, gdzie nikt nie chciał.
Podpisałem cyrograf z diabłem.
Pieniądze za czas.
Sprzedaliśmy swoją przyszłość.
Popełnisz ten sam błąd w imieniu całego świata.
To nie był błąd. Dużo zyskałem.
A ty, co zyskasz?
Walczysz o sprawę, którą ledwo rozumiesz,
wspólnie z ludźmi, którym nie ufasz i nic nie mówisz.
Umrę, a świat umrze ze mną.
I twoja wiedza umrze z tobą.
Zostaniesz pogrzebany jak anonimowy egipski budowniczy,
zamknięty w piramidzie, by dochować tajemnicy.
Wiara cię zaślepiła. Jesteś fanatykiem.
Większym jest ten, kto niszczy świat.
Nie niszczę go, tworzę nowy.
Gdzieś, kiedyś, człowiek w kryształowej wieży przestawi dźwignię
i jednocześnie rozpocznie i odwoła armagedon.
Czas zmienia bieg.
Promienie słońca, w których się kąpaliśmy,
ogrzeją twarze przyszłych pokoleń.
Dlaczego chcą nas zabić?
Poziom wód w oceanach wzrósł, ich rzeki wyschły.
Nie widzisz? Nie mam wyjścia, muszę się cofnąć.
Odpowiadamy za to.
Nadal chcesz, żebym się powstrzymał?
Tak.
Każde pokolenie walczy o siebie.
I właśnie to robię.
Nie. Jesteś zdrajcą.
Skażesz nas na śmierć, bo sam umierasz.
Życie będzie toczyć się dalej.
Nie twojego syna.
Moim grzechem było sprowadzić go na świat, który się kończy.
Myślisz, że Bóg mi wybaczy?
Czekaj!
Boże...
Osłaniaj!
Naprzód!
Nie wierzysz w Boga, w przyszłość, jedynie w to, czego doświadczyłeś.
Reszta to kwestia wiary.
A mnie jej brak.
Bez wiary nie jesteś człowiekiem.
Jesteś szaleńcem.
Albo bogiem.
Swego rodzaju.
Mówię – szaleniec.
Nie. Jezu.
Nasz czas upłynął.
Ucałuję od ciebie żonę.
Jeszcze jej nie poznałem.
Też prawda.
Umrze po waszym spotkaniu.
Ucałuję ją od siebie.
Nie rób tego.
Volkov...
Rozwal mu łeb.
Wystarczy interesów.
Nie wiesz, o czym mówię, prawda?
Ale to coś strasznie ważnego.
Co robisz?
Nie gorąco ci?
Co ty wyprawiasz?
Umazałam kremem.
- No i? - Jest ślisko.
Chodź tu.
Odwróć się.
Będzie miło.
Nie pozwolę na to.
- Nie wygrasz. - Nie psuj tej chwili.
Nie umrzesz, myśląc, że zabrałeś nas ze sobą.
Umrzesz sam.
Dajesz, dajesz!
Tunel zablokowany, brama zamknięta.
Mahir, słyszysz mnie?
Tak.
Czekaj, powtarzam – czekaj.
Spójrz mi w oczy.
Co widzisz?
Rozpacz czy gniew?
Nie jestem tą, która pokochała cię, mimo że oszpeciłeś jej serce.
Jestem mściwą suką, której oszpeciłeś ciało.
Nie!
Cholera.
Ives, zabiła go. Słyszałeś? Zabiła go.
Pośpieszyła się. Zabiła go.
Szybciej! Chyba im się udało.
Chrzanić to.
Kat! Pośpieszyłaś się!
Musiałam.
Umarłby, myśląc, że wygrał.
Wiedziałam, że znajdziesz sposób.
Znalazłeś? Nic nam nie jest?
Znalazłem. Trzymaj się.
Nie byłeś odwrócony?
Skoczyłem na drugą stronę.
Trzeba było wam pomóc.
Tu? Pomoc potrzebna była tam.
Jak otworzyłeś zamek?
To nie ja. Twoi cię nie potrzebowali?
Dołączę na drugi przelot.
W porządku?
Muszę odsapnąć.
Wtajemniczeni nie wracają z akcji.
Dobra.
Ukrywamy to.
I kończymy ze sobą.
To jedyna gwarancja.
Co do momentu,
każdy podejmie tę decyzję sam.
Nie zabijesz nas?
Zabiję, jeśli was znajdę.
Ale nie będziesz szukał?
Będę.
Nie wracasz sprawdzić co z Kat?
Nie.
To zbyt niebezpieczne.
Nawet z dystansu?
Nawet z dystansu.
Ives!
Czekaj.
Naprawdę wracasz?
Tylko ja mogłem otworzyć te drzwi na czas?
Nie znam lepszego speca od zamków.
Widzisz?
Znowu ja.
Wplatam przeszłość w strukturę tej misji.
Neil, czekaj.
Świat uratowany.
I nie było to dzieło przypadku.
Można coś zmienić, działając inaczej?
„Co było, to było”.
Wyraża wiarę w mechanikę świata.
Nie jest wymówką, by być biernym.
Los?
Nazwij to, jak chcesz.
A ty, jak nazywasz?
Rzeczywistością.
Nie zatrzymuj mnie.
Nie powiedziałeś, kto cię zwerbował.
Nie domyśliłeś się jeszcze?
Ty.
Ale nie wtedy, kiedy sądziłeś.
Masz przyszłość w przeszłości.
Dla mnie to przeszłość. Dla ciebie przyszłość.
Znasz mnie od lat?
Dla mnie to koniec pięknej przyjaźni.
A dla mnie początek.
Nieźle razem nawywijamy.
Będziesz zachwycony. Zobaczysz.
Ta akcja to czasowy manewr okrążający.
Czyj?
Twój!
Jesteś dopiero w połowie.
Zobaczymy się na początku.
Ratujemy świat przed tym, co mogło się stać.
Prawda nie wyjdzie na jaw.
Nawet gdyby wyszła, nikt by się nie przejął.
Nie liczą się bomby, które nie wybuchły.
A te, które wybuchły.
Strzel, nim syn wyjdzie.
Tak rozumiesz litość? Dałaś mi słowo.
I uprzedziłam, ile będzie warte.
Tutaj, dzisiaj.
Skąd wiedziałeś?
Cannon Place, 15.00. Pewnie wymyślam...
Od potomnych.
Cannon Place, 15.00. Pewnie wymyślam...
Mówiłem, zacznij inaczej patrzeć na świat.
- Usuwam niewygodnych świadków. - To nie twoja rola.
A czyja?
Moja.
Nie pracowałem dla ciebie. Oboje pracujemy dla mnie.
Jestem protagonistą.
Więc usuń niewygodnego świadka.
Misja wykonana.
Bomba, która nie wybuchła.
Zagrożenie, o którym nikt nie wiedział.
Ta bomba mogła zmienić świat.
Napisy: Jakub Kowalczyk